BEYAZ GÜVERCİN

Karakuş Mahallesi'nde yeni bir macera başlıyordu.

Gölgeli Mahallesi'nde geçirdiğim zamanlar geride kalırken hayatın önüme nasıl bir yol koyacağını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, artık liseye başlayacak olduğumdu. Çocukluğumun bazı sayfaları kapanmış, önümde henüz okumadığım, içinde neler yazdığını bilmediğim yepyeni sayfalar açılmıştı. İnsan büyüdüğünü bazen aynaya baktığında değil, hayatın kendisini hiç bilmediği yerlere sürüklediğini fark ettiğinde anlıyor. Ben de o günlerde tam olarak bunu yaşıyordum. Bir yanım geride bıraktığım günlerin hatıralarını taşıyor, diğer yanım ise önümdeki hayatın nasıl olacağını merak ediyordu.

O yaz, okul başlamadan önce Mahmut Dayım'la birlikte inşaatta çalışıyordum. Dayımın ortağı Ali Abi de bizimleydi. Bir de marangoz atölyemiz vardı. Günlerimiz tahta kokusunun, talaşın, çekiç seslerinin ve inşaatın bitmek bilmeyen telaşının arasında geçiyordu. Sabah başladığımız işin ne zaman biteceğini çoğu zaman kestiremiyorduk. Bazen elimiz toz içinde kalıyor, bazen yorgunluktan ayakta durmakta zorlanıyorduk. Ama hayatın bana öğrettiği şeylerden biri de buydu dostlar: İnsan bazen büyümeyi okul sıralarında değil, ekmek kazanmanın ağırlığı altında öğreniyor.

Ben daha liseye başlayacak bir çocuktum. Yaşıtlarımın bir kısmı yaz tatilinin keyfini çıkarırken ben bir yandan çalışıyor, bir yandan da önümdeki yeni dönemi düşünüyordum. O günlerde geleceğe dair büyük planlarım yoktu. Hayatın beni nereye götüreceğini bilmiyordum. Tek bildiğim, elimden geleni yapmak ve bir şekilde yoluma devam etmekti.

Ali Abi ise zamanla benim için yalnızca Mahmut Dayımın ortağı olmaktan çıktı. Bazı insanlar hayatınıza önce sıradan bir tanışıklık olarak girer. Onlarla aynı ortamda bulunur, aynı işi yapar, zamanla birbirinize alışırsınız. Sonra bir gün geriye dönüp baktığınızda o insanın hayatınızda ne kadar önemli bir yere sahip olduğunu fark edersiniz. Ali Abi benim için tam da öyle biriydi.

Yıllar geçtikçe bana yalnızca abi olmadı. Çıktığım yolda beni anlayan, gerektiğinde arkamda duran, düştüğümde el uzatan, bazen de söylemeden ne hissettiğimi anlayan bir adama dönüştü. Hatta öyle zamanlar oldu ki öz dayılarımdan çok dayılık yaptı bana. Bunu söylerken kan bağını küçümsemiyorum. Aksine, insanın hayatında akrabalığın ne kadar kıymetli olabileceğini biliyorum. Ama şunu da öğrendim: Akrabalık insana bir isim verebilir, asıl anlamını ise davranışlar kazandırır.

Ali Abi gerçekten dayım değildi.

Ama ben ona Ali Dayı diye seslenmeye başladım.

Çünkü bazı insanlar, sana nasıl davrandıklarıyla ailenden biri hâline gelir. Bir insanın yanında kendini güvende hissediyorsan, zor zamanında onun sana sırtını dönmeyeceğini biliyorsan, aranızda kan bağı olmasa bile gönülden bir bağ kurulmuş demektir. Benim Ali Dayı'yla aramda da zamanla böyle bir bağ oluştu. O günlerde bunun yıllar sonra benim için ne kadar anlamlı olacağını bilmiyordum. Sadece yanımda iyi bir insan olduğunu hissediyordum.

Bir de Orhan vardı.

Ali Dayı'nın oğlu…

Benimle yaşıttı.

Orhan'la çocukluğumuzun en güzel zamanlarını yan yana geçirdik. Beraber yer, beraber içer, beraber gezer; hayatın içinden birlikte geçerdik. Bazen hiçbir şey yapmadan oturmak bile bize yeterdi. Birlikte olduğumuzda zamanın nasıl geçtiğini anlamazdık. Aramızdaki dostluk, yalnızca aynı yaşta olmaktan ya da aynı ortamda bulunmaktan ibaret değildi. Birbirimizi tanıyor, huylarımızı biliyor, çoğu zaman kelimelere ihtiyaç duymadan ne düşündüğümüzü anlayabiliyorduk.

Orhan benden biraz farklıydı. Hayatı daha dolu dolu yaşayan, üstüne başına dikkat eden, girdiği ortamda kendini belli eden bir çocuktu. İnsanların arasında rahat davranır, aklına koyduğunu yapmaktan çekinmezdi. Ben ise daha çok kendi hâlinde biriydim. Her şeyi dışarıya belli etmez, bazen düşüncelerimin içinde kaybolurdum. Orhan'ın hareketli tarafıyla benim daha sakin tarafım birbirini tamamlıyordu belki de.

Ben İsmet'tim.

Beni seven böyle sevsindi.

Kendimi olduğumdan başka birine çevirmeye pek niyetim yoktu. Hayat bana daha önce insanların gözünde kabul görmek için kendimi değiştirmeye çalışmanın nasıl bir şey olduğunu göstermişti. Bu yüzden artık kendi hâlimle var olmak istiyordum. Orhan'ın kendine güvenen tarafı vardı; benimse dünyaya karşı geliştirdiğim başka bir duruşum. Birbirimize benzemememiz, dostluğumuzun önünde bir engel değildi. Belki de bizi birbirimize yakınlaştıran şeylerden biri buydu.

Orhan'ın mangal gibi bir yüreği vardı.

Ben bazı şeylerin karşısında durup düşünürdüm. Bir olayın nereye varacağını, sonrasında ne olacağını hesaplamaya çalışırdım. Orhan ise çoğu zaman düşünmeden harekete geçerdi. Ben daha ne yapacağıma karar veremeden o çoktan olayın ortasına dalmış olurdu. Onun cesaretiyle benim temkinli tarafım bir araya geldiğinde, birbirimizin eksiklerini kapatıyorduk.

Dostluğun güzelliği de biraz burada değil midir?

Her konuda aynı düşünmekte değil, farklı olduğun hâlde birbirinin yanında durabilmekte…

Bunu bana Orhan öğretti. Belki o da benden başka şeyler öğrendi. Ama bizim dostluğumuzun en önemli tarafı, aramızdaki bağın yalnızca güzel günlerde var olmamasıydı. Asıl mesele, işler karıştığında kimin yanında durduğundu. Çünkü herkes gülerken seninle gülebilir. Herkesin yanında olduğun zamanlarda etrafında insanlar bulunabilir. Ama senin başına bir şey geldiğinde, aranız bozuk olsa bile gelip yanında duracak insan bulmak kolay değildir.

Bir gün okul koridorunda okulun belalı çocuklarından biriyle kavga etmiştim. O sıralar Orhan'la aramız bozuktu. Konuşmuyorduk. Aramızda ne yaşandıysa o günlerde birbirimize mesafeli duruyorduk. Aynı ortamda olsak bile eskisi gibi konuşmuyor, sanki aramızda görünmez bir duvar varmış gibi davranıyorduk.

Ama hayat bazen insanın gerçek dostlarını, en beklenmedik anlarda ortaya çıkarıyor.

Kavgadan iki teneffüs kadar sonra Orhan'ın o çocuğu bulup karşısına dikildiğini öğrendim. Benimle konuşmuyordu, bana kırgındı belki, ama başıma geleni duyunca yerinde duramamıştı. Aramızdaki mesele ne olursa olsun, başka birinin beni ezmesine razı gelmemişti.

İşte Orhan buydu.

Biz küs olabilirdik.

Ama benim başıma bir şey geldiğinde onun dostluğu küs kalmazdı.

Gözünü kırpmadan koşup gelirdi.

Orhan'ın dostluğu biraz böyleydi. Sözle anlatılması zor, davranışla kendini belli eden bir dostluk… Bir insanın senin yanında olduğunu anlamak için her zaman güzel cümleler duyman gerekmiyor. Bazen onun, senin için bir adım attığını görmek yeterli oluyor. Hele bunu senden hiçbir karşılık beklemeden yapıyorsa, o davranışın değeri daha da büyüyor.

Orhan'ın dostluğu ölümüneydi.

Okulda onun adı geçtiğinde insanların yanına benim ismimi koyması boşuna değildi. Orhan denince İsmet, İsmet denince Orhan… Bizi çoğu zaman birlikte anarlardı. İki ayrı insan olmamıza rağmen sanki aynı hikâyenin iki karakteri gibiydik. Birimiz bir yerde görünse, ötekinin de yakınlarda olabileceği düşünülürdü.

Yıllar geçti.

Hayat bizi farklı yerlere sürükledi. Büyüdük, değiştik, bazı yolları ayrı yürüdük. Çocukken bize kocaman görünen dünyanın, büyüdüğümüzde daha da karmaşık hâle geldiğini gördük. Herkesin kendi mücadelesi, kendi sorumlulukları ve kendi kararları vardı. Zaman, insanları bazen birbirine yaklaştırıyor, bazen de aynı yöne bakmalarına rağmen farklı yollara ayırıyordu.

Ama Orhan'ın dostluğu hiçbir zaman çocukluğumuzda kalmadı.

Bazı arkadaşlıklar yalnızca eski fotoğraflarda yaşar. İnsanlar geçmişi güzel sözlerle anar, çocukluk günlerini hatırlayıp gülümser ama bugünkü hayatlarında birbirlerine yer açamazlar. Bizim dostluğumuzsa sadece geçmişten ibaret değildi. Yıllar sonra hayatımın en önemli yol ayrımlarından birinde, hiç ummadığım bir anda yine aynı Orhan çıkacaktı karşıma.

Kimsenin yapmadığını yapacak, kimsenin durmadığı yerde duracaktı.

Ama o günleri henüz bilmiyordum.

Ben o zamanlar yalnızca liseye başlayacak bir çocuktum. Önümde okul yılları, yeni arkadaşlıklar ve daha önce hiç yaşamadığım duygular vardı. Hayatın bana hazırladığı sürprizlerden habersizdim. İnsan gelecekte hangi günün hayatını değiştireceğini önceden bilebilseydi, belki o güne daha dikkatli bakardı. Ama hayatın düzeni böyle işlemiyor. Önemli anların çoğundan geçerken onların ne kadar önemli olduğunu anlamıyoruz.

Benim için de öyle olacaktı.

Hayatımın en güzel sürprizlerinden biri, o yıllarda sessizce yaklaşmaya başlamıştı.

Güvercin'den…

Aslında o yıllarda bana verilen en güzel hediye belki de oydu. Fakat insan, kendisine gelecek olan güzelliği çoğu zaman önceden tanıyamıyor. Bazen hayatının yönünü değiştirecek insanı ilk gördüğünde onun adını bile bilmiyorsun. Bir bakış, birkaç kelime, kısa bir karşılaşma… Hepsi sıradan bir günün içinde yaşanıp geçiyor. Sonra yıllar geçiyor ve insan dönüp o ana baktığında, aslında hikâyenin orada başladığını anlıyor.

Ben daha bilmiyordum.

Onun da benden haberi yoktu.

Bir gün arkadaşlarımla basketbol oynuyorduk. Top elimizde, okulun içinde kendi dünyamızda koşturuyorduk. O yaşlarda insanın dünyası bazen bir basketbol topunun çevresinde dönüyor. Bir atışın başarılı olması, arkadaşlarınla dalga geçmek, sayı yaptığında sevinmek, kaçırdığında yeniden denemek… O anlarda hayatın başka meselelerini bir kenara bırakabiliyorsun. Ben de arkadaşlarımla oyuna dalmıştım.

Derken bir kız grubunun bizim tarafa baktığını fark ettim.

Önce pek önemsemedim. Kendi aralarında konuşuyor, gülüşüyorlardı. Sonra gözüm aralarındaki bir kıza takıldı.

Beyaz tenliydi.

Başörtülüydü.

Yüzünde insanın bakınca bir daha bakmak istediği, narin ve masum bir ifade vardı. Arkadaşlarıyla konuşuyor, arada onlara bakıp gülümsüyordu. O an onun kim olduğunu bilmiyordum. Adını bilmiyordum, hayatında neler yaşadığını bilmiyordum, gelecekte benim için nasıl bir anlam taşıyacağından da habersizdim.

Karşımda yalnızca bir yabancı vardı.

Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, bazı insanların hayatımıza girdikleri anı sonradan anladığımı düşünüyorum. O gün yaşadığım şeyin sıradan bir karşılaşma olduğunu sanmıştım. Birkaç dakika sonra herkes kendi yoluna gidecek, biz de hayatımıza kaldığımız yerden devam edecektik. Oysa bazı karşılaşmalar, yaşandığı anda değil, geride bıraktığı izlerle anlam kazanıyor.

Benim beyaz güvercinim olduğunu bilmiyordum.

Bir ara bana laf attı. Basketbolu iyi oynayamadığımı söyledi. Belki şaka yapıyordu, belki beni kızdırmak istiyordu. Sesindeki o hafif meydan okumayı duyunca topu aldım ve ona doğru usulca yaklaştım.

Topu uzattım.

“Al o zaman, at topu,” dedim.

Yanlış hatırlamıyorsam o an yanakları kızardı. Topu alıp oyuna girmek yerine utangaç bir şekilde geriye kaçtı. Biraz önce laf atan kız, bir anda çekingenleşmişti. Ben de olduğum yerde kaldım. O an ne düşündüğünü bilmiyordum. Belki o da benim hakkımda bir şeyler düşünüyordu, belki yalnızca yaşanan küçük bir anın utancını yaşıyordu.

Ben de orada öylece kaldım.

O kadar.

Ne uzun bir konuşma yaptık ne de birbirimize hayatımızı anlattık. Birkaç kelimelik, kısa bir karşılaşmaydı. Fakat bugün o günü hatırladığımda, o anın içimde bıraktığı iz başka görünüyor.

O an bunun hayatımın en önemli karşılaşmalarından biri olduğunu nereden bilebilirdim?

İnsan bazen kaderinin kapısını çaldığını duymaz.

Çünkü kader kapıyı sessiz çalar.

O sıralarda hayatımda başka bir kızın gölgesi de vardı. Adı Merve'ydi. Ama o defter benim için çoktan kapanmıştı. İlişkimiz bana göre değildi. Çok fazla kısıtlayan, beni kendi istediği biçime sokmaya çalışan tavırları vardı. Bir ilişki insanın kendisini sürekli açıklamak zorunda kaldığı, her hareketinde yanlış anlaşılmaktan korktuğu bir yere dönüşüyorsa, orada huzur bulmak kolay olmuyor.

Bir de başka biriyle konuştuğunu duyunca içimde kalan son şey de bitmişti.

Ben o sayfayı kapatmıştım.

En azından kapattığımı sanıyordum.

Fakat hayatın garip bir tarafı vardır dostlar. Sen bir hikâyenin bittiğine karar verirsin ama o hikâyenin gölgesi, hiç beklemediğin bir anda başka bir hikâyenin üzerine düşebilir. Geçmişte kaldığını düşündüğün bir mesele, bugün yaşadığın bir şeyin ortasına girer. Üstelik bazen bunu yapan insanlar kötü niyetli bile değildir. Yalnızca yanlış anlaşılmalar, eksik bilgiler ve söylenmeyen sözler birbirine karışır.

Meğer Merve ile Güvercin yurttan arkadaşmış.

Bunu öğrendiğimde geçmişle geleceğin nasıl tuhaf bir biçimde birbirine bağlandığını düşünmüştüm. Bir zamanlar hayatımda yer almış olan Merve, henüz tanımaya başladığım Güvercin'in de hayatında bulunuyordu. Benim için kapanmış bir defter, onun için hâlâ bir hikâyenin parçasıydı.

Üstelik bir otobüs yolculuğunda, kalabalığın arasında Merve, Güvercin'e beni göstermiş.

“Bak, bu benim sevgilim,” demiş.

Ama Güvercin o kalabalığın içinde benim yanımdaki arkadaşımı ben sanmış.

Düşünsene…

İnsan bazen gelecekte âşık olacağı kişiye birkaç santim uzaklıktan bakıyor da birbirlerini tanımıyorlar. Aynı kalabalığın içinde bulunuyor, belki aynı yöne bakıyor, belki birbirlerinin yanından geçiyorlar ama hayat henüz onları tanıştırmaya hazır değil.

O gün Güvercin, aslında ileride hayatının önemli bir parçası olacak adamı gördüğünü sanıyordu. Ama gördüğü kişi ben değildim.

Ben de bundan habersizdim.

Hayatın böyle küçük tesadüflerle dolu olması bana hep ilginç gelmiştir. İnsan geçmişte yaşanan bir olayın, yıllar sonra karşısına nasıl çıkacağını hesaplayamıyor. Bazen bir isim, bir fotoğraf, bir yanlış anlaşılma, hiç beklemediğin bir anda bütün dengeleri değiştirebiliyor. O günlerde bunları düşünmüyordum. Ben yalnızca liseye başlayan, arkadaşlarıyla vakit geçiren, yeni duygularını anlamaya çalışan bir gençtim.

Sonra Güvercin'le konuştuğumuz ortaya çıktı.

Merve, çoktan kapanmış bir meseleyi yeniden açtı. Bittiğini düşündüğüm bir hikâyenin hesabı, bu kez benimle Güvercin'in arasında görülmeye çalışılıyordu. Geçmişte yaşananların gölgesi, henüz yeni filizlenen bir yakınlığın üzerine düşmüştü.

Oysa Güvercin'in hiçbir suçu yoktu.

Benim de yoktu.

Ama bazen iki insanın arasına giren şey gerçekler değil, yanlış anlaşılmalardır.

Merve, Güvercin'le kavga etmişti. Güvercin ise benim onu kullandığımı düşünmeye başlamıştı. Ben de ne olduğunu tam anlayamıyor, ikisinin benimle bir oyun oynadığını düşünüyordum. Herkes kendi bildiği kadarıyla bir sonuca varmıştı. Kimse bütün hikâyeyi göremiyordu. Birimizin bilmediğini diğeri biliyor, birimizin doğru sandığı şeyi diğeri yanlış anlıyordu.

İkimiz de yanılıyorduk.

Ve belki de en acısı buydu.

Çünkü ortada kimsenin kurduğu bir oyun yoktu. Sadece birbirini anlamaya çalışan iki genç insan ve onların arasına giren eski bir hikâye vardı. O yaşlarda insan duygularını anlatmakta zorlanıyor. Kırıldığında susuyor, yanlış anlaşıldığında kendini savunmak yerine geri çekiliyor. Bazen bir cümle kurmak, içinden geçenleri açıkça söylemekten daha kolay geliyor. Ama söylenmeyenler biriktikçe, aradaki mesafe büyüyor.

Güvercin'in ne düşündüğünü tam olarak bilemiyordum. Ben de kendi içimde cevaplar arıyordum. Bir yandan onunla konuşmuş olmanın verdiği heyecan vardı, diğer yandan yaşanan karışıklığın neden olduğu huzursuzluk… Birbirimizi daha yeni tanırken aramızda bu kadar soru işareti oluşması, ikimizi de yoruyordu.

Güvercin'le son konuştuğumuz gün ise doğum günümdü.

Bana bir günlük almıştı.

Küçük bir hediyeydi belki ama benim için taşıdığı anlamı bugün bile düşünüyorum. Bir insan, hayatından çıkacağını düşündüğü birine neden hediye verir? Belki vedalaşmak istiyordu. Belki söyleyemediklerini bir hatıraya dönüştürmek istemişti. Belki de benimle arasında kalan son güzel şeyin kaybolmamasını arzuluyordu.

Bilmiyordum.

Belki o gün bana söyleyemediği şeyleri o günlüğün içine bırakmıştı. Belki kendi içinde yaşadığı kırgınlığı, yanlış anlaşılmayı ve söyleyemediklerini kelimelere dökmek istemişti. Belki de ben onun gözünde çoktan başka birine dönüşmüştüm.

Bunların hiçbirinden emin değildim.

O da bilmiyordu.

Ve o gün birbirimizden uzaklaştık.

Kısa bir süreliğine…

Çünkü bazı ayrılıklar gerçekten ayrılık değildir. Bazen iki insan, birbirlerini anlamak için zamana ihtiyaç duyar. Bazen bir yanlış anlaşılma, yolları ayırıyor gibi görünür ama hikâyenin sonunu yazmaz. İnsan o an her şeyin bittiğini sanabilir. İçinde bir boşluk oluşur, konuşacak söz bulamaz, geride kalan hatıraların ne anlama geldiğini çözmeye çalışır.

O günlerde ben de böyle hissediyordum.

Bir kız hayatıma girmiş, daha onu tanımaya fırsat bulamadan hayatımdan çıkmıştı. Onunla ilgili bildiklerim çok azdı. Yüzünü, gülüşünü, bana laf attığı o anı ve doğum günümde verdiği günlüğü hatırlıyordum. Ama bütün bunlar, içimde oluşan boşluğu açıklamaya yetmiyordu.

İnsan bazen birini yeterince tanımadan da onun yokluğunu hissedebiliyor. Çünkü özlediği şey yalnızca o insan değil, onunla yaşama ihtimali olan gelecektir. Birlikte konuşulabilecek sözler, paylaşılabilecek anılar, belki de henüz yaşanmamış güzel günler… İnsan bazen yaşanmamış şeylerin de yasını tutuyor.

Ama bazı insanların hayatına girişleri sessiz olur.

Çıkışları ise imkânsız.

Güvercin benim hayatımdan çıkmamıştı.

Sadece hikâyemizin en güzel kısmına gelmeden önce kısa bir sessizlik başlamıştı.

O zamanlar bunu bilmiyordum. Bir gün yeniden konuşacağımızı, zamanla birbirimizi daha iyi anlayacağımızı, bugün içinden çıkamadığımız yanlış anlaşılmaların bir gün geride kalacağını düşünmüyordum. Ben yalnızca içimdeki boşluğun nedenini anlamaya çalışıyordum.

Belki de insanın hayatını değiştiren şeyler, ilk başta birer soru işareti gibi görünüyordu.

Orhan'la dostluğum bana bir insanın zor zamanında yanında durmanın ne demek olduğunu öğretmişti. Ali Dayı'nın bana yaklaşımı, kan bağı olmadan da aile olunabileceğini göstermişti. Geçmişte yaşadığım kırgınlıklar ise insanların sözlerinin bir çocuğun içinde nasıl iz bırakabileceğini anlatmıştı. Şimdi de Güvercin'le yaşadığım bu ilk yakınlık, bir insanın hayatına girmenin bazen ne kadar karmaşık olabileceğini öğretiyordu.

Henüz hiçbir şeyin adını koyacak yaşta değildim. Ne hissettiğimi tam olarak bilmiyor, geleceğin beni nereye götüreceğini göremiyordum. Ama içimde, bu karşılaşmanın sıradan olmadığını söyleyen bir his vardı. Belki de bu his, sonradan geçmişe baktığımda anlam kazanan o küçük işaretlerden biriydi.

Ve ben henüz bilmiyordum…

Bir gün o beyaz güvercin, benim bütün hayatımın yönünü değiştirecekti.

O günlerde hayatımın önünde kocaman bir yol uzanıyordu. Liseye yeni başlamıştım. Çalışmanın ne olduğunu, dostluğun nasıl korunduğunu, geçmişin insanın peşini nasıl bırakmadığını yavaş yavaş öğreniyordum. Henüz kendimi tam olarak tanımıyordum. Ne istediğimi, neler yaşayacağımı, hangi insanlarla yollarımın kesişeceğini bilmiyordum.

Ama bazı insanlar, insanın hayatına girdikten sonra geçmişteki bütün parçalar farklı bir anlam kazanmaya başlıyor.

Orhan'ın dostluğunu, Ali Dayı'nın desteğini, çocukluğumdan taşıdığım kırgınlıkları ve Güvercin'le yaşadığım o ilk karşılaşmayı düşündüğümde, hepsinin beni bugünkü insana doğru taşıyan küçük adımlar olduğunu görüyorum. O gün bunların hiçbirini anlayamazdım. O gün benim için hayat, yaşadığım günlerden ibaretti.

Bir okul koridorunda yaşanan kavga…

Bir dostun, küs olduğu hâlde senin için ayağa kalkması…

Basketbol oynarken bir kızın sana laf atması…

Bir doğum gününde verilen küçük bir günlük…

Ve ardından gelen sessizlik…

Hepsi o sırada kendi başına yaşanan olaylardı. Fakat yıllar sonra geriye baktığımda, hayatımın hikâyesinde hepsinin bir yeri olduğunu anladım.

Dostlar, bazen insan hayatının en önemli anlarını yaşarken bunun farkında olmuyor. Birinin sana uzattığı elin, ileride ne kadar kıymetli olacağını bilmiyorsun. Bir yabancıyla yaşadığın kısa karşılaşmanın, bir gün kalbinin en özel yerinde duracağını tahmin edemiyorsun. Bazen de bir ayrılığı son sanıyorsun; oysa hayat yalnızca bir sonraki sayfayı çevirmek için seni bekletiyor.

Ben o zamanlar yalnızca İsmet'tim.

Geçmişinden gelen kırgınlıklarla, geleceğe dair belirsizliklerle ve kalbinin içinde adını koyamadığı duygularla büyümeye çalışan bir çocuk…

Orhan'ın dostluğunu yanımda taşıyordum. Ali Dayı'nın bana gösterdiği yakınlığı unutmayacak, hayatın ilerleyen yıllarında onun değerini daha iyi anlayacaktım. Ama Güvercin'in benim için ne ifade edeceğini henüz bilmiyordum.

Onu ilk gördüğümde yalnızca yüzüne bakmıştım.

Bana laf attığında karşılık vermiştim.

Yanakları kızarıp geriye çekildiğinde, o küçük anın içinde kalmıştım.

Sonra yollarımız karışmış, geçmişten gelen bir mesele aramıza girmiş, bir günlükle birlikte kısa bir sessizliğe çekilmiştik.

Bütün bunlar yaşanırken, bir gün onunla aynı hayatı paylaşacağımı bilmiyordum. Bir gün ona beyaz güvercinim diyeceğimi, onun da beni başka bir isimle anacağını, birbirimizin hikâyesinde böylesine büyük bir yer tutacağımızı hayal bile edemiyordum.

Hayat bazen en güzel hediyelerini, ne olduklarını anlamadığımız zamanlarda önümüze koyuyor.

Ben de o günlerde bana verilen hediyenin farkında değildim.

Güvercin henüz benim değildi. Ben de onun hikâyesinde nasıl bir yer tutacağımı bilmiyordum. Aramızda yalnızca birkaç konuşma, bir yanlış anlaşılma ve doğum günümde verilen bir günlük vardı.

Ama hikâyemiz bitmemişti.

Sadece bir süreliğine susmuştu.

Ve ben, o sessizliğin içinde, hayatımın ilerleyen yıllarında kalbime yerleşecek o beyaz güvercinin bir gün yeniden karşıma çıkacağını henüz bilmiyordum.