KOCA DAĞLARA YAĞAN KAR

Herkesin hayatında bir dönüm noktası vardır.Kimi zaman insan dikenli yollardan geçmek zorunda kalır, kimi zaman da birinin yokluğu, hayatına hiç beklemediği dersler bırakır.Benim hayatımda da böyle bir dönüm noktası vardı.
Dedemin hastane koridorunda bana son kez baktığı o gün...Babam Hikmet’in yokluğu, çocukluğumdan beri kapanması zor bir boşluk bırakmıştı içimde. Ama o boşluğu öyle güzel dolduran biri vardı ki, yokluğun ne demek olduğunu bilsem de sevgisizliğin ne demek olduğunu öğrenmeme izin vermedi.
Dedem Tahir.Onun gölgesinde büyümek, onun bize sunduğu o güzel dünyanın içinde yaşamak bana hayatta birçok şeyi
öğretti.Kararlılığı...Sevgiyi...Azmi...Bir insanın, ne kadar yorulursa yorulsun sevdikleri için ayakta kalabileceğini...Bugün İsmet diye bir adam varsa, onun temelini atan insanların başında şüphesiz dedem Tahir vardı.Ama bazı insanlar hayatınıza ne kadar büyük bir iz bırakırsa bıraksın, hayat onları sizden almaktan hiç çekinmez.
Dedem son zamanlarında kendini iyi hissetmiyordu.Sürekli fenalaşıyordu.Bir anda elinden ayağından can gidiyor, kendini kötü hissediyor, biraz zaman geçtikten sonra toparlanıyordu. Sonra yine aynı şey başlıyordu.Daha önce felç geçirmişti.Doktorlar bir zamanlar yaşamaz demişlerdi.Ama dedem, doktorların sözünü dinleyecek bir adam değildi.Onlara inat tam on yıl daha yaşadı.Fakat dedem öyle bir insandı ki, acısını içinde yaşar, sevdiklerine belli etmezdi.Onun canı yanarken bile yüzünde çoğu zaman bir tebessüm olurdu.

Bir gün, dışarıda işimiz var bahanesiyle beni, Mert’i ve dedemi hastaneye götürdüler.O gün aslında ne olduğunu tam bilmiyordum.Ama hastaneye vardığımızda, gözümün önünde dedemin yatışını yaptıklarında içime tuhaf bir korku çöktü.Annemizi arayıp durumu haber verdim.Dedemin hastaneye yattığı gün yediği yemek biber dolmasıydı.Yedi.Sonra bir anda fenalaştı.Gözleri kapandı.Kendinden geçti.Ben ne olduğunu anlamadan ayağa fırladım.Koşa koşa hemşireleri çağırdım.Bir anda etrafımızdaki herkes hareketlenmişti.— Yoğun bakıma alacağız, dediler.Dedemi akülü arabadan indirmek uzun sürecekti.Hemşirelerden biri bana döndü.— Kullanmayı biliyor musun?— Biliyorum, dedim.Akülü arabanın başına geçtim.Dedemi yoğun bakıma götürmeye başladım.Koridor uzadıkça uzuyordu.O koridoru daha önce hiç bu kadar uzun görmemiştim.Duvarlar aynıydı.Lambalar aynıydı.İnsanlar aynıydı.Ama benim dünyam değişmişti.

Dedem iyice kendinden geçmişti.Ben ise akülü arabayı sürerken bir yandan ona bakıyor, bir yandan içimden dua ediyordum.“Dayan dede...”“Biraz daha dayan.”Yoğun bakımın kapısına geldik.Hemşireler yanıma yaklaştı.— Bundan sonrası bizde.Dedemi akülü arabadan indirdiler.Ben olduğum yerde kaldım.Ve tam o anda...Dedem gözlerini açtı.Bana baktı.Öyle bir baktı ki...Sanki beni son kez görüyordu.Sanki yıllardır söyleyemediği bütün sözleri o bakışın içine bırakıyordu.O bakışın içinde korku da vardı.Sevgi de.Veda da.Ben o an anlamadım belki.Ama içimde bir şey kırıldı.Dünyanın başıma yıkıldığı anlardan biriydi.

Bazı vedalar insanın kulağına söylenmez.Bazı vedalar sadece gözlerle yapılır.Dedem o gün bana öyle bir baktı.Sonra yoğun bakım kapısı kapandı.Ben dışarıda kaldım.Bir süre sonra hayat devam etti.Ama benim için hiçbir şey eskisi gibi olmadı.Dedem yoğun bakımda bir süre yattı.Sonra bir gün, okul dönüşü kara haberi abim Sedat verdi.— Dedemizi kaybettik.O cümleyle dünya bir anlığına sustu.Koşa koşa dedemin bulunduğu eve gittim.Cenaze evi yavaş yavaş dolmaya başlamıştı.Eş dost, akraba, tanıdık...Evin içinde tanıdığım ne kadar insan varsa oradaydı.Yengem, teyzem, annem...Herkes telaş içindeydi.Birileri yemek getiriyor, birileri tepsi taşıyor, birileri sofralar hazırlıyordu.Ev kalabalıktı.Ama benim içim bomboştu.Çünkü artık hayatımda dedem yoktu.O gün toprağa yalnızca bir beden verilmedi.

Ben çocukluğumun en güvenli yerlerinden birini de toprağa verdim.Akşam olduğunda odama geçtim.Yalnızdım.İlk kez dedemin olmadığı bir evde, onun gölgesinden uzakta, kendi başıma kaldım.Ve o anda bir ses yankılandı.— İsaa...Başımı kaldırdım.İçimde bir öfke vardı.— Kes sesini!Sonra dişlerimi sıktım.— Hem sen uzun zamandır neredesin Fırtına? Bunca şey yaşadım, şimdi mi gelesin tuttu?Ses yine yankılandı.Sakin...Ama her zamanki gibi doğrudan.— Ben senin aslında söylemediğin her şeyim.Sustum.— Kabullen İsmet...Ses biraz daha derinden geldi.— Bu böyle devam edecek. Yalnız kalacaksın. Herkes olacak ama sen kalabalığın içinde o koca yalnızlığı hissedeceksin.
O zamanlar Fırtına'nın ne demek istediğini anlamamıştım.Meğer bazı sözlerin anlamını anlamak için önce onları yaşamak gerekiyormuş.Dedemin ölümünün üzerinden dört yıl geçmişti.Herkes onun yokluğuna alışmıştı.İnsanlar gülüyor, konuşuyor, hayatlarına devam ediyordu.Zaman kimseyi beklemiyordu.Ben ise hâlâ dedemin bir gülüşünü hatırlıyordum.Yanımda sımsıkı duruşunu...Bana hissettirdiği güveni...Belki de beni bambaşka biri yapan şey, onun o koca gölgesiydi.

Aradan yıllar geçti dedem gideli 5 yıl olmuştu.Çocukluk geride kaldı.Ben artık yetişkin bir delikanlıydım.Yirmi yaşındaydım.Askerlik çağıma gelmiştim.Evin içinde hazırlıklar yapıyor, eşyalarımı topluyor, önümdeki altı ayı düşünüyordum.Tam o sırada telefon çaldı.Arayan babam Hikmet'ti.Yıllar sonra...Askere gideceğimi duymuştu.Benimle son kez vedalaşmak istediğini söyledi.Fazla ömrünün kalmadığını anlattı.Bir ayağının kesildiğini, yanıma gelmesinin zor olduğunu söyledi.Sonra:— Gel, dedi. Ama köy evine gelme. Halaların seni eve almayacak. Benim dükkâna gel.Bir an sustum.İçimde yıllardır biriktirdiğim her şey o birkaç saniyenin içine sığdı.Gurur...Öfke...Kırgınlık...Kin...Ve belki de yıllardır görmek istemediğim bir merhamet.Ama o gün gururumu seçtim.— Hayır, dedim. Gelmiyorum. Beni istemeyen insanların köyüne bile adım atmam.Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.Sonra babamın sesi kırıldı.— Anlatacaklarım var belki...Bir süre sustu.— Askerden dönünce beni görmeyebilirsin. Son kez...Dinlemedim.— Ben seni ararım, dedim.Ve telefonu kapattım.Telefon kapandığı anda içimde bir şeyin yanlış olduğunu hissettim.Ama gururum daha güçlüydü.Kinim daha güçlüydü.

Babamın bana yaşattığı bütün kırgınlıklar merhametimin önüne geçmişti.O an çirkin, kinci bir kargaya dönüşmüştüm.Ve merhametimin olduğu gün, içimdeki masum İsmet'i de alıp götürmüştü.Telefonu kapattıktan birkaç saniye sonra arkamdan bir gürültü geldi.Yere bir defter düşmüştü.Eğilip aldım.Türk bayraklı bir defterdi.Güvercinimin bana aldığı defter...Elimde deftere bakarken yarım kalmış başka bir hikâye geldi aklıma.Güvercin...Acaba bizden olur muydu?Mutlu olabilir miydik?Birlikte bir hayat kurabilir miydik?Sorular kafamın içinde dolaşırken akşam oldu.Annem, askere giderken arkamdan bağlayacağı yazmayı hazırlıyordu.Gözleri doluydu.Benim kafam tıraşlıydı.Ellerim kınalıydı.İçimde tarif edemediğim, küçük ama ağır bir hüzün vardı.Daha dün Mert'i bu yollardan asker etmiştik.Şimdi sıra bendeydi.Otogara doğru giderken evime son kez baktım.

İnsan bazen bir yere veda ederken, aslında hayatının eski hâline veda ettiğini bilmiyor.Gara vardığımızda havada başka bir şey vardı.Mahmut Dayım'ın gözlerinden ilk defa yaş aktığını gördüm.Ferhat Dayım da yanımdaydı.Onun da gözleri dolmuştu.Daha dün kendi oğlunu aynı şekilde uğurlamıştı.Şimdi sıra bendeydi.Beni otobüse bindirdiler.Camdan dışarı bakarken içimden geçirdim:“Ulan İsmet...”“Baban seni bıraktı gitti.”“Deden toprağa karışıp göçtü.”“Ama iki tane aslan gibi dayın var be!”O an bilmiyordum.İnsanın güvendiği dağların da bir gün kar altında kalabileceğini...İnsan bazı insanları kaybetmeden, onların ne kadar büyük bir yer kapladığını anlayamıyor.Ah çocuk...Bir bilsen...Güvendiğin o koca koca dağlara da bir gün kar yağacak.Bir bilsen...Otobüs hareket etti.Camdan dışarı baktım.Annemin hasta hâliyle arabanın arkasından koştuğunu gördüm.O an gözyaşlarıma hâkim olamadım.İyi veya kötü...Beni sımsıkı düşünen bir ailemin olması beni ziyadesiyle mutlu ediyordu.Otobüs uzaklaştıkça şehir küçüldü.Evimiz küçüldü.Sokaklarımız küçüldü.Ben ise önümde uzanan karanlık yola bakmaya başladım.Hatay'a gidiyordum.On iki saatten uzun sürecek bir yolculuktu.Arkamda çocukluğumu, önümde bilmediğim bir hayatı bırakıyordum.O gün sadece askerlik için şehirden ayrıldığımı sanıyordum.Meğer hayatımın başka bir tarafına geçiyormuşum.Altı ay sonra geri döndüğümde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.Çünkü önümde yalnızca altı aylık bir askerlik yoktu.Asıl maraton daha yeni başlıyordu.Ve o maraton...Beni bugüne kadar olduğum İsmet'ten çıkarıp bambaşka bir adama dönüştürecekti.Ben bunu henüz bilmiyordum.Ama hayat biliyordu.