KARGANIN İLK TÜYLERİ

Okula güzel başlamıştım. Hayatımın ilk öğretim yıllarıydı. Üzerimde mavi önlük, boynumda beyaz yaka, üzerimde gri pantolon vardı. Ayağımda siyah, resmi bir ayakkabı... Saçlarım ise sıfıra vurulmuştu. Aynanın karşısında kendime baktığımda, sanki artık büyümüşüm gibi hissediyordum. Ama çocukluğumun en önemli parçası yanımdaydı. Mert. Biricik arkadaşım. Kuzenim. Kavga etsek de anlaşabildiğim, kızsak da birbirimizden kopamadığımız tek kişi... O zamanlar bilmiyordum. Bir gün yolda birbirimizi gördüğümüzde başımızı çevirip geçecektik. Birbirimize sırtımızı dönecektik. Çocukken yan yana yürüdüğümüz yollar, büyüdüğümüzde bizi birbirimizden uzaklaştıracaktı. Ama o günlerde Mert benim dünyamdı. Okulda başka arkadaşlarım da vardı belki. Ama insanın çocukken bazı insanlarla kurduğu bağ başka oluyor. Birlikte kavga edersin. Birlikte gülersin. Birbirine kızarsın. Sonra beş dakika sonra hiçbir şey olmamış gibi yan yana oturursun. Çünkü çocuklukta kırgınlıkların ömrü kısadır. Büyüdükçe uzar. İlk kavgamı ise hiç unutmadım. Üst sınıflardan, benden yaşça büyük bir çocuk yanıma gelip artislik taslamıştı. Bana küfür etti. Ben de çocuk aklımla geri çekilmek yerine karşılık verdim. Kavga ettik. Ve onu dövdüm. O gün kendimi güçlü hissettiğimi hatırlıyorum. Belki de ilk defa biri karşıma dikildiğinde geri adım atmamıştım. Ama kavganın kendisi kadar, sonrasında olan şey aklımda kaldı. İki gün sonra yolda dedemi gördüm. Beni şikâyet etmişlerdi. Çocuk beni dövdüğümü söylemişti. Dedem bana kızdı. Azarladı. Ben ne anlatırsam anlatayım, yaptığımın nedenini açıklamaya çalışsam da pek bir önemi yoktu. Çünkü mesele kavganın nasıl başladığı değildi artık. Mesele, el âlemin ne dediğiydi. O gün çocuk aklımla anlamadığım ama ilerleyen yıllarda çok iyi anlayacağım bir şeyi öğrendim: Bazen insan ne yaparsa yapsın, doğru da yapsa yanlış da yapsa, sevdikleri önce onun sözüne değil başkasının sözüne inanabiliyor. Çünkü bazı insanların gözünde senin yaşadığın değil, başkasının anlattığı daha gerçek oluyor. Bu da insanın içine garip bir şey bırakıyor. Kendini anlatma isteği... Ama aynı zamanda, “Nasıl olsa bana inanmayacaklar.” duygusu. Belki de Karga'nın ilk tüylerinden biri buydu. Ama okul yıllarımda aklımda kalan tek korku kavga değildi. Ferhat dayımın üzerimizde kurduğu o korkuyla verilen sözde ahlak dersleri de vardı. Bir gün... Hayatım boyunca unutamayacağım bir şey yaşandı. Bir çocuğa borcum vardı. Parasını vermiştim. Borç kapanmıştı. Ama çocuk yalan söylemişti. Ferhat dayımdan daha fazla para istemiş ve: “İsmet bana borcunu vermedi.” demişti. Benim sözümün doğru olup olmadığı sorulmadan... Bana inanılmadan... Olayın ne olduğunu dinlemeden... Ceza geldi. Yediğim lafı hâlâ unutmadım. Yediğim tokadı da. O tokadın acısı çoktan geçti. Ama bazı tokatlar insanın yanağında değil, zihninde kalıyor. Yıllar geçiyor. Çocuk büyüyor. Ama bazı anlarda, o günkü çocuk hâlâ içinden çıkıp: “Ben doğru söylüyordum.” diyor. Belki de en acı tarafı buydu. Ben sadece tokat yememiştim. İnanılmamıştım. Ve bir çocuğun canını bazen tokattan çok bu yakıyor. Aile... Güzel bir kelime. İnsanın içine sıcaklık veren bir kelime. Aile deyince insanın aklına başını yaslayabileceği bir omuz geliyor. Bir el geliyor. Bir ses geliyor. Birinin, “Ben senin yanındayım.” demesi geliyor. Ama zamanla öğrendim ki aile olmak yalnızca çocuğun saçını okşamak değilmiş. Birinin saçını okşayabilirsin. Ona yemek verebilirsin. Yanında uyuyabilirsin. Onu sevdiğini söyleyebilirsin. Ama çocuk sana güvenmiyorsa... Sözünü dinlemiyorsan... Onu anlamadan hüküm veriyorsan... Başkalarının sözünü onun sözünden üstün tutuyorsan... O başını okşamanın ne anlamı kalıyor? Çocuk sevgiyi sadece dokunarak öğrenmiyor. Güvenerek öğreniyor. Ben bunu çok erken öğrendim. Belki de öğrenmedim. Belki hayat bana defalarca öğretti. Ve her seferinde içimde bir tüy daha çıktı. Karga henüz uçmayı bilmiyordu. Ama tüyleri çıkmaya başlamıştı.