Seni seçtim•Rastlantı

Yorumlarınızı ve beğenilerinizi bekliyorumm iyi okumalar🤍🌊

…

Samsun dönüşünün üzerinden yaklaşık üç hafta geçmişti.
Fabrikadaki ihracat anlaşmasının ardından işler beklenenden de hızlı büyümüş, Koçari ile Furtuna ortaklığının adı Trabzon'da dilden dile dolaşmaya başlamıştı. En çok konuşulan ise yeni anlaşmalar değil
İso ile Fadime'ydi.
İkisi de ilişkilerini gösterişle yaşamıyordu. Fabrikada herkesin içinde profesyonelliklerinden ödün vermiyor, özel hayatlarını işlerine taşımıyorlardı. Buna rağmen birbirlerine attıkları kısa bakışlar, toplantı çıkışlarında aynı koridorda yan yana yürümeleri ya da öğle arasında birlikte ayaküstü sohbet etmeleri bile çalışanların gözünden kaçmıyordu.
Bu söylentiler kısa sürede Koçari’ye kadar ulaşmıştı.
O söylentileri duyanlardan biri de Eyüphan'dı.
Fadime onu her zaman çocukluk arkadaşı olarak görmüştü.
Eyüphan ise hiçbir zaman öyle görememişti.
Yıllarca içinde sakladığı hisleri söylemeye cesaret edememiş, zamanı geldiğinde konuşacağını düşünerek beklemişti. Ama beklediği zaman hiç gelmemişti.
Çünkü İso Furtuna çıkagelmişti.
O günden sonra Fadime'nin gülüşü değişmişti.
Eskiden yalnızca ailesinin yanında gördüğü o içten tebessüm, artık İso'nun yanındayken de yüzüne yerleşiyordu.
…

O akşam Koçari her zamanki gibi hareketliydi.
Fadime, fabrikadan çıktıktan sonra konağa gitmeden önce markete uğramıştı. Elindeki poşetle sokağın başına döndüğünde karşı kaldırımda Eyüphan'ı gördü.
"Eyüphan!"
Adam başını kaldırıp gülümsedi.
"İşten mi geliyorsun?"
"Hı."
Fadime yanına kadar geldi.
"Kayıplardasın."
Eyüphan hafifçe omuz silkti.
"Biraz kafamı dinledim."
Fadime bunun üzerinde durmadı.
Çocukluk arkadaşını görünce birkaç dakika ayaküstü sohbet etti.
Tam o sırada sokağın başında siyah bir araç durdu.
İso.
Arabadan inerken ilk gördüğü şey, Fadime'nin Eyüphan'la konuşurken gülmesiydi.
Adımları bir an yavaşladı.
Fadime onu görünce aynı sıcaklıkla el salladı.
"İso!"
İso yanlarına geldiğinde Fadime doğal bir tavırla ikisini yeniden sohbete kattı.
"Eyüphan'la karşılaştık."
İso başını salladı.
"Kolay gelsin."
Eyüphan da aynı sakinlikle karşılık verdi.
"Sağ ol."
Dışarıdan bakıldığında üçü de gayet sakindi.
Ama iki adam birbirini dikkatle süzüyordu.
Eyüphan, İso'nun Fadime'ye bakışını gördü.
İso ise Eyüphan'ın Fadime'nin anlattığı her şeyi büyük bir dikkatle dinleyişini fark etti.
İkisinin de içinde tek kelime edilmeyen bir rekabet başlamıştı.

İso ile Fadime,Eyüphan'ın yanından ayrıldıktan sonra birlikte konağa doğru yürümeye başladılar.
Fadime yürürken bir yandan günün yorgunluğunu üzerinden atmaya çalışıyor, bir yandan da İso'nun sessizliğini fark ediyordu.
Normalde mutlaka bir laf atar, onu güldürecek bir şey bulurdu.
Bu kez susuyordu.
Fadime başını ona çevirdi.
"Ne oldu sana?"
İso kısa bir bakış attı.
"Hiç."
"Hiç diye bir şey yok."
İso hafifçe gülümsedi.
"Yok bir şey."
Fadime birkaç adım daha yürüdü.
Sonra durup doğrudan gözlerinin içine baktı.
"Eyüphan yüzünden mi?"
İso bu soruyu beklemiyordu.
Derin bir nefes verdi.
"Kıskandım."
Fadime'nin dudaklarında istemsiz bir tebessüm belirdi.
"Kıskandın ha?"
"Hı."
"Çocukluk arkadaşımdan?"
İso omuz silkti.
"Çocukluk arkadaşı olabilir."
Bir an durdu.
"Ama sana bakışını beğenmiyorum."
Fadime şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı
fakat İso devam etmedi.
Konuyu uzatmak istemiyordu.
Fadime ise ilk kez İso'nun bu kadar açık bir şekilde kıskandığını görüyordu.
Yüzüne yayılan gülümsemeyi saklayamadı.
Koluyla hafifçe İso'nun koluna vurdu.
"Ula Furtunacuk..."
"Ne?"
"Boşuna kıskanıyorsun."
İso dönüp baktı.
"Niye?"
“Çünkü ben seni seçtim.”
Bu kadar kısa bir cümle...
Ama İso'nun bütün içini rahatlatmaya yetmişti.
Gülümsedi.
Hiçbir şey söylemeden yürümeye devam etti.
Fadime de onunla aynı adımda ilerledi.
İkisi de farkında değildi.
Sokağın karşı tarafındaki eski kahvehanenin gölgesinden biri onları sessizce izliyordu.
Eyüphan.
Elindeki çay çoktan soğumuştu.
Bakışları, birlikte yürüyen iki insanın üzerinden bir an olsun ayrılmıyordu.
Fadime'nin İso'ya gülerken yüzünde oluşan o ifade...
Çocukluğundan beri ilk kez başka birine aitti.
Eyüphan'ın çenesi istemsizce sıkıldı.
Yıllardır hayalini kurduğu görüntü...
Başka bir adamın yanındaydı.
Masadaki arkadaşlarından biri omzuna dokundu.
"Ula Eyüphan, dalıp gittin."
Eyüphan başını çevirdi.
"Yok."
"Bir şeye canın mı sıkıldı?"
"Yok dedim."
Sesi bu kez eskisinden daha sert çıkmıştı.
Arkadaşı şaşkınlıkla sustu.
Eyüphan yeniden gözlerini sokağa çevirdi.
Ama bu kez İso ile Fadime çoktan gözden kaybolmuştu.
Kendi kendine mırıldandı.
"Ben daha vazgeçmedim Fadime..."
Rüzgâr ağaçların yapraklarını sallarken, ilk kez içinde bastırmaya çalıştığı duygunun sevgi olmadığını hissetti.
Bu...
Kaybetme korkusuydu.
Ve kaybetmeyi hiç öğrenememişti.
…
Aradan birkaç gün daha geçtiğinde
Fadime o gün fabrikada işlerini İso’dan erken bitirmişti.İso'nun içeride bitirmesi gereken birkaç evrak kalınca, "Sen çık, ben yetişirim." demesiyle Fadime de tek başına fabrikanın bahçesindeki doğru yürümeye başlamıştı.
Bahçede ilerlerken arkasından tanıdık bir ses geldi.
"Fadime."
Genç kız dönüp baktığında Eyüphan'ı gördü.
"Eyüphan."
"Nasılsın?"
"İyiyim."
Karşı karşıya geldiklerinde aralarındaki sessizlik eskisi kadar rahat değildi.
Bunu ikisi de hissediyordu.
Eyüphan sonunda dayanamadı.
"Bir şey soracağım."
Fadime başını çevirdi.
"Sor."
"Konuşuyorlar..."
"Neyi?"
"İso'yla..."
Fadime'nin yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
"Doğru."
Eyüphan durdu.
"...Doğru mu?"
Fadime de durup ona baktı.
"Evet."
Eyüphan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra alçak bir sesle konuştu.
"İstemiyorsan söylemek zorunda değilsin."
Fadime anlamadı.
"Neyi?"
"Seni zorluyor mu?"
Fadime'nin kaşları çatıldı.
"Ne diyorsun sen?"
"O Furtuna..."
Sesi sertleşmişti.
"Seni tehdit ediyor mu?"
Fadime önce şaşkınlıkla baktı.
Sonra istemsizce güldü.
"Eyüphan saçmalama."
"Saçmalamıyorum."
"Herkes biliyor adamın nasıl biri olduğunu."
Fadime bu kez ciddi bir ifadeyle karşısına geçti.
"Kimsenin ne bildiği beni ilgilendirmez."
Eyüphan hemen cevap verdi.
"Korktuğun için söyleyemiyorsundur."
Fadime derin bir nefes aldı.
"Bak..."
"Ben İso'yu seviyorum."
Eyüphan'ın yüzündeki ifade dondu.
"İsteyerek beraberiz."
"Bunu bana söylemek zorunda hissediyorsan..."
Fadime sözünü kesti.
"Kimse beni hiçbir şeye zorlayamaz."
"İso hiç zorlamadı."
"Aksine..."
Yüzünde yumuşacık bir gülümseme oluştu.
"...ilk defa biri bana gerçekten değer verdi."
Bu cümle Eyüphan'ın içine oturdu.
Ama kabul edemedi çünkü yıllardır kurduğu bütün hayaller tek bir cümleyle yıkılıyordu.
Kendi kendine başka bir açıklama buldu.
"Demek seni buna inandırmış..."
diye geçirdi içinden.
Fadime onun sustuğunu görünce konuşmayı uzatmadı.
"Ben arabaya geçeyim."
"İyi akşamlar."
"İyi akşamlar."
Genç kız yürüyüp uzaklaştı.
Eyüphan ise olduğu yerde kaldı.
Fadime'nin söylediği hiçbir şeye inanmıyordu.
Onun gözünde...
İso, Fadime'yi korkutmuştu.
Fadime ise onu korumaya çalışıyordu.
Ne kadar düşünürse düşünsün, başka ihtimali kabul edemiyordu.
O an kendi kendine sessizce fısıldadı.
"Seni oradan ben çıkaracağım Fadime..."

…

İso sonunda son dosyayı da kapatıp odasından çıktı.
Bahçede onu bekleyen Fadime'yi görünce yüzüne bir tebessüm yerleşti.
"Çok bekledin mi?"
"Biraz."
"Özür dilerim sevgilim, dosyaları bitirmeden çıkmak istemedim.”
Fadime gülerek omzuna hafifçe vurdu.
"Şu kelimeyi söylemeye bahane arıyorsun."
"Buluyorum da."
Birlikte arabaya bindiler.
Yol boyunca günün yorgunluğunu, fabrikanın yeni planlarını ve hafta sonu yapacakları işleri konuştular.
Her zamanki gibi.
Konağın biraz ilerisinde araba durdu.
İso kontağı kapattı.
Birkaç saniye birbirlerine baktılar.
"Mesaj atacaksın."
"Atacağım."
"Eve girince."
"Biliyorum."
İso gülümsedi.
Fadime kapıyı açıp tam inecekken İso seslendi.
"Fadime."
"Hı?"
"İyi ki varsın."
Fadime'nin yüzü istemsizce kızardı.
"O kadar romantik olma Furtunacuk."
"Niye?"
"Alışırım."
İkisi de güldü.
Fadime arabadan indi.
İso, her zamanki gibi onun konağa doğru gidişini bekledi.
Genç kız dönüp son kez el salladı.
İso da başıyla karşılık verdi.
Fadime gözden kaybolunca arabasını çalıştırıp yavaşça uzaklaştı.
Fadime ağır adımlarla konağa doğru yürüyordu.
Tam köşeyi döneceği sırada arkasından bir ses geldi.
"Fadime."
Durdu.
Ses tanıdıktı.
Arkasını döndüğünde birkaç metre geride Eyüphan'ı gördü.
"Eyüphan?"
"Seninle son bir kez konuşmam lazım."
Fadime hafifçe iç çekti.
"Az önce konuştuk zaten."
"Bu başka."
Eyüphan yavaş yavaş ona doğru yürümeye başladı.
Yüzündeki ifade...
Fadime'nin daha önce hiç görmediği kadar yabancıydı, içine tarif edemediği bir huzursuzluk çöktü.
Eyüphan’ın kolunu tutması ile Fadime çocukluk arkadaşından korktuğunu hissetti.
"Kolumu bırak."
Eyüphan bırakmadı.
"Seni oradan kurtaracağım."
"Eyüphan!"
"Ben seni çocukluğundan beri seviyorum."
"Senin yerin onun yanı değil."
Fadime kolunu sertçe çekti.
"Bırak dedim!"
Tam o anda sokağın başında siyah bir minibüs durdu.
Arka kapı açıldı ve içeriden iki adam indi.
Eyüphan bir an bile tereddüt etmedi.
"Affet beni..."
diye fısıldadı.
"Ama başka çarem kalmadı."
Fadime'nin gözleri büyüdü.
"Eyüphan sen ne yapıyorsun?"
Genç kız kaçmaya çalıştı.
Tam bağıracakken adamlardan biri ağzını kapattı.
Diğeri kollarını tuttu.
Fadime bütün gücüyle çırpınıyordu.
"İSO!"
Sokakta yankılanan tek kelime buydu.
Ama İso çoktan oradan ayrılmıştı.
Minibüsün kapısı sertçe kapandı.
Araç karanlık sokakta hızla gözden kaybolurken yere sadece Fadime'nin elinden düşen telefon kaldı.
Ekranı kırılmıştı ama kapanmamıştı.
Ve son aranan kişi...
İso Furtuna'ydı.