Kahkaha •SIR

Yine karısını düşünüyordu.
Zaten onu düşünmediği zaman mı vardı ki?

Fadime bugün Koçari konağa gidecekti,neymiş kızlar gecesi yapacaklarmış, gerek var mıydı sanki? Evlendikleri günden beri “ona sevdalı olduğunu fark ettiği zamandan sonra” ilk kez onsuz uyuyacaktı.Araları bozuk olduğu için üsteleyemiyordu da.

“Ula haydi da hazırım” Arabaya yaslı bir şekilde Fadimeyi bekleyen İso onun sesiyle yaslandığı yerden çekildi.

Gitme zamanı gelmişti

İso seslendi,

“Fadime ?”

“Hı?”

“Bu gece midur nedur da! Kim kim gidiyorsunuz ?”

Fadime İso’nun ses tonundan anlamıştı derdini.Eyüphan’ın yakınında olup olmayacağını merak ediyordu içten içe.

Bir gülüş attı, aklındaki düşüncelerin hiç olmadığı kadar masum bir gülüş ve saymaya başladı :

“Ben,Eleni,İlve abla,Esme,Akça oluruz herhalde, ha birde… olaralardaysa Eyüphan da bir uğrar çay içmeye.”dedi gayet normal bir durummuş gibi.

Yüzündeki gülüşü bastırmayacağını anlayınca koşar adımlarla arabaya bindi

İso 5 saniye kadar algılayamadı karısının dediklerini.

“LAANN!”

“EYÜPHAN KİM ULAN!”

İso bağıra bağıra karısının peşinden arabaya bindi.
Fadime kahkaha atmamak için dudaklarını birbirine bastırıyordu,kocasının bir nebze de olsa birkaç gün sonra kendisini kıskanması hoşuna gitmişti.

“Fadime,
Karum,
Canım karum”

İso sesini bir anda yükseltti.

“SEN NE DİYOSUN ULA”
“ULA O EYÜPHAN ŞEREFSİZİ DEĞİL SENİN OLDUĞUN EVE GELMEK SENİN YANINA 100 KİLOMETRE BİLE YAKLAŞAMAZ”
İso “Eyüphan” kelimesini duyduğu anda delirdiği için Fadime’nin kendisine şaka yaptığını fark etmemiş hâlâ arka arkaya bir şeyler söylüyordu.

Fadime bi anda kahkaha atmaya başlayınca İso durakladı

“Ula ne gülüyorsun da ?”
Fadime o kadar çok kahkaha atıyordu ki kendini durduramıyordu
Karısının uzun süredir böyle gülerken görünce onun o haline o da gülmeye başladı.
Güldü.
Fadimesi güldüğü için güldü.

Fadime zar zor nefes alarak konuşmaya başladı :
“Ula haydi ben sebebim var da gülüyorum,sen neye gülüyorsun?”

İso karısına gülümseyerek cevap verdi:
“Benim de sebebim var”

“Allah Allah neymiş seni güldüren sebep ?”

Bir yandan kemerini takan İso Fadimeye doğru eğildi:
“Sensin Canım karum ,sen güldün diye güldüm.”

Bunu duyan Fadime kocasının dediğini idrak etmeye çalıştı, o güldü diye gülmüştü.

Bir hırsla İso’ya doğru döndüğünde onun da eğilmiş olmasının üzerine aralarındaki mesafe taş köprüdeki gibi neredeyse sıfır olmuştu.

İso sessizliği bozup konuştu:

“Sen niye gülüyorsun canım karum de bakalım.”

“Şaka yaptım sana , hemen inanmana gülüyorum.”

İso bi an durdu.
Gerçekten o kadar saçma bir şey demişti ki karısı ama o adamın ismini duyması yetiyordu delirmesine.

İso biraz daha karısına doğru döndü.

“Demek kocana şaka yaptın ha?”

Çok yakınlardı.
Çok.
Baya çok.

Birkaç saniye böyle kaldıktan sonra aralarındaki sessizliği camın tıkırtısı bozdu.

İso düşündü, Fadime’yi inadı olmadan sakin,mutlu yakalayabildiği sayılı an vardı zaten.

Her seferinde biri nasıl bozabilirdi ?

Devam edecek.