Gözlerin Ardındaki Sırlar kitap kapağı

7. bölüm / 13

Toparlanmaya çalışıyoruz ke

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Toparlanmaya çalışıyoruz ke

"Bırak saçımı!" diye bağırdım acıyla öfke karışık bir tonda.

Muhtemelen Derin'di bu. O Kutay denen belalının eski sevgilisi...

Derin saçımı bırakmıyordu. Parmaklarını öylesine dolayıp geçirmişti ki, ancak o kendi rızasıyla bırakabilirdi. Başımı biraz daha kendine doğru çekip kulağıma fısıldar gibi konuşmaya devam etti:

"Eğer bir daha seni Kutay'ın yanında görürsem... Bu okulu senin için cehenneme çeviririm. Duydun mu beni?!" diye bağırıp saçımı duvara doğru iterek bıraktı.

Sırtım duvara çarptığında elimi başıma koydum. Kendimi koruyamamıştım! Susmuştum. İçimden kendime saydırıp duruyordum.

Derin yavaşça birkaç adım geri çekilerek, yüzünde alaycı bir gülümsemeyle yanındaki kızları da alıp buradan uzaklaşmaya başladı.

Yutkundum. Başımı ovuşturup yavaşça doğrulmaya çalıştım. Duvara çarptığım için belim, yere düştüğüm için kalçam ve tabii ki Derin yüzünden başım ağrıyordu.

Ayağa kalktığımda ellerimle eteğimi silkelemeye başladım.

Tam o sırada, Zerya ile Uraz buraya doğru yürüyorlardı. Çardağın yakınlarına vardıklarında Zerya seslendi:

"Sıra çok uzundu, fazla beklettik sen–"

Sözü kesildi. Beni çardakta göremeyince hızla başını etrafa çevirdi.

Okul binasının duvarına sırtımı yaslamış, üzerimi silkelerken gördü beni. Saçım başım darmadağınıktı.

Zerya'nın gözleri fal taşı gibi kocaman açıldı. Hızla koşarak yanıma geldi. "Lalin! Ne oldu sana böyle?!" dedi telaşla.

Hemen gelip ellerini omuzlarıma koyduğunda ona doğru baktım. "Şu... Derin denen kızla biraz erkenden tanıştım galiba..." dedim yüzüm hafifçe acıdan buruşurken.

Uraz da yanıma geldi. "Bunu o mu yaptı?" dedi bana bakarak.

"Evet, Kutay'ın yanına bir daha yaklaşmamamı falan söyledi... Ve ben de kendimi koruyamadım! Çok tırsağım ya!" dedim.

Uraz derin bir nefes verip göz devirdi. Bana doğru biraz daha yaklaşıp gözleriyle vücudumu baştan aşağı süzdü. "İyi misin... şimdi?" dedi.

Başımı olumlu anlamda salladım. Bu bir yalandı. Gerçekten de canım acıyordu. Yavaşça gerilip dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Birazdan ders başlayacak... Zerya, tarağın var mı?" dedim.

Zerya başını olumlu anlamda sallayarak cevap verdi:

"E-evet, var tabii. Gel."

Diyerek çardağa doğru yöneldi. Peşinden ilerlemeye başladım. Derin, Kutay'a yaklaşmamamı söylemişti; fakat ona yaklaşmadan veya onunla konuşmadan nasıl onu bu zorbalık işlerinden uzaklaştırabilirdim ki? Bilmiyordum. Gerçekten de berbat bir durumun içerisindeydim.

Çardağa vardığımızda Zerya, oturağa bıraktığı çantasına yöneldi. İçini eliyle biraz karıştırdıktan sonra nihayet tarağı bulmuştu. Fermuarı geri kapatıp oturarak bana doğru dönüp konuştu:

– Gel önüme otur, tarayayım.
– Aslında ben kendim tarayabilirdim.
– Gel şuraya Lalin, saçların karmakarışık olmuş, tek başına halletmen çok uzun sürer. Hadi.

Daha fazla itiraz etmedim. Onun önüne geçip yere oturdum. Bacaklarımı kendime doğru çekip kollarımı dizlerime dayadım.

Kısa süren bir saç tarama savaşından sonra, sonunda saçımı eski haline sokabilmişti. Zil de çalmıştı zaten. Muhtemelen derse geç kalmıştık.

Sınıfa vardığımızda Uraz önden gidip kapı koluna uzandı. Kapıyı iki kere tıklatıp kulba basarak açtı. Evet, tahmin ettiğim gibi hoca gelmişti.

Bu, bir önceki dersteki kapalı hocaydı. Bize doğru öylece bakıyordu. Boğazını temizleyip bizi baştan aşağı süzdü:

"Neden geç kaldınız?"

Yani... Hocaya "Derin tarafından zorbalandım, o yüzden geç kaldım" diyemezdim. Gözlerim hızla Uraz'a kaydı. Onun bakışları da benimkilere... Birbirimize öylece çaresizce bakarken Zerya birdenbire bir adım öne çıktı.

"Teneffüste bir şey yapmıştık da... Lalin'in eline boya bulaştı. Biz de onu lavaboda çıkarmaya çalıştık. Özür dileriz," dedi ellerini önünde birleştirerek.

O sırada gözlerim Kutay'a kaydı. Arkasına yaslanmış, camdan dışarıya bakıyordu. Bu teneffüs onu yalnız bırakmıştım. Zaten bahçeye gitmiştik, birini zorbalasaydı görürdük herhalde. Ama Kutay bu sefer çok ciddi duruyordu. Yüzünde hiçbir ifade yoktu, sadece boşluk...

Zerya bir şeyler uydurup hocayı ikna edince derin bir nefes alarak üçümüz de sıralarımıza doğru ilerledik.

"Bir daha derse geç kalmanızı istemiyorum," dedi hoca ve kaldığı yerden devam etti.

Aradan tam iki ders, bir teneffüs geçti. Fakat ders boyu kafam başka bir yerdeydi sanki. Nedeni mi? Bilmiyordum. Odaklanamıyordum işte.

Sonunda öğle arası gelmişti. Tam bir saate yakın bir süre boyunca boş kalacaktık. Normalde insanlar öğle arasının gelmesiyle mutlu olurdu, fakat benim içimde derin bir endişe vardı. Çünkü bu uzun arada Kutay'ın zorbalık yapması ihtimali çok yüksekti. Bu arada herkes otururken, ben kesin yine onun peşinden koşacaktım.

Zil çaldığında sınıftakiler koșarak kendilerini dışarı attılar. Sadece ben, Zerya, Uraz, Kutay belalısı ve birkaç tanımadığım öğrenci kalmıştı; Ancak onlar da birazdan ayrılacaktı. Bu okulda öğle arası gelince yemekhaneye gitmek zorunlu oluyordu.

Sıradan yavaşça kalkıp Zerya'ya doğru baktım. "Hadi, gidelim," dedim elimle ikisine de "gelin" hareketi yaparak. Uraz ve Zerya da kalkıp beni takip etmeye başladılar ve sınıftan yan yana yürüyerek çıktık. Zerya'ya dönüp, "Yemekhane nerede?" diye sordum. Zerya başıyla merdivenleri işaret etti. "Beni takip et," dedi ve önden ilerlemeye başladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

61okunma 5beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…