Bölümler 13Şu an: "Benim değilsin işte"
- 1 KARAKTER KADROSU CNM35 kelime
- 2 Paralı koruma930 kelime
- 3 Belki de...1.010 kelime
- 4 Kutay'ı düşünmekten vaz geç!895 kelime
- 5 Bölüme isim bulamadım🫰😗934 kelime
- 6 "Seven sevdiğine benzermiş."823 kelime
- 7 Toparlanmaya çalışıyoruz ke702 kelime
- 8 Kutay buradan bir carparim on değil yüz cerrah gelse duzeltemez seni706 kelime
- 9 Olaylar olaylar olaylar741 kelime
- 10 "Ailecek şeytan bunlar!"948 kelime
- 11 Senaryo 3...728 kelime
- 12 kızarmış Kutay kilidi açıldı952 kelime
- 13 "Benim değilsin işte"722 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Derin bir nefes verdim.
"Ya tamam ya. Şimdi sen 'Bu kız harbi takıntılı!' gibi şeyler söyleyip endişelenirsin diye söylemedim ama... Ben Zerya'yı kullanarak Derin'den annenin telefon numarasını aldım. Ya aslında ilk başta ben de şaşırdım. Yani niye senin annenin numarasını bilir ki diye. Ama biliyormuş işte. Kayıtlıymış telefonunda."
Kutay kaşlarını çatıp yüzünü hafifçe ekşitti. Gözlerimi kırpıştırıp ona doğru baktım. Elimi omzuna koyup, "Aman neyse! Bugün senin doğum günün. Böyle saçma sapan ayrıntılara çok takılmayalım ya. Daha mumlarını üflemedin sen!" dedim ve elimi çekip hızla pasta kutusunu mutfağa doğru götürdüm.
Kutay aynı garipseyen ifadeyle başını bana çevirdi. Yüzündeki ifade yavaşça düzelirken ellerini ceplerine atıp peşimden yürüdü.
"Mum üflemek gibi şeyler için fazla büyük değil miyiz sence de?" dedi yanıma yaklaşırken.
Tezgâha koyduğum pasta kutusunu açıp içindeki pastaya baktım. Kutay da sırtını tezgâha yaslayıp kollarını göğsünde bağlamıştı.
"18 yaşını geçtin mi?" dedim.
"Hayır."
"O zaman hâlâ bir yetişkin değilsin Kutay. Bu sebeple dileğini tutup uslu bir çocuk olacak ve mumları üfleyeceksin."
Kutay gülümsedi. Ona göz ucuyla bakıp kaşlarımı çattım.
"Gülümsemek yerine bana tabak, çatal, bıçak gibi şeyler çıkarsan daha iyi olmaz mı Kutay?"
Kutay yüzündeki gülümsemeyi hiç bozmadan dediğim şeyleri dolaplardan ve çekmecelerden çıkarmaya başladı. "Bana doğum günü hediyesi aldın mı bari karamel?" dedi.
Ona bakıp alaycı bir şekilde güldüm.
"Senin için sabahın köründe kalkıp pasta alıyorum, gelip doğum gününü kutluyorum ve sen hâlâ bana doğum günü hediyesi diyorsun Kutay. Benim gelmem zaten en büyük doğum günü hediyesi bir kere!"
Çıkardığı tabakları ayırdım ve iki yana koydum.
"Tabii tabii. Sen en büyük hediyesin de..." dedi ve bıçağı bana uzattı. Uzattığı bıçağı alıp pastanın kenarına koydum.
"Benim değilsin işte," diye mırıldandı.
Gözlerimi kocaman açıp kaşlarımı çattım. Hemen ona doğru baktım. "Ne dedin sen?!" dedim sesimi yükselterek.
Kutay hemen öne geçip bıçağı aldı.
"Hadi ya, mumları yak; ben daha doğum günümü kutlayacağım. Acele edelim biraz, daha seninle geçireceğim muhteşem bir günüm var!" dedi.
Göz devirdim. Pastayı alıp mutfaktaki masaya doğru götürdüm. Yanında verdikleri mumları alıp pastanın üzerine yerleştirmeye başladım. Üç mumu da yerleştirdikten sonra beni izleyen Kutay'a döndüm. "Çakmak ver," dedim elimi uzatarak.
"Çakmak bende ne arasın?" dedi omuz silkip yanıma yaklaşarak.
"Ne bileyim. Evde hiç çakmak yok mu?"
Kutay yere bakıp düşünmeye başladı. O düşünürken onu baştan aşağı süzdüm. Evdeyken... Tatlı gözüküyordu. Bayağı tatlı. Yine ne düşünmeye başlamıştım ben ya? Bu muydu tatlı yani? Çok çirkindi o bir kere. Yani tipi hiç olmasa bile karakteri öyleydi. Böyle düşüncelerden hemen sıyrılmam gerekiyordu.
Kutay başını bana doğru tekrar kaldırıp hafifçe üzerime doğru eğildi. "Yukarı katta, koridorun sonundaki sağdaki oda. En son bir şey yakmam gerektiği için babamdan ödünç almıştım. Masanın üzerindedir. Git al," dedi ve tezgâha ilerleyip tabakları masaya taşımaya başladı.
Merdivenlere doğru yürüyüp üst kata çıktım. Ne kadar da şanslıydı ya bu çocuk. İki katlı bir evleri vardı. Üst kata vardığımda upuzun bir koridor beni karşıladı. Sondan sağdaki odaydı onun odası. Koşar adımlarla ilerleyip kulba bastım ve kapıyı içeriye doğru ittim. Onun odasında fazla kalmak istemiyordum.
Hızlı hareketlerle odanın içerisine girdim. Siyah perdeler sonuna kadar kapanmıştı. Fakat kenardan küçücük bir gün ışığı sızıyordu içeriye. Hafif dağılmış masasına doğru yaklaşıp gözlerimle çakmağı aradım. Ve buldum da. Bir defterin altındaydı. Defteri kaldırıp altından çakmağı aldım ve defteri geri bıraktım. Çakmağı cebime koyup tam kapıya yönelmişken gözüme bir şey çarptı.
Bu bir okul defteri değildi... Yani içinde ders notları tutulmuyor gibiydi. Biliyordum, yaptığım çok yanlıştı. Ama merakıma yenik düşüp defteri açmıştım bile. İçindekilere göz gezdirdim. Hızlı davranıyordum ki Kutay şüphelenmesin. Dur bir saniye... Bu Kutay'ın günlüğüydü! Beni görse kesin paramparça ederdi. Ama pek de umurumda değildi.
El yazısı çok da güzel olmasa da okunaklıydı. İlk sayfalar çok sıkıcı ve uzundu. Onları okumadan geçtim ve son sayfaya atladım. Onu baştan sona okumaya başladım.
"Umarım popüler biri olmaz. Dayanamam sanırım. Herkesin gözü belki de üzerinde olur. Bu korku-"
Kapı açılıp Kutay içeriye girdi. Tam, "İki saattir çakmağı bulamadın mı?" diyecekken donakaldı. Gözleri kocaman açıldı. Öne doğru hızla bir adım atıp bir elini refleksle sandalyeye dayarken diğer eliyle defteri kapattı.
O refleksle sandalyeye uzanan eli şu an belimi sarıyordu resmen. Bana bayağı yakındı. "İ-insanın... Özeli diye bir şey var! Değil mi Lalin?" dedi.
O yakınlığı o anki şoktan fark edememiştim. Ne diyeceğimi bilemiyordum."Şey..." dedim gözlerimi kaçırırken. Derin bir nefes verdim. "Ya... Özür dilerim. Vallahi çok bir şey görmedim. Sadece... Merakıma yenik düştüm işte. Gerçekten özür dilerim."
Kutay sandalyedeki elini çekmeden, defteri kapatan eliyle saçlarını geriye attı. "Çakmağı bulduysan... Gidelim," dedi masaya bakarak.
Bölüm etkileşimi
