Gözlerin Ardındaki Sırlar kitap kapağı

12. bölüm / 13

kızarmış Kutay kilidi açıldı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: kızarmış Kutay kilidi açıldı

Pasta işini güvenli bir şekilde halletmiştim. Şimdi sıra taksi bulmaya gelmişti. Sabahın bir körüydü; taksilerin bu caddelerden geçmesi olasıydı fakat daha merkezlerdeki sabah trafiklerinden kurtulmaları gerekiyordu. Derin bir nefes verip kollarımı göğsümde bağladım. Taksinin gelmesi çok uzun sürecek olursa Senaryo 1 hayali suya düşecekti.

Etraf hafta içlerine tezat oldukça ıssızdı. Sadece yoldan geçen birkaç sıradan insan vardı. Bu da çok normaldi zaten.

Tam 19 dakika boyunca bekledim. Hâlâ bir taksi bile geçmemişti. Şu an evimde uyuyor olabilirdim ama o Kutay ve deccal anası yüzünden sabahın bir köründe taksi bekliyordum. Keşke Kutay hiç doğmasaymış.

Sonunda ileride bir taksi görünce içimde derin bir rahatlama belirdi. Hem taksi boştu da! Bir adım ileriye gidip elimi kaldırdım.

Taksi önümde durunca arka koltuğa binip telefonumu açtım. Kutay'ın annesinin gönderdiği ikinci konumu açıp şoföre gösterdim.

Taksi gitmeye başlayınca koltukta cam kenarına doğru kayıp dışarıyı izledim. Kafam bir milyon soruyla doluydu. Dürüst olmak gerekirse şu an aşırı gergindim. Eğer dünyaya bir limon olarak gelmiş olsaydım şu an ter ter terleyip limonatam çıkardı... Ben böyle şeyleri neden düşünüyordum ya?

Dur bir saniye...

Ben Kutay'a ne diyeceğimi düşünmeyi unutmuş muydum?! O an kendime lanet okuyordum. İçimde hemen bir panik dalgası yayıldı. Kutay'a ne diyecektim? Aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Ya anlaşmayı anlasaydı? Neyse... Akışına bırakırdım herhalde. Aklıma ilk geleni söylerdim yine.

O an zamanı durdurmak istiyordum. Ama durduramazdım, değil mi? Ve işte o an gelmişti. Taksi koskoca villanın önünde durdu. Yutkunup camdan dışarıya baktım. Zengin oldukları evlerinden gayet belliydi. Hayalimdeki evde kalıyorlardı resmen.

Taksiye parasını ödeyip villanın bahçe kapısına doğru ilerledim. Normalde burada güvenlikler olmalıydı ama bu sefer yoktu. Evi komple boşaltmışlardı resmen, bahçe kapısı açıktı. Muhtemelen Banu Hanım açık bırakmıştı. Koca kapıyı itip açtım ve içeriye girdim.

Rüya gibi bir yerdi resmen. Villanın kapısına giden taşlı bir yol vardı, kenarında da yemyeşil çimenler... Ama benim şu anki paniğim ve açlığım, bu muhteşem bahçenin tadını çıkarmamı engelliyordu. Evden hiçbir şey yemeden çıkmıştım; pastayı gömmek için sabırsızlanıyordum.

Kapıya doğru ilerleyip derin bir nefes aldım. Sonunda kapının önüne durduğumda bir elimle pasta kutusunu tutup diğer elimle zile yöneldim.

Ve zili çaldım.

Nefesimi tutmuştum resmen. Ona ne diyecektim? Nasıl bir tepki verecekti? Beni eve alacak mıydı? Almalıydı; o kadar sabah uyanıp ona pasta almıştım, tabii ki içeri alacaktı. Yüzüme gerginliğimi gizlemek için kocaman bir gülümseme yerleştirdim.

Kapı açılmadı. Kaşlarımı hafifçe çatıp zili tekrar çaldım ve bekledim. Sağ bacağımı titretiyor, kapıyı açmasını umuyordum.

Kısa bir süre bekledim. Kapı hâlâ açılmamıştı. Yüzüme bu sefer gerçek bir gülümseme yayıldı. Kutay kapıyı açmamıştı! Bu, onun doğum gününü kutlamamam için muhteşem bir sebe–

Kapı hafifçe aralandı. Bütün mutluluğum saniyesinde yok olmuştu. Kutay uykulu gözlerle kapıyı açıp gözlerini ovuşturarak bana baktı. Beni gördüğü an dondakaldı çocuk. İkimiz için de zaman durmuştu sanki. Kutay'ın gözleri şaşkınlıktan kocaman açıldı, eli aşağıya düştü. Kaşlarını hafifçe çatıp gözlerini kisti; sanırım hallüsinasyon gördüğünü düşünüyordu.

Bu sessizliği bozmalıydım.

"İyi ki doğdun Kutay!" dedim gülümseyerek.

Kutay kaşlarını daha da çattı. Kısa bir süre bekledikten sonra kekeleyerek konuştu:

"L-Lalin?" dedi. Yutkunup bana bakmaya devam etti.

"Eee... Beni içeriye almayacak mısın?"

İçten içe almaması için yalvarıyordum resmen.

Kutay gözlerini kırpıştırdı.

"Sen... Nasıl?.." dedi yutkunarak.

"Ne nasıl?" dedim. Aslında neye nasıl dediğini biliyordum ama ben şu an hiçbir şey bilmiyordum kesinlikle.

"Sen benimle dalga mı... Geçiyorsun?" dedi.

Başımı iki yana olumsuz anlamda salladım.

"Niye dalga geçeyim ki? Doğum günün değil mi senin?" dedim. Bakışlarımı evin içerisine doğru çevirip "Beni içeri almayacak mısın?" diye yineledim.

Kutay bakışlarını üzerimden bir saniye bile ayırmadan bir adım yana çekildi.

Ve işte o an gelmişti. Bugünün en berbat anıydı. Banu Hanım'ın dediği şeyi unutmamıştım:
“Ve kapıyı açıp seni içeri davet ettiğinde ona sarılabilir misin?”

İstemeye istemeye ona doğru yaklaştım. O an Kutay'ın bedeni hızla kasıldı. O daha ne olduğunu anlayamadan bir kolumla boynuna sarıldım.

Nefesinin kesildiğini hissedebiliyordum. Ben de onun görmediğini fırsat bilerek yüzümü ekşitiyordum ama ne yalan söyleyeyim... Aşırı iyi kokuyordu. Normalde arkadaşım olsa ona sık sık sarılırdım herhalde. Ama o arkadaşım değil, nefret ettiğim zorba çocuktu.

Kutay ellerini nereye koyacağını bilemeyerek en sonunda yavaşça belime götürdü. Ellerini belimde hissettiğim andan iki saniye sonra hızla geri çekilip içeriye doğru ilerledim. Geri çekilirken göz ucuyla ona bakmıştım; yanakları kıpkırmızıydı. Şaşkınlıktan gözlerini kocaman açmıştı.

Kutay bir süre orada öylece kaldı. Sonra kaşlarını çatıp kapıyı kapattı ve bana doğru ilerledi. Ben ise evin içerisine doğru bakıyordum. Tavanı çok yüksekti; önümüzde bir koltuk ile televizyon vardı. Sağ tarafta kitaplıklar, sol tarafta ise bir kapı bulunuyordu. Dikkatli bakınca içeride mutfak olduğunu görebiliyordum. Bu salonun ve mini kütüphanenin olduğu yerin duvarında büyük camlar vardı. Camdan ise koskocaman bir yeşil alan ve zengin evlerinde olmazsa olmaz o havuz görünüyordu.

Kutay bana doğru ilerleyip şaşkınca etrafa bakan halimin önüne geçti ve beni baştan aşağı süzdü.

"Lalin... Ne oluyor sana?" dedi.

Omuz silktim. "Ne oldu ki?.. Bir şey olmuyor bana."

Kutay kaşlarını çattı. "Bir şey olmuyor mu?.. Lalin, daha bir gün önce tanıştığın ve ona nefret ile yaklaştığın çocuğun evine geliyorsun, doğum gününü kutlayıp... S-sarılıyorsun. Yani, sence de burada bir gariplik yok mu?"

Cevap veremedim. Ne cevap verebilirdim ki?

Kutay derin bir nefes verdi. Bir eliyle gözüne gelen saçlarını geriye itti. "Doğum günümü nerden biliyorsun sen?"

İşte gerginliğimin en büyük sebebi olan soru gelmişti. O aptal kafamla sonrasını düşünmeyip “O an doğaçlama yaparım” demiştim. Kendime içten içe sövüyordum şu an. Aklıma gelen ilk şeyi söylemekten başka bir şansım yoktu sanırım. Beynime güvenmem gerekiyordu.

"Ş-şey... Tenefüste Uraz ile yürürken Derin ve arkadaşlarını gördüm. Senin hakkında konuşuyorlardı. Sonra istemeden de olsa kulak misafiri oldum... Yarın doğum günün olduğunu söylüyorlardı. Benim de içimdeki iyi insan birden ayağa kalktı... Sonra gidip sınıftaki birinden annenin numarasını aldım. Onu aradım ve doğum gününü kutlamak istedim... Ondan ne öğrenmem gerekiyorsa öğrendim."

Ne kadar da muhteşem bir şekilde yalan söylemiştim!

Kutay kaşlarını havaya kaldırdı. Boy farkı yüzünden önümde hafifçe aşağıya doğru bakıyordu. "Sınıftaki birinden annemin numarasını aldın... Öyle mi?" dedi.

Aha sıçtık...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 3beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…