Gözlerin Ardındaki Sırlar kitap kapağı

11. bölüm / 13

Senaryo 3...

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Senaryo 3...

"Ne oldu kızım?" diye tekrarladı annem. Kapıyı kapatıp yanıma geldi.

"Ben bıktım ya şu Kutay’dan da, annesinden de! Bak ne olur paralarını geri verelim. Gerekirse ben çalışırım, para kazandırırım eve. Ne olur!" Dedim, anneme doğru yaklaşıp başımı ona doğru kaldırarak.

Annemin bakışları yere kaydı; yanıma oturup derin bir nefes verdi. Bakışlarını bana kaldırıp konuştu:
"Kızım, dayanamaz mısın?.. Yani yapamayacağımızı biliyorsun. Hem senin çalışmana da izin veremem. Yorulmana gönlüm razı olmaz."

Göz devirdim. Ama annem de haklıydı. En azından birazcık haklıydı işte. Benim çalışarak üç kişilik ailemizi bir hafta bile doyurmam için bir mucize gerekliydi. Bu sebeple annemin üzerine çok gitmemeliydim. Başımı olumlu anlamda salladım. Sonra başımı yastığa koyup yorganımın altına girdim. Annem de ayağa kalkıp kapıya doğru yöneldi.

"İyi geceler kızım." Dedi ve dışarıya çıkıp kapıyı kapattı.

Derin bir nefes verip alt dudağımı dişleyerek hafifçe yatakta doğruldum. Telefonumu elime alıp sabaha alarm kurdum. Yarın cehennemden bir gün gibi geçecekti. Oflayarak telefonu komodine bıraktım ve yatağa geri girdim. Gözlerimi kapatıp içten içe Kutay’a söverek kısa bir süre sonra uykunun kollarına teslim oldum.

Sabah olduğunda alarmın sesiyle gözlerimi açtım. Doğrulup gözlerimi ovuşturdum. Boğazım kupkuruydu. Ayılmam için yüzüme buz gibi bir su vurmam gerekiyordu.

Ayağa kalkıp banyoya doğru ilerledim. Yüzümü iyice yıkayıp ayıldıktan sonra koşarak dolabımın önüne geldim. Hızla açıp içini karıştırmaya başladım. Aslında dün geceden kombinimi seçmeliydim. Ne kadar da aptaldım!

Kısa bir süre sonra kendime bir kombin hazırlayabilmiştim. Bu bir rekor olmuştu; ilk kez bu kadar çabuk kıyafet seçebilmiştim. Neyse, çok düşüncelere dalmamalıydım. Daha pastayı alıp onların villasına gitmem lazımdı. Acele etmeliydim, çünkü eğer sabahın bir köründe gidersem Kutay uyanamaz ve kapıyı açmazdı. Ben de "Kapıyı açmadı" diyerek pastayı alıp eve geri dönerdim. Ne kadar da zekiydim ya!

Kıyafetleri üzerime geçirip saçlarımı da taradıktan sonra son bir kez boy aynasının önüne geçtim. Kendimi baştan aşağı süzdüm; gayet güzel görünüyordum. Gülümseyip Kutay’ın kapısını çalacağım anı düşündüm.

Dur bir saniye...

Ben bu çocuğun yüzüne ne diyecektim? Kendinden nefret eden bir kızın, onun doğum gününü sebepsiz yere kutlamayacağını bilecek kadar zekiydi herhalde. E, ben de ona bu zoraki anlaşmadan bahsedemezdim ya. Ne yapacaktım ben? Oflayarak çantamı aldım, telefonumu içine atıp giriş kapısına yöneldim.

Ayakkabılarımı giyip binanın dışına çıktığımda sabahın keskin rüzgarı yüzüme çarptı. Sokakta kimsecikler yoktu. Herkes evinde mışıl mışıl uyurken ya da keyif çatarken, ben burada belalı bir çocuğun doğum gününü kutlamaya gidiyordum. Gerçekten çok şanssızdım.

Evin önündeki durağa gidip oturdum ve beklemeye başladım. Kutay’ın annesinin gönderdiği konumdaki pastaneye dolmuşla, villaya ise taksiyle gidecektim.

Uzun ve sıkıcı bir bekleyişti bu. Yere bakıp kafamda senaryolar kurmaya başladım:

Senaryo 1: Kutay kapıyı açmaz ve ben de evime mutlu bir şekilde geri dönerim.

Senaryo 2: Kutay kapıyı açar ve mutlak bir kaos...

Senaryo 3: Kutay duştan yeni çıkmış bir ha— NE DÜŞÜNÜYORUM YA BEN?!

Senaryo 4: Kurmanc...

Durağa biri yaklaştı. Tabii kafamda kurduğum saçma senaryolar yüzünden fark etmemiştim bile. Yanıma koşarak gelip dibimde bitti.

"Lalin?! Sabahın köründe ne işin var burada?"

Olamaz... Bu Zerya’nın sesiydi! Başımı irkilerek ona doğru kaldırdım. Bir o eksikti, tam oldu. Şimdi bunu ona nasıl açıklayacaktım ki?

"Ş-şey... Günaydın... Zerya." Dedim, sahte ve gerginliği aşırı  belli olan bir gülüşle.

Zerya yanıma oturup endişeyle sordu: "...Sen iyi misin?"

Tam o sırada buraya doğru yaklaşan dolmuşu gördüm. Hızla ayağa fırladım. "Üzgünüm, sonra söz anlatırım!" deyip koşarak dolmuşa bindim.

Dolmuş bomboştu; içeride sadece iki yolcu vardı. Şoföre parayı uzatıp en arka koltuklardan birine oturdum ve derin bir nefes verdim. Şimdilik kurtulmuştum. Okula gittiğimde Zerya’ya bunu nasıl açıklayacaktım acaba?

Dolmuş hareket etmeye başladığında gözlerimi kapatıp yüzümü ellerimin arasına aldım.

Pastanenin önüne vardığımızda yavaşça ayaklandım. "Abi, beni şurada indirir misin?" dedim bıkkın bir tonla.

Pastanenin biraz gerisinde durduğunda aşağıya indim. Fena halde uykum vardı; yarın gün boyu kestirecektim, kesinlikle.

Pastaneye doğru yürüyüp önünde durdum. Derin bir nefes alıp kapıyı iterek içeriye girdim. Kapıyı kapatıp kasaya doğru adımladım.

Kasada, dirseklerini tezgaha yaslamış, başını ellerinin arasına almış bir adam vardı. Kaşlarımı hafifçe çattım. Aslında haklıydı uyumakta, biraz dinlenmek herkesin hakkıydı. Ama benim de acelen vardı.

Boğazımı temizledim. O an adam irkilerek başını kaldırdı. Hemen dikleşip bana doğru kocaman açılmış gözlerle baktı; yanakları hafiften kızarırken, "Özür dilerim hanımefendi," dedi.

Öylece bakakaldım adama. Bayağı yakışıklıydı. Yanakları kızarmış haliyle fazlasıyla tatlı duruyordu. Kendime gelemedim bir an.

"Şey... Banu Soral. Burada önceden bir pasta hazırlatmıştı da..." dedim.

Adam başını olumlu anlamda sallayıp arkaya doğru ilerledi. Dolaptan çıkardığı pastayı bir kutunun içine koyup bana uzattı. "Afiyet olsun, iyi günler," dedi.

Kutuyu sıkıca kavrayıp, "Size de iyi günler," diyerek hızlı adımlarla dışarıya çıktım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

36okunma 5beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…