Bölümler 13Şu an: Olaylar olaylar olaylar
- 1 KARAKTER KADROSU CNM35 kelime
- 2 Paralı koruma930 kelime
- 3 Belki de...1.010 kelime
- 4 Kutay'ı düşünmekten vaz geç!895 kelime
- 5 Bölüme isim bulamadım🫰😗934 kelime
- 6 "Seven sevdiğine benzermiş."823 kelime
- 7 Toparlanmaya çalışıyoruz ke702 kelime
- 8 Kutay buradan bir carparim on değil yüz cerrah gelse duzeltemez seni706 kelime
- 9 Olaylar olaylar olaylar741 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 "Ailecek şeytan bunlar!"948 kelime
- 11 Senaryo 3...728 kelime
- 12 kızarmış Kutay kilidi açıldı952 kelime
- 13 "Benim değilsin işte"722 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Kutay! Bıraksana beni!" diye fısıldadım elimi çekmeye çalışarak.
Fakat Kutay'ın umurunda bile değildi. Beni görmezden geliyor, arka masalardan birine doğru ilerliyordu.
Gözüm elindeki tabağa kaydı. Makarnaydı bu... Makarna mı? Bugün yemekte köfte-patates vardı. Ne makarnası?! Ama aşırı lezzetli görünüyordu. Yutkundum.
Kutay ile ilerlerken Zerya ve Uraz'ın masasının yanından geçtik. İkisinin de gözleri kocaman açıldı. Ben ise başımı öne eğmiş, onlara görünmemeye çalışıyordum. Zerya ağzındaki yemeği yutkunup başıyla "Ne oluyor lan?" dercesine bir hareket yaptı. Ben de bilmiyordum ki ne olduğunu... Omuz silktim.
Kutay bir masanın önünde durup beni bir sandalyeye oturttu, ardından kendisi de karşımdaki sandalyeye geçti. Sonunda elimi bırakmıştı.
"Bari izin verseydin de yemeğimi alsaydım ya!" dedim hafif kısık bir ses tonuyla.
Kutay tabağını önüme doğru itip elleriyle gösterdi. "Afiyet olsun."
Gözlerim tabağa gitti. Dudaklarımı birbirine bastırıp kaşlarımı hafifçe çattım. Bakışlarım yine onu bulduğunda konuştum:
"...Benim yemeğim var, onu yerim. Hem sen ne yiyeceksin sonra? Ye şunu."
Kutay gülümsedi ve dirseğini masaya dayadı. Çenesini avcunun içine yaslayıp bana baktı.
"Benim için endişeleniyor musun yoksa?"
Göz devirdim ve alaycı bir gülüş attım. Bu çocuğun davranışları saniyesinde değişiyordu. Az önce saçımdan tutup çeken çocuk, şimdi geçmiş karşıma onun için endişelendiğimi söylüyordu.
Yemek tabağını kendime doğru biraz daha çektim. "Açlıktan öl geber ya, bana ne ki?" dedim ve çatalı makarnaya batırıp bir lokma aldım.
Evet, fazlasıyla lezzetliydi.
Yutkunup Kutay'ı baştan aşağı süzdüm. "Niye bana iyilik yapıyorsun ki?" dedim.
"Hiç..." dedi harfleri uzatarak. Dirseğini masadan çekip kollarını göğsünde bağladı. "İçimdeki iyi insan açığa çıktı. O yüzden iyilik yapıyorumdur."
Yemeği yemeye devam ettim. Kısa bir süre sonra makarnayı yarıladığımda Kutay'a doğru baktım.
O derin bir nefes verip gözlerimin içine baktı. "Lalin... Neden insanların işine karışıyorsun ki? Ben sana kıyamıyorum ama başkaları kıyar. Canını yakarlar senin."
Hızlıca düşündüm. Benim işim zaten başkalarıyla değildi ki, onunlaydı! Şu lanet anlaşma yüzünden onun pisliklerine bulaşıyordum.
Cevap vermediğimi gören Kutay ayağa kalktı. "Yani direkt boynuma sarılmanı beklediğimden değil ama insan normal bir teşekkürü bile çok mu görüyor bana karamel? Tekrar afiyet olsun," dedi ve yemekhane çıkışına doğru ilerlemeye başladı.
"Karamel mi? Ne karameli?" diye düşündüm içimden. Tam o sırada Zerya ile Uraz koşarak yanıma geldiler ve karşıma oturdular.
"Lalin... Ne oldu öyle ya? Niye bizim yanımıza gelmedin de... Kutay belalısının yanına oturdun? İyi misin? Ateşin falan yok değil mi?" dedi Zerya gülerek. Oldukça şaşkın görünüyordu.
"Ben de bilmiyorum. Burada oturmamı söyledi. Sonra saçma bir şekilde bana yemeğinden verip gitti..."
"Oha. Neden?"
"Ben de bilmiyorum ya... Off... Ben doydum, dışarıya çıkalım."
Uraz başını olumlu anlamda sallayıp ayaklandı. Zerya ve ben de ayağa kalktığımızda beraber dışarıya doğru adımlamaya başladık.
Bahçeye vardığımızda sadece birkaç kişi vardı. Okulun çoğunluğu hâlâ yemekhanedeydi ki bu iyi bir şeydi. Kalabalık ortamlardan nefret ederdim.
Yine aynı çardağa gittik. Zaten yapacak başka bir şeyimiz de yoktu. Çardağın girişine vardığımızda, arka bahçeden sesler yükseldiğini fark ettim. Kaşlarım çatıldı.
Zerya bana doğru yaklaşıp kulağıma hafifçe eğildi. "Ne oluyor orada?" diye fısıldadı.
Omuz silkip onlara *"Burada kalın"* işareti yaptım ve oraya doğru ilerledim. Sesin geldiği yerden bayağı uzaktaydık ama görülebilecek bir mesafeydi. Duvarın arkasına geçip onlara doğru baktım.
Bu Kutay ile Derin'di...
Derin'in sırtı duvara yaslanmış, Kutay da onun tam önünde durmuştu. İkisinin de yüzünde öfkeli bir ifade vardı.
"Hangi hakla yapıyorsun ya? Deli misin sen? Derin bak bana. Seninle bu konuyu iki insan gibi konuşup bitirdiğimizi sanıyordum. Bitti Derin, anlamıyor musun?" dedi Kutay, göğsü hızla inip kalkarken.
"Evet bitti Kutay. Ama bitirmekle çok büyük bir hata ettin, bunu biliyorsun değil mi? Ya, benden başka seni önemseyen var mı bu okulda?"
Kutay, Derin'in söylediği şeyle duraksadı. Kaşları biraz daha çatıldı.
"Yok, değil mi?" diye devam etti Derin yüzünde bir gülümsemeyle. "Beni önemsiyor dediğin birkaç kişi bile senin hakkında hiçbir şey bilmiyor Kutay! Ben dışında. Seni önemsiyorum, senin hakkında her şeyi biliyorum. Güzelim, zenginim... Daha ne istiyorsun?!"
"AMA BEN SENİ SEVMİYORUM!" diye bağırdı Kutay. Sesi boş bahçede yankılandı. "Zengin olman, güzel olman ya da başka hiçbir şey umurumda bile değil Derin! Zaten seni sevdiğimi sanmakla büyük bir hata ettim ben! Anlayamıyor musun? Sevmiyorum seni!"
Derin gülüp yüzüne gelen birkaç saç tutamını geriye itti. "Kutay... Yarın doğum günün değil mi?" dedi.
Kutay yine duraksadı, küçücük bir adım geri çekildi.
"Kimse sana gelip 'Kutay yarın doğum günün senin, şimdiden iyi ki doğdun!' dedi mi? Demedi değil mi? İşte bak! Seni tek önemseyen insanın ben olduğumun kanıtı! Anlamıyor musun? Senin için en doğru insan benim!"
Kutay yutkundu. Yumruklarını iki yanında sıkıp hızla oradan uzaklaştı.
Nefesimi tutarak izliyordum onları. Nasıl yani? Kutay'ı kimse önemsemiyor muydu? Hani popüler bir çocuktu o? Ondan nefret etsem bile bu duruma üzülmüştüm...
Bölüm etkileşimi
