Gözlerin Ardındaki Sırlar kitap kapağı

10. bölüm / 13

"Ailecek şeytan bunlar!"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: "Ailecek şeytan bunlar!"

O an omzumda bir el hissettim. Zerya beni sertçe kendine doğru çekti. "Az önce... Orada ne oldu ya?" dedi, bir Uraz'a bir bana bakarak.

Omuz silkip bakışlarımı arka bahçeye çevirdim. "Sanırım... Benim yüzümden kavga ettiler."

Zerya kaşlarını hafifçe çattı. "Senin yüzünden niye kavga etsinler ki?"

"Yani... Hani Derin, Kutay'la iletişim kurduğum için saçlarımı yolacak bir vahşilikte beni tehdit etmişti ya... Ben onu Kutay'a söylemiş, daha doğrusu ağzımdan kaçırmış olabilirim." Dedikten sonra birkaç adım ilerleyip çardaktaki oturağa oturdum.

Uraz ile Zerya da yanıma geldi. Zerya bir eliyle omzumu tutup bana hafifçe eğildi: "...Tamam. Yani onlar kavga ettiler, senin bir suçun yok... Fakat Derin her an seni boğazlayabilir. İspiyoncu konumuna düşebilirsin."

Uraz da başıyla onaylayıp yere baktı. "Ama... Merak etme. Yanında olup seni korurum. Elimden geldiği kadar."

Arkama yaslanıp derin bir nefes verdim. "Benim yanımda olduğunuz için teşekkürler."

Zerya gülümseyip gözlerini Uraz'a kaydırdı. Uraz hâlâ dalgın dalgın yere bakıyordu. Zerya dirseğiyle Uraz'ın omzunu dürttü ve gözleriyle beni gösterdi. Uraz yüzüne küçük bir gülümseme yerleştirip "Rica ederiz" dedi, başını sallayıp tekrar önüne baktı.

Gülümseyip arkama yaslandım.

Son dersler su gibi akıp geçmişti. Teneffüslerde Kutay garip bir şekilde aşırı durgundu. Sınıftan hiç ayrılmamıştı ki, oturduğu sırada izinin kalması çok olasıydı. Son ders de bittiğinde öğretmenimiz tahtanın önünde ayağa kalkıp "İyi tatiller" dedi ve sınıftan çıktı. Haklıydı; yarın cumartesiydi. Okula sonradan kayıt olduğum için ilk günüm cumaya denk gelmişti ve inanılmaz şanslıydım. Daha ilk günden kendinden bıktıran o belalı çocuktan iki gün boyunca kurtulacaktım. Daha ne isteyebilirdim ki?

Uraz ve Zerya ile çıkıştaki durağa doğru yürümeye başladık. Uraz'ın evi buraya çok yakın olduğu için yürüyerek dönüyordu. Bizi durakta bırakıp vedalaştıktan sonra hızlı adımlarla evinin yolunu tuttu. Zerya ile durakta baş başa kalmıştık. Otobüs de kısa süre içinde geldi.

Sessiz bir yolculuğun ardından, otobüs evin önündeki durakta durdu. Kısa bir vedalaşmanın ardından ikimiz de zıt yönlere ilerledik.

Sonunda evime varacaktım ve çok mutluydum. İlk okul günüm beklediğimden ÇOK daha yorucu geçmişti. Apartmana girip dairemin önünde durdum ve zile bastım. İçeriden annemin sesi yükseldi:

"Kim o?"

"Benim, anne."

Kapı açıldı. Annemin yüzünde yine o sımsıcacık gülümsemesi vardı. "Hoş geldin kızım. Nasılsın?"

İçeri geçerken annem sırtımdaki çantayı alıp kapıyı kapattı. Odama doğru yorgun adımlarla ilerlerken, "İyi" diyebildim sadece. Ancak bu tam anlamıyla bir yalandı; berbat bir gün geçirmiştim.

Yatağıma ulaştığımda üzerimdeki okul üniformasını bile çıkarmadan kendimi yatağa bıraktım. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Akşam yemeği için masaya oturduğumuzda karşımda babam, yanımda da annem vardı. Babam yemeğine odaklanmışken annem bana bakıyordu. Çatalımla tabağımdakileri karıştırıp bir lokma aldım.

"Kutay'la aran iyi mi kızım?.. Onu biraz olsun uzaklaştırabildin mi şu... Zorbalık işlerinden?" dedi annem hafifçe bana doğru eğilip.

Omuz silktim. "Aramız... Kötü. Yani nasıl iyi olabilir ki? Ama yine de onu insanları zorbalamaktan biraz olsun uzaklaştırabiliyorum. Bir çocuğu iki defa elinden kurtardım."

"Tamam. Zaten aranızın aşırı iyi olması şart değil. Sen önceliğini bu zorbalık işlerine ver."

Başımı olumlu anlamda sallayıp yemeğe devam ettim. Kısa süre sonra tabağımı yarılayıp yavaşça ayaklandım. "Doydum, ellerine sağlık."

"Afiyet olsun kızım da... Bitirseydin bari yemeğini. Hem sana bir şey soracağım; kaynaşabildin mi sınıfınla? Hiç arkadaş falan edindin mi?"

Salonun kapısında elimde tabakla durup omzumun üzerinden anneme baktım. "Sınıfımdakilerin daha doğru düzgün adlarını bile bilmiyorum. Ama yine de iki arkadaş edindim. Hatta birinin evi bizim apartmana çok yakın."

"Ne güzel işte, arkadaş da edinmişsin." Annem yemeğini yemeye devam etti.

Tabağı mutfak tezgahına bırakıp odama geçtim. Lambayı kapatıp yatağıma girdim ve telefonumu komodinden aldım. Huzurlu bir şekilde video kaydırmaya başladım.

Tabii bu huzurum çok sürmedi. En az yarım saat sonra telefonum çalmaya başladı. Numara kayıtlı değildi ama tabii ki açacaktım; çünkü biraz aptaldım.

Telefonu açıp kulağıma götürdüm. "Alo?"

Telefondan bir kadın sesi geldi: "Merhaba tatlım. Sen Lalin olmalısın. Ben Kutay’ın annesi, Banu."

Göz devirdim. Bu Kutay denen çocuğun ailesi evimde bile bana rahat vermiyordu. Nasıl bir belanın içerisindeydim ben ya?

"Ha, memnun oldum Banu Hanım... Ne için aramıştınız?" Alt dudağımı dişleyip tavana baktım.

"Kızım, yarın Kutay’ın doğum günü. Belki birilerinden duymuşsundur. Neyse, senden istediğim şu: Sana bir konum attım. Yarın sabah olunca erkenden o konuma git. Orada bir pastane var, beni Banu Soral yolladı dersen sana bir kutu pasta verecekler. Tamam mı?"

İşte o an bütün huzurum uçup gitti. Yarın tatildi! Ve ben tatilde bile onların istediklerini mi yapacaktım? Bir de üstüne "Tamam mı?" diye soruyordu. Hayır deme şansım var mıydı ki?

"Tamam... Sonra?" dedim sesimdeki bıkkınlığı gizlemeye çalışarak.

"Sana bizim villanın konumunu da attım. Pastayı alıp oraya git. Yarın evdeki bütün hizmetçileri bir günlük evden çıkaracağım, yani evde bir tek Kutay olacak. Gidip Kutay’ın doğum gününü kutlamanı istiyorum."

Oracıkta bayılabilirdim. Bağırmak, çığlık atmak istiyordum. Ben o çocuğa bir saniye bile katlanamıyordum, kadın benden oğlunun doğum gününü kutlamamı istiyordu!

"E-evet... Evet... Kesinlikle olur..." dedim sahte bir mutlulukla. Kendimi tutmasam ağlayacaktım resmen.

"Yapman gerekenler basit zaten. Gün boyu Kutay’la kalıp onu mutlu edeceksin, o kadar. Ve kapıyı açıp seni içeri davet ettiğinde ona sarılabilir misin? Küçükken sarılmayı çok severdi. Şimdi delikanlı oldu tabii, bu yıl boyunca neredeyse hiç kimseye sarılmamıştır, bu onu mutlu eder. Yapacaklarını anladın değil mi? Sakın unutma ama. Hoşça kal Lalinciğim."

Cevap vermeme bile izin vermeden telefonu kapattı. Zengin olsaydım telefonu duvara fırlatırdım muhtemelen ama şansıma küseyim ki telefonumu fırlatırsam sağlam bir anne terliği yiyip telefonsuz kalırdım. Bu sebeple telefonu nazikçe komodine koyup yastığı aldım ve yüzüme bastırdım.

Kısık sesli bir çığlık atıp yatakta sağa sola tekmeler savuruyordum. Yastığı yüzümden çekip telefonu tekrar elime aldım. "Ailecek şeytan bunlar. Deccal! O Kutay’ınıza tüküreyim sizin! OF!" diye söylenmeye başladım.

Numarayı rehbere kaydedip adını "Belalı Çocuğun Deccal Anası" yaptım.

O sırada kapım açıldı. Bakışlarım hemen oraya kaydı; gelen annemdi. Yüzünde tuhaf bir şaşkınlık vardı. "Ne oluyor kızım? Bu hal ne?" dedi.

Haklıydı. Şu an biri beni gece vakti bu halde görse çığlık atıp kaçardı, saçlarım birbirine girmişti.

"Ya anne ya!" dedim sahte, ağlamaklı bir ses tonuyla.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

83okunma 6beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…