Gözlerin Ardındaki Sırlar kitap kapağı

8. bölüm / 13

Kutay buradan bir carparim on değil yüz cerrah gelse duzeltemez seni

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Kutay buradan bir carparim on değil yüz cerrah gelse duzeltemez seni

Yemekhaneye doğru ilerlemeye başladık. Fakat bu saçma anlaşma sebebiyle aklım tamamen Kutay’daydı. Onu zerre umursamıyordum aslında; eğer bu anlaşma olmasaydı yüzüne bile bakmazdım. Ama buradaydım işte, zorundaydım.

Yemekhaneye varıp tepsilerimizi aldık ve sıraya girdik. Uraz ile Zerya’nın ne konuştuğunu duymuyordum bile. Bakışlarım yemekhanenin etrafında geziniyor, Kutay’ı bulmayı umuyordu. Ama ortalıkta görünmüyordu.

"Lalin... LALİN!" dedi Zerya.

Zerya’nın sesiyle irkilip ona döndüm. "Ne var? Ne oldu?" dedim.

"Niye öyle dalıp gittin sen? Dur bir saniye... Yoksa birine mi aşıksın?" Zerya dirseğiyle omuzumu dürttü. Yüzünde eğlenen bir gülümseme vardı. "Doğruyu söyle."

Gözlerimi devirdim. "Bu okula daha yeni geldim Zerya. Birine aşık olacak kadar zaman geçirmedim burada. Ha, dışarıda da görüştüğüm biri yok... Yani hayır."

Uraz bir adım ileri gidip omzunun üzerinden bize baktı. "Sıra ilerliyor, gelin," dedi.

Sırada iyice ilerlediğimiz halde Kutay hâlâ görünürlerde yoktu. İçimi bir endişe kapladı. Ya şu an yine birini zorbalıyorsa? Hemen yanına gitmeliydim. Uraz’a dönüp hızla konuştum:

"Siz benim için de yemek alabilir misiniz? Ben hemen geleceğim."

Cevap vermelerine bile fırsat vermeden tepsimi ellerine tutuşturup hızlı adımlarla yemekhaneden çıktım.

Okulun koridorlarında gezinmeye başladım. Onu bulmam zor olacaktı çünkü birini dövdüğünde etrafını saran o meraklı kalabalık şu an yemekhanedeydi. Üçüncü katın koridoruna nefes nefese geldiğimde gözlerim yine etrafı taradı... Ve sonunda onu buldum.

Bir çocuğu yakasından tutmuş, duvara doğru itiyordu. Omuzlarından bastırıp çocuğun sırtını sertçe duvara çarptı. Ardından önüne doğru eğildi, elini kaldırıp yüzüne sert bir yumruk indirdi. Bir şeyler söylüyordu ama o an panikten ne dediğini duyamıyordum bile.

Nefesim kesilmişti sanki. Fakat kendime gelmem uzun sürmedi. Ona doğru koşmaya başladım.

"KUTAY, DUR!"

Sesim boş koridorda yankılandı. Kutay’ın havaya kalkan yumruğu havada asılı kaldı. Çocuğun yakasını kavrayan eli hafifçe gevşedi. Yanına vardığım gibi iki elimle koluna yapışıp onu geriye doğru çektim.

"Yapma!" dedim, göğsüm hızla inip kalkarken.

Kutay başını bana çevirdi. Kaşları çatılmış, gözleri şaşkınlıkla açılmıştı. O da tıpkı benim gibi nefes nefeseydi. Kısa bir an donup kaldıktan sonra kolunu hızla çekip doğruldu. Yakasını bıraktığı çocuk ise fırsattan yararlanıp sendeleyerek kaçtı.

"Sen çok oldun ama! Haddini aşıyorsun artık!" dedi Kutay üzerime yürüyerek.

O yaklaştıkça ben geriliyordum. Kutay gayet rahat bir tavırla omuzlarımdan tutup beni duvara itti. Sırtım sertçe betona çarptı. Bana olabildiğince yaklaşıp parmaklarını saçlarımın arasına doladı. Başımı yukarı çekerek yüzümü kendisine bakmaya zorladı.

"Nasıl bir belasın lan sen? Ha? Rahat bırakmayacak mısın beni?"

Ellerimi ellerinin üzerine koyup saçlarımı kurtarmaya çalıştım. "Bırak saçımı!" diye bağırdım gözlerimi kapatırken.

Alaycı bir gülüş attı. "Neden yapıyorsun bunu? Eline ne geçecek beni durdurunca?"

Elime ne mi geçecekti? Aslında geçmişti bile. Anlaşmanın başında verilen para annemle babamın elindeydi. Ama bunu ona söyleyemezdim, değil mi?

O an verecek bir cevap bulamadım. Konuyu hemen değiştirmem gerekiyordu. Dudaklarımı aralayıp aklıma gelen ilk şeyi söyledim:

"Derin’e benziyorsun sen de!" dedim saçlarımı parmaklarının arasından kurtarmaya çalışarak.

Kutay aniden durdu. Kaşlarını daha da çatarak gözlerini kıstı. Elini saçlarımdan yavaşça çekerken, "Ne?" dedi.

Yutkundum. Üstümü başımı silkeleyip dikleşmeye çalıştım. "Zorbalama stiliniz aynı! Off... Başım," dedim şakaklarımı ovuştururken.

Kutay bir adım geri çekilip kollarını göğsünde birleştirdi. "...Sen nereden tanıyorsun Derin’i?"

Yutkundum. Boşluğa bakıp hızlıca düşündüm. Kutay’a Derin’in yaptıklarını söylersem bu Derin’in kulağına gidebilirdi ama başka şansım da yok gibiydi.

"Şey... Senin o eski sevgilin var ya... Sırf sana yaklaştım diye beni tehdit etti!"

"Tehdit mi?" dedi alaycı bir gülüşle. "Neden tehdit etmiş seni?"

"Senin yanına yaklaştım diye! Neden olacak?!" dedim saçlarımı düzeltmeye çalışarak.

Kutay’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı. Saçlarını geriye doğru tarayıp, "İyi yapmış," diye mırıldandı. Derin bir nefes verip elini bana uzattı. "Yemekhaneye gitmek zorunlu."

Bakışlarım uzattığı ele kaydı. Gerçekten o eli tutacağımı mı sanıyordu? Tıpkı onun gibi alaycı bir gülüş attım. "Avcunu yalarsın," deyip merdivenlere doğru yöneldim.

Kutay gözlerini devirip canımı yakacak kadar sert bir şekilde bileğimden kavradı.

– Belki sonra. Ama şimdi gitmemiz gerekiyor, yoksa ikimiz de ceza yiyeceğiz.

– Sana ne ya benim ceza yememden? Belki ben ceza yemek istiyorum!

– Kes sesini.

Kutay hızlı adımlarla yemekhaneye doğru yürümeye başladı. Beni de arkasından adeta sürüklüyordu. Tuttuğu bileğime iğrenerek baktım.

Yemekhaneye vardığımızda bir anlığına bütün bakışların üzerimize kilitlendiğini hissettim. Bütün gözlerin üzerimde olması berbat bir duyguydu. Olabildiğince başımı öne eğerek yürümeye devam ettim. Gözlerimi yerden kaldırmadan etrafı süzdüm ve Uraz ile Zerya’nın oturduğu masada durdum. Hâlâ sohbet ediyorlardı, neyse ki bizi görmemişlerdi.

Kutay bileğimi bırakmadan gidip tepsisini aldı ve arka masalardan birine doğru beni çekmeye başladı.

"Tamam, geldik işte yemekhaneye. Bıraksana beni!" diye fısıldadım ona doğru.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

55okunma 5beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…