9.Bölüm:Sabahın İlk Işıkları ve Yeni Bir Dönem

Gözlerimi açtığımda günün ilk ışıkları perdenin arasından süzülüp odamı aydınlatıyordu. Yatağımda doğrulduğumda, dün gecenin yorgunluğundan ya da bacaklarımdaki o sızıdan eser kalmadığını hissettim.
İçimde daha önce hiç tatmadığım garip bir hafiflik, tarif edemediğim bir neşe vardı. Yüzümde engel olamadığım bir gülümsemeyle yataktan kalktım.

Okul üniformamı giyerken aynadaki yansımama baktım. Gözlerimin altındaki o eski yorgun halkalar gitmiş, yerini canlı bir parıltıya bırakmıştı. Çantamı hazırlayıp aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.

"Günaydın tatlım."
dedi annem neşeli bir sesle.

"Bugün çok enerjik görünüyorsun. Sınav stresi bittiği için mi?"

"Sanırım öyle anne," dedim bir dilim ekmeğe reçel sürerken.
"Güzel bir uyku çektim."

Evden çıkıp okula doğru yürümeye başladığımda sokak her zamankinden daha renkli, hava her zamankinden daha temiz geliyordu gözüme.
Dün gece Sienna’nın beni kucağında taşıdığı o anlar, salıncakta sallanırken attığımız kahkahalar tek tek zihnimde canlandı.
Artık arkamdan gelen rüzgâr sesinden ya da gölgelerden korkmuyordum.

Okul bahçesine adım attığımda etraftaki kalabalığın uğultusu yükseldi. Ancak benim gözlerim tek bir kişiyi arıyordu. Çok geçmeden onu gördüm. Her zamanki gibi bahçenin biraz daha tenha olan ağaç altındaki bankında oturuyordu.
Üzerinde okul forması vardı, kucağındaki kitaba bakıyordu ama beni fark ettiği an başını kaldırdı.
Bakışlarımız birleştiğinde Sienna’nın yüzüne hafif, belli belirsiz bir tebessüm yayıldı. O soğuk ve mesafeli duruşunun arkasındaki sıcaklığı artık sadece ben biliyordum.

Yanına doğru yürüdüm. Bahçedeki birkaç öğrencinin şaşkın bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum zira okulun en büyük iki rakibinin yan yana gelmesi herkes için alışılmadık bir durumdu.
"Günaydın." dedim bankın kenarına otururken.
"Günaydın küçük hanım" dedi Sienna, sesindeki o melodik tonla. Kitabını kapatıp bana döndü.

"Nasıl uyudun? Bacakların hâlâ ağrıyor mu?"

"Garip bir şekilde hiç ağrımıyor," diyerek gülümsedim.
"Sanırım dün geceki yürüyüş bana iyi geldi."

"Senin için her zaman buradayım Alianna,"

dedi Sienna fısıltıyla. Elini yavaşça yanıma koydu, parmak uçları benimkilerle hafifçe temas etti.
"Gündüzleri veya geceleri fark etmez."

Sınıfa doğru birlikte yürürken, arkamızda bıraktığımız o korkular ve sırlar artık bizi ayıran değil, birbirimize bağlayan güçlü birer bağ haline gelmişti.
Sınıfın kapısından içeri yan yana girerken, bundan sonraki günlerin çok daha heyecanlı geçeceğini biliyordum.