11.Bölüm:Gecenin Koruyucusu ve Varendadaki Yemin

Sienna’nın kollarının arasında kalbimin atışları yavaşça düzene girerken, ara sokağın o kasvetli ve soğuk havası bile anlamını yitirmişti. Beni sımsıkı saran ellerindeki güç, az önce o adamı kaçıran yıkıcı kuvvetin aynısıydı; ama bana dokunurken o gücün yerini inanılmaz bir narinlik alıyordu.
Yavaşça geri çekilip yüzüme baktı. Başparmağıyla yanağımı nazikçe okşadı. "Seni bir an bile yalnız bırakmamalıydım," dedi, sesindeki pişmanlık tonu o kadar barizdi ki...
"Saçmalama."
dedim elini tutup yanağıma daha çok bastırarak.
"Zaten yanımdaydın. Tam zamanında geldin. Sana güvenebileceğimi biliyordum."

Sienna hafifçe gülümsedi.
"Haydi, eve gidelim. Sokaklar bu saatte senin için güvenli değil."

Birlikte ara sokaktan çıkıp ana caddemize doğru yürümeye başladık. Sokak lambalarının sarı ışıkları üzerimize vururken, bu kez Sienna elini benim elime tamamen kenetlemişti.

Artık uzaktan takip etmek yoktu; yan yana, omuz omuza yürüyorduk. Sokaktaki hafif rüzgâr yaprakları savururken, içimdeki o tuhaf huzur dalgası büyümeye devam ediyordu.
Bir zamanlar en büyük rakibim olan, rüyamda bile beni korkutan bu kız, şimdi beni tüm dünyadan koruyan bir kalkan gibiydi.

Evin önüne geldiğimizde bahçe kapısında durduk. Evin ışıkları yanıyordu, içeriden annemin hazırladığı yemeğin kokusu ve hafif bir müzik sesi geliyordu.
"Teşekkür ederim.." dedim gözlerinin içine bakarak.
"Her şey için."

"Teşekkür etmene gerek yok bebeğim."
dedi Sienna, yüzüne düşen saç tutamını geriye iterken. Sesi gece kadar pürüzsüz ve derindi.
"Seni korumak benim için bir görev değil. Aksine bu benim kendime verdiğim bir söz."

Eğilip yanağıma uzun, sıcak bir öpücük bıraktı. O buz gibi dudaklarının tenimde bıraktığı iz, kalbimin yeniden hızla çarpmasına yetti.
"Yarın okulda görüşürüz, bitanem" dedi fısıltıyla.
"Görüşürüz, sevgilim." diye karşılık verdim gülümseyerek.

Sienna arkasını dönüp gecenin karanlığına doğru birkaç adım attı ve göz açıp kapayıncaya kadar gölgelerin arasında kayboldu. Verandaya çıkıp kapıyı açmadan önce karanlık sokağa son bir kez baktım.
Artık ne geceden korkuyordum ne de saklanan sırlardan. Çünkü biliyordum ki, ne zaman başım sıkışsa ya da ne zaman bir gölge üzerime çökse, Sienna tam orada, yanımda olacaktı.