2.Bölüm:Karanlık Koridor

Uyandığımda ilk hissettiğim şey, boynumdaki keskin ağrı oldu.
"Off boynum."
Esneyerek başımı sıradan kaldırırken birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlayamadım. Gözlerim hâlâ uykunun ağırlığıyla bulanık görüyordu önümde açık duran defter, yere düşmüş kalemim ve öğretmenin tahtaya yazdığı yarım kalmış işlemler hâlâ yerindeydi. Sanki ders devam ediyormuş gibi görünüyordu.

Fakat...bir şey yanlıştı.Sınıf sessizdi.Gereğinden fazla sessizdi.

Öyle ki kendi nefes alışımı bile gereğinden fazla net duyabiliyordum.Yavaşça etrafıma baktım.Boş.

Bütün sıralar bomboştu.Öğretmen yoktu.Arkadaşlarım yoktu.Hatta çantaların bile çoğu gitmişti.

Bir anda irkilerek ayağa kalktım.

"Şaka mı bu?Bu aptallar neden uyandırmadılar beni."

Sesim sınıfın duvarlarına çarpıp geri döndü.O an gözüm pencereye takıldı.Dışarısı kapkaranlıktı.

Gökyüzünde gün ışığından eser kalmamıştı. Bahçedeki ağaçlar yalnızca siyah gölgeler hâlinde seçiliyor, okulun bahçe lambaları ise titrek sarı ışıklarıyla karanlığı delmeye çalışıyordu.

Ne kadar uyumuştum ben?Kalbim istemsizce hızlandı.

Telefonumu çıkarmak için cebime uzandım cebimde yoktu.

Çantamda olmalıydı çantamı açtım telefon kapalıydı.

Ne kadar uğraştıysam da açılmadı.İçimdeki huzursuzluk, boğazıma düğümlenen görünmez bir ip gibi sıkılmaya başladı.

Kapıya doğru yürüdüm.
Koridor tamamen karanlık değildi; tavandaki lambaların bazıları yanıyordu ama ışıkları sanki sürekli güç kaybediyormuş gibi belli belirsiz titriyordu. O titremeler yüzünden koridor, her birkaç saniyede bir başka bir şekle bürünüyormuş hissi veriyordu.

Adımımı attım ayak swsim çok yüksek çıktı.

Her yankı kulağımda olduğundan daha uzun sürüyordu.

"Kimse var mı?"

Cevap gelmedi bir adım daha attım.

Tam o sırada koridorun çok uzağından metal sürtünmesine benzeyen ince, rahatsız edici bir ses yükseldi.

Sanki biri demiri zeminde yavaşça çekiyordu.Vücudum istemsizce gerildi.

"Hademe olabilir belki."

Kendimi buna inandırmaya çalıştım.Sonra ikinci ses geldi.
Bu kez daha yakındı.Islak bir sesti.

Sanki biri ağır ağır yürürken yere damlalar düşüyordu.Yutkundum.

Merdivenlere doğru baktığım sırada hareket eden bir gölge gördüm.

İlk başta gözlerimin bana oyun oynadığını sandım.
Fakat bu tam öyle birşey değildi.Birisi vardı orda.

İçimde hem korku hem de tuhaf bir umut belirdi.

"Sienna?"

İsmi ağzımdan istemsizce çıktı.
Gölge durdu.Sonra yavaşça ışığın altına girdi.

Gerçekten oydu.Uzun siyah saçları omuzlarına dökülmüştü.

Başını hafifçe eğmişti.
Yüzü garip görünüyordu.
Daha solgundu sanki yüzü hiç güneş görmemiş gibi.

Dudaklarının kenarında koyu renkli bir iz vardı.

Önce gölge sandım sonra aniden ışık titredi.

Ve o izin kan olduğunu gördüm.

Nefesim boğazımda düğümlendi.

"S-sienna..."

Bu kez sesim fısıltıdan ibaretti.

O cevap vermedi.Başını yavaşça kaldırdı.

Gözlerini bana dikti.

O bakış daha önce sınıfta bana bakan bakış değildi.

İçimdeki bütün cesaret bir anda dağıldı hızla arkama dönüp koşmaya başladım.

Koridor boyunca nefes nefese ilerlerken arkamı dönmeye cesaret edemiyordum. Ayak seslerim kulaklarımı dolduruyor, kalbim göğsüme sığmayacak kadar sert atıyordu.

Sağa döndüm.
Karşımda birileri duruyordu okul forması giymişlerdi yüzleri seçilmiyordu oldukları yerde kıpırdamadan bana bakıyorlardı.

Donup kaldım gözlerimi kırptım.

Bir anda yok oldular bu kez sola koştum.

Orada da gölgeler vardı sanki okulun her koridoru sessiz insanlarla dolmuştu.

Ama hiçbiri konuşmuyordu.Hiçbiri yaklaşmıyordu.

Sadece dik dik bana bakıyorlardı.

Boğazımdan istemsizce bir çığlık çıktı.Çığlığım koridoru inletecek bir sekildeydi

Önüme çıkan ilk sınıfın kapısını açıp içeri daldım.Kapıyı bütün gücümle kapattım.

Titreyen ellerimle sıraları sürüklemeye başladım.

Tahta gıcırdıyordu demir ayaklar zemini kazıyordu.Kapıya 3 sıra dizdim hepsini kapının önüne yığdım.

"Bitti..."diye fısıldadım.

"Artık giremez lütfen bu ne tür bir olaysa daha büyümeden bitsin."

Derin bir nefes aldım.
Sonra arkamdan gelen sessizliği fark ettim.

O sessizlik normal değildi.Tehlikeli bir sessizlikti

Çok yakındı yavaşça başımı çevirdim.
Sienna?
Karşımda bana bakıyordu.
Kapıyı hiç açmamıştı.
Hiç ses çıkarmamıştı.
Madem öyle nasıl buraya gelebildi.
Ayaklarımın gücü tamamen çekildi. Yere düştüm.

Geri geri sürünmeye çalışırken sırtım öğretmen masasına çarptı.
Kaçacak yerim kalmamıştı.
Sienna ağır ağır yürümeye başladı.Her adımı sınıfın içinde yankılanıyordu.
Önümde durdu.Tam önümde diz çöktü.Yüzü bana inanılmaz yakındı.

Soğuk nefesi tenime değiyordu.
Dudaklarının kenarındaki koyu kırmızı iz, ışığın altında daha da belirginleşmişti.

Gözlerimi kapattım.
"Hayır..."diye fısıldadım.

O an yüzüme daha çok eğildi.
Tam bir şey söyleyeceğim sırada aniden dudaklarını dudaklarımda hissettim—

Bir anda bütün dünya parçalandı.Nefes nefese yerimden fırladım.Sırama çarparak doğruldum.

Sınıf yine aydınlıktı.Öğretmenin sesi tahtanın önünden geliyordu.

Arkadaşlarım yerlerindeydi.Çıkış zili tam o anda çalmaya başladı.

Birkaç saniye boyunca sadece nefes aldım.

Sonra başımı yavaşça cam kenarındaki en arka sıraya çevirdim.

Sienna oradaydı bana anlamaz gözlerle bakıyordu sonra aniden isine döndü.Sessizce çantasını topluyordu.Ayağı kalkıp kapıya doğru yürüdü.

Tam kapıdan çıkmadan önce başını kaldırdı.Göz göze geldik.

Ve o an dudaklarının kenarında, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir gülümseme belirdi.