10.Bölüm:Sokaktaki Fırtına ve Gece Gölgesi

Son dersin zili çaldığında, sınıftaki hızlı kıpırdanmaların arasında Sienna ile kısa bir an göz göze geldik. Yüzündeki o sakin ama dikkatli ifade, bana günün geri kalanında güvende olduğumu fısıldar gibiydi.
Çantamı omzuma takip okuldan çıktım. Sonbahar havası tatlı bir serinlikle yüzüme çarpsa da, sokak lambalarının birer birer yanmaya başladığı o alacakaranlık kuşakta eve giden yola koyuldum.

Her şey sıradan görünüyordu. Ancak sokağın ortalarına doğru ilerlediğimde, ensemdeki tüylerin ürperdiğini hissettim. Birkaç adım arkamdan gelen, benim adımlarımla senkronize olmuş tuhaf bir ayak sesi vardı.
Tempoyu biraz artırdım; arkamdaki adımlar da hızlandı. Duraksayıp çantamı düzeltir gibi yaptığımda, arkamdaki gölge de anında bir bina girişinde durakladı.
Biri beni kesinlikle takip ediyordu.

İçimdeki heyecan ve ürpertiyle ne yapacağımı bilemeyerek hemen sol tarafımdaki dar, kestirme ara sokağa saptım.
Burası binaların arasında kalan, aydınlatması zayıf ve çıkmazı bol olan eski bir sokaktı.
Amacım takip edip edilmediğimden tamamen emin olmak ve gerekirse izimi kaybettirmekti.
Adımlarımı koşar adıma çevirdiğim an, arkamdaki kişinin de açıkça peşimden koştuğunu duydum.

Dar sokağın köşesini hızla döndüğümde, yolun ileride yüksek bir tuğla duvarla kapalı olduğunu fark ettim.
Çıkmaz sokağa girmiştim! Arkama döndüğümde, iri yarı ve yüzü şapkasının gölgesinde kalmış yabancı bir adam sokağın girişini kapatmıştı bile.
"Tüh şansa bak yolun sonu."
dedi adam, tehlikeli bir tebessümle bana doğru bir adım atarak.

Nefesim kesildi,gözlerim dolmaya başladı sırtımı buz gibi duvara yasladım.
Etrafta kaçacak hiçbir yer, sesimi duyurabileceğim hiçbir kimse yoktu.
Adam üzerime doğru birkaç adım daha atıp elini tehditkâr bir şekilde uzattığı tam o anda sokağın üstündeki yüksek duvardan fırtına gibi bir rüzgâr esti.

Daha ne olduğunu anlayamadan, gökyüzünden süzülen siyah bir gölge gibi Sienna tam ikimizin arasına indi. Ahşap zemin ve taşlar onun inişiyle hafifçe sarsıldı.
Sienna yavaşça doğruldu karanlıkta kor gibi parlayan kızıl gözleri ve tehlikeli bir soğukluk saçan duruşuyla adamın tam karşısında durdu.

Adam şaşkınlıktan ve korkudan neye uğradığını şaşırıp bir adım geriledi.
"S-sen de kimsin be?"diye kekeledi.

Sienna tek bir kelime bile etmedi. Sadece gözlerindeki o tehditkâr, ürkütücü parıltıyla adama doğru küçük bir adım attı.
O an etrafa yayılan o baskıcı, yırtıcı aura adamın dizlerinin bağını çözmeye yetti.
Sienna'nın arkasında duran canavarın farkına varan adam, arkasına bile bakmadan kığ çığlığa ara sokaktan kaçmaya başladı.
Sokak tekrar derin bir sessizliğe büründüğünde Sienna bana doğru döndü.
O korkunç kızıl gözleri, beni gördüğü an hızla yumuşadı ve eski derin kahverengi tonuna geri döndü. Yüzündeki o tehlikeli ifade tamamen silinmiş, yerini derin bir endişeye bırakmıştı.

"İyi misin Alianna?"
dedi, saniyeler içinde yanıma ulaşıp ellerimi sımsıkı tutarak. "Seni okuldan çıktığından beri uzaktan izliyordum. Bir an bile seni yalnız bırakmaya niyetim yoktu."

Titreyen ellerimle onun buz gibi parmaklarına sarıldım.

"İyiyim," dedim derin bir nefes alarak. "Sen geldin ya."

Sienna beni hafifçe kendine çekip sarıldı.
Rüzgâr ara sokakta uğuldamaya devam ederken, onun kollarının arasında kendimi bu dünyadaki her türlü tehlikeden uzak ve tamamen güvende hissediyordum.