7.Bölüm:Karanlık Büyü ve Dudaklardaki Mühür

Okulun bahçesi, etrafımızdaki soğuk rüzgâr, aramızdaki o köklü rekabet ve hatta onun ne olduğuna dair zihnimi kurcalayan o korkunç gerçek bile o an tamamen silinip gitti.
Kalbimin ritmi göğsümü delip geçecekmişçesine hızlanmıştı ama bu sefer korkudan ya da dehşetten değil, tüm benliğimi kaplayan o yoğun, yakıcı histendi.

Sienna’nın buz gibi elleri yanağımı sarmalarken, parmak uçlarındaki o şaşırtıcı hassasiyet ve narinlik beni adeta büyülemişti.
Birkaç saat önce beni kovalayan o yırtıcı canavar gitmiş, yerine dudaklarımda kaybolan, bana tutkuyla bağlanan bir kız gelmişti.

Yavaşça ayrıldığımızda ikimiz de nefes nefeseydik. Sienna alnını alnıma dayadı, gözlerini kapatıp derin bir nefes çekti.
Yüzündeki o her zamanki donuk, erişilmez ifadeden eser kalmamıştı yerini tamamen kabullenmiş ve büyülenmiş bir teslimiyete bırakmıştı.

"Seni ilk gördüğüm günden beri.." diye fısıldadı, sesi rüzgârın arasında zar zor duyulan bir melodi gibiydi.
"Her zaman ulaşılamaz, her zaman benden bir adım öndeydin. Seni yenmek, senin üstüne çıkmak istiyordum ama asıl istediğimin bu olmadığını dün gece seni o koridorda kaybettiğimi sandığım an anladım. Seni yok etme düşüncesi bile aklımı başımdan almaya yetti."

Gözlerimi açıp doğrudan onun derin, karanlık gözlerine baktım. Parmaklarımı ceketinin yakasına dolayarak onu kendime biraz daha çektim, aramızda milim bile bırakmadım.

"Dün gece bana zarar vereceğini, beni yok edeceğini sanmıştım,"
dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ama sen.. sadece korkuyordun Sienna."
"Merak etme senden değil küçük hanım." dedi hafifçe tebessüm ederek.
"Hey küçük hanımda ne böyle baska lakap mı bulamadın."

Yüzüme düşen ıslak bir tutam saçı nazikçe geriye itti ve devam etti.
"Kendi canavarımdan kaçıyordum. Sana zarar vermekten, seni tamamen kaybetmekten korkuyordum. Ama artık kaçmayacağım."

Tam o sırada öğle arasının bittiğini haber veren tiz zil sesi bahçede yankılandı.
"Lanet olsun simdi sırası mıydı." diye söylenmeye başladım.
Gerçeklik bir anda buz gibi üzerimize çöktü. Sienna yavaşça geriledi ama elini elimden hemen çekmedi.
Parmaklarını parmaklarımın arasına geçirdi, dudaklarına götürüp elime küçük, sıcak bir öpücük kondurdu.

"Sınıfa dönsek iyi olur,"
dedi, bakışlarındaki o koruyucu ve tutkulu ifadeyle.
"Okul birincisinin dersi kaçırmasına izin veremem, değil mi?"

Gülümsedim. Aramızdaki o rekabet bitmemişti belki ama şekli tamamen değişmişti.
Artık birbirimizi devirmek için değil, bir arada durmak için yarışıyorduk.
El ele sınıfa doğru yürürken, arkamızda bıraktığımız o karanlık sırların bile bu anı gölgeleyemeyeceğini biliyordum.