Yerini Bilmek

Notu üçüncü kez okuduğumda kelimeler değişmedi.

“Kuzey kapısı uyandığında, hançer önce seni duyacak.”

Kâğıdın altındaki birbirine geçmiş iki halka, odamdaki loş ışığın altında olduğundan daha koyu görünüyordu. İşaretin kenarlarında, mürekkebin içine karışmış gibi duran ince çizgiler vardı. Parmak ucumu üzerlerinde gezdirdim. Kâğıt pürüzsüzdü ama sembolün ortasına dokunduğumda derimin altında hafif bir karıncalanma hissettim.

Hançer masanın üzerinde duruyordu.

Az önceki sıcaklığı azalmıştı. Yine de ona yaklaşınca avucumun içi huzursuzca gerildi. Sanki görünmeyen bir ip, bileğimden başlayıp silahın siyah gövdesine kadar uzanıyordu.

Notu aleve tutmayı düşündüm.

Sonra vazgeçtim.

Bunu kimin bıraktığını bilmiyordum. Hançerin nasıl tepki verdiğini gören biri mi vardı? Yoksa bu sembol, benim bilmediğim bir sebeple onunla bağlantılı mıydı?

Kâğıdı katlayıp yatağımın altındaki küçük bölmeye sakladım. Hançeri ise kumaşa sararak çekmecenin dibine yerleştirdim. Kendime bunun yeterli olduğunu söyledim.

Uyumak için ışığı söndürdüğümde tavanın karanlığı üzerime kapandı.

Gözlerimi kapatır kapatmaz, kuzey kapısının önünde durduğumu hayal ettim. Kapının üzerinde aynı iki halka vardı. Aralarındaki boşlukta ince, siyah bir çizgi uzanıyordu.

Sonra bir ses duydum.

Kapının öte yanından değil.

Tam arkamdan.

Adımı söylemedi. Yalnızca nefes aldı.

Yatağımda doğrulduğumda odada kimse yoktu.

Çekmecenin içinden belli belirsiz bir tıkırtı geldi.

Hançer yeniden ısınıyordu.

***

Ertesi gün eğitim alanına girdiğimde aklım hâlâ o nottaydı.

Mila yanımda yürürken bir şeyler anlatıyordu. Söylediklerinin yarısını kaçırdığımı fark ettiğinde omzuma hafifçe vurdu.

“Aria. Benimle misin?”

“Buradayım.”

“Fiziksel olarak, evet. Geri kalanının nerede olduğu tartışılır.”

“İyi uyuyamadım.”

Mila'nın yüzündeki şakacı ifade kayboldu. Bakışları kısa bir an yüzümde dolaştı.

“Yine hançer yüzünden mi?”

Cevap vermeden önce çevremize baktım. Eğitim alanındaki öğrenciler kendi gruplarıyla meşguldü. Eğitmenler silahları kontrol ediyor, metal hedeflerin yerlerini değiştiriyordu.

“Sonra anlatırım,” dedim.

Mila üstelemedi. Ama susması, konuyu unuttuğu anlamına gelmiyordu.

O günkü çalışma, hareket hâlindeki hedeflere karşı yakın dövüş üzerineydi. Eğitmenimiz, rakibin saldırısını yalnızca karşılamanın yeterli olmadığını; onun ağırlık merkezini, nefes alışını ve bir sonraki hamlesini okuyabilmemiz gerektiğini söyledi.

Bunu anlamak kolaydı.

Uygulamak değildi.

İlk denememde karşımdaki tahta hedefin yanından geçerken hançeri fazla erken çevirdim. İkinci denememde ayağım zemindeki ince bir çıkıntıya takıldı. Üçüncüsünde ise rakibin hareketini izlemek yerine kendi silahıma odaklandım.

Hançerin kabzası avucumda hafifçe titreşti.

Dikkatim dağıldı.

Tahta hedefin kolu bileğime çarptığında acı, kolum boyunca keskin bir çizgi gibi yükseldi. Hançeri düşürmedim ama nefesim boğazımda takıldı.

“Yeter,” dedi eğitmen.

Bileğimi göğsüme yaklaştırdım. Derimin üzerinde kızaran bir iz belirmişti. Büyük bir yaralanma değildi. Yine de parmaklarımı oynattığımda sızı artıyordu.

“Bir sonraki harekette silahını kaybedebilirdin,” diye devam etti eğitmen. “Dikkatin burada değilse çalışmaya devam etmenin anlamı yok.”

Başımı salladım.

Çevremdeki birkaç öğrenci yeniden kendi çalışmalarına döndü. Kimse uzun süre bana bakmadı. Buna rağmen kendimi herkesin önünde başarısız olmuşum gibi hissettim.

Mila yanıma geldi.

“Göster.”

“Bir şey yok.”

“Bunu bana söylemen, bileğinin iyileşmesini sağlamıyor.”

Elimi uzattım. Bileğimi dikkatle çevirdi, sonra bıraktı.

“Zorlamayacaksın.”

“Emir vermeye başladın.”

“Biri vermek zorunda.”

Gülümsemeye çalıştım ama yüzümdeki ifade yarım kaldı.

Mila bunu fark etti. Bu kez şaka yapmadı.

“Dün geceden beri aklını kurcalayan şey neyse, tek başına taşımak zorunda değilsin.”

Ona nottan söz etmek istedim. Fakat kelimeler dilimin ucuna geldiğinde durdum. Birbirine geçmiş iki halkayı hatırladım. Hançerin karanlıkta ısınışını ve odamdaki ışığın titremesini…

Ya biri bizi izliyorsa?

Bu düşünceyi sesli söylemedim.

“Önce ne olduğunu anlamam gerekiyor,” dedim.

Mila başını hafifçe yana eğdi.

“Bazen anlamaya çalışırken kendini daha çok tehlikeye atıyorsun.”

“Bazen de anlamadan hareket etmek daha tehlikeli.”

Bana uzun uzun baktı. Sonunda iç çekti.

“Pekâlâ. Ama bir daha bileğini saklamaya kalkarsan seni kendim revire sürüklerim.”

“Ne kadar naziksin.”

“Arkadaşlık dediğin biraz da tehdit etmektir.”

Bu kez gerçekten gülümsedim.

Ama gülümsemem uzun sürmedi. Eğitim alanının diğer ucunda Jaxon'ı gördüm.

Birkaç öğrencinin yanında duruyordu. Beyaz saçları, çevresindeki koyu üniformaların arasında hemen seçiliyordu. Bir eğitmenle konuşurken bakışları kısa bir an benim üzerimde durdu.

Sonra bileğime indi.

Elimi istemsizce arkamda sakladım.

Jaxon bunu fark etmişti.

Bakışlarını yeniden yüzüme kaldırdı. Hiçbir şey söylemedi. Buna rağmen o kısacık sessizlik, açıkça dile getirilmiş bir sorudan daha rahatsız ediciydi.

***

Eğitim sona erdiğinde bileğim hâlâ sızlıyordu. Hançeri kınına yerleştirirken kabzanın soğuk olması gerektiğinden daha sıcak geldi. Elimi hemen geri çektim.

Bir an için, gece odamdaki tıkırtıyı yeniden duydum.

Ardından zihnimin içinde ince bir basınç oluştu. Sanki düşüncelerimin arasına yabancı bir şey girmeye çalışıyordu.

Gözlerimi kapatıp nefesimi düzenledim.

Bir.

İki.

Üç.

Basınç yavaşça dağıldı.

Hançerin bana ne yaptığını bilmediğim gibi, benden ne istediğini de bilmiyordum. Belki de en korkutucu olan buydu: Her tepkiyi bir işaret olarak yorumlamaya başlamıştım. Bir süre sonra gerçekten olanlarla korktuğum şeyleri birbirinden ayıramaz hâle gelebilirdim.

Eğitim alanından çıkıp koridora yöneldim. Kütüphaneye gitmek istiyordum. Notun üzerindeki sembolü bulabilirsem en azından bir başlangıç noktam olacaktı.

Köşeyi dönerken Jaxon karşıma çıktı.

Yolumu kapatmamıştı. Yine de yanından geçmeden önce duraksadım.

“Bileğin,” dedi.

Sorudan çok bir tespit gibiydi.

“İyi.”

“Öyle görünmüyor.”

“Bunu bir uzman görüşü olarak mı sunuyorsun?”

“Hayır. Bir gözlem olarak.”

Sesindeki sakinlik sinir bozucuydu. Onunla konuşurken neden sürekli kendimi savunmak zorunda hissediyordum?

“Eğitim sırasında oldu. Geçer.”

Jaxon bakışlarını bileğimden çekti.

“Silahın ağırlığını değiştirmeye çalışırken hareketini geciktirdin.”

Kaşlarımı çattım.

“Beni mi izliyordun?”

“Eğitim alanında herkes birbirini izler. Bazıları hayatta kalmak için.”

“Endişelendiğin için mi soruyorsun?”

Bu kez cevap vermesi biraz zaman aldı.

“Dikkatini kaybetmen, yalnızca seni etkilemez.”

Sözlerinin içinde bir uyarı vardı. Belki de yalnızca öyle duymak istiyordum.

“Bunu aklımda tutarım.”

Yanından geçmek üzereyken bir kez daha konuştu.

“Bileğini zorlamadan önce eğitmenine göster.”

“Emirlerini kendine sakla, Thorne.”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.

“Bunu bir emir olarak söylemedim.”

“Ne büyük rahatlık.”

Bu kez yolumdan çekildi. Arkamdan bakıp bakmadığını kontrol etmedim. Kontrol etmek istediğimi kabul etmek bile canımı sıkıyordu.

Kütüphaneye giden merdivenlere ulaştığımda bileğimdeki sızı yeniden arttı.

Jaxon'ın sözleri aklımda dönüp duruyordu.

*Dikkatini kaybetmen, yalnızca seni etkilemez.*

Bunu neden söylemişti?

Ve neden, ne kadar umursamaz görünmeye çalışsa da gözleri önce hançerime, sonra bileğime gitmişti?

Bu soruların cevaplarını düşünerek kütüphaneye girdim.

***

Kütüphanenin yüksek pencerelerinden süzülen ışık, uzun masaların üzerine solgun dikdörtgenler bırakıyordu. Rafların arasında dolaşan öğrencilerin sesi, kalın duvarlar tarafından emiliyordu.

Önce Kadim Dil ve Yazıtlar bölümüne gittim. Sonra mühürler üzerine yazılmış eski metinlerin bulunduğu rafları taradım.

İki halka.

Birbirine geçmiş iki halka.

İşaretin ne anlama geldiğini bilmiyordum ama rastgele çizilmiş bir şekle benzemiyordu. Çizgilerindeki simetri, bunun bir aile arması ya da eski bir kurumun mührü olabileceğini düşündürüyordu.

Elime aldığım ilk kitapta hiçbir şey bulamadım.

İkincisinde benzer bir şekle rastladım ama halkalar birbirinden ayrılmıştı. Altında, eski bir denge yeminiyle ilgili kısa bir açıklama vardı.

Üçüncü kitapta ise sayfaların arasına sıkıştırılmış bir çizim buldum.

Birbirine geçmiş iki halka.

Tam olarak aynı değildi. Bu çizimde halkaların birleştiği yerde küçük bir kapı işareti vardı.

Açıklama kısmının büyük bölümü silinmişti. Geriye yalnızca birkaç kelime kalmıştı:

*…kuzey geçidi…*

*…mühür uyanmadan…*

Sayfanın kenarını tuttum.

Kuzey kapısı.

Notu bırakan kişi, bu kitabın varlığını biliyor olabilir miydi? Yoksa ikisi de daha eski, ortak bir kaynağa mı dayanıyordu?

Açıklamanın devamı koparılmıştı. Sayfanın alt kısmında ince bir yırtık vardı; yeni değildi ama tesadüf gibi de görünmüyordu.

“Aradığın şeyi buldun mu?”

Başımı kaldırdığımda Leo'yu gördüm. Elinde iki kitap vardı. Mila da onun arkasından geliyordu.

“Henüz değil.”

Leo masaya oturup kitaplarını bıraktı.

“Yüzün, birinin sınav sonuçlarını önceden söylemişsin de o da sana inanmamış gibi.”

“Bu nasıl bir yüz ifadesi?”

“Oldukça belirgin bir yüz ifadesi.”

Mila yanıma oturdu. Gözleri önümdeki açık sayfaya kaydı.

“Bu ne?”

“Eski bir mühür. Sanırım.”

“Sanırım mı?”

“Kitabın yarısı eksik. Kalan yarısı da anlaşılmayacak kadar eski bir dille yazılmış.”

Leo sayfaya eğildi.

“Bunu nereden buldun?”

“Kadim mühürler bölümünden.”

“Güzel. Yani artık kitapların bile yarısı kayıp.”

“Bunu söylemek için mi geldin?”

“Hayır. Yemekhanede herkes Ashkareth hakkında konuşuyordu. Sizin de duymanız gerektiğini düşündüm.”

Mila'nın yüzü ciddileşti.

“Ne konuşuyorlardı?”

Leo'nun çenesi gerildi.

“Bir grup öğrenci, oradaki insanların yaşadıklarını hak ettiklerini söylüyordu. Şehrin kirli olduğunu, orada büyüyen herkesin tehlikeli olduğunu… Bir de Karalıların hepsinin aynı olduğunu.”

Bir süre kimse konuşmadı.

Ashkareth'i düşündüm. Çürümüş duvarları, dar sokakları, havaya sinmiş ağır koku ve insanların yüzlerinde taşıdığı yorgunluğu. Orada büyüyen herkesin tehlikeli olduğunu söylemek kolaydı. Özellikle de o sokaklarda hiç yaşamamışsan.

“Bir insanın nerede doğduğu, neye dönüşeceğini tek başına belirlemez,” dedim.

Leo başını salladı.

“Ben de aynısını söyledim.”

“Peki, dinlediler mi?”

“Hayır.”

“Şaşırtıcı.”

Leo bana baktı. Öfkesini saklamaya çalışıyordu ama parmakları masanın kenarını sıkıyordu.

“Bir şey yapmamız gerekmiyor mu? Sadece oturup onların böyle konuşmasını mı izleyeceğiz?”

“Ne yapmamızı bekliyorsun?” diye sordum. “Yemekhanenin ortasında kavga mı çıkaralım? Sonra da söyledikleri her şeyi doğrulamış mı olalım?”

“Öyle demedim.”

“Biliyorum. Ama öfkeyle hareket edersek, söylediklerimizi kimse dinlemez.”

Leo bakışlarını kaçırdı. Bir süre sonra ellerini masadan çekti.

“Bazen senin kadar sakin kalabilmeyi isterdim.”

“Sakin değilim.”

İkisi de bana baktı.

“Yalnızca öfkemi nereye koyacağımı bilmiyorum,” diye ekledim.

Mila'nın ifadesi yumuşadı. Elini masanın üzerinde benimkine yakın bir yere bıraktı ama dokunmadı.

“Belki de önce neyin gerçekten döndüğünü öğrenmeliyiz,” dedi.

Bakışlarım yeniden kitaba kaydı.

“Ben de onu yapmaya çalışıyorum.”

Leo, sayfanın altındaki kopuk bölüme baktı.

“Bu işaretin Ashkareth'le ilgisi mi var?”

“Bilmiyorum.”

Gerçekten bilmiyordum.

Ama notun üzerindeki sembolle kitaptaki çizim arasındaki benzerlik, içimdeki huzursuzluğu artırıyordu. Birbirine geçmiş iki halka. Kuzey geçidi. Mühür.

Ve hançerin, ben dokunmadan önce bile ısınması.

Bunlar yalnızca tesadüf olamayacak kadar birbirine yakındı.

***

Kütüphanede daha fazla ilerleyemedik. Aradığım bölümün devamı başka bir arşivdeydi ve o arşive erişim için özel izin gerekiyordu.

Kitabı kapatırken sayfanın numarasını not ettim. Sonra aynı işaretin geçtiği diğer kaynakları bulmak için katalog kayıtlarına göz attım. Bazı kayıtların karşısında erişim kısıtlaması vardı. Birkaçının ise başlığı görünmesine rağmen içeriği listelenmiyordu.

Biri bilgiyi saklıyordu.

Ya da birileri, neyin bulunabileceğine karar veriyordu.

Kütüphaneden çıkarken Mila koluma girdi.

“Bütün gün aynı noktaya bakıyorsun. Biraz ara vermeye ne dersin?”

“Birazdan.”

“Aria.”

“Gerçekten, birazdan.”

Leo önden yürüyüp arkasına döndü.

“Onu rahat bırak. Bir şey bulduğunda bizi unutacak.”

“Ben sizi neden unutayım?”

Mila sanki çok önemli bir gerçeği açıklıyormuş gibi başını salladı.

“Çünkü kitaplar sana bizden daha iyi davranıyor.”

“Kitaplar bana soru sormuyor.”

“Biz de sormayız,” dedi Leo. “Yeter ki yemek yerken o mühürden bahsetme.”

“Yemek yerken mühürden bahsetmeyeceğim.”

Mila durdu.

“Peki, hançerden bahsedecek misin?”

“Hayır.”

“Harika. O zaman normal insanlar gibi yemek yiyebiliriz.”

“Normal insan tanımını biraz genişletmen gerekiyor.”

Leo güldü. Mila da ona katıldı. Birkaç adım boyunca üçümüzün sesi koridorda birbirine karıştı.

Onlarla birlikte yürümek, zihnimdeki uğultuyu bir süreliğine susturuyordu. Bunu onlara söylemedim. Bazı şeyleri dile getirince kırılganlaşıyormuş gibi hissediyordum.

Koridorun sonunda, kuzey kanadına açılan geçidin önünden geçtik.

Oraya daha önce de gelmiştim. Kapı kapalıydı; koyu renkli yüzeyinde süsleme ya da isim yoktu. Yalnızca kilidin çevresinde, taşın içine işlenmiş ince çizgiler vardı.

Bu kez adımlarım yavaşladı.

Kapının ortasında birbirine geçmiş iki halka bulunuyordu.

Dün gece gördüğüm işaretin aynısı.

Nefesim göğsümde sıkıştı.

Mila birkaç adım ilerledikten sonra durup bana baktı.

“Aria?”

Cevap vermedim. Gözlerimi sembolden ayıramıyordum.

Hançer, kumaşın altından hafifçe ısındı.

Bu kez yalnızca sıcaklık değildi. Kabzanın içinden gelen küçük bir titreşim, avucumun ortasına yayıldı. Belimdeki spiral işaretin bulunduğu yerde de ince bir yanma hissettim.

Kapının üzerindeki çizgilerden biri, göz açıp kapayıncaya kadar soluk bir ışıkla parladı.

Sonra söndü.

“Ne oldu?” diye sordu Leo.

Elimi hançerin üzerine bastırdım.

“Hiçbir şey.”

Mila yüzüme baktı. Bana inanmadığını biliyordum ama beni herkesin önünde sorgulamadı.

Kapıya bir adım yaklaşmak istedim.

Kendimi durdurdum.

Dün geceki notun son cümlesi zihnimde yeniden belirdi.

*Kuzey kapısı uyandığında, hançer önce seni duyacak.*

Kapı henüz açılmamıştı.

Ama hançer beni çoktan duymuştu.

Ve ben, ilk kez, bu akademinin beni yalnızca gözetlemek için kurulmuş bir kafes olmayabileceğini düşündüm.

Belki de Aurea'nın altında, benim gelişimi bekleyen bir şey vardı.

Bir şey, adımı bilmese bile kanımı tanıyordu.