Gümüş Kapılar

Sabah uyandığımda odama birkaç saniye boyunca yabancı gözlerle baktım.

Sonra nedenini hatırladım.

Bugün gidiyorduk.

Aurelion'a.

Yatakta doğrulup pencereye baktım. Ashkareth'in gri gökyüzü her zamanki gibi evlerin üzerine çökmüştü. Camın kenarında biriken ince toz tabakası, dışarıdaki havanın ne kadar kirli olduğunu hatırlatıyordu.

Bir süre hiçbir şey yapmadan oturdum.

Dün Gök Meclisi'nin verdiği karar hâlâ kulağımdaydı.

Aurea Akademisi.

Eğitim.

Gözetim.

Ve annemin uyarısı.

Aurea'ya güvenme.

Bu cümle gece boyunca zihnimden çıkmamıştı.

Yatağın yanındaki çantaya baktım. İçinde birkaç parça kıyafetim, kişisel eşyalarım ve annemden kalan küçük kumaş parçası vardı. Gölge Hançer ise yatağın diğer tarafında duruyordu.

Onu elime aldım.

Kılıfını kontrol ettim. Parmaklarım kabzanın üzerindeki spirale değdiğinde bir an duraksadım. Son günlerde hançere her dokunduğumda annemi görüyordum. Karanlık bir koridor, taş duvarlar, yüzüne düşen gölgeler...

Bazen görüntü birkaç saniye sürüyor, bazen de daha ne olduğunu anlayamadan kayboluyordu.

Hançer bu sabah sessizdi.

Onu siyah kumaşa sardım ve çantamın en altına yerleştirdim.

Kapı iki kez tıklatıldı.

“Aria?”

Mila'nın sesiydi.

“Gel.”

Kapıyı açıp içeri girdi. Saçları aceleyle toplanmıştı ve elinde yarısı açık bir çanta vardı.

“Hazır mısın?”

“Hayır.”

Mila başını salladı.

“Ben de.”

Arkasından Leo göründü.

“Ben hazırım.”

Mila ona döndü.

“Çantan neden hâlâ açık?”

Leo aşağı baktı.

“Çünkü son bir şey koyacağım.”

“Ne?”

Bir süre düşündü.

“Bilmiyorum.”

Mila ona boş boş baktı.

İstemeden güldüm. Kısa bir gülüştü ama odadaki ağırlığı birkaç saniyeliğine dağıtmaya yetti.

“Gidelim,” dedim.

Aşağı indiğimizde ev her zamankinden daha sessizdi.

Mutfakta üç kişilik kahvaltı hazırlanmıştı. Kimse gerçekten acıkmamıştı. Leo önündeki ekmeği ikiye böldü, sonra tekrar birleştirdi. Mila çayına dokunmadan oturuyordu.

Ben ise masanın karşısındaki boş sandalyeye bakıyordum.

Annemin sandalyesiydi.

Bakışlarımı başka yere çevirdim.

“Yolculuk ne kadar sürer acaba?” diye sordu Mila.

“Bilmiyorum.”

“Meclis'teki adamlar söylemedi mi?”

“Hayır.”

Leo ekmeğini tabağa bıraktı.

“Belki de sormamız gerekirdi.”

“Şimdi mi aklına geldi?”

“Sabah sabah her şeyi düşünemiyorum.”

Mila hafifçe gülümsedi ama gülümsemesi kısa sürdü.

Hiçbirimiz annemizin adını anmak istemiyorduk. Çünkü birimiz başlarsa diğer ikisinin de kendini tutamayacağından korkuyorduk.

Kahvaltıyı yarım bıraktık.

Çantalarımızı alıp kapıya yöneldik. Eşiği geçmeden önce son kez içeriye baktım. Annemin odasının kapısı kapalıydı. Mutfak masası olduğu yerdeydi. Pencerenin kenarındaki küçük saksı bile değişmemişti.

Ev, bizi bekleyecekmiş gibi duruyordu.

Kapıyı kapattım.

Sokağa çıktığımızda hava soğuktu. Ashkareth'in sokakları sabah saatlerinde her zamanki gibi griydi. Dükkanların çoğu henüz açılmamıştı. Birkaç işçi ağır kasaları taşıyor, uzaktan metal sesleri geliyordu.

Bildiğim yolların üzerinden son kez geçiyordum.

Bunu kendime söylememeye çalıştım.

Ama her köşede bir anım vardı.

Leo'nun çocukken duvara tırmanıp düştüğü dar sokak.

Mila'nın bir dükkânın önünde saatlerce aynı kolyeye baktığı yer.

Annemin beni yağmurdan kaçırmak için kolumdan tuttuğu köşe.

Hepsi aynıydı.

Ama ben aynı değildim.

Şehrin dışına çıktıkça binalar seyrekleşti. Paslı çatılar geride kaldı, yollar daraldı. Bir süre sonra Ashkareth'in son evleri de arkamızda kaldı.

Dönüp baktım.

Gri çatılar, koyu duman ve paslı kuleler...

Şehir uzaktan daha küçük görünüyordu.

Mila yanıma geldi.

“Dönünce her şey aynı olacak mı sence?”

Ona baktım.

“Bilmiyorum.”

“Ben de.”

Leo ellerini cebine soktu.

“Bence benim odam aynı kalacak.”

Mila kaşını kaldırdı.

“Bütün derdin bu mu?”

“Önemli bir mesele.”

Üçümüz de güldük.

Sonra yol yeniden sessizleşti.

Bir süre sonra önümüzde iki devasa kule yükseldi.

Siyah taşlardan yapılmışlardı. Obsidyen ve bazalt yüzeylerinde eski semboller ve rünler vardı. Bazıları o kadar soluktu ki taşın kendi çatlaklarından ayırmak zordu.

Kulelerin arasında bir yol görünmüyordu.

Yalnızca aşağıda uzanan Sis Denizi vardı.

Sis, deniz gibi hareket etmiyordu. Daha çok ağır ağır dönen, kendi içinde yaşayan bir şey gibiydi. Uzak kıyıların nerede başladığını anlamak mümkün değildi.

Mila durdu.

“Burası mı?”

“Sanırım,” dedim.

Leo birkaç adım öne çıktı.

“Karşı taraf görünmüyor.”

Gerçekten görünmüyordu. Aurelion'un bulunduğu tarafın yalnızca silik bir ışığı seçiliyordu.

Ardından kulelerden biri titredi.

Üzerindeki rünler birer birer parlamaya başladı. Gümüş bir ışık gökyüzüne yükseldi. Diğer kuleden de aynı ışık çıktı ve ikisi havada birleşti.

Sis Denizi'nin üzerinde ince bir çizgi belirdi.

Çizgi birkaç saniye içinde genişledi. Kristal gibi görünen ama kristalden daha akışkan bir yüzey oluştu.

Gümüş Işık Köprüsü.

Işık, yüzeyin içinde dolaşıyor; bazen parlak, bazen neredeyse görünmez hâle geliyordu.

Leo uzun süre baktı.

“Bunun üzerinden mi geçeceğiz?”

Mila omzunu silkti.

“Başka bir yol görüyor musun?”

“Hayır.”

“Öyleyse evet.”

Mila ilk adımı attı.

Köprü ayağının altında hafifçe ışıldadı. Leo onun arkasından gitti. Ben birkaç saniye bekledikten sonra ayağımı köprüye bastım.

Ayakkabımın tabanından ince bir titreşim geçti.

Sanki köprü beni tartıyordu.

Bir adım daha attım.

Altımda Sis Denizi uzanıyordu. Başımı aşağı eğdiğimde sisin içinde hiçbir şey göremedim. Derinliği yokmuş gibiydi.

Ya da sonsuzdu.

Bunu düşünmemeye çalıştım.

İlerledikçe Ashkareth geride kaldı. İlk kez şehrin havasından tamamen uzaklaşıyordum. Burada hava daha soğuk, daha temizdi.

Ama içimdeki huzursuzluk azalmıyordu.

Köprünün ortalarına geldiğimizde ayağımın altında hafif bir sıcaklık hissettim.

Durmadım.

Bir adım daha attım.

Gümüş yüzeyin içinde, ayakkabımın altında ince siyah bir çizgi belirdi.

Nefesimi tuttum.

Çizgi, ışığın içinde birkaç parmak uzunluğunda ilerledi. Ardından bir an için çatallanır gibi oldu.

Sonra söndü.

Köprü yeniden eski hâline döndü.

Arkamdan Mila'nın sesi geldi.

“Aria?”

Ona döndüm.

“İyi misin?”

“Evet.”

“Birden yavaşladın.”

“Yüzey kaygan sandım.”

Mila ayaklarının altına baktı.

“Bana kaygan gelmedi.”

Cevap vermedim. Yeniden yürümeye başladım.

Köprünün yüzeyinde hiçbir iz kalmamıştı. Ama ayağımın altındaki sıcaklığı hâlâ hissediyordum.

Bunu Mila'ya anlatmadım.

Köprünün sonuna geldiğimizde ilk gördüğüm şey gökyüzü oldu.

Ashkareth'in gri ve ağır gökyüzünden farklıydı. Daha açık, daha genişti. Ardından Aurelion'u gördüm.

Yüksek taş yapılar, geniş meydanlar ve kulelerin üzerinde uzanan ince gümüş ışık hatları vardı. Bazı binaların duvarlarında ışık, taşların içine gömülmüş damarlar gibi görünüyordu.

İnsanlar sokaklarda yürüyordu. Çoğu açık renkli kıyafetler giyiyordu. Bazıları ellerinde ince metal mühürler taşıyordu.

Bir adam önündeki kapıya küçük bir işaret bastırdı. Kapı sessizce açıldı.

Leo bunu gördü.

“Bunu bizim mahallede yapsan kapıyı yine tekmeyle açarlar.”

Mila güldü.

“Sen önce kapıyı tekmelemeden açmayı öğren.”

Aurelion'un sokaklarında yürürken sürekli etrafa bakıyordum. Yollar temizdi. Binaların arasında küçük bahçeler, pencerelerde renkli camlar vardı. Uzakta bir meydanın ortasında gümüş bir sütun yükseliyordu.

Buradaki düzen beni etkiliyordu ama rahatlatmıyordu.

Sanki şehrin her köşesi, kimin nerede durması gerektiğini önceden biliyordu.

Birkaç kişi bizi fark edip kısa süreliğine baktı. Kıyafetlerimiz, çantalarımız, hatta yürüyüşümüz bile buraya ait olmadığımızı belli ediyordu.

Mila ceketinin yakasını düzeltti.

“Bana bakmayı bırakın,” diye mırıldandı.

“Kimse bir şey demedi,” dedim.

“Demelerine gerek yok.”

Leo önden yürüyordu.

“Akademiye vardığımızda ilk iş yemek bulacağım.”

Mila ona baktı.

“Senin başka bir amacın yok mu?”

“Var.”

“Ne?”

“Yemek.”

Başımı salladım.

İyi ki ikisi yanımdaydı.

Akademiye çıkan yol biraz daha yükseliyordu. Bir süre sonra binaların arasından büyük bir yapı göründü.

Aurea Akademisi.

Yaklaştıkça duvarlarının açık renkli taşlardan yapıldığını, bazı bölümlerinin ince gümüş çizgilerle çevrelendiğini gördüm. Yüksek kuleleri gökyüzüne uzanıyor, geniş pencereleri gün ışığını avluya yansıtıyordu.

Ama ilk dikkatimi çeken şey kapıları oldu.

Devasa iki gümüş kapı.

Üzerlerine karmaşık semboller işlenmişti. Kapıların önünde öğrenciler ve birkaç görevli bekliyordu.

Biz yaklaştığımızda konuşmaların bazıları kesildi.

Bakışlar bize çevrildi.

“Bunlar mı?” diye fısıldadı biri.

“Meclis'in gönderdiği üç kişi.”

“Ashkareth'ten geldiklerini duydum.”

“Peki neden buradalar?”

Sesler alçaktı ama duymamak mümkün değildi.

Leo'nun çenesi gerildi. Mila hiçbir şey söylemedi.

Ben ise kapılara baktım.

Buraya kendi isteğimle gelmemiştim. Ama içeri girerken başımı eğmeye de niyetim yoktu.

Kapının yanındaki görevli önümüze çıktı.

“İsimleriniz?”

Sırayla söyledik.

Elindeki listeye baktı.

“Aria Thalor.”

“Evet.”

Bir işaret koydu.

“Mila.”

“Buradayım.”

Bir işaret daha.

“Leo.”

Leo elini kaldırdı.

“Buradayım.”

Görevli başını kaldırıp ona baktı.

“Bunu da kaydettim.”

Leo elini indirdi. Mila gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Görevli listeyi kapattı.

“Gök Meclisi'nin kararı doğrultusunda buradasınız. Fakat akademiye kabulünüzün tamamlanması için Gümüş Salon'da hazır bulunmanız gerekiyor. Beni takip edin.”

Birbirimize baktık.

Ardından görevlinin peşinden kapılardan geçtik.

İçeride geniş bir avlu vardı. Ortasında kuru bir havuz, çevresinde taş banklar bulunuyordu. Avlunun kenarlarında öğrenciler oturuyor, bazıları kitap okuyor, bazıları konuşuyor, bazıları da aceleyle bir yerlere gidiyordu.

Akademi dışarıdan sessiz görünüyordu.

İçerisi ise canlıydı.

Normaldi.

Bu garip şekilde rahatlatıcıydı.

Fakat görevli bizi avluda bekletmedi. Yüksek tavanlı bir koridordan geçirerek çift kanatlı başka bir kapının önüne getirdi.

Kapıların üzerinde gümüş harflerle iki kelime yazıyordu.

GÜMÜŞ SALON.

Görevli kapıyı açtı.

İçeri girdiğimizde konuşmalar yavaş yavaş kesildi.

Salon geniş ve yüksekti. Duvarlar açık renkli taşlardan yapılmış, uzun pencerelerden içeri gün ışığı dolmuştu. Tavan boyunca uzanan ince gümüş işlemeler, ışık vurdukça parlıyordu.

Salonun bir ucunda yükseltilmiş bir platform vardı. Platformun arkasında beş kişi oturuyordu. Önlerinde açık dosyalar ve mühürlü belgeler bulunuyordu.

Öğrenciler salonun iki yanında sıralanmıştı.

Bizi görünce başlar yeniden birbirine yaklaştı.

“Üçü de Ashkareth'ten.”

“Meclis neden onları buraya gönderdi?”

“Belki de gerçekten tehlikelidirler.”

Bu kez sesler daha açık duyuluyordu.

Görevli bizi salonun ortasına kadar götürdü.

Mila sağımda, Leo solumdaydı.

Üçümüz yan yana durduk.

Platformdaki kadın ayağa kalktı. Gümüş işlemeli cübbesinin kollarını düzeltti ve salondaki öğrencilere baktı.

“Dikkatinizi buraya verin.”

Konuşmalar kesildi.

“Bugün aramıza katılacak üç öğrencinin kabul işlemleri tamamlanacak. Aria Thalor, Mila ve Leo, Gök Meclisi'nin kararı doğrultusunda Aurea Akademisi'nde eğitim görecekler.”

Kadın isimlerimizi tek tek söylediğinde salondaki bakışların üzerimizde toplandığını hissettim.

“Akademiye kabul edilmeleri, geçmişleri hakkındaki bütün soruların cevaplandığı anlamına gelmez. Aynı şekilde, haklarında ortaya atılan iddialar da bir hüküm değildir. Burada her öğrenci, gösterdiği çaba ve davranışları üzerinden değerlendirilecektir.”

Bu sözlerin bizi korumak için mi söylendiğini, yoksa diğer öğrencilere sınır çizmek için mi, anlayamadım.

Kadın devam etti.

“Üçünüz de akademinin kurallarına uymakla yükümlüsünüz. Eğitim programınız ve gözetmenlik düzeniniz size ayrıca bildirilecek. Buradaki hiç kimse, başka bir öğrenciyi geldiği şehir nedeniyle küçümseyemez. Aynı şekilde, hiçbir öğrenci kurallardan muaf tutulmayacaktır.”

Salondaki bazı yüzler bu son cümlede gerildi.

Platformun arkasında oturan adamlardan biri önündeki dosyayı kapattı.

“Bu öğrencilerin hangi ölçütlere göre seçildiğini bilmek istiyorum,” dedi. “Akademi, Meclis'in her kararını sorgulamadan uygulayan bir yer değildir.”

Kadın ona döndü.

“Seçim akademinin değil, Meclis'in kararıydı. Eğitimleri ve değerlendirmeleri ise bizim sorumluluğumuzda.”

“Bu ayrımın ne kadar işe yarayacağını göreceğiz.”

Sözleri salondaki sessizliğe karıştı.

Başka bir profesör araya girdi.

“Eğitim almadan bir gücün kontrolünü sağlamalarını bekleyemeyiz. Önce öğrenmeleri gerekir.”

“Ya öğrenmeleri gereken şey yalnızca güçlerini kontrol etmek değilse?”

Bu soruya kimse hemen cevap vermedi.

Beni tartışmanın ortasında bir dosya gibi konuşuyorlardı.

Yüzümün ısındığını hissettim ama başımı eğmedim.

Platformdaki kadın yeniden bize döndü.

“Aria, Mila ve Leo. Aurea Akademisi'ne kabul edildiniz. Eğitim süreciniz bugün itibarıyla başlıyor. Sorularınızın bir kısmına burada cevap verilemeyecek. Diğerlerini ise zaman içinde öğrenmeniz gerekecek.”

Zaman içinde.

Annemin de sürekli ertelediği şey buydu.

Bize gerçeği anlatmak için zaman gerektiğini söylemişti.

Ama o zamanı bulamamıştı.

Kadın elindeki üç belgeyi görevliye uzattı. Görevli belgeleri bize getirdi.

“Bunlar kabul kayıtlarınız. Konaklama bilgileriniz ve ders programlarınız odalarınızda olacak. İlk dersler yarın başlayacak.”

Belgemi aldım.

Üzerinde adım, kabul tarihi ve akademinin mührü vardı.

Aria Thalor.

Artık burada resmî olarak bulunuyordum.

Bu düşünce içimde sevinç yaratmadı. Daha çok, kapısı arkamdan kapanmış bir odada olduğumu hissettirdi.

Tören sona erdiğinde öğrenciler dağılmaya başladı. Bazıları hâlâ bizi izliyordu. Birkaç kişi kendi aralarında konuşarak yanımızdan geçti.

“Bence uzun süre dayanamazlar.”

“Meclis neden üçünü birden gönderdi acaba?”

“Belki de bir şey saklıyorlar.”

Duymazdan gelmeye çalıştım.

Leo belgelerini çantasına koydu.

“Daha ilk günden hakkımızda karar verdiler.”

Mila omuzlarını geriye attı.

“Bırak konuşsunlar.”

“Senin umurunda değil mi?”

“Umurumda. Ama onları susturmak için burada olmadığımı biliyorum.”

Ona baktım.

Bazen Mila'nın benden daha güçlü olduğunu düşünüyordum. Gücünden değil, başkalarının düşüncelerine rağmen ayakta kalabilmesinden.

Görevli yeniden yanımıza geldi.

“Konaklama kanadına geçeceğiz. Odalarınız hazır.”

Gümüş Salon'dan çıktık. Koridor boyunca yürürken arkadan gelen konuşmalar giderek azaldı. Avluya vardığımızda güneş biraz yükselmişti. Öğrenciler kendi işlerine dönmüştü.

Bir grup merdivenlerden aceleyle indi. İçlerinden biri elindeki kitapları düşürdü. Yanındaki öğrenci eğilip yardım etti. Başka bir yerde iki kişi ders programı hakkında tartışıyordu.

Bütün bunlar bana akademinin yalnızca hakkımızda karar veren bir kuruldan ibaret olmadığını hatırlattı.

Burada hayat devam ediyordu.

Bizim için de devam etmek zorundaydı.

Konaklama kanadına girdiğimizde görevli odalarımızın bulunduğu koridoru gösterdi.

“Odalarınız aynı katta. Akşam yemeği ana salonda verilecek. Yarın sabah ders programınız başlayacak. Saatleri belgelerinizde bulabilirsiniz.”

“Bir şey sormak istiyorum,” dedim.

Görevli bana döndü.

“Buyur.”

“Burada eğitim almamızın dışında, hakkımızda başka bir karar var mı?”

Bir an düşündü.

“Bunu neden soruyorsun?”

“Çünkü herkes bize bakıyor ama kimse neden burada olduğumuzu tam olarak söylemiyor.”

Görevlinin yüzü değişmedi.

“Bazı kararlar öğrencilere açıklanmaz. Senin bilmen gerekenleri zamanında öğreneceksin.”

Bu cevaptan hoşlanmadım ama tartışmadım.

Görevli bizi odalarımıza yönlendirdikten sonra ayrıldı.

Mila'nın odası koridorun başındaydı. Leo'nunki birkaç kapı ilerideydi. Benim odam ise pencerenin hemen yanındaydı.

“Akşam yemekte görüşürüz,” dedi Mila.

“Görüşürüz.”

Leo kapısının önünde durdu.

“Yemeğe geç kalmayın.”

Mila ona baktı.

“Sen bizi beklersin.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü hâlâ anlamadın.”

Leo başını iki yana sallayıp odasına girdi.

Mila da bana kısa bir gülümseme bırakarak kendi kapısını kapattı.

Ben odamın önünde birkaç saniye bekledim.

Sonra kapıyı açtım.

Oda beklediğimden daha sadeydi. Tek kişilik yatak, ahşap bir masa, dolap, kitaplık ve geniş bir pencere vardı. Duvarın yanında küçük bir lamba duruyordu.

Çantamı yatağın üzerine bıraktım.

Pencereye gidip dışarı baktım. Avluda öğrenciler hareket hâlindeydi. Birileri gülüyor, birileri tartışıyor, birileri kitaplarını taşıyordu.

Burada kimse beni tanımıyordu.

Kimse annemi bilmiyordu.

Kimse Ashkareth'teki evimizi bilmiyordu.

Kimse neden burada olduğumu gerçekten bilmiyordu.

Belki bu iyi bir şeydi.

Belki değildi.

Çantamı açıp kıyafetlerimi dolaba yerleştirdim. Annemden kalan kumaş parçasını masanın çekmecesine koydum. Gölge Hançer'i yatağın yanındaki küçük bölmeye yerleştirdim.

Sonra kabul belgesini çıkardım.

Adımı bir kez daha okudum.

Aria Thalor.

Belgeyi masanın üzerine bıraktım ve yatağa oturdum.

Gümüş Salon'da söylenenleri düşündüm. Profesörlerin anlaşmazlığını, öğrencilerin fısıltılarını ve Meclis üyesinin yüzüğe baktığında değişen ifadesini...

Ama hepsinden çok annemin notunu düşündüm.

Aurea'ya güvenme.

Bu sözleri neden yazdığını hâlâ bilmiyordum. Buraya gelmememi mi istiyordu, yoksa burada beni bekleyen bir şeyden mi korkuyordu?

Cevabı bulmak için acele etmeyecektim.

Önce burayı tanımam, kuralları öğrenmem ve kimlerin gerçekten ne bildiğini anlamam gerekiyordu.

Dışarıdan bir zil sesi duyuldu.

Avludaki öğrenciler hareketlenmeye başladı. Birkaç dakika sonra koridordan ayak sesleri ve konuşmalar geçti.

Ben de ayağa kalkıp kabul belgemi masanın çekmecesine koydum.

Sonra çantamı tamamen boşalttım, kalan eşyalarımı yerleştirdim ve üzerimi değiştirdim.

Akşam yemeğine kadar biraz dinlenmek istiyordum.

Yatağa uzandığımda dışarıdan gelen sesler yavaş yavaş azaldı. Gözlerimi kapattım.

O gün annemi bulamamıştım. Gök Meclisi'nden istediğim cevapları alamamıştım. Aurea hakkında daha önce bildiklerimden fazlasını da öğrenememiştim.

Ama artık akademideydim.

Ve yarın ilk dersim başlayacaktı.

Bir süre sonra yataktan kalkıp pencereden son kez avluya baktım. Güneş taş duvarların arkasına doğru alçalıyordu. Öğrenciler akşam yemeği için ana salona yöneliyordu.

Çantamın fermuarını kapattım, masanın üzerindeki su bardağını yatağın yanına bıraktım ve odanın ışığını söndürdüm.

Sonra kapıyı kapatıp Mila'yla Leo'yu bulmak için koridora çıktım.

İlk günümüz böylece sona eriyordu.