Gölgenin Dersi

Profesör Daren Solis'in sınıfına girdiğimizde ders çoktan başlamıştı.

Ön tarafta duran adam, elindeki kitabı kapatarak öğrencileri süzdü. Duvarlardaki eski taşlar çatlamış, uzun pencerelerin çevresine ince gümüş çizgiler işlenmişti. Burası akademinin diğer salonlarından daha eski görünüyordu.

Profesör tahtaya üç kelime yazdı.

Güç.
Düzen.
Arınma.

“Bugün,” dedi, “Gök medeniyetinin kuruluşundan değil, kuruluşunun ardından yazılan tarihten söz edeceğiz.”

Sınıfta hafif bir kıpırdanma oldu.

“Her medeniyet kendi geçmişini anlatır. Fakat her medeniyet, anlatmadığı şeylerle de tanınır.”

Eski sınırları, Gümüş Işık'ın ilk kez nasıl kullanıldığını ve karanlık bölgelerle yapılan anlaşmaları anlattı. Söylediklerinin çoğu ders kitaplarında bulunabilecek türdendi. Ancak bazı tarihlerden bahsederken duraksıyor, belirli olayların üzerinden hızla geçiyordu.

Ashkareth'in adı geçtiğinde kalemimi durdurdum.

“Eski kayıtlar,” dedi Daren, “Ashkareth'in bugünkü sınırlarının her zaman aynı olmadığını gösteriyor.”

Leo bana kısa bir bakış attı. Mila'nın yüzündeki ifade ciddileşti.

Elimi kaldırdım.

Profesör gözlerini bana çevirdi.

“Evet, Aria?”

“Öyleyse sınırlar neden değişti?”

Arka sıralardan birinin kısık sesle güldüğünü duydum.

Daren bunu duymamış gibi yaptı.

“Sınırlar yalnızca savaşlarla değişmez. Anlaşmalarla, siyasi kararlarla ve bazen de halkların birbirinden korkmasıyla değişir.”

“Hangisi Ashkareth için geçerliydi?”

Bu kez sınıftaki sessizlik daha belirgindi.

Profesör bir süre yüzüme baktı. Sonra kitabını açtı.

“Bu sorunun cevabı, bugün elimizde bulunan kayıtların tamamında yok.”

“Ya da cevap vermek istemeyenlerin elinde.”

Mila ayağını hafifçe benimkine dokundurdu. Susmamı istiyordu.

Daren'in yüzünde öfke belirmedi. Yalnızca kitabını kapattı.

“Bir tarihçinin görevi, hoşuna giden cevabı seçmek değildir. Kanıt bulmaktır. Kanıt yoksa, bilmediğini kabul etmektir.”

Bu sözün beni susturması gerekirdi. Fakat aklıma duvardaki eski harita ve üzerinde gördüğümüz silik kelime geldi.

Sürgün.

Dersin geri kalanında başka soru sormadım.

Sınıftan çıktığımızda Leo derin bir nefes verdi.

“Bir gün burada normal bir ders yapabilecek miyiz?”

“Az önce normal bir ders yaptık,” dedi Mila.

“Bir sonraki derste kimsenin Ashkareth'in neden haritanın kenarına atıldığını sormayacağını umuyorum.”

“Sen sormayacaksın,” dedim.

“Ben zaten soruları içimden soruyorum. Daha güvenli.”

Koridorun diğer ucuna yöneldik. Sonraki dersimiz Kadim Duman Çalışmaları'ydı.

Bu dersin yapıldığı salon, tarih sınıfından daha aydınlıktı. Duvarlarda asılı kristaller, tavandaki ince metal kanallardan gelen ışığı yansıtıyordu. Buna rağmen içeri girdiğimde havada belli belirsiz bir yanık kokusu hissettim.

Profesör Elenya Veyra, masanın yanında duruyordu.

“Yerlerinize geçin.”

Sesi sakindi. Ne gereksiz bir sertliği ne de öğrencileri etkilemeye çalışan bir yumuşaklığı vardı.

Masasının üzerinde üç küçük cam kap bulunuyordu. Her birinin içinde, ışığa göre şekil değiştiren koyu renkli bir duman dönüyordu.

“Kadim Duman,” diye başladı, “yalnızca karanlık bir enerjiden ibaret değildir. Onu anlamadan bastırmaya çalışırsanız, kendi gücünüzün altında kalabilirsiniz.”

Parmaklarını kaldırdı. Cam kaplardan birindeki duman, ince bir şerit hâlinde yükselerek avucunun üzerinde toplandı. Sonra dağılıp yeniden kabın içine döndü.

“Onu yönlendirmekle onu zorlamak arasında fark vardır.”

Bu cümleyi duyduğumda belimdeki hançer ısındı.

Çok hafifti. Önce üniformamın kumaşından kaynaklandığını düşündüm. Ardından sıcaklık arttı.

Elimi belime götürmemek için kendimi tuttum.

Profesörün bakışları bana döndü.

“Aria. Kadim Duman'ın bir kişinin iradesine karşılık verdiğini düşünürsek, sizce bu karşılık her zaman kontrol anlamına mı gelir?”

Sınıftaki birkaç kişi arkasına dönerek bana baktı.

Sorunun neden bana yöneltildiğini bilmiyordum. Belki yalnızca derse katılmamı istiyordu. Belki de hançerimdeki hareketi fark etmişti.

“Hayır,” dedim. “Bir şeyin karşılık vermesi, onu kontrol ettiğiniz anlamına gelmez.”

Elenya başını hafifçe eğdi.

“Peki, aradaki farkı nasıl anlarsınız?”

“Size itaat edip etmediğine bakarak değil. Siz durmak istediğinizde onun da durup durmadığına bakarak.”

Profesörün gözlerinde kısa bir değişim oldu. Memnuniyet miydi, şaşkınlık mı, anlayamadım.

“Güzel bir başlangıç.”

Arka taraftan bir öğrenci fısıldadı.

“Ashkareth'ten gelen birinin bu kadar şey bilmesi şaşırtıcı.”

Sözleri duymazdan gelmeye çalıştım. Hançerin sıcaklığı yavaşça azaldı. Fakat bu kez dikkatimi derse veremiyordum.

Elenya, cam kaplardan birini yeniden hareket ettirdi.

“Unutmayın. Güç, sahibinin niyetinden bağımsız değildir. Fakat niyetinizin iyi olması da sizi hatalardan korumaz.”

Ders boyunca söylediği her şeyi not ettim. Özellikle de güç ile irade arasındaki ilişkiyi anlattığı bölümü. Bazı cümleleri, hançerimin içindeki spiral işaretle ilgili daha önce hissettiğim şeylere fazlasıyla yakındı.

Ders bittiğinde öğrenciler kapıya yöneldi. Defterimi kapatıp çantama koyarken Elenya'nın sesi beni durdurdu.

“Aria, bir dakika kalabilir misin?”

Mila kapıda durdu.

“Bekleyeyim mi?”

“Sonra gelirim.”

Mila, profesöre kısa bir bakış attıktan sonra Leo'yla birlikte çıktı.

Elenya masanın üzerindeki cam kapları topluyordu.

“Bugün soruya verdiğin cevap üzerinde düşünmeni istiyorum,” dedi. “Güç ile kontrol aynı şey değildir. Bazı öğrenciler bunu anlamak için yıllarca uğraşır.”

“Ben yalnızca mantıklı olanı söyledim.”

“Bazen mantıklı olanı söylemek, insanın düşündüğünden daha fazla şey bildiğini gösterir.”

Bu sözün ne anlama geldiğini sormak istedim. Fakat yüzündeki ifade, konuşmayı uzatmak istemediğini gösteriyordu.

“Bir şey daha,” dedi. “Kendini anlamadığın bir gücü kanıtlamak zorunda hissetme.”

Belimdeki hançeri düşündüm.

“Bunu herkese mi söylüyorsunuz?”

“Hayır.”

Cevabını beklemediğim kadar hızlı vermişti.

Bana baktı, sonra kapıyı işaret etti.

“Dersine geç kalma.”

Salonun dışına çıktığımda Jaxon koridorun duvarına yaslanmış bekliyordu. Kollarını göğsünde birleştirmişti. Yüzündeki ifade, burada bulunmaktan hiç memnun olmadığını açıkça belli ediyordu.

“Profesör seni çağırdı,” dedi. “Bir sorun mu var?”

“Merak mı ediyorsun?”

“Hayır. Eğer bir sorun çıkardıysan, bunu bana söylemeleri ihtimaline karşı hazırlıklı olmak istiyorum.”

“Ne kadar düşüncelisin.”

“Bu görevi kabul ettiğimi sanma.”

“Ben de senden yardım istediğimi sanmanı istemem.”

Bir an birbirimize baktık. Sonra Jaxon duvardan ayrıldı.

“Akademiyi yeterince tanımıyorsun. Sana göstermem gereken birkaç yer var.”

“Ne kadar heyecan verici.”

“Bu kadar hevesli olman beni duygulandırdı.”

Önümden yürümeye başladı. Onu takip etmekten başka seçeneğim yoktu.

Önce ana koridorları, ders salonlarını ve öğrenci odalarına çıkan merdivenleri gösterdi. Ardından bizi akademinin daha eski bölümüne götürdü. Burada duvarlar daha koyu taşlardan yapılmıştı. Pencereler küçülüyor, koridorlar daralıyordu.

“Şimdi kütüphaneye gidiyoruz,” dedi.

“Kütüphaneyi biliyorum.”

“Genel bölümü biliyorsun. Tamamını değil.”

Kütüphanenin büyük kapılarından içeri girdik. Raflar tavana kadar yükseliyor, aralarındaki dar geçitler salonun arka tarafına doğru uzanıyordu. Bazı rafların üzerinde kitapların adları yazılıydı. Bazılarındaysa hiçbir işaret yoktu.

Jaxon beni arka bölüme götürdü.

Buradaki kitaplar daha eskiydi. Deri kapaklarının kenarları aşınmış, bazı sırtlarındaki yazılar neredeyse silinmişti. En sonunda, rafların arkasında kalan koyu renkli bir kapının önünde durduk.

Kapının yüzeyine ince gümüş çizgiler işlenmişti. Ortasında birbirine geçen iki halka vardı. Kapının önüne gerilmiş zincirin üzerinde, gözlerimi çevirdiğimde yer değiştirmiş gibi görünen işaretler bulunuyordu.

Bir adım yaklaştım.

“Burada ne var?”

“Senin girmen gerekmeyen bir bölüm.”

“Bu, içeride ne olduğunu açıklamıyor.”

“Açıklamak zorunda da değilim.”

Kapının üzerindeki işaretlere baktım. Çizgiler, hançerimin kabzasındaki spirali hatırlatıyordu. Tam emin değildim ama içimde rahatsız edici bir tanıma hissi oluşmuştu.

Elimi zincire doğru uzattım.

Jaxon bileğimi yakaladı.

“Dokunma.”

Sesi öyle keskin çıkmıştı ki elim havada kaldı.

Aynı anda zincirin üzerindeki işaretlerden biri parladı. Kapının içinden gelen soğuk bir titreşim parmaklarıma kadar ulaştı. Elimi geri çektim.

Jaxon bileğimi bıraktı.

“Bu yalnızca bir zincir değil,” dedi. “Bir mühür. Dokunmaman gerektiğini anlamak için içindekileri bilmen gerekmiyor.”

“Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?”

“Hayır. Seni başına iş açmaktan alıkoymaya çalışıyorum.”

“İçeride ne var?”

“Yanlış kullanıldığında zarar verebilecek şeyler.”

“Kitaplar mı?”

“Her kitap zararsız değildir, Aria.”

Yüzüne baktım. Sesini yeniden kontrol altına almıştı ama omuzları hâlâ gergindi.

“Buraya daha önce geldin mi?”

“Hayır.”

Cevabı çok hızlı vermişti.

Bakışlarımı kapıya çevirdim. Jaxon'un orada bulunmak istemediği açıktı. Bunun nedeni görevini yapmak zorunda kalması mıydı, yoksa kapının kendisi mi, bilmiyordum.

“Öyleyse nereden biliyorsun?”

“Çünkü akademide bazı kuralların neden konulduğunu anlamak için onları çiğnemek gerekmez.”

“Kuralları sorgulamak da yasak mı?”

“Senin gibi biri için sorgulamakla kendini tehlikeye atmak arasındaki çizgi oldukça ince.”

“Benim gibi biri derken?”

Jaxon bakışlarını yüzüme çevirdi.

“Ashkareth'ten gelen, ne taşıdığını bilmeyen ve her kapının ardında bir cevap arayan biri.”

Sözleri canımı sıktı. Çünkü yanıldığını söyleyemiyordum.

“Beni tanımıyorsun.”

“Tanımak zorunda değilim. Seni buraya getirmem istendi. Ben de görevimi yapıyorum.”

“Ne kadar talihsiz bir durum.”

“İnan, bu konuda aynı fikirdeyiz.”

Kapıdan uzaklaştı. Ben de peşinden gittim ama arkamı dönmeden önce gümüş çizgilere son bir kez baktım.

Hançerimin kabzasındaki spiral, kumaşın altında hafifçe ısınmıştı.

Bunu Jaxon'a söylemedim.

Kütüphaneden çıktığımızda ana koridora dönmek yerine batı kanadına yöneldik. Buradaki pencereler dış avluya değil, akademinin arkasındaki ağaçlık alana bakıyordu.

“Şimdi de burayı mı göstereceksin?” diye sordum.

“Burayı bilmen gerekiyor.”

Koridorun sonunda eski taş basamaklar vardı. Basamakların kenarlarını yosun kaplamış, duvarların arasından sarmaşıklar yükselmişti. Önümüzde duran yapı, akademinin geri kalanından ayrı görünüyordu. Pencereleri karanlıktı. Kapısının üstündeki taş kemerde kırılmış bir halka sembolü bulunuyordu.

Burası kullanılmayan bir binaya benziyordu.

“Eski kuzey binası,” dedi Jaxon.

“Kimse burada yaşamıyor mu?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden hâlâ duruyor?”

Jaxon cevap vermeden önce binaya baktı. Yüzündeki alaycı ifade kaybolmuştu. Bir an için, burayı bana göstermekten çok buradan uzaklaşmak istiyor gibi göründü.

“Geçmişten kalan bazı şeylerin olduğu yerde kalması gerekir.”

“Bu bir cevap değil.”

“Bugünlük bu kadar yeter.”

Kapıya doğru bir adım attım. Jaxon hemen önümde durdu.

“Oraya girmiyoruz.”

“Yasak mı?”

“Evet.”

“Neden?”

“Çünkü söyledim.”

“Sen akademinin sahibi misin?”

“Hayır. Ama seni buraya getiren kişi benim ve başına bir şey gelirse hesabını vermek zorunda kalacak kişi de benim.”

Sesindeki sertlik, önceki sözlerinden farklıydı. Bana kızgın görünüyordu ama kızgınlığının yalnızca benimle ilgili olduğundan emin değildim.

Binanın üzerindeki kırık halka işaretine yeniden baktım.

“Burada birini mi kaybettin?”

Jaxon'un yüzü bir anda değişti.

“Bu soruyu bir daha sorma.”

Sesi alçaktı. Bağırmamıştı ama söylediklerinin sınırını açıkça çizmişti.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Onu kızdırmak istememiştim. Yine de sorumun yanlış bir yere dokunduğunu anlamıştım.

Jaxon arkasını döndü ve koridora doğru yürüdü. Adımları her zamankinden daha hızlıydı. Omuzları gergindi.

Peşinden giderken bir kez daha eski binaya baktım.

Belki yanlış tahmin etmiştim. Belki de orada kaybettiği biri yoktu.

Ama binanın kapısındaki sembolü gördüğüm andan beri, hançerimin kabzasındaki spirali düşünmeden edemiyordum.

Akademideki her eski taşın, her kapalı kapının ve her yarım kalmış cümlenin bir anlamı olduğunu düşünmek istemiyordum.

Yine de buraya geldiğimden beri karşıma çıkan hiçbir şey bütünüyle rastlantı gibi görünmüyordu.

Ana koridora döndüğümüzde Jaxon yeniden eski hâline bürünmüştü.

“Bir kural daha,” dedi. “Gece izinsiz dolaşmak yasak.”

“Odalarımızdan çıkmamamız mı gerekiyor?”

“Gece yoklamasından sonra ortak alanlarda bulunamazsınız. Koridorlarda dolaşmak, kütüphaneye gitmek ya da bahçeye çıkmak yasak.”

“Bahçeye bile mi?”

“Özellikle bahçeye.”

Nedenini sormak üzereydim ama yüzündeki ifadeyi görünce vazgeçtim.

Jaxon dışarıdaki ağaçlık alanı işaret etti.

“Orman da yasak bölge. Akademinin sınırlarını geçmeye kalkma. İşaretli yolların dışına çıkma ve gece ormana gitme.”

“Orada ne var?”

“Bilmediğin şeyler.”

“Bu cümleyi bugün kaçıncı kez duyuyorum?”

“Belki de artık dinlemeye başlamalısın.”

Bir süre sustum.

“Ormanda ne olduğunu gerçekten bilmiyor musun?”

Jaxon bana baktı. Cevap vermesi birkaç saniye sürdü.

“Bilmek istemeyeceğin şeyler var.”

Sonra yürümeye devam etti.

Onun peşinden giderken bu kez soru sormadım. Her cevabın ardından yeni bir yasak, her yasağın arkasından başka bir suskunluk geliyordu. Bütün bunların yalnızca akademinin düzeniyle açıklanabileceğine inanmak gittikçe zorlaşıyordu.

Öğleden sonraki derslerde aklım sık sık eski kuzey binasına ve kütüphanedeki mühürlü kapıya kaydı. Defterime yazdığım notların arasına farkında olmadan küçük spiraller çizdiğimi fark ettiğimde kalemimi bıraktım.

Bunu daha önce de yapmıştım.

Ama şimdi, işaretin yalnızca bana ait olmayabileceğini düşünüyordum.

Akşam yemeğinde Mila, gün boyunca neler yaptığımızı sordu. Ona kütüphaneyi ve eski binayı anlattım. Mühürlü kapıdan söz ettiğimde Leo'nun yüzündeki merak hemen belirginleşti.

“Yani içinde ne olduğunu bilmiyorsunuz ama girmek yasak?”

“Jaxon'a göre öyle.”

“Bu, orada kesinlikle ilginç bir şey olduğu anlamına geliyor.”

“Ya da yalnızca tehlikeli bir şey olduğu anlamına,” dedi Mila.

Leo omuz silkti.

“İkisi birbirini dışlamıyor.”

“Ormana gitmek de yasak,” dedim.

Bu kez Leo'nun gülümsemesi biraz azaldı.

“Akademinin arkasındaki ormana mı?”

“Evet.”

“Ben gündüz bile oraya girmeyi düşünmüyordum zaten.”

Mila kaşlarını kaldırdı. “Sen mi? Tehlikeli bir yerden uzak durmayı mı düşünüyorsun?”

“Ben tehlikeyi severim. Ama tehlikenin beni sevmesi gerekmiyor.”

İstemeden güldüm.

Yemekten sonra birlikte öğrenci kanadına döndük. Koridorlar yavaş yavaş boşalıyordu. Görevliler gece yoklaması için öğrencileri odalarına yönlendiriyordu.

Kapımın önünde Mila durdu.

“Yarın görüşürüz. Bir şey olursa haber ver.”

“Olur.”

Leo da elini kaldırdı.

“Ve eğer gizli bir geçit bulursan, bana haber vermeden içine girme. En azından birlikte kaybolalım.”

“Bir düşüneyim.”

Onlar odalarına gittikten sonra kapımı kapattım.

Odanın sessizliği üzerime çöktü. Hançeri belimden çıkarıp masanın üzerine bıraktım. Kabzadaki spiral, loş ışığın altında koyu kırmızı görünüyordu.

Parmağımı işaretin üzerinde gezdirmedim. Yalnızca baktım.

Bugün öğrendiğim şeyler cevaplardan çok yeni sorular bırakmıştı. Ashkareth'in geçmişi, kütüphanedeki mühür, eski kuzey binası ve ormana giden yolların neden yasak olduğu...

Hepsini aynı anda çözmeye çalışırsam hiçbirini anlayamayacağımı biliyordum.

Defterimi açtım. Gün boyunca aldığım notları gözden geçirdim. Profesör Elenya'nın bir cümlesi diğerlerinin arasından sıyrıldı.

Güç, sahibinin niyetinden bağımsız değildir.

Altına bir cümle daha yazdım.

Ama her güç, sahibinin istediği gibi davranmaz.

Kalemimi bıraktım ve hançere baktım.

Aurea'ya geldiğimden beri ilk kez, burada yalnızca eğitim almak için bulunmadığımı hissettim. Akademi bana bir yer vermişti ama bu, beni kabul ettiği anlamına gelmiyordu. Bazı kapılar yüzüme kapatılıyor, bazı sorular cevapsız bırakılıyor, bazı insanlar benden uzak durmamı istiyordu.

Yine de hepsinin peşinden gitmek zorunda değildim.

Şimdilik derslerime odaklanacak, hançerimi anlamaya çalışacak ve kimin neyi sakladığını gözlemleyecektim.

Defterimi kapattım. Hançeri çekmeceme koymadan önce kabzasındaki spirale son kez baktım.

Sonra ışığı söndürdüm.

Yarın, Jaxon'un bana göstermediği yerler hakkında soru sormayacaktım.

En azından ona.