Gölgenin İzi

Perdeyi kapattıktan sonra bir süre pencerenin önünde kaldım.

Karşı kaldırımda gördüğüm siluet çoktan gözden kaybolmuştu. Sokak yeniden sıradan görünüyordu; taş kaldırımlar, paslı korkuluklar ve birbirine yaslanmış eski binalar… Yine de perdeyi tamamen kapatmadan önce dışarıya son bir kez baktım.

Kimse yoktu.

Odamdan çıktığımda koridor karanlıktı. Annemin kapısı kapalıydı. Kapının önünde durup içeriden bir ses gelip gelmediğini dinledim, sonra kendi odama döndüm. Annemle konuşmak istiyordum ama elimde yalnızca yüzünü göremediğim bir yabancıya dair belirsiz bir görüntü vardı.

Yatağa uzandım. Uykuya dalmam uzun sürdü; gecenin geri kalanında birkaç kez uyandım. Her seferinde evin sessizliğini dinledim. Sokaktan gelen sıradan sesler dışında bir şey duymadım.

***

Sabah mutfağa girdiğimde Mila çoktan kahvaltısını hazırlamıştı. Leo masanın karşısında oturuyor, ekmeğinin üzerine sürdüğü reçelin kenarlara taşmasını umursamıyordu.

Mila bana baktı.

“Pek uyumuş gibi görünmüyorsun.”

“Sen de sabahları fazla gözlem yapıyorsun.”

“Birinin yapması gerekiyor.”

Leo ekmeğini kaldırdı.

“İstersen benimkini gözlemleyebilirsin. Reçel oranı konusunda önemli bir çalışma yürütüyorum.”

Mila gözlerini devirdi. İstemeden gülümsedim. Evdeki gerginliğin arasında bu küçük atışma iyi gelmişti.

Oturup ekmeğimden bir parça kopardım. Birkaç dakika sonra Mila'nın bakışları yeniden üzerime döndü.

“Dün gece ne oldu?”

Elimdeki ekmek durdu.

“Ne demek istiyorsun?”

“Pencerenin önünde uzun süre kaldın. Seni gördüm.”

Leo da başını kaldırdı.

Bir süre ikisine de baktım. Sonra sesimi alçalttım.

“Karşı kaldırımda biri vardı.”

“Biri derken?” diye sordu Leo.

“Bir adam olduğunu düşündüm. Yüzünü göremedim.”

Mila'nın gülümsemesi silindi.

“Sana mı bakıyordu?”

“Pencereye doğru dönmüştü. Beni görüp görmediğini bilmiyorum.”

Leo sandalyesinde geriye yaslandı.

“Belki birini bekliyordu.”

“Belki,” dedim.

Mila kaşlarını çattı ama daha fazla soru sormadı. Ben de ayrıntı uydurmak istemiyordum. Adamın kim olduğunu, neden durduğunu veya gerçekten evimizi izleyip izlemediğini bilmiyordum.

Annem mutfağa girdiğinde konuşmamız kendiliğinden kesildi.

Bize kısa bir bakış attı, sonra masaya oturdu. Yüzü yorgundu. Çayını doldururken fincanı tabağa hafifçe çarptı.

“Bugün evden uzaklaşmayın,” dedi.

Leo ekmeğini bıraktı.

“Üçümüz de mi?”

“Evet.”

“Bir yere mi gideceksin?” diye sordum.

“Birkaç işim var.”

“Nereye?”

Annem çayından bir yudum aldı.

“Eski çarşıya uğramam gerekiyor.”

Mila ile göz göze geldim. Bir önceki gün oraya gittiğimizi anneme söylememiştik. Yine de onun bizi evde tutmak istemesi, dışarıda başımıza bir şey gelmesinden korktuğunu gösteriyordu.

“Ben de geleyim,” dedim.

“Hayır.”

“Yalnızca yanında duracağım.”

“Aria, hayır.”

Bu kez sesini yükseltmedi. Fakat tartışmaya açık bir cevap da vermedi.

Annem kahvaltısını bitirip ayağa kalktı. Çıkmadan önce kapının kilidini kontrol etti, sonra paltosunu giydi.

“Kapıyı tanımadığınız kimseye açmayın.”

Kapı kapandığında Leo bana baktı.

“Bunu söylemek için neden özellikle yüzümüze baktı?”

“Çünkü sen tanımadığın insanlara kapıyı açabilecek birine benziyorsun,” dedi Mila.

“Ben sadece insanlara şans veriyorum.”

“Geçen hafta kapıya gelen tamirciye annemin bütün mutfak hikâyelerini anlattın.”

“Adam işini yaparken sıkılmıştı.”

İkisini dinlerken gülmemek için kendimi tuttum. Sonra masayı toplamaya yardım ettim. Annemin yokluğunda evde oyalanmak yerine dışarı çıkmayı düşünüyordum. Dün gördüğümüz dükkânı yeniden ziyaret etmek istemiyordum ama eski çarşıda başka kitap tezgâhları da vardı.

Mila sonunda benimle gelmeyi kabul etti. Leo da evde tek başına kalmak istemediğini söyleyerek bize katıldı.

Annemin uyarısına rağmen kapıyı çekip dışarı çıktık.

***

Ashkareth gündüzleri geceden farklı bir şehre dönüşürdü. Güneş, bacalardan yükselen dumanın arasından güçlükle süzülse de sokakları aydınlatırdı. Dükkânlar açılır, metal işçileri çekiçlerini örslere indirir, satıcılar seslerini birbirine karıştırarak müşteri çağırırdı.

Dar sokaklarda yürürken havadaki kömür kokusuna sıcak ekmek ve ıslak taş kokusu karışıyordu. Bir fırının önünden geçerken Mila yavaşladı; Leo ise cebindeki son birkaç bakırı sayıp ekmek almanın bütçemizi aşıp aşmadığını hesaplamaya başladı.

“Bunu anneme söylemeyelim,” dedi Mila, fırının vitrinindeki çörekleri göstererek.

“Ne söylemeyelim?” diye sordu Leo.

“Senin bütün paranı çöreğe harcamak üzere olduğunu.”

“Bütün paramı harcamıyorum. Bir kısmını harcıyorum.”

“Geçen sefer de böyle söyledin.”

Onları dinleyerek yürüdüm. Meydanın yakınında, eski kitapların ve kullanılmış eşyaların satıldığı tezgâhların bulunduğu sokağa döndük. Tezgâhlar birbirine yakın kurulmuştu. Birinde eski haritalar, diğerinde kırık pusulalar, bir başkasında ise kapakları yıpranmış kitaplar vardı.

Bir tezgâhın önünde durdum.

Kitapların çoğu sıradan tarih kayıtları, eski şiirler ve şehir rehberleriydi. Fakat en altta, koyu kahverengi kapaklı ince bir kitap dikkatimi çekti. Üzerindeki başlık neredeyse tamamen silinmişti.

Kitabı elime alıp kapağını açtım.

Sayfalar sararmış, kenarları yıpranmıştı. Bazı bölümlerin üzerine mürekkep dökülmüş, bazı satırlar zamanla solmuştu. Kitabın ne anlattığını anlamaya çalışırken bir sayfanın alt köşesinde küçük bir işaret gördüm.

Spirale benzeyen çizgiler, birbirinin çevresinde kıvrılıyordu.

Parmağımı sayfanın kenarında durdurdum.

İşaretin kendisini daha önce görüp görmediğimden emin değildim. Yine de çizgilerin biçimi tanıdık gelmişti.

“Ne buldun?” diye sordu Mila.

Kitabı ona çevirdim.

“Şuna bak.”

Mila sayfaya eğildi.

“Bir işaret.”

“Bunu daha önce gördüğümü düşünüyorum.”

“Nerede?”

Cevap veremedim. Bir an için annemin dolabındaki kutu aklıma geldi. Kutunun içindeki eski kâğıtları yalnızca kısa bir süre görmüştüm; üzerlerindeki yazıları bile doğru dürüst okuyamamıştım. Bu işaretin orada bulunduğundan emin değildim.

Leo da yanımıza geldi.

“Eski bir mühür olabilir.”

“Ne mührü?” diye sordum.

“Bilmiyorum. Mühürler genellikle bir şeyin kime ait olduğunu göstermek için kullanılır.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Leo omuz silkti.

“Bir yerlerde okumuşumdur.”

Tezgâhın arkasında oturan yaşlı adam başını kaldırdı. Bakışları önce kitaba, ardından bana kaydı.

“Onu bırak.”

Kitabı kapattım.

“Satılık değil mi?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden diğer kitapların arasında duruyor?”

Adamın yüzü gerildi.

“Bırak dedim.”

Mila koluma hafifçe dokundu. Tartışmanın uzamasını istemediğini anlamıştım. Kitabı tezgâha bıraktım. Yaşlı adam onu hemen alıp altındaki çekmeceye yerleştirdi.

Leo, adama son bir kez baktı.

“İnsan kitap satmıyorsa onları tezgâha koymamalı.”

Adam cevap vermedi.

Uzaklaştığımızda Mila bana döndü.

“Bir kitap yüzünden başımıza iş açılmasını istemiyorum.”

“Ben de istemiyorum.”

“Ama yine de o işareti düşünüyorsun.”

Başımı salladım.

“Çünkü tanıdık geldi.”

Leo ellerini cebine soktu.

“Tanıdık gelen her şeyin bir anlamı olmak zorunda değil.”

“Biliyorum.”

Bu kez gerçekten biliyordum. Kitaptaki işaretin annemin geçmişiyle ilgisi olduğuna dair hiçbir kanıtım yoktu. Belki de daha önce gördüğüm başka bir şekle benziyordu.

Yine de kitapçıya geri dönmedim. Bir cevap bulmak istiyorsam önce elimde ne olduğunu anlamam gerekiyordu.

Eve doğru yürürken meydandaki Gök devriyelerini gördük. Dört kişiydiler. Gümüş renkli zırhları güneşin altında parlıyor, omuzlarındaki armalar kalabalığın arasında kolayca seçiliyordu.

Mila koluma dokundu.

“Diğer taraftan gidelim.”

İtiraz etmedim. Dar bir sokağa saptık ve kalabalığın arasından ilerleyerek eve döndük.

***

Kapıyı açtığımızda annem henüz gelmemişti.

Mila mutfağa geçti, Leo da salondaki sandalyeye oturdu. Ben ise annemin odasına girmemek için kendimi zor tutuyordum. Dolabındaki kutuyu düşünüyordum ama geceki tartışmamızdan sonra yeniden karıştırmaya cesaret edemedim.

Bir süre sonra Leo yanıma geldi.

“Aria?”

“Ne oldu?”

“Dün kutuyu açtığında bir işaret görmüştüm.”

Ona döndüm.

“Ne işareti?”

“Tam olarak hatırlamıyorum. Spirale benziyordu. Kâğıtlardan birinin köşesinde olabilir.”

“Bunu neden daha önce söylemedin?”

Leo başını kaşıdı.

“O sırada annen bizi yakaladı. Sonra da başka şeyler oldu. Aklımdan çıktı.”

“Emin misin?”

“Hayır. Yalnızca benzettiğimi hatırlıyorum.”

Bir süre sessiz kaldım. Kitaptaki işaretle kutudaki kâğıtların birbirine benzediği düşüncesi aklıma takılmıştı. Ama Leo'nun da emin olmadığını biliyordum. Bu yüzden hemen bir sonuca varmadım.

“Anneme soracak mısın?” diye sordu.

“Bilmiyorum.”

“Bence sormalısın.”

“Bence de,” dedim. “Ama bu kez cevap vermeyeceğini biliyorum.”

Leo'nun yüzünde kısa bir gülümseme belirdi.

“En azından denemiş olursun.”

Akşamüstü annem eve döndüğünde elinde küçük bir paket vardı. Ayakkabılarını çıkarırken yüzündeki yorgunluğu saklamaya çalışıyordu. Bizi görünce önce rahatladı, ardından bakışları masanın üzerindeki kitaplara ve dağınık eşyalara kaydı.

“Dışarı çıktınız mı?”

Mila cevap vermeden önce bana baktı.

“Evet,” dedim. “Eski çarşıya gittik.”

Annemin omuzları gerildi.

“Neden?”

“Biraz dolaşmak istedik.”

“Size evde kalmanızı söylemiştim.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden gittiniz?”

Bu kez başımı eğmedim.

“Çünkü bana hiçbir şey anlatmıyorsun. Ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.”

Annem elindeki paketi masaya bıraktı. Bir süre konuşmadı. Sonra mutfağın kapısını kapatıp bana döndü.

“Ne gördün?”

“Eski bir kitap. İçinde bir işaret vardı.”

Annemin yüzü değişti. Çok kısa sürdü ama fark ettim.

“Nasıl bir işaret?”

“Spirale benziyordu. Birbirinin çevresinde dönen çizgiler.”

Annem bakışlarını benden kaçırdı.

“Nerede gördün?”

“Eski kitapların satıldığı bir tezgâhta. Kitabı almak istedim ama satıcı vermedi.”

“Bir daha o tezgâha gitme.”

“Anne, o işareti tanıyor musun?”

Annem cevap vermedi.

“Dolabındaki kâğıtlarda da benzeri var mıydı?” diye sordum.

Bu kez yüzüme doğrudan baktı.

“Leo sana ne söyledi?”

“Yalnızca benzer bir şekil gördüğünü hatırlıyor.”

Annem gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Öfkeleneceğini sandım ama yalnızca sandalyeye oturdu. Yorgunluğu bir anda daha belirgin hâle gelmişti.

“Aria, senden her şeyi unutmanı istemiyorum. Ama her gördüğün işaretin peşinden gitmen de gerekmiyor.”

“Bunun sıradan bir işaret olmadığını düşünüyorsun.”

“Böyle bir şey söylemedim.”

“Ama inkâr da etmedin.”

Annem bir süre sessiz kaldı. Sonra masadaki paketi kendine çekti.

“Bazı şeyleri sana anlatabilmek için önce emin olmam gerekiyor.”

“Neden?”

“Çünkü yanlış bir şey söylersem, bunun sonuçlarını sen yaşarsın.”

Bu cevap önceki sözlerinden farklıydı. Beni yalnızca susturmaya çalışmıyor gibiydi. Yine de neyi bildiğini, neden bu kadar dikkatli davrandığını anlayamıyordum.

“Peki ne zaman emin olacaksın?”

Annem başını kaldırdı.

“Bilmiyorum.”

İlk kez bunu saklamadan söylemişti.

Bir süre sonra ayağa kalktı. Paketi eline aldı ve odasına götürdü. Ben de peşinden gittim. Kapıyı kapattığında yatağının kenarına oturdu; paketi dizlerinin üzerine bıraktı.

“Bunu sana vermemin doğru olup olmadığını bilmiyorum,” dedi.

İçim sıkıştı.

“Bana ne vereceksin?”

Annem paketin üzerindeki düğümü çözdü. İçinden eski, siyah bir kumaş çıktı. Kumaşın kenarları aşınmıştı; ortasıysa dikkatlice katlanmıştı. Annem onu açmadan bana uzattı.

“Bunu bir süre sen sakla.”

Kumaşı iki elimle tuttum. İçindeki nesne sert ve uzundu ama ne olduğunu anlayamıyordum.

“Bu ne?”

“Şimdilik açma.”

“Benden neden saklıyorsun?”

“Çünkü henüz zamanı değil.”

“Bunu söylemekten hiç yorulmuyor musun?”

Annemin dudaklarında yorgun bir ifade belirdi. Gülümsemedi ama öfkelenmedi de.

“Yoruluyorum,” dedi. “Sandığından daha çok.”

Bu cevap karşısında söyleyecek söz bulamadım.

Kumaşı elime alıp dikkatlice katladım. Annem kapıya yönelmeden önce bir kez daha durdu.

“Aria, bunu kimseye gösterme. Mila'ya da Leo'ya da.”

“Onlara güvenmiyor musun?”

“Onları korumaya çalışıyorum. Seni de.”

Sonra odadan çıktı.

Kumaşı yatağımın altına sakladım. Ne olduğunu öğrenmek istiyordum ama annemin yüzündeki ifadeyi görünce hemen açmaya cesaret edemedim. Biraz sonra mutfağa gidip Mila ile Leo'nun yanına oturdum. Hiçbirine paketten söz etmedim.

Dışarıda hava kararmaya başlamıştı. Sokak lambaları henüz yanmamış, dükkânların kepenkleri birer birer kapanmıştı. Leo masanın üzerindeki kırıntıları eliyle toplarken Mila ertesi gün yapacaklarımızı konuşuyordu.

Tam o sırada kapının dışından ağır ayak sesleri geldi.

Üçümüz de sustuk.

Sesler evin önünde durdu. Ardından metal bir şeyin taş zemine vurduğunu duydum. Kapının altından içeriye ince bir ışık çizgisi sızıyordu.

Mila yavaşça ayağa kalktı.

Leo elini masanın kenarına koydu.

Ben kapıya doğru bir adım attım ama annemin sabahki uyarısı aklıma geldi.

*Kapıyı kimseye açmayın.*

Kapının öte yanından üç kısa vuruş geldi.

Ardından bir ses duyuldu.

“Gök adına kapıyı açın.”