Gümüşün Çağrısı

Gümüş yüzüğü masanın üzerine bıraktığımda gözlerim bir süre onun üzerindeki spiral işarete takılı kaldı.

Saat kulesinde bulduğumuz harita hâlâ yanındaydı. İnce kâğıdın kenarları kıvrılmış, annemin aceleyle çizdiği çizgiler bazı yerlerde birbirine karışmıştı. Haritada Aurelion'a uzanan yol işaretlenmişti. Annem oraya gitmemizi mi istiyordu, yoksa yalnızca aramaya nereden başlamamız gerektiğini mi gösteriyordu, bilmiyordum.

Bildiğim tek şey, ortadan kaybolmadan önce bana bir iz bıraktığıydı.

Ve o izin beni götürdüğü yer hakkında içimde hiç iyi bir his yoktu.

"Bir saattir yüzüğe bakıyorsun," dedi Mila.

Başımı kaldırdım. Karşımda oturmuş, ellerini masanın üzerinde birleştirmişti. Leo ise pencerenin yanındaki sandalyeye ters oturmuş, dışarıyı izliyordu. İkisi de sabahtan beri doğru dürüst konuşmamıştı. Annemin yokluğu evin içindeki her şeyi değiştirmişti. Eskiden sıradan gelen sesler bile şimdi fazlasıyla belirgindi. Duvar saatinin tıkırtısı, mutfaktan gelen boru sesi, dışarıdaki ayak sesleri...

Her şey bizi annemin geri döneceğine inanmaktan vazgeçirmeye çalışıyor gibiydi.

"Yüzüğün üzerinde aynı işaret var," dedim. "Kutudaki kâğıtta da vardı. Saat kulesinde de. Annem bütün bunları rastgele bırakmadı."

"Onu biliyoruz," dedi Leo. "Ama bu, haritanın sonundaki yerde ne bulacağımızı bildiğimiz anlamına gelmiyor."

"Belki annemi."

"Ya da bizi oraya çekmek isteyen birini."

Leo'nun sözleri içime oturdu. Söylediği ihtimal aklıma daha önce de gelmişti ama bunu sesli duymak istememiştim.

Yüzüğü elime aldım. Metal soğuktu. Başparmağımı spiral işaretin üzerinden geçirdim. Bir an için avucumun içinde hafif bir sıcaklık hissettim.

Elimi hemen geri çektim.

Mila bunu fark etti.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Aria."

"Yüzük ısındı, o kadar."

Leo sandalyeyi düzelterek bize döndü. "Metal kendi kendine mi ısındı?"

"Bilmiyorum."

Aslında biliyordum. Daha doğrusu, yüzüğün bana sıradan bir metal parçası olmadığını hissettirdiğini biliyordum. Ama bunun ne anlama geldiğini açıklayamazdım. Hançeri ilk elime aldığım gece de benzer bir sıcaklık hissetmiştim. Ardından annemin yüzünü görmüştüm. Karanlık bir koridor, taş duvarlar ve bana ulaşmaya çalışıyormuş gibi uzanan eli...

O görüntüyü hâlâ unutamamıştım.

Annemin gerçekten nerede olduğunu göstermiş olabilir miydi?

Yoksa zihnim, onu kaybetmenin korkusuyla bana görmek istediğim şeyleri mi gösteriyordu?

Yüzüğü masaya bıraktım.

"Şimdilik haritadan ayrılmayacağız," dedim. "Nereye götürdüğünü öğreneceğiz."

"Önce buradan sağ salim çıkmamız gerekiyor," diye karşılık verdi Leo.

Kaşlarımı çattım. "Ne demek istiyorsun?"

Cevap vermeden pencereye baktı.

Ben de başımı çevirdim.

Sokağın karşısında iki kişi duruyordu.

Üzerlerinde Gök görevlilerinin açık renkli üniformaları vardı. Gümüş işlemeli omuzlukları, solgun gün ışığında belli belirsiz parlıyordu. Biri evlerin önünden geçen insanları izler gibi görünüyordu. Diğeri ise doğrudan bizim evimize bakıyordu.

Perdeyi hemen kapattım.

Mila ayağa kalktı. "Yine onlar mı?"

"Sanırım."

Leo pencereye yaklaşmak istedi ama kolunu tuttum.

"Hayır. Bizi gördüklerini anlamalarına gerek yok."

"Zaten evimizin önünde dikiliyorlar. Daha ne kadar saklanabiliriz?"

Haklıydı. Gök görevlileri annem kaybolmadan önce de çevremizde dolaşmıştı. O zaman annem kapıyı açmamış, sorularına cevap vermeyi reddetmişti. Şimdi ise evde bizi koruyacak kimse yoktu.

Annemin yokluğu ilk kez yalnızca bir kayıp gibi değil, aynı zamanda savunmasız kalmak gibi hissettirdi.

Kapıya üç kez vuruldu.

Mila bana baktı. Leo'nun yüzündeki alaycı ifade tamamen kaybolmuştu.

Kapının ardından bir ses duyuldu.

"Gök Meclisi adına kapıyı açın."

Bir süre kimse hareket etmedi.

Ardından kapıya yaklaştım. Elimi tokmağa uzatırken annemin son günlerdeki davranışlarını düşündüm. Sakladığı nesneler, yarım bıraktığı cümleler, kapıdaki yabancı kadın ve kaybolmadan önceki korkusu...

Bize anlatmadığı şeyler vardı.

Belki de en başından beri bu kapının çalınacağını biliyordu.

Kapıyı açtığımda karşımda, ellili yaşlarında görünen bir adam duruyordu. Gri saçları geriye taranmış, üniformasının yakasına küçük bir gümüş arma iliştirilmişti. Yanında iki görevli daha vardı.

Adam önce yüzüme, sonra omzumun üzerinden evin içine baktı.

"Aria Thalor?"

"Benim."

"Ben Gök Meclisi adına görev yapıyorum. Seninle konuşmamız gerekiyor."

"Ne hakkında?"

"Burada değil."

"Annem nerede?"

Soru ağzımdan düşünmeden çıkmıştı.

Adamın yüzünde çok kısa bir duraksama oldu. Öyle kısaydı ki fark etmemiş gibi davranabilirdim. Ama gözleri bir anlığına sertleşmişti.

"Annenin nerede olduğu hakkında bilgimiz yok."

"Öyleyse benimle ne konuşacaksınız?"

"Son birkaç gün içinde çevrende alışılmadık bir enerji hareketi tespit edildi."

Arkamda Mila'nın nefesini tuttuğunu duydum.

"Nasıl bir enerji?"

"Bunu burada açıklayamam."

"Belki de açıklayacak bir şeyiniz yoktur."

Adamın bakışları sertleşti ama sesini yükseltmedi.

"Bu bir suçlama değil, Aria. Şimdilik."

Şimdilik kelimesine takıldım.

"Ben hiçbir şey yapmadım."

"Bunu belirlemek için buradayız demedim. Ancak tespit edilen enerji sıradan değil. Kaynağını öğrenmemiz gerekiyor."

"Belki yanlış kişiye geldiniz."

"Adın ve evin kayıtlarımızda. Enerjinin ortaya çıktığı zamanla senin bulunduğun yerler arasında bağlantı var."

İçimde soğuk bir şey yayıldı.

Hançeri düşündüm. Annemin bıraktığı yüzüğü. Eski saat kulesini. O koridoru ve annemin bana baktığı anı.

Bunlardan herhangi biri, Gök Meclisi'nin dikkatini çekmiş olabilir miydi?

"Ne zaman gelmemi istiyorsunuz?" diye sordum.

"Yarın sabah. Gök Meclisi'nde hazır bulunacaksın."

"Gelmezsem?"

Adam başını hafifçe eğdi.

"Bu bir davet değil."

Arkamdan Leo'nun sesi geldi.

"Onunla biz de geliriz."

Görevli, Leo'ya baktı. Ardından Mila'ya.

"Şimdilik yalnızca Aria'yla görüşmemiz gerekiyor."

"Şimdilik mi?" dedim.

Adam sorumu cevapsız bıraktı.

"Yarın sabah burada olacağız. Hazırlıklı ol."

Kapıyı kapatmadan önce son bir kez yüzüme baktı.

"Bir tavsiye vereyim. Meclis'te sana sorulan soruları dikkatle dinle. Bilmediğin şeyleri biliyormuş gibi anlatma. Ama bildiklerini de saklamaya kalkma."

"Bu tavsiyeyi neden veriyorsunuz?"

"Çünkü bazı şeyler, onları sakladığın için değil, yanlış kişiye anlattığın için tehlikeli hâle gelir."

Ardından arkasını dönüp diğer görevlilerle birlikte uzaklaştı.

Kapıyı kapattım.

Bir süre tokmağın önünde öylece kaldım.

Mila yanıma geldi. "Aria, ne yapacağız?"

"Yarın gideceğim."

Leo hemen itiraz etti. "Bunun iyi bir fikir olduğunu düşünmüyorum."

"Gitmezsem bizi rahat bırakmayacaklar."

"Belki de tam olarak bunu istiyorlar."

"Başka seçeneğimiz var mı?"

Leo cevap vermedi.

Yüzüğü masadan alıp cebime koydum. Hançer ise odamda, siyah kumaşın içinde saklıydı. Onu da yanıma almam gerekip gerekmediğini bilmiyordum. Gök Meclisi'nin enerjiyi nasıl tespit ettiğini bilmiyordum. Hançeri yanımda götürürsem onların şüphesini artırabilir, evde bırakırsam da kendimi savunmasız hissedebilirdim.

İlk kez, bir karar vermek için yeterli bilgiye sahip olmamanın ne kadar korkunç olduğunu anladım.

O gece neredeyse hiç uyumadım.

Sabah olduğunda Mila ve Leo benimle gelmek için çoktan hazırlanmıştı. İtiraz etmeye çalıştım ama ikisi de dinlemedi. Birbirimize aile demeyi uzun zamandır alışkanlık hâline getirmiştik. Kan bağına ihtiyacımız yoktu. Annemin kayboluşu da bunu değiştirmemişti.

Gök görevlileri söz verdikleri saatte kapıya geldi.

Bizi şehrin daha önce hiç gitmediğimiz bir bölümüne götürdüler. Ashkareth'in paslı binaları geride kaldıkça sokaklar genişledi, taşlar temizlendi ve duvarların üzerindeki kararmış lekeler azaldı. Yine de çevredeki sessizlik bana huzur vermiyordu. Burada her şey düzenliydi. Fazlasıyla düzenli.

Gök Meclisi'nin binası, yüksek gümüş kapılarının ardında yükseliyordu. Taş sütunlar girişin iki yanına sıralanmış, kapıların üzerine aynı arma işlenmişti. İçeri girdiğimizde ayak seslerimiz geniş koridorda yankılandı.

Bizi uzun bir masanın bulunduğu salona aldılar.

Masada beş kişi oturuyordu. Bazılarının saçları neredeyse beyazdı, bazılarının yüzlerinde yaşlarını gizleyemeyen ince çizgiler vardı. Hepsi bizi dikkatle izliyordu.

Ortadaki kadın konuşmaya başladı.

"Aria Thalor. Hakkında yapılan ilk incelemede, çevrende ortaya çıkan enerjinin Gümüş Işık'la uyuşmadığı görüldü."

"Ben de zaten ne olduğunu bilmiyorum."

"Bunu anladık. Ancak enerjinin kaynağı henüz belirlenemedi."

"Öyleyse neden beni buraya çağırdınız?"

"Çünkü kaynağı bilinmeyen bir gücün kontrolsüz biçimde ortaya çıkması, yalnızca seni ilgilendiren bir mesele değildir."

"Ben kimseye zarar vermedim."

"Henüz böyle bir şey olduğunu söylemedik."

Yine aynı kelime.

Henüz.

Parmaklarımı avuçlarımın içine bastırdım.

"Annem kayboldu. Onu bulmam gerekiyor. Bana yardım etmek yerine bilmediğim bir enerji hakkında soru soruyorsunuz."

Kadın, önümdeki dosyayı kapattı.

"Annenin kayboluşunu araştırmak için elimizde yeterli bilgi yok. Fakat seninle ilgili incelemeyi sürdürebiliriz."

"Yani annemi aramayacaksınız."

"Bu iki konu birbirinden ayrı."

"Ya gerçekten ayrı değillerse?"

Salondaki sessizlik ağırlaştı.

Masanın sağ tarafında oturan adamlardan biri ilk kez konuştu.

"Bu ihtimali düşündüren bir şey mi biliyorsun?"

Ona baktım. Soruyu sorarken sesini yükseltmemişti ama diğerlerinden daha dikkatli görünüyordu.

Annemin bıraktığı yüzüğü düşündüm. Haritayı. Hançeri.

Hepsini anlatamazdım. Henüz değil.

"Annem ortadan kaybolmadan önce bazı şeylerden korkuyordu," dedim. "Ama nedenini bana söylemedi."

Kadın yeniden konuştu.

"Tam da bu nedenle, gücünü anlaman ve kontrol etmeyi öğrenmen gerekiyor. Bu konuda sana yardımcı olabilecek bir yer var."

İçimde kötü bir his belirdi.

"Neresi?"

"Aurea Akademisi."

İsmi duyduğum anda annemin bıraktığı not aklıma geldi.

Aurea'ya güvenme.

O iki kelimeyi ilk okuduğumda bir uyarıdan fazlası olup olmadığını anlayamamıştım. Şimdi ise karşımda oturan insanlar beni tam olarak oraya göndermek istiyordu.

"Hayır," dedim.

Kadının kaşları hafifçe kalktı.

"Kararımızı henüz açıklamadık."

"Ama ne söyleyeceğinizi biliyorum. Beni oraya göndermek istiyorsunuz."

"Çünkü mevcut koşullarda eğitimsiz kalman hem senin hem de çevrendekilerin güvenliği açısından uygun değil."

"Annem bana Aurea'ya güvenmememi söyledi."

Bu kez sessizlik farklıydı.

Masadaki beş kişinin de yüzünde küçük değişiklikler belirdi. Birisi başını kaldırdı. Diğeri yanındaki üyeye baktı. Ortadaki kadın ise ilk kez dosyasından gözlerini tamamen ayırdı.

"Annen sana bunu ne zaman söyledi?"

"Kaybolmadan önce değil. Bana bıraktığı bir notta yazıyordu."

"Not hâlâ sende mi?"

"Bu sizi neden ilgilendiriyor?"

Kadın sorumu cevaplamadı.

Masanın sağındaki adam öne doğru eğildi.

"Elara, Aurea hakkında sana başka bir şey söyledi mi?"

Annemin adını onun ağzından duymak içimdeki öfkeyi büyüttü.

"Annem hakkında ne biliyorsunuz?"

"Şu anda konu annen değil."

"Benim için konu annem."

Sesim salonda yankılandı. Bir görevlinin yerinden kıpırdadığını gördüm ama devam ettim.

"Onu bulmak için bir izim var. Aurelion'a gitmem gerekiyor. Beni başka bir yere göndererek zamanımı kaybettiremezsiniz."

"Haritadaki işaretlerin ne anlama geldiğini bilmiyorsun," dedi kadın.

Kanım dondu.

Haritadan söz etmemiştim.

Yüzümü değiştirmemeye çalıştım.

"Ne haritası?"

Kadın birkaç saniye boyunca bana baktı. Sonra dosyasını yeniden açtı.

"Yanlış anladın. Annenin geçmişiyle ilgili kayıtlarımızda bazı güzergâhlar var."

Bu açıklama beni rahatlatmadı. Tam tersine, daha fazla soru doğurdu. Fakat yüzümde hiçbir şey belli etmedim.

"Annemin geçmişini araştıracağınıza onu arayın."

"Bu konuda sana söz veremem."

"O zaman ben de Aurea'ya gitmeyeceğim."

Kadın arkasına yaslandı. Diğer üyelerle kısa, alçak sesli bir konuşma yaptı. Ne söylediklerini duyamıyordum ama bakışlarının zaman zaman bana çevrildiğini fark ediyordum.

Sonunda ortadaki kadın yeniden konuştu.

"Aurea Akademisi'ne gönderilmen, yalnızca bir eğitim meselesi değil. Enerjinin kaynağını anlamak için gerekli incelemeler orada sürdürülecek. Kararımız bu yönde."

"Ben bir denek değilim."

"Öyle olduğunu söyleyen olmadı."

"Öyleyse neden bana ne istediğimi sormuyorsunuz?"

Kadının yüzünde sabırsızlığa benzeyen bir ifade belirdi.

"Çünkü bazı kararlar yalnızca kişinin isteğine bırakılamaz."

Bu sözlerden sonra Mila öne çıktı.

"Aria tek başına gitmeyecek."

Kadın ona döndü. "Bu görüşmede senin bulunman gerekmiyor."

"Onun ailesiyim. Nerede olursa olsun yanında olacağım."

Leo da ayağa kalktı.

"Ben de."

Görevlilerden biri konuşmak için ağzını açtı ama masanın sağındaki adam elini kaldırarak onu durdurdu.

"İkiniz de onunla birlikte gitmek istiyorsunuz?"

"Evet," dedim. "Onlar benim ailem. Beni tek başıma gönderecekseniz cevabım hayır."

Ortadaki kadın, Mila'yla Leo'yu bir süre inceledi. Ardından dosyanın son sayfasını çevirdi.

"İkinizin de Aurea'da bulunması için ayrı bir değerlendirme yapılması gerekecek."

"Yani hayır mı?" diye sordu Mila.

"Hayır demedim."

Bu cevap, kabulden çok başka bir hesabın parçası gibi geldi.

Masadaki üyeler yeniden kendi aralarında konuştu. Bu kez tartışmaları daha uzun sürdü. Bir üye başını iki yana salladı. Bir diğeri dosyanın üzerine parmağıyla birkaç kez vurdu. Sağ taraftaki adam ise konuşmadan beni izliyordu.

Sonunda karar açıklandı.

"Aria Thalor, Mila ve Leo ile birlikte Aurea Akademisi'ne gönderileceksin. Yolculuk yarın sabah başlayacak. Orada eğitiminiz ve Aria'nın enerjisiyle ilgili incelemeler sürdürülecek. Akademideki resmî kabul işlemleri ise vardığınızda yapılacak."

Mila'nın elinin benimkini bulduğunu hissettim.

Leo sessizdi.

Ben de konuşmadım.

Karar verilmişti. Fakat içimdeki huzursuzluk azalmamıştı. Gök Meclisi'nin beni neden bu kadar çabuk göndermek istediğini, annemin Aurea hakkında neden uyarıda bulunduğunu ve haritadan nasıl haberdar olduklarını bilmiyordum.

Dahası, annemin kayboluşunun bu kararla bir ilgisi olmadığını söyleyebilecek durumda değildim.

Toplantı sona erdiğinde bizi salondan çıkarmak için bir görevli yaklaştı. Kapıya yönelirken masanın sağında oturan adamın hâlâ bana baktığını fark ettim.

Bakışlarında merak yoktu.

Beni ilk kez görüyormuş gibi de bakmıyordu.

Elim istemsizce cebimdeki yüzüğe gitti. Metalin soğukluğunu kumaşın üzerinden hissettim.

Adamın gözleri hareketimi takip etti.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

Çok küçük bir değişiklikti. Ama bu kez emin olmuştum.

Yüzüğü tanımıştı.

Kapı kapandığında onun alçak sesle bir şey söylediğini duydum. Kelimelerin tamamını seçemedim. Yalnızca annemin adını duydum.

"Elara Thalor..."

Ardından diğer üyelerden biri sertçe karşılık verdi.

"Burada değil."

Daha fazlasını işitemedim.

Görevli bizi koridora çıkardı. Mila ne olduğunu sormak için bana döndü ama cevap veremedim.

Çünkü artık tek bir şeyden emindim.

Gök Meclisi bizi Aurea'ya göndermekle yalnızca benim gücümü kontrol altına almaya çalışmıyordu.

Annemin geçmişinde, onların bile konuşmaktan kaçındığı bir şey vardı.

Ve yarın, annemin gitmemem için uyardığı yere doğru yola çıkacaktık.