Gümüşün İzi

Sabaha karşı uyuyabildim.

Uyandığımda annem yanımda değildi. Yatağının üzerindeki yorgan düzensizce katlanmış, pencerenin önündeki perde aralık kalmıştı. Camın üzerinde biriken buğu, dışarıdaki bacalardan yükselen dumanı bulanıklaştırıyordu.

Bir süre boş yatağa baktım.

Dün gece annemin yüzündeki ifadeyi unutamıyordum. Beni arkamı dönmem için uyardığında sesini alçaltmıştı ama korkusunu gizleyememişti. Onu yıllardır tanıyordum. Öfkelendiğinde nasıl sustuğunu, üzgün olduğunda işlerini nasıl gereğinden fazla dikkatle yaptığını bilirdim.

Fakat korktuğunda ne yaptığını bilmiyordum.

Çünkü annemi daha önce böyle görmemiştim.

Üzerime hırkamı geçirip mutfağa gittim.

Mila masada oturuyordu. Kızıl saçlarını ensesinde toplamış, önündeki ekmeğin kenarlarını koparıyordu. Leo ise ocağın başında, dibine tutmuş tencerenin içindekileri kurtarmaya çalışıyordu.

“Onu karıştırdıkça daha kötü oluyor,” dedi Mila.

“Yemek yapmayı eleştirmek yerine yardım edebilirsin.”

“Yardım etmek istesem zaten yapardım.”

“İşte bu yüzden kimseye yemek yapmayı öğretmiyorum.”

Tencereye baktım.

“Bu yenebilir mi?”

Leo bana döndü.

“Günaydın sana da.”

“Günaydın. Soruma cevap vermedin.”

“Yenebilir. Sadece biraz fazla pişti.”

Mila ekmeğini kaldırıp tencereyi işaret etti.

“Bence bunu duvarlara sürsek evin çatlaklarını kapatabiliriz.”

Leo kaşığı ona doğrulttu.

“Bir dahaki sefere sen yaparsın.”

“Memnuniyetle.”

Masaya otururken istemeden gülümsedim. Evimizdeki sıradan sabahların çoğu böyle başlardı. Birimiz bir şey yapar, diğeri eleştirir, Leo da mutlaka son sözü söylemeye çalışırdı.

Ama bugün masada eksik olan bir kişi vardı.

“Annem nerede?”

Mila'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Biraz önce çıktı.”

“Nereye?”

“Söylemedi. Geri dönene kadar evden uzaklaşmamamızı istedi.”

Kaşığımı tabağa bıraktım.

“Yine mi?”

Leo ocağı kapatıp masaya geldi.

“Bana da söyledi. Sanki Ashkareth'in bütün tehlikeleri bugün bizi bulacakmış gibi.”

“Belki de öyle düşünüyor,” dedim.

Mila bana baktı.

“Dün gece yüzünü gördüm. Bir şeyden korkuyor, Aria. Ama ne olduğunu bilmiyoruz.”

“Bize anlatmıyor.”

“Belki anlatamıyordur.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Mila omuz silkti.

“Bilmiyorum. Sadece her şeyi bilerek bizden sakladığını düşünmek istemiyorum.”

Cevap vermedim.

Annemin bizi korumaya çalıştığını biliyordum. Ama neye karşı koruduğunu bilmiyordum. Bizi karanlıkta bırakması, tehlikeyi ortadan kaldırmıyordu. Yalnızca onun ne zaman kapımıza dayanacağını anlamamızı zorlaştırıyordu.

Kahvaltıyı bitirdiğimizde Leo, yanmış tencereyi temizleme görevini bana vermeye çalıştı. Kabul etmeyince Mila'yı ikna etmeyi denedi. Sonunda üçümüz birlikte mutfağı temizledik. Bu sırada annemin yokluğundan başka şeyler de konuşmaya çalıştık ama sohbetimiz her seferinde aynı noktaya dönüyordu.

Öğleye doğru kapı çaldı.

Bu kez üçümüz de sustuk.

İki kısa vuruş, ardından daha uzun bir tane.

Leo elindeki bezi tezgâha bıraktı.

“Bu da ne şimdi?”

Kapıya ben yaklaştım.

“Kim o?”

Bir süre cevap gelmedi. Sonra bir kadın sesi duyuldu.

“Burada Elara mı yaşıyor?”

Annemin adını duyunca elim kapının üzerinde kaldı.

“Kim soruyor?”

“Eski bir tanıdığı.”

Mila yanıma geldi. Leo ise birkaç adım gerimizde duruyordu.

“Adınızı söyler misiniz?” diye sordum.

Kadın cevap vermedi.

“Annenize söylemem gereken bir şey var.”

“Annem evde değil.”

“Biliyorum.”

Birbirimize baktık.

Kadının annemin evde olmadığını bilmesi, buraya rastgele gelmediğini gösteriyordu.

“Öyleyse ne istiyorsunuz?”

“Onlar yeniden soruyor.”

Kaşlarımı çattım.

“Kim?”

“Anneniz ne demek istediğimi anlayacaktır.”

“Ne soruyorlar?”

Kadın bir süre sessiz kaldı.

“Bunu onunla konuşmam gerekiyor. Ona haber verin.”

“Ne hakkında olduğunu bile bilmiyorum. Neyi söyleyeceğim?”

Bu kez sesi biraz sertleşti.

“Artık saklanamayacağını.”

Ardından ayak sesleri duyuldu.

Kapının önünden uzaklaştı. Peşinden gitmeyi düşündüm ama kapıyı açtığımda ne yapacağımı bilmiyordum. Üstelik annemin bizi evde tutmak istemesinin nedenini hâlâ anlamamıştım.

Kadın uzaklaştı.

Arkamı döndüğümde Mila'nın yüzü solgundu.

“Bence annemiz bu kadını tanıyor.”

“Ben de öyle düşünüyorum,” dedim.

Leo başını kaşıdı.

“Peki kim bunlar? Gök devriyeleri mi?”

“Bilmiyorum.”

“Kadın, annemin adını biliyor. Evimizi biliyor. Annemin nerede olmadığını da biliyor. Bence bu kadarını tesadüf sayamayız.”

Leo'nun sesinde alıştığım alaycılık yoktu.

Mila kapıdan uzaklaştı.

“Annemiz dönünce konuşacağız.”

Bu konuda hemfikirdik.

Ancak annem dönene kadar evde beklemek, düşüncelerimin daha da ağırlaşmasına neden oluyordu. Bir yandan kadının söylediklerini anlamaya çalışıyor, diğer yandan sokakta karşılaştığımız Gök devriyelerini hatırlıyordum.

Belki de aralarında bir bağlantı vardı.

Belki de yoktu.

Şimdilik elimizde yalnızca sorular vardı.

***

Annem öğleden sonra döndü.

Çantasını girişteki masaya bıraktığında yüzündeki yorgunluğu hemen fark ettim. Beni görünce durdu. Daha ağzımı açmadan bir şey söyleyeceğimi anlamış gibiydi.

“Ne oldu?”

“Bugün bir kadın geldi.”

Annemin eli çantasının üzerinde kaldı.

“Ne kadını?”

“Seninle konuşmak istedi. Adını söylemedi.”

Annemin yüzündeki ifade değişti. Bakışlarını bir anlığına kapıya çevirdi, sonra bana döndü.

“Ne söyledi?”

“Onların yeniden sorduğunu söyledi.”

Annemin omuzları gerildi.

“Başka?”

“Artık saklanamayacağını.”

Bir süre konuşmadı. Sonra çantasını aldı ve mutfağa geçti. Peşinden gittim.

“Onu tanıyorsun, değil mi?”

“Evet.”

Bu kadar kolay cevap vereceğini beklemiyordum.

“Kim?”

“Eskiden tanıdığım biri.”

“Adını neden söylemiyorsun?”

“Çünkü bunun şu an sana bir faydası olmayacak.”

“Belki de ne olduğunu anlamama yardımcı olur.”

Annem çantasını sandalyeye bıraktı.

“Aria, bazı meseleler seninle ilgili değil.”

“Peki neden seninle ilgili olan her şey bizi de etkiliyor?”

Annem bana döndü. İlk kez söyleyecek bir şey bulamamış gibi göründü.

“Babanla mı ilgili?” diye sordum.

Sessizlik uzadı.

Babam hakkında çok az şey biliyordum. Çocukluğumdan kalan anılarımda ona ait bir yüz yoktu. Annemin anlattığı birkaç cümle dışında hayatımda hiçbir yeri olmamıştı. Ne zaman onu sorsam, annem konuyu değiştirirdi.

“Hayır,” dedi sonunda. “Babanla ilgili değil.”

“Öyleyse neden kimse bize bir şey anlatmıyor?”

“Çünkü her şeyi anlatmak, her zaman insanı korumaz.”

“Bizi koruduğunu söylüyorsun ama neden korktuğunu bile bilmiyoruz.”

Annem gözlerini kapattı.

“Biliyorum.”

Bu iki kelime beni beklemediğim kadar öfkelendirdi.

“Biliyorsan neden söylemiyorsun?”

“Çünkü henüz neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmiyorum.”

İlk kez bunu açıkça kabul etmişti.

“Sen de bilmiyor musun?”

“Hayır.”

Annem bir sandalyeye oturdu. Ellerini masanın üzerine koydu. Parmaklarının arasında, yıllardır taşıdığı bir yorgunluk varmış gibi görünüyordu.

“Eskiden tanıdığım bazı insanlar yeniden ortaya çıkıyor. Şimdilik bildiğim bu kadar.”

“Peki Gök devriyeleri?”

Bakışlarını kaldırdı.

“Ne olmuş onlara?”

“Dün sokakta gördük. Bütün mahalle onları konuşuyordu. Bu sabah da sen evden çıkmamamızı söyledin. Bunların birbiriyle ilgisi var mı?”

Annem hemen cevap vermedi.

“Olabilir,” dedi sonunda. “Ama bundan emin değilim.”

En azından bu kez bana gerçeği söylemişti. Her şeyi değil, yalnızca bildiğini.

“Benden ne yapmamı istiyorsun?” diye sordum.

“Bugün dışarı çıkmamanı.”

“Peki ya yarın?”

“Yarın ne olacağını yarın düşünürüz.”

İtiraz etmek istedim. Ancak annemin yüzüne baktığımda bunun yalnızca bir emir olmadığını anladım. Benden bir şey saklıyor olabilirdi ama korkusu gerçekti.

Başımı salladım.

“Tamam.”

Annem elini uzatıp benimkini tuttu.

“Bana kızabilirsin. Ama senden bir şey istediğimde bunun seni incitmek için olmadığını bil.”

Elini sıktım.

“Sana kızmıyorum.”

Bu tamamen doğru değildi.

Ona kızmıyordum; bana güvenmediğini düşündüğüm için kırılıyordum. Aradaki farkı anlatmak zordu.

O akşam yemeğini birlikte hazırladık. Mila sebzeleri doğradı, Leo ekmekleri masaya taşıdı. Annem gün içinde yaptığı işlerden söz etti. Biz de ona mahalledeki haberleri anlattık. Bir süreliğine, evimiz yeniden eski hâline dönmüş gibi oldu.

Yemekten sonra annem eksiklerimizi saydı. Un, yağ ve birkaç temel malzeme almamız gerekiyordu. Bunları yarın kendisinin alacağını söyledi.

“Ben gelebilirim,” dedim.

“Gerek yok.”

“Anne, pazara gitmekten bahsediyoruz. Savaşa değil.”

Leo öksürdü. Gülmemeye çalışıyordu.

Annem bana baktı.

“Bunun şakası yok, Aria.”

“Şaka yapmıyorum. Sürekli evde kalamayız.”

Mila araya girdi.

“Ben de geleyim. Böylece yalnız kalmaz.”

Annem ikimize baktı. Sonunda isteksizce kabul etti.

“Sabah birlikte gideriz. Kalabalıktan ayrılmayacaksınız.”

Bu küçük anlaşma bile içimi rahatlattı. Annem her şeyi açıklamasa da en azından bizi tamamen eve kapatmaya çalışmıyordu.

Yine de ertesi gün pazara gitmek için sabırsızlanmamın nedeni yalnızca dışarı çıkmak değildi. Şehrin sokaklarında neler olduğunu kendi gözlerimle görmek istiyordum.

***

Ertesi sabah pazara annemle Mila birlikte çıktık.

Hava soğuktu. Gece yağan ince yağmur, taş sokakların aralarındaki kirleri koyu çizgilere dönüştürmüştü. Dükkânların önünde biriken su, bacalardan düşen islerle kararmıştı. Pazara yaklaştıkça sesler çoğaldı: satıcıların bağırışları, metal tezgâhların birbirine çarpması, arabaların tekerlekleri ve kalabalığın uğultusu.

Ashkareth'in pazarı şehrin kendisi gibiydi.

Gürültülü, sıkışık ve yorucu.

Ama canlıydı.

Bir satıcı, önündeki elmaların son kalan sağlam olanlarını ayırıyordu. Yan tezgâhta yaşlı bir kadın, dikiş ipliklerini renklerine göre dizmişti. İleride iki çocuk, kırık bir tahta tekerleği sırayla iterek birbirlerini kovalıyordu.

Bütün bunlar bana annemin korkusuna rağmen hayatın devam ettiğini hatırlattı.

Alışverişimizi bitirmek üzereydik ki kalabalıkta bir hareketlenme oldu.

Önce insanların sesleri azaldı. Ardından birileri kenara çekilmeye başladı.

Gümüş zırhlı dört Gök devriyesi pazarın girişinden içeri girdi.

Dün gördüklerimin aynısı değillerdi ama zırhları aynı şekilde ışığı yansıtıyordu. Temiz, parlak ve Ashkareth'in kirli sokaklarına ait olmayan bir gümüş.

Öndeki devriye elini kaldırdı.

“Denetim yapılacak. Herkes bulunduğu yerde kalsın.”

Satıcıların bazıları başlarını eğdi. Bir adam tezgâhının üzerindeki kumaşları toplamak üzere uzandı ama devriyelerden biri ona döndü.

“Kim izin verdi?”

Adamın eli havada kaldı.

“Yalnızca mallarımı topluyordum.”

“Öyleyse emri bekle.”

Kadınların konuşmaları kesildi. Birkaç çocuk annelerinin arkasına saklandı. Kimse itiraz etmedi.

Annem kolumu tuttu.

“Yanımdan ayrılma.”

Başımı salladım.

Devriyeler tezgâhların arasında ilerlerken insanlara kimlik belgelerini soruyor, bazı sepetleri kontrol ediyorlardı. Birkaç kişi itiraz etmeye yeltendi ama tek bir sert bakışla sustular.

Sonra iki devriye, pazarın kenarındaki eski bir demirci tezgâhının önünde durdu.

Tezgâhın arkasındaki adam yaşlıydı. Ellerindeki yanık izlerinden uzun yıllardır demirle çalıştığı anlaşılıyordu.

“Bu malzemeler nereden geldi?” diye sordu devriyelerden biri.

“Burada ürettim.”

“Bunları üretmek için izin belgen var mı?”

Adam tezgâhın altından katlanmış bir kâğıt çıkardı.

“Geçen ay yenilendi.”

Devriye kâğıdı aldı, göz gezdirdi ve yüzünü buruşturdu.

“Bu belge geçersiz.”

“Nasıl geçersiz olabilir? Bana sizin görevlileriniz verdi.”

“İtirazını merkezde yaparsın.”

Adam kâğıdı geri almak için elini uzattı.

“Bu olmadan çalışamam.”

Devriye elini itti.

Yaşlı adam sendeledi. Tezgâhın kenarına tutunmaya çalışırken yerdeki metal parçalar dağıldı. İnce bir alet ayağının dibine yuvarlandı.

Kalabalık daha da sessizleşti.

Adam yere düşen parçaları toplamaya çalıştı.

“Bütün geçimim bu tezgâh,” dedi. “Bana neyle suçlandığımı söyleyin.”

Devriye cevap vermek yerine tezgâhın üzerindeki küçük metal levhayı kaldırdı. Levhanın üzerinde işlenmiş gümüş renkli bir işaret vardı.

“Bu da ne?”

“Eski bir desen. Babamdan kaldı.”

Devriye levhayı çevirdi.

“Bunu nereden aldın?”

“Az önce söyledim. Ailemin eski eşyası.”

Öteki devriye yaklaştı.

“Bunu incelememiz gerekiyor.”

Adamın yüzündeki ifade değişti.

“Hayır. O bana ait.”

Devriye levhayı aldı.

Adam bu kez elini daha kararlı uzattı.

“Onu geri ver.”

Her şey bir anda oldu.

Gümüş zırhlı adam yaşlı demirciyi göğsünden iterek tezgâha çarptı. Adamın arkasındaki metal parçalar yere saçıldı. Kalabalıktan bir kadın çığlık attı.

Annem kolumu daha sıkı tuttu.

“Aria, hayır.”

Ama ben çoktan bir adım atmıştım.

“Onu neden itiyorsunuz?”

Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı.

Yakındaki birkaç kişi bana döndü. Mila kolumdan tuttu.

“Aria, yapma.”

Devriye yavaşça bana döndü.

Zırhının göğsündeki gümüş yüzey, bulutların arasından sızan ışığı yansıtıyordu. Yüzünü örten metalin altından gözlerini görebiliyordum.

“Ne dedin?”

Yutkundum ama geri çekilmedim.

“Yaşlı bir adamı itmenize gerek yoktu.”

“Burada düzeni sağlamakla görevliyiz.”

“Düzen sağlamak için insanları yere mi atıyorsunuz?”

Annem kolumu çekti.

“Yeter, Aria.”

Devriyenin gözleri anneme kaydı.

“Bu senin kızın mı?”

Annem önümde durdu.

“Evet. Genç ve düşünmeden konuştu. Özür dilerim.”

Ona baktım. Annemin benden özür dilememi istemesi canımı yakmıştı ama yüzündeki ifadeyi gördüğümde sustum.

Devriye birkaç saniye annemi süzdü.

“Çocuğuna nerede konuşacağını öğret.”

Ardından arkasını dönüp yaşlı adamın tezgâhına yöneldi.

Annem beni kalabalığın dışına çekti. Mila da peşimizden geldi.

“Ne yapıyorsun sen?” diye fısıldadı annem.

“Adamın yaptığı bir şey yoktu.”

“Bunu bilmiyorsun.”

“Sen de bilmiyorsun!”

Annemin yüzü gerildi.

“Aria, burada haklı olmakla güvende olmak aynı şey değil.”

Cevap veremedim.

Çünkü haklıydı.

Devriyeler birkaç dakika daha denetim yaptı. Sonra aldıkları metal levhayla birlikte pazarın çıkışına yöneldiler. Kalabalık, onlar uzaklaşana kadar yerinden kıpırdamadı.

Biz de annemle Mila'nın yanına döndük. Alışverişimizi tamamlayıp eve doğru yürümeye başladık.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonunda Mila sessizliği bozdu.

“Bunu bir daha yapma.”

Ona döndüm.

“Ne yapmayayım?”

“Her gördüğün haksızlığa atlama. Seni götürseler ne yapardık?”

“Hiçbir şey yapmadım.”

“Tam da mesele bu. Sen kendini savunmaya fırsat bulamadan seni susturabilirler.”

Annem de ona katılıyordu ama bir şey söylemedi.

Sokağın köşesini döndüğümüzde geriye baktım. Pazar yeniden hareketlenmeye başlamıştı. Satıcılar tezgâhlarını düzeltiyor, insanlar alışverişlerine devam ediyordu. Yaşlı demirci yere saçılan parçalarını topluyordu.

Ama gümüş levha geri verilmemişti.

O işaretin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Belki gerçekten yalnızca eski bir aile deseniydi. Belki de devriyeler için başka bir anlam taşıyordu.

Bildiğim tek şey, adamın kendi tezgâhında bile güvende olmadığıydı.

Eve döndüğümüzde annem alışveriş torbalarını mutfağa bıraktı. Sonra bana döndü.

“Bugün gördüklerini unutmanı istemiyorum,” dedi. “Ama ne zaman konuşacağını öğrenmeni istiyorum.”

“Ya kimse konuşmazsa?”

“Her şeyi aynı anda değiştiremezsin.”

“Peki hiçbir şey yapmazsak?”

Annemin cevabı hemen gelmedi.

“Bunu da öğrenmen gerekecek.”

Ardından mutfağa geçti.

Ben girişte kaldım. Sokaktan hâlâ pazarın sesleri geliyordu. Birinin bağırdığını, bir arabanın taşlara çarparak ilerlediğini duydum.

O sabah Gök devriyelerinin yalnızca bizi izlemek için orada olmadığını anlamıştım. Onların kuralları, izinleri ve emirleri Ashkareth'te yaşayan herkesin hayatına dokunuyordu. Bir adamın yıllardır yaptığı iş, tek bir kararla elinden alınabiliyordu. İnsanlar itiraz etmekten korkuyordu.

Ben ise korksam bile susmanın her zaman mümkün olmadığını biliyordum.

Henüz ne yapabileceğimi bilmiyordum.

Ama pazarın ortasında yaşlı adamın yüzündeki çaresizliği gördükten sonra, bu şehirde olup bitenleri yalnızca annemin korkusuyla açıklayamayacağımı anlamıştım.

Bunun çok daha büyük bir mesele olduğunu ilk kez kendi gözlerimle görmüştüm.