Kontrolün Bedeli

Mila, kuzey kapısındaki halkalara son kez baktıktan sonra kolumdan çekti.

“Tamam. Bence bugünlük yeterince lanetli şey gördük.”

Leo arkamızdan yetişti. “Bir kapının parlamasını lanetli saymak için biraz erken değil mi?”

“Senin için değil. Geçen hafta elini sıradan bir kapı koluna koyup üç dakika boyunca neden soğuk olduğunu tartıştın.”

“Çünkü normal değildi!”

“Metaldi, Leo.”

“Buz gibiydi.”

“Metal,” diye tekrarladı Mila.

İkisine bakıp güldüm. Gülmek iyi gelmişti. Son birkaç gündür zihnimde dönüp duran sorular yüzünden bazen en basit şeyleri bile düşünmekten yoruluyordum. Kuzey kapısı, kütüphanedeki yarım kalmış kayıtlar, cebimde taşıdığım not… Hiçbiri bir yere varmıyordu.

Yine de kapıdan uzaklaşırken arkamı dönüp bakmaktan kendimi alamadım.

Halkalar yerli yerindeydi. Taş yüzeydeki ince çizgi de tamamen kaybolmuştu.

“Aria?” dedi Mila.

“Geliyorum.”

“Bütün gün o kapıyı düşünmeyeceğine söz ver.”

“Böyle bir söz veremem.”

“En azından ders sırasında düşünme.”

“Onu deneyebilirim.”

Leo başını salladı. “Bence bu, bugün duyduğumuz en gerçekçi vaat.”

Üçümüz ana koridora doğru yürüdük. Derslerin başlamasına daha birkaç dakika vardı. Koridorlar her zamankinden kalabalıktı; bazı öğrenciler ellerindeki notları karşılaştırıyor, bazıları da bir önceki dersin sınavından şikâyet ediyordu.

Yanımızdan geçen iki öğrenci, yaklaşan saha eğitiminde hangi takımların seçileceğini tartışıyordu. Bir başkası arkadaşına, geçen dönemki turnuvada kullanılan kılıcın hâlâ onarılmadığını anlatıyordu.

Aurea'da herkesin konuştuğu bir şey vardı. Bazen sınavlar, bazen eğitmenler, bazen de kimin kiminle çalışacağı.

İnsanların bu kadar sıradan şeylerle uğraşabilmesi hoşuma gidiyordu. Dünya, yalnızca benim cevaplarını bulamadığım sorulardan ibaret değildi.

Silah ve Hançer Sanatı salonuna yaklaştığımızda Mila'nın yüzü değişti.

“Bu arada,” dedi, “bugün beni yaralarsan arkadaşlığımızı yeniden değerlendireceğim.”

“Geçen sefer kendi ayağına basan sendin.”

“Beni dikkatimden ettin.”

“Yanında duruyordum.”

“İşte. Çok dikkat dağıtıcıydın.”

Leo kapının önünde durup ikimize baktı.

“Ben başka bir grupta çalışacağım. İkinizden hangisinin önce diğerini öldüreceğine dair iddiaya girmek istemiyorum.”

“Çok iyi arkadaşsın,” dedim.

“Bunu biliyorum.”

Onlardan ayrılıp önce odama uğradım; Gölge Hançer'i çekmecenin dibine sakladığım yerde bıraktım. Belime akademinin eğitim için verdiği standart hançeri taktım. Soğuk metalin ağırlığı, kendi hançeriminkinden farklıydı; bu silahın içinde uyanmayı bekleyen bir şey yoktu.

İçeri girdiğimizde salonun ortasındaki çalışma alanları çoktan hazırlanmıştı. Silah raflarında farklı uzunluklarda kılıçlar, eğitim hançerleri ve yaylar sıralanıyordu. Duvarların kenarındaki koruyucu levhalarda eski darbelerin izleri vardı. Zemindeki çizgiler, öğrencilerin güvenli mesafelerini korumaları için belirlenmişti.

Jaxon, salonun diğer tarafında duruyordu. Beyaz saçları her zamanki gibi dağınıktı. Elindeki eğitim hançerini parmaklarının arasında çevirirken karşısındaki öğrenciyle konuşuyordu.

Bakışlarım üzerinde fazla kalmadan Mila'nın yanına geçtim.

“Bugün ne çalışacağımızı biliyor musun?” diye sordum.

“Savunma ve karşı saldırı olabilir. Geçen derste bazıları rakibin silahını görünce gözlerini kapatmıştı.”

“Belki gözlerini kapatınca rakip de kayboluyordur.”

“Bunu denemeyeceğim.”

“Akıllıca.”

Kapının açılmasıyla konuşmalar kesildi.

Profesör Serath Ilion içeri girdi.

Onu daha önce görmüştüm ama her karşılaşmamızda aynı şeyi düşünüyordum: Serath, bulunduğu yerdeki bütün dikkati kendine çekmeyi biliyordu. Bunu yüksek sesle konuşarak ya da gösterişli hareketler yaparak gerçekleştirmiyordu. Aksine, gereksiz hiçbir şey yapmıyordu.

Öğrenciler sessizleşirken eldivenlerini çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.

“Bugün,” dedi, “bir silahın ne kadar keskin olduğunu öğrenmeyeceksiniz.”

Bir tahta hançer aldı.

“Onu ne zaman kullanmamanız gerektiğini öğreneceksiniz.”

Bir öğrenci arka sıralardan, “Peki ya rakibimiz bize saldırırsa?” diye sordu.

Serath başını o tarafa çevirdi.

“O zaman ilk işiniz karşılık vermek olmayacak.”

“Kaçmak mı?”

“Hayatta kalmak.”

Birkaç öğrenci güldü. Serath gülmedi.

“Bunu komik bulmanız güzel. Gerçek bir çatışmada ne kadar gülebildiğinizi görmek isterim.”

Salon yeniden sessizleşti.

Serath iki öğrenciyi öne çağırdı. Birine tahta hançer, diğerine kısa bir kılıç verdi.

“Malzemeniz farklı olabilir. Ama temel kural değişmez. Rakibinizin silahını değil, hareketini okuyacaksınız.”

Öğrencilerden biri saldırdı. Diğeri kılıcını kaldırıp darbeyi karşıladı. İlk öğrenci geri çekilip yeniden hamle yaptığında savunmadaki öğrenci ağırlığını yanlış ayağına verdi. Serath hemen araya girdi.

“Dur.”

İkisinin arasına geçti.

“Az önce ne oldu?”

“Kılıcıyla saldırıyı durdurdu,” dedi bir öğrenci.

“Ve ardından dengesini kaybetti,” diye ekledi bir başkası.

Serath başını salladı.

“Bir darbeyi engellemek, o darbeyi kazandığınız anlamına gelmez. Silahınızı doğru konumda tutarken kendi dengenizi kaybederseniz rakibinize ikinci bir fırsat verirsiniz.”

Savunmadaki öğrencinin ayağını işaret etti.

“Dizlerini kilitleme. Ağırlığını tek bir noktaya verme. Rakibinin hareketine cevap verirken kendi hareket alanını da koru.”

Öğrenci yeniden denedi. Bu kez saldırıyı karşıladıktan sonra yana kaydı ve dengesini korudu.

“Daha iyi,” dedi Serath. “Şimdi bunu düşünmeden yapabilecek kadar tekrarlayın.”

Ders böyle başladı. Önce duruşlarımızı kontrol ettik, sonra saldırı ve savunma hareketlerini çalıştık. Serath, her öğrencinin yanına gidiyor, hataları gösteriyor ve aynı hareketi tekrar yaptırıyordu.

Sıra bana geldiğinde tahta hançerimi kavradım.

“Omuzlarını gevşet,” dedi Serath.

Gevşettim.

“Bileğin fazla sert.”

Elimi düzelttim.

“Karşındaki kişinin ne yapacağını anlamaya çalışırken kendi silahını unutuyorsun. Biraz daha böyle devam edersen rakibinin sana saldırmasına bile gerek kalmayacak.”

Kaşlarımı çattım. “Bunu düzeltmeye çalışıyorum.”

“Öyle mi? Dışarıdan bakınca pek belli olmuyor.”

Çevremizdeki birkaç öğrenci başını çevirdi. Hançerin sapını avucumda sıktım.

“Her şeyi aynı anda düşünmem gerekiyor gibi görünüyor.”

“Düşünmekle oyalanmayı birbirine karıştırma, Thalor. Bir çatışmada kararsızlığının bedelini sen değil, yanındaki insanlar da ödeyebilir.”

Sözleri canımı sıkmıştı. Yine de cevap vermedim. Ona istediği şeyi vermeye, yani öfkelenip hata yapmaya niyetim yoktu.

Serath bir adım geri çekildi.

“Bir daha.”

Bu kez karşımdaki öğrencinin omzunu izledim. Saldırı geldiğinde yana kaydım ama karşılık vermek için acele ettim. Hançerim havayı kesti.

Serath araya girdi.

“Etkileyici.”

Sesindeki alay, kelimenin kendisinden daha belirgindi.

“Fırsat bulduğumu düşündüm,” dedim.

“Hayır. Bir açıklık gördün ve düşünmeden üzerine atladın. Aradaki farkı anlayabilseydin belki hançerin hedefini bulurdu.”

“Bir hata yaptım. Tekrar deneyebilirim.”

“Ne kadar özgüvenli.” Başını hafifçe yana eğdi. “Bakalım bu özgüvenin, başarısız olduğunda da seninle kalacak mı?”

Çenemi sıktım.

“Tekrar deneyebilir miyim?”

“İzin istemeyi bırakıp ne yaptığını öğrenmeye ne dersin?”

Bir an ona baktım. Sonra yeniden pozisyon aldım.

Bu kez saldırıyı bekledim. Rakibimin ağırlığını değiştirdiğini gördüğümde yana kaydım ama karşılık vermedim. Önce dengesini toparlamasını, sonra yeniden hamle yapmasını bekledim.

Serath'ın sesi arkamdan geldi.

“Sonunda.”

Sevinmeye fırsat bulamadan devam etti.

“Bir kez doğru hareket ettin diye bunu beceri sanma. Kırık bir saat de günde iki kez doğruyu gösterir.”

Başımı ona çevirdim.

“Bir hata yaptığımda düzeltmemi istiyorsunuz. Düzelttiğimde de bunun şans olduğunu söylüyorsunuz. Ne yapmamı bekliyorsunuz?”

Serath'ın yüzünde küçücük, soğuk bir gülümseme belirdi.

“Benden ne beklediğimi öğrenmeye çalışmak yerine kendinden ne beklediğini öğren, Aria.”

Ardından başka bir öğrenciye döndü. Sanki konuşmamız bitmiş, benim söyleyeceklerim de önemini yitirmişti.

Hançerimi elimde tutarken parmaklarımın gerildiğini fark ettim.

Beni sinirlendirmek istiyordu.

En azından o an, bundan başka bir açıklama bulamıyordum.

Ve ona bu zevki vermeyecektim.

***

Eşleşmeler başladığında Serath isimleri okumaya koyuldu.

Mila başka bir öğrenciyle eşleşti. Leo da salonun öbür tarafındaki grubun içine girdi. Ben kendi adımı beklerken gözlerimi raflardaki silahlara çevirdim.

“Aria Thalor. Coren Malrik.”

Başımı kaldırdım.

Karşı tarafta duran sarı saçlı genç, elindeki hançeri kemerine yerleştirdi ve yanıma geldi. Yüzünde ne dostça bir gülümseme ne de düşmanca bir ifade vardı.

“Aria,” dedim, elimi uzatmadan önce duraksayarak. “Sanırım birlikte çalışacağız.”

“Coren.” Elini kısaca uzattı. “Sanırım öyle.”

Birbirimizi baştan aşağı süzmedik. En azından ben bunu yapmamaya çalıştım. Ama Coren'in beni değerlendirdiği belliydi. Bakışları yüzümden silah tutan elime kaydı.

“Daha önce hançer kullandın mı?” diye sordu.

“Eğitim hançeriyle mi, gerçek olanla mı?”

Soruyu düşünür gibi yaptı.

“Bu cevaba göre değişir.”

“Gerçek bir hançer kullandım.”

“İyi.”

“İyi mi?”

“En azından eline ilk kez silah almıyorsun.”

“Beni rahatlatmaya çalıştığını varsayacağım.”

“Bence bunu yapmasam daha iyi.”

İstemeden güldüm.

Coren'in yüzündeki ifade de yumuşadı. Sonra Serath'ın talimatını hatırlatır gibi hançerini kaldırdı.

“İlk hamle sende.”

Pozisyon aldım.

Saldırımı fazla hızlı yapmamaya karar verdim. Coren'in omuz hareketini izledim, ağırlığını değiştirmesini bekledim. Sonra ileri atıldım.

Hançerimi kolayca savuşturdu.

“Çok erken,” dedi.

“Daha ilk denememiz.”

“İlk denemede neyi yanlış yaptığını bilirsen ikinciyi daha iyi yaparsın.”

“Peki, profesör.”

“Rica ederim.”

Gözlerimi devirdim ama bu kez gülümsememi saklayamadım.

Yeniden denedim. Coren savunmasını korudu, ben de saldırımı geri çektim. Bu kez ağırlığını değiştirdiği anı yakaladım ve yana kayarak açıkta kalan tarafına yöneldim.

Hançerimin ucu omzuna değmeden durdu.

Coren aşağı baktı.

“Bu daha iyiydi.”

“Bunu duymak için üç kez daha denemem gerekecek mi?”

“İstersen beş.”

“İstemiyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra Coren hançerini kaldırdı.

“Şimdi ben.”

Bu kez saldıran oydu. İlk hareketi açık görünüyordu ama geri çekildiğim anda yön değiştirdi. Hançeri koluma değdi.

“Bir puan,” dedi.

“Bunu kendin mi belirliyorsun?”

“Hayır. Ama söylemesi hoşuma gitti.”

“Bunu bir daha yaparsan seni özellikle yeneceğim.”

“İşte şimdi rekabet etmeye başladık.”

Yeniden karşı karşıya geldik.

Bu kez birbirimizin hareketlerini daha dikkatli izliyorduk. Coren'in saldırıları güçlüydü ama gereksiz yere hızlanmıyordu. Benimse hâlâ bir açıklık gördüğümde hemen harekete geçme alışkanlığım vardı.

Üçüncü denemede onu şaşırtmayı başardım. Saldırımı yarıda kesip yön değiştirdim. Coren savunmasını son anda toparladı ama hançerim koluna dokundu.

Gözleri büyüdü.

“Bunu beklemiyordum.”

“Ben de beklemiyordum.”

“Bunu söylemen hiç yardımcı olmadı.”

“Gerçekleri konuşuyoruz sanıyordum.”

Güldü. Bu kez gülümsemesi daha içtendi.

“Bir daha yap.”

“Önce biraz dinlenmek istiyorum.”

“Daha iki dakika oldu.”

“Ve seninle iki dakikada yeterince konuştum.”

Coren başını iki yana salladı ama geri çekildi. Aramızdaki konuşma kolay ilerliyordu. Birbirimizi tanımıyorduk; yine de her cümle bir sınavmış gibi davranmak zorunda değildik.

Bir sonraki denemeye hazırlanırken salonun diğer tarafından gelen ses dikkatimi dağıttı.

Serath, bir kızın duruşunu düzeltiyordu. Buz mavisine çalan saçlarını ensesinde toplamıştı. Karşısındaki öğrencinin saldırısını savuşturduktan sonra hançerini kaldırmış, ancak son anda hareketini durdurmuştu.

“Duraksadın,” dedi Serath.

“Çünkü fazla açıldı. Bir adım daha atsam düşecekti.”

“Görevin onu düşmekten kurtarmak değil.”

Kızın yüzündeki ifade sertleşti.

“Görevim onu yaralamak da değil.”

Serath bir süre ona baktı.

“Burada öğrendiğin şeyleri dışarıda uygulamak zorunda kaldığında, rakibin senin kadar düşünceli olmayacak.”

“Belki de rakibimi doğru seçmem gerekiyordur.”

Çevredeki birkaç öğrenci sessizce birbirine baktı.

Serath'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Fakat gözleri gülmüyordu.

“Serenya Vos. Ders bittikten sonra konuşuruz.”

Kız cevap vermedi. Hançerini yeniden kaldırdı.

Serenya Vos.

Adını ilk kez duyuyordum. Aramızda yalnızca birkaç adım vardı ama daha önce hiç konuşmamıştık. Yine de Serath'ın onunla konuşma biçimi dikkatimi çekmişti. Serenya geri adım atmamıştı; üstelik bunu yaparken sesini yükseltmesine de gerek duymamıştı.

Bakışlarımı yeniden Coren'e çevirdim.

“Dikkatin dağıldı,” dedi.

“Fark ettim.”

“Devam edelim mi?”

Hançerimi kaldırdım. “Devam edelim.”

Bu kez onun saldırmasını bekledim. Hançeri yukarı kalktığında omuzlarının yönünü izledim ve geri çekilmek yerine yana kaydım. Darbesi boşluğa gitti. Karşılık vermek için acele etmedim. Ağırlığını yeniden dağıtmasını bekledim.

Sonra hareket ettim.

Hançerim göğsüne değmeden durdu.

Coren birkaç saniye bana baktı. Ardından hançerini indirdi.

“Tamam,” dedi. “Bunu kabul ediyorum.”

“Ne kadar cömertsin.”

“Bazen öyleyim.”

Gülümsedim.

Tam o sırada bakışlarım salonun diğer ucuna kaydı.

Jaxon bizi izliyordu.

Karşısındaki öğrenci hareket etmeye hazırlanmıştı ama Jaxon'ın dikkati başka yerdeydi. Gözleri önce benim elimdeki hançere, sonra Coren'e kaydı.

Coren bir şey söylemek için bana yaklaştığında Jaxon'ın çenesi gerildi.

Ardından kendi eşleşmesindeki öğrencinin hamlesi geldi.

Jaxon zamanında karşılık verdi ama tahta hançerleri gereğinden sert çarpıştı. Ses, salonun içinde yankılandı.

Serath hemen başını çevirdi.

“Thorne.”

Jaxon durdu.

“Gücünü kontrol et.”

“Kontrol ediyorum.”

Serath ona birkaç saniye baktı.

“Öyleyse bunu hareketlerinle göster.”

Jaxon cevap vermedi. Karşısındaki öğrenciyle yeniden pozisyon aldı.

Coren de bakışlarımı takip etmişti.

“Bir sorun mu var?” diye sordu.

“Bilmiyorum.”

“Thorne'u mu kastediyorsun?”

“Onu neden soruyorsun?”

Coren hançerinin sapını düzeltti.

“Çünkü az önce sana bakıyordu.”

“Bana bakması için bir sebebi olması gerekmiyor.”

“Doğru.” Bir an durdu. “Ama bazen insanların bir sebebi olur.”

Ona döndüm.

“Bunu nereden çıkardın?”

Coren omuz silkti.

“Belki de sadece fazla dikkatliyimdir.”

Sorumu cevaplamamıştı. Ben de üzerine gitmedim.

Serath'ın sesi yeniden duyulduğunda hepimiz son çalışma için yerlerimize geçtik. Bu kez Coren'le daha az konuştuk. Hareketlerimize odaklandık. Birbirimizin hatalarını düzeltirken aramızdaki mesafe biraz daha azalmıştı.

Dersin sonunda eğitmen hepimizi karşısına topladı.

“Bugün bazıları hızın beceri olmadığını öğrendi. Bazıları da doğru karar vermenin her zaman saldırmak anlamına gelmediğini.”

Bakışları kısa bir an üzerimde durdu.

“Silahınız elinizdeyken yapabileceğiniz en tehlikeli şey, kendinizi yenilmez sanmaktır. İkinci en tehlikeli şey ise kontrolünüzü kaybettiğiniz hâlde bunu fark etmemektir.”

Bir an sustu. Sonra bakışlarını doğrudan bana çevirdi.

“Bazılarınız bu uyarıyı özellikle dikkate almalı.”

Salonun sessizliğinde kimin kastedildiğini anlamak zor değildi.

Yüzümü ifadesiz tutmaya çalıştım.

Serath'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Bunun üzerine düşünmeni öneririm, Thalor. Tabii düşünmek, hareket etmekten daha fazla zamanını almazsa.”

Birkaç öğrenci gözlerini kaçırdı. Birinin gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdığını gördüm.

“Anladım, profesör,” dedim.

“Bundan pek emin değilim.”

Cevap vermedim. Ona istediği karşılığı vermeyecektim.

Sözlerini bitirdiğinde öğrenciler silahlarını raflara bırakmaya başladı.

Ben hançerimi yerine koyarken Serath'ın bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissettim.

Başımı kaldırdım.

Bana bakıyordu.

Yüzünde, ders boyunca gördüğüm o ölçülü ifade vardı. Ne öfke ne de memnuniyet. Sanki bir şeyi değerlendiriyordu.

“Bir şeyi merak ediyorum, Aria,” dedi, diğer öğrencilerin çoğu çıkışa yönelmişken.

Olduğum yerde kaldım.

“Efendim?”

“Bir gün karşındaki kişi senden daha güçlü olduğunda ne yapacaksın?”

“Duruma göre değişir.”

“Ne kadar kullanışlı bir cevap.” Sesinde yine o ince alay vardı. “Peki ya durum, sana düşünmek için zaman bırakmazsa?”

“Bir yol bulurum.”

Serath kısa bir kahkaha attı. İçten değildi.

“İşte sorun da bu. Henüz neyle karşı karşıya olduğunu bilmiyorsun ama yine de bir yol bulacağına inanıyorsun.”

“Bunun yanlış olan tarafı ne?”

“Bazen kendine duyduğun güven, sahip olduğun beceriden çok daha büyüktür.”

“Belki de becerimi geliştirmek için buradayım.”

Bir an sessiz kaldı. Bakışları elimdeki eğitim hançerine indi.

“Umarım öyledir. Çünkü seni burada tutan şeyin yeteneğin olup olmadığını henüz anlayabilmiş değilim.”

Sözleri beklediğimden daha ağır geldi. Yüzümde belli etmemeye çalıştım.

“Öğrenmek için vaktiniz var, profesör.”

Serath'ın gözlerinde kısa bir parıltı belirdi. Bunun öfke mi, eğlence mi olduğunu anlayamadım.

“Ne kadar cesur.”

Ardından arkasını döndü.

“Bir dahaki derse geç kalma, Thalor. En azından zamanında gelmeyi öğrenebilirsin.”

Yanından ayrılırken ellerimi yumruk yapmamak için kendimi zor tuttum.

Bunun üzerinde durmamaya karar verdim.

Ama Serath'ın beni izlediğini fark eden tek kişinin ben olmadığımı bilmiyordum.

***

Dışarı çıktığımızda Mila hemen yanıma geldi.

“Nasıl geçti?”

“Coren beni üç kez yendi.”

“Sen de onu yendin mi?”

“Bir kez.”

Mila elini göğsüne koydu.

“İnanılmaz. Tarihe geçecek bir başarı.”

“İstersen bir dahaki derste seninle eşleşirim.”

“Ben seni seviyorum, Aria. Bunu yaparak sevgimizi sınamaya gerek yok.”

Güldüm.

Leo da yanımıza geldi. Saçları dağılmış, kolunun üzerinde kırmızı bir iz oluşmuştu.

“Bana kimse dersin savunma çalışmasıyla geçeceğini söylemedi.”

“Ne oldu?” diye sordum.

“Partnerim, savunma çalışmasını saldırı fırsatı olarak değerlendirdi.”

Mila kolundaki izi inceledi.

“En azından hâlâ kolun var.”

“Şimdilik.”

Birlikte koridorda ilerledik. Bir süre dersin zorluklarından konuştuk. Mila, kendi eşleşmesindeki öğrencinin her saldırıdan önce aynı ayağını geri çektiğini fark ettiğini anlattı. Leo ise bunun kendisine neden daha önce öğretilmediğinden yakınıyordu.

“Çünkü ders sırasında başka şeylerle ilgileniyorsun,” dedi Mila.

“Örneğin?”

“İnsanları güldürmekle.”

“Bu da bir yetenek.”

“Akademide işe yaradığına dair henüz kanıt görmedim.”

Leo cevap vermek için ağzını açtı ama sonra güldü.

Koridorun köşesine geldiğimizde Coren'i yeniden gördüm. İki öğrenciyle konuşuyordu. Beni fark edince başını kaldırdı.

“Aria.”

Yanına gittim. Mila ve Leo da birkaç adım geride durdu.

“Evet?”

“Bugünkü son hareketin iyiydi. Ama daha erken karar verseydin seni yine yakalayabilirdim.”

“Bunu yarın da hatırlatacak mısın?”

“Gerekirse.”

“Ne kadar düşüncelisin.”

Coren güldü.

“Bir dahaki derste tekrar deneyelim.”

“Olur.”

Kısa bir vedalaşmanın ardından yanından ayrıldım.

Jaxon'ı koridorun diğer ucunda gördüm. Tek başınaydı. Bakışları bir an Coren'in arkasından gitti, sonra bana döndü.

Yanına gitmek isteyip istemediğime karar veremeden kendisi konuştu.

“Malrik'le iyi anlaştın.”

Sesindeki ton, bunun sıradan bir gözlem olduğuna inanmamı zorlaştırıyordu.

“Birlikte çalıştık. Dersin amacı da buydu.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse?”

Jaxon birkaç saniye sustu.

“Hiç.”

Bu cevap beni sinirlendirdi.

“Bir şey söyleyeceksen söyle. Söylemeyeceksen de neden böyle konuştuğunu tahmin etmek zorunda değilim.”

Bakışları yüzümde sabitlendi.

“Her şeyi açıklamamı bekleme, Aria.”

“Beklemiyorum. Ama söylediğin şeylerin bir anlamı olmasını bekliyorum.”

Bir an için cevap verecek sandım. Sonra yüzündeki ifade yeniden kapandı.

“Dikkatli ol,” dedi.

“Coren'den mi bahsediyorsun?”

“Hayır.”

“Neyden?”

Jaxon bakışlarını kaçırdı.

“Genel olarak.”

İstemsizce güldüm ama bu kez eğlenmiyordum.

“Gerçekten çok açıklayıcısın.”

Yanından geçip Mila ve Leo'ya yetiştim.

Arkamdan seslenmedi.

***

Odamda notumu çıkardığımda kuzey kapısındaki cümle yeniden aklıma geldi.

*Kuzey kapısı uyandığında, hançer önce seni duyacak.*

Kâğıdı masanın üzerine bıraktım. Yanına kütüphanede bulduğum kayıt numarasını ekledim. Hâlâ ne anlama geldiklerini bilmiyordum ama en azından araştırmaya nereden devam edeceğimi biliyordum.

Bugünkü ders de bana bir şey öğretmişti.

Bir açıklık görmek, onu kullanman gerektiği anlamına gelmiyordu. Bazen beklemek, saldırmaktan daha doğruydu.

Hançerimi masanın üzerine koydum.

Metal sessizdi.

Tam defterimi kapatacakken hançerin yüzeyinde ince bir ışık belirdi. Gümüş renkli çizgi, metalin içinden geçip kayboldu.

Elimi uzatmadım.

Bir süre yalnızca baktım.

Sonra hançeri dikkatlice kılıfına yerleştirdim.

Yarın kütüphaneye gidecektim. Kuzey kapısındaki sembolün kaydını bulacak, nottaki sözlerin ne anlama geldiğini öğrenecektim.

Ama bu kez tek bir şeyi de aklımda tutacaktım.

Aurea'da herkes bir şey saklıyor olabilirdi.

Ve ben, kimin ne sakladığını öğrenmeden önce, kendi sırlarımın ne kadarını gösterebileceğime karar vermek zorundaydım.