İlk Sabah

Uyandığımda tavana bir süre baktım.

Aurea Akademisi'ndeki odamın tavanı, Ashkareth'teki evimizin tavanına hiç benzemiyordu. Burada taşların arasına ince gümüş çizgiler işlenmişti. Sabah ışığı bu çizgilerin üzerinden geçerken tavana belli belirsiz bir parıltı yayıyordu.

Bir an nerede olduğumu hatırlayamadım.

Sonra dün yaşananlar aklıma geldi. Gümüş Salon, Meclis üyelerinin yüzleri, hakkımızda konuşurlarken bizi odada yokmuşuz gibi davranmaları ve sonunda önümüze bırakılan kabul belgeleri…

Artık Aurea Akademisi'nin öğrencisiydim.

Bu düşünce beni heyecanlandırmaktan çok huzursuz etti.

Yatağın kenarına oturup odanın geri kalanına baktım. Eşyalarımız yerleştirilmişti. Dolabın kapağı tam kapanmıyordu. Pencerenin önündeki küçük masanın üzerinde, kimin bıraktığını bilmediğim eski bir metal toka duruyordu. İnce işlemeleri kararmış, kenarları aşınmıştı.

Tokayı elime aldım.

Üzerinde bir zamanlar gümüş olduğu belli olan küçük bir desen vardı. Tırnağımla yüzeyindeki kararmayı kazımaya çalıştım ama metalin altından başka bir şey çıkmadı.

Kapının ardından Mila'nın sesi geldi.

“Aria? Uyandın mı?”

Tokayı masaya bırakıp kapıya yöneldim.

“Uyandım.”

“Güzel. Çünkü Leo yemekhaneyi bulamazsak açlıktan öleceğimizi söylüyor.”

Koridora çıktığımda Mila duvara yaslanmış beni bekliyordu. Saçlarını aceleyle toplamıştı. Üzerindeki okul kıyafetinin yakasını düzeltirken yüzünü buruşturdu.

“Bu kıyafetle nefes almak bile yasak olabilir,” diye söylendi.

“Daha ilk sabahımızdan şikâyet etmeye başladın.”

“Ben şikâyet etmiyorum. Durumu tespit ediyorum.”

Koridorun diğer ucundan Leo göründü. Elinde katlanmış bir kâğıt vardı.

“Yemekhaneyi buldum.”

Mila rahatlamış bir ifadeyle doğruldu.

“Sonunda.”

“Fakat hangi kapıdan gireceğimizi bilmiyorum.”

Mila gözlerini kapattı.

“Leo.”

“Ne var? Haritada yemekhanenin yeri işaretlenmişti. Sadece üç tane benzer kapı var.”

“Üçü de aynı koridorda mı?”

“Hayır. Biri alt katta.”

Mila bana döndü.

“Ben onu burada bırakıyorum.”

Leo kâğıdı cebine soktu.

“İkiniz de çok nankörsünüz. Kahvaltı bulmak için hayatımı riske atıyorum.”

“Hayatın değil, sabrımız risk altında,” dedim.

Birlikte merdivenlere yöneldik.

Akademi sabahları çok daha kalabalıktı. Dün gördüğümüz öğrencilerin çoğu şimdi sınıflarına yetişmeye çalışıyor, bazıları merdiven başlarında arkadaşlarıyla konuşuyor, bazıları da ellerindeki kitapları son kez gözden geçiriyordu. Duvarlardaki gümüş lambalar sönmeye başlamıştı. Pencerelerden giren gün ışığı, koridorların taş zemininde uzun şekiller oluşturuyordu.

Yanımızdan geçen iki öğrenci konuşmalarını alçalttı.

“Bunlar dün Gümüş Salon'a getirilenler.”

“Meclis'in kabul ettiği Ashkarethliler mi?”

“Öyleymiş.”

Sözlerini duymadığımızı sanıyorlardı.

Mila'nın yüzü gerildi. Leo ise önüne bakmaya devam etti. Ben başımı çevirip onlara bakmadım. Buraya gelirken insanların bizi inceleyeceğini biliyordum. Yine de daha ilk sabahımızda herkesin bizi aynı kelimeyle tanımlaması sinir bozucuydu.

Ashkareth.

Sanki başka bir özelliğimiz yokmuş gibi.

Yemekhaneye ulaştığımızda uzun masalar çoktan dolmaya başlamıştı. Yüksek pencerelerden içeri giren ışık, masaların üzerindeki beyaz örtülere vuruyordu. Görevliler gümüş tepsilerde ekmek, meyve ve sıcak içecekler taşıyordu. Her şey düzenliydi. Hatta gereğinden fazla düzenli.

Leo bir tepsi alıp yiyeceklere baktı.

“Burada insanın karnını doyurması için bile seçim yapması gerekiyor.”

Mila ekmeğini tabağına koydu.

“İstediğini al.”

“İstediğim şey, önümde ne olduğunu bilmek.”

“Ekmek.”

“Onu anladım.”

Tepsilerimizi alıp boş bir masaya oturduk. İlk birkaç dakika rahatça yemek yiyebildik. Sonra yan masadaki bir kız sandalyesini bize doğru çevirdi.

“Yeni öğrenciler siz misiniz?”

Mila başını kaldırdı.

“Evet.”

“Kabul töreninde sizi gördüm. Nereden geliyorsunuz?”

“Ashkareth'ten.”

Kızın yüzündeki merak kısa sürede değişti. Yanındaki arkadaşıyla göz göze geldi.

“Ashkareth mi?”

Leo ekmeğinden bir parça kopardı.

“Hayır, yanlış duydun. Buz sarayından geldik.”

Kız ona şaşkınlıkla baktı.

“Ne?”

“Hiç. Kahvaltı yapıyoruz.”

Mila ayağının ucuyla Leo'nun ayağına vurdu.

Kızın arkadaşı araya girdi.

“Orada gerçekten sürekli sis mi var? Bir de şehirdeki fabrikaların havası yüzünden insanların hastalandığını söylüyorlar.”

“Bazen sis olur,” dedim. “Fabrikalar da var. Ama orada yaşayan herkes hasta değil.”

Kız hafifçe kızardı.

“Ben sadece merak ettim.”

“Merak etmekte sorun yok. Duyduğun her şeye inanmakta var.”

Bu kez cevap vermedi. Arkadaşı koluna dokunup onu masasına dönmeye ikna etti.

Leo arkasından baktı.

“İnsanlar bizi tanımadan hakkımızda karar vermekte gerçekten çok başarılı.”

“Bunu onlara kanıtlamaya çalışarak bütün günümüzü harcamayacağız,” dedim.

Mila çatalını tabağına bıraktı.

“Peki ne yapacağız?”

“Akademiyi öğreneceğiz. Derslerimizi takip edeceğiz. Burada ne yapmamız gerektiğini anlayacağız.”

Leo başını salladı.

“Ve yemekhanenin yolunu ezberleyeceğiz.”

“Önceliklerini takdir ediyorum,” dedi Mila.

Kahvaltıdan sonra derslerin başlayacağı saate kadar akademiyi dolaşmaya karar verdik. Bize verilen programda ilk dersin hangi salonda yapılacağı yazıyordu ama ders başlamadan önce binayı tanımak istiyorduk.

Bu kararın ne kadar iyi olduğunu anlamamız uzun sürmedi.

İlk koridorda iki kez aynı merdivene çıktık. İkinci koridorda yanlışlıkla öğretmenlerin kullandığı bir bölüme girdik. Üçüncü denemede Leo, duvardaki işaretlerden birinin bizi doğru yöne götürdüğünü iddia etti ve bizi kütüphanenin arka kapısına çıkardı.

Mila kollarını göğsünde birleştirdi.

“Bizi burada kaybedersen seni bulmak için uğraşmayacağım.”

“Beni kaybetmek mümkün değil.”

“Dün yemekhaneyi bulamadın.”

“Dün farklı bir durum vardı.”

“Bugün de farklı bir durum var. Kaybolduk.”

Leo cevap vermek yerine duvardaki büyük haritaya yaklaştı.

Harita, koyu renkli ahşap bir çerçevenin içine yerleştirilmişti. Akademinin katlarını gösteren çizimlerin altında, Gök medeniyetinin eski sınırlarını belirten daha büyük bir harita bulunuyordu. Kâğıdın kenarları sararmış, bazı bölgelerin üzerine sonradan yeni işaretler eklenmişti.

Leo haritanın önünde durdu.

“Şuna bakın.”

Mila yanına gitti. Ben de yaklaştım.

Haritada Aurelion ve çevresindeki bölgeler açıkça gösterilmişti. Gümüş Işık Köprüsü'nün geçtiği alan, ince bir çizgiyle işaretlenmişti. Daha uzakta, haritanın kenarına sıkışmış bir bölge vardı.

Ashkareth.

İsmimiz haritanın üzerinde küçücük duruyordu. Çevresindeki sınır çizgileri diğer bölgelerden farklıydı. Bazı çizgiler silinmiş, bazılarıysa kalın mürekkeple yeniden çizilmişti.

“Bu harita çok eski,” dedim.

Leo başını eğerek alt kısmındaki yazılara baktı.

“Burada başka bir şey yazıyor.”

Yazı, kâğıdın rengiyle neredeyse aynı hâle gelmişti. Haritanın alt kenarına yakın, sonradan eklenmiş gibi duran kısa bir not vardı.

Eğilip okumaya çalıştım.

“Sürgün…”

Kelimenin devamı silinmişti.

Mila kaşlarını çattı.

“Sürgün mü? Ashkareth'in altında neden böyle bir şey yazıyor?”

“Belki de haritanın eski hâliyle ilgilidir,” dedim. “Sınırlar değişmiş olabilir.”

“Bir bölgenin sınırının değişmesiyle sürgün edilmesi aynı şey değil.”

Mila haklıydı.

Haritanın önünde biraz daha kaldık. Yazının devamını seçebilmek için başımı yana eğdiğim sırada arkamızdan bir ses duyuldu.

“Eski haritaları inceliyorsunuz demek.”

Üçümüz birden döndük.

Elinde ince bir dosya taşıyan yaşlı bir görevli yanımıza gelmişti. Saçları tamamen beyazdı. Akademinin koyu renkli kıyafetini giyiyordu ama yakasındaki işaret diğer görevlilerinkinden farklıydı.

Leo haritayı gösterdi.

“Burada Ashkareth'in altında bir not var. Sürgün yazıyor. Ne anlama geliyor?”

Görevli haritaya baktı. Bakışları kelimenin üzerinde kısa bir süre durdu.

“Çünkü eskiden sınırlar böyle değildi.”

Mila bir adım yaklaştı.

“Peki Ashkareth neden ayrı gösterilmiş?”

Görevli hemen cevap vermedi. Dosyasını kolunun altına sıkıştırıp haritanın çerçevesini inceledi.

“Bu harita yıllar önce hazırlanmış. Üzerindeki kayıtların bir kısmı artık geçerli değil.”

“Peki sürgün kelimesi?” diye sordum.

Görevli bu kez doğrudan bana baktı.

“Bazı kelimeler, yazıldıkları dönemin koşulları bilinmeden yanlış anlaşılabilir.”

“Öyleyse o koşullar neydi?”

Leo'nun yüzünde, bir cevap alana kadar buradan ayrılmayacağını gösteren o inatçı ifade belirmişti.

Yaşlı görevli hafifçe iç çekti.

“Bunu öğrenmek istiyorsanız Tarih ve Büyü Arınma dersinizi dikkatle dinleyin. Öğretmeniniz size eski sınırların nasıl değiştiğini anlatacaktır.”

“Yani biliyorsunuz ama anlatmayacak mısınız?” dedi Leo.

Mila dirseğiyle ona dokundu.

Görevli alınmış görünmedi. Aksine, Leo'nun sorusunu bekliyormuş gibi başını hafifçe eğdi.

“Benim görevim size ders vermek değil. Ayrıca bu haritanın önünde bütün sabahınızı geçirirseniz ilk dersinize geç kalacaksınız.”

Haritanın alt köşesini tutup çerçevenin içindeki küçük metal mandalı kontrol etti. Ardından çerçeveyi duvardan çıkardı.

Mila şaşkınlıkla ona baktı.

“Haritayı kaldırıyor musunuz?”

“Bakım için.”

“Az önce üzerindeki kayıtların geçerli olmadığını söylediniz.”

“Bu, haritanın korunmasına gerek olmadığı anlamına gelmez.”

Görevli haritayı kolunun altına aldı. Gitmeden önce bana döndü.

“Bir tavsiye vereyim. Burada karşınıza çıkan her eski kayıt için bir açıklama bulmaya çalışmayın. Önce neye baktığınızı öğrenin.”

“Bunu nasıl yapacağız?”

“Derslerinize girerek.”

Bunu söyledikten sonra koridorun sonuna doğru yürüdü.

Arkasından bakarken Leo kollarını iki yana açtı.

“Harika. İlk sabahımızda bir harita bulduk, bir kelime okuduk ve hiçbir cevap alamadık.”

“En azından artık hangi derste soru soracağımızı biliyoruz,” dedim.

Mila haritanın boş kalan duvarına baktı.

“Bence asıl tuhaf olan, adamın haritayı hemen kaldırmasıydı.”

“Belki gerçekten bakıma ihtiyacı vardır.”

Leo bana döndü.

“Sen buna inanıyor musun?”

“İnanıp inanmamam bir şeyi değiştirmiyor. Harita şu an elimizde değil.”

Mila başını salladı.

“Öyleyse Tarih ve Büyü Arınma dersinde soracağız. İkimiz de soracağız.”

“Üçümüz de,” diye düzeltti Leo. “Bunca merdiveni boşuna çıkmadık.”

İlk dersimizin yapılacağı salonu bulmak için yeniden yola koyulduk. Bu kez duvarlardaki işaretleri takip ettik ve sonunda doğru koridora ulaştık.

Kapının üzerinde dersin adı yazıyordu: TARİH VE BÜYÜ ARINMA.

Leo kapıyı açmadan önce bana baktı.

“Hazır mısın?”

İçeriden öğrencilerin konuşmaları duyuluyordu. Birkaç sıra dolmuştu bile. Pencerelerin önündeki masada eski kitaplar ve büyük bir dünya haritası duruyordu.

“Hayır,” dedim. “Ama gireceğiz.”

Mila gülümsedi.

“İşte bu, ilk kez mantıklı bir cevap oldu.”

Leo kapıyı açtı ve üçümüz birlikte sınıfa girdik.