Gölgenin Ardında

Annemin odasının kapısında uzun süre öylece kaldım.

İçeri girmeye cesaret edemiyordum.

Aslında ortada korkacak bir şey yoktu. Oda hâlâ aynı odaydı. Yatak aynı yerdeydi. Pencerenin önündeki eski perde, dışarıdan gelen rüzgârla hafifçe hareket ediyordu. Komodinin üzerinde annemin yıllardır kullandığı küçük seramik kupa duruyordu.

Ama annem yoktu.

İnsan birinin yokluğunu, o kişi gittikten sonra geride bıraktığı şeylerden anlıyormuş.

Kupasından.

Sandalyenin üzerinde duran hırkasından.

Yatağın kenarında hâlâ hafifçe çökmüş olan yastığından.

Bazen de evin içindeki sessizlikten.

Elimi kapının kenarına koydum.

“Anne…”

Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki kendim bile zor duydum.

Cevap gelmedi.

Mila arkamda duruyordu. Leo ise koridorun diğer ucunda, ellerini ceplerine sokmuş, sessizce bize bakıyordu.

Hiçbirimiz annemin adını yüksek sesle söylemek istemiyorduk. Sanki yüksek sesle söylersek onun gerçekten gitmiş olduğunu kabul etmiş olacaktık.

Mila yanıma geldi.

“Onu bulacağız.”

Başımı çevirmeden cevap verdim.

“Ya bulamazsak?”

Mila sustu.

Bu, son günlerde ilk defa birimizin diğerine verecek cevabı olmadığını gösteriyordu.

Leo yavaşça yaklaştı.

“Bulacağız.”

Ona baktım.

Gözlerinde her zamanki o hafif alaycı ifade yoktu.

“Sen de buna inanıyor musun?”

Bir an düşündü.

“İnanmak zorundayım.”

Sonra gözlerini annemin odasına çevirdi.

“Çünkü o kadın bizi çocukken evine aldı. Bizi kendi çocuklarından ayırmadı. Şimdi sıra bizde.”

Boğazım düğümlendi.

Mila gözlerini kaçırdı.

Annem bizi yalnızca beslememişti. Bizi bir arada tutmuştu. Kötü günlerimizde önümüze yemek koymuş, birbirimize sırtımızı döndüğümüzde bizi aynı masaya oturtmuştu. Bazen hiçbirimizin konuşmak istemediği akşamlarda bile mutfakta bir şeylerle uğraşır, evin içinde onun varlığını hissettirirdi.

Şimdi aynı evdeydik ama hiçbirimiz kendimizi evimizde hissetmiyorduk.

İçeri girdim.

Yatağın kenarına oturdum ve elimle çarşafın üzerinde gezdirdim.

Soğuktu.

Dün gece annem burada uyumuştu.

Belki de uyumamıştı.

Belki pencerenin önünde saatlerce durmuş, dışarıdaki karanlığı izlemişti. Belki de başına gelecekleri biliyordu.

Bunu düşününce göğsüm sıkıştı.

“Neden bize söylemedin?” diye fısıldadım.

Cevap yine yoktu.

Komodinin çekmecesini açtım. İçinde birkaç eski iğne, iplik ve küçük bir tarak vardı. Alt çekmecenin arkasına sıkıştırılmış kâğıtları görünce durdum.

Annemin eski mektupları.

Onları daha önce de görmüştüm ama hiç okumamıştım. Bazılarının kâğıdı sararmış, kenarları kıvrılmıştı. Çoğunun üzerinde isim yoktu.

Mila yanıma oturdu.

“Belki bunlarda bir şey vardır.”

Mektupları tek tek çıkardım.

İlk birkaç tanesi anlamsızdı. Eski alışveriş listeleri, yarım kalmış notlar, ne zaman yazıldığı belli olmayan birkaç isim…

Sonra bir kâğıdın üzerinde durdum.

Üzerinde yalnızca bir cümle vardı.

**Gümüş ışık her şeyi aydınlatmaz.**

Yazıyı tanıyordum. Annemin el yazısıydı.

Kâğıdı çevirdim. Arka tarafı boştu.

Leo omzumun üzerinden baktı.

“Bunu neden saklamış?”

“Bilmiyorum.”

Mila mektubu elimden aldı, yazıya dikkatlice baktı.

“Belki de bunu birine hatırlatmak için yazmıştır.”

“Ya kendine hatırlatmak için yazdıysa?”

İkisi de bana döndü.

Kâğıdı geri aldım. Annemin son günlerdeki hâlini düşündüm. Konuşmalarımızı yarıda kesişini, bazı sorularıma cevap vermeyişini, evde yalnız kaldığında kapıları kontrol edişini…

Bütün bunları fark etmiştim.

Ama fark etmekle anlamak aynı şey değildi.

“Bizi korumaya çalışıyordu,” dedim.

Bunu söylerken ilk kez annemin benden bir şey saklamış olmasına kızmadım. En azından birkaç saniyeliğine.

Belki de bana anlatamadığı şeyler vardı.

Belki de anlatmaya fırsat bulamamıştı.

Mektupları yeniden çekmeceye koyarken aralarından küçük, katlanmış bir kâğıt yere düştü.

Eğilip aldım.

Üzerinde bir tarih ve iki kelime vardı.

**Saat kulesi.**

Tarihin yanına küçük bir işaret çizilmişti. Spiral.

Kâğıdın kenarında annemin aceleyle yazdığı kısa bir not daha vardı.

*Eğer geri dönemezsem…*

Cümlenin devamı yoktu.

Bir süre kâğıda baktım.

“Ne yazıyor?” diye sordu Mila.

Kâğıdı ona uzattım.

Leo yanımıza geldi. Üçümüz de aynı satıra baktık.

“Bu bir buluşma yeri olabilir,” dedi Leo. “Annen oraya gitmiş olabilir.”

“Ya da bir başkasıyla orada buluşacaktı.”

“Aria, ikisi de mümkün.”

Kâğıdı elimden geri aldım.

Saat kulesini biliyordum. Eski pazarın arkasında, uzun zamandır kullanılmayan taş bir yapıydı. Çocukken önünden geçtiğimizi hatırlıyordum. Annem oraya her baktığında yürüyüşünü hızlandırırdı.

O zamanlar bunun üzerinde durmamıştım.

Şimdi ise o küçük ayrıntı, aklımın içinde dönüp duruyordu.

“Gitmeliyiz,” dedim.

Leo hemen karşı çıkmadı. Önce kâğıda, sonra bana baktı.

“Gündüz gitmek daha güvenli olur.”

“Ya oradaki şey kaybolursa?”

“Aria, anneni bulmak istiyoruz. Ama kendimizi de tehlikeye atamayız.”

Haklıydı.

Bundan nefret ediyordum ama haklıydı.

Kâğıdı cebime koydum.

“Gün doğana kadar bekleriz.”

O gece kimse doğru dürüst uyumadı.

Ben annemin odasında kaldım. Mila kapının yanındaki sandalyeye oturdu, Leo ise salonda bekledi. Arada bir gözlerimi kapatıyor, ardından evin içindeki en küçük sese uyanıyordum.

Bir keresinde dış kapının önünden ayak sesleri geçti. Hemen doğruldum.

“Anne?”

Kelimeler ağzımdan düşünmeden çıkmıştı.

Sonra sustum.

Ayak sesleri uzaklaştı.

Yüzümü ellerimin arasına aldım. Ağlamak istemiyordum ama gözlerimin yanmasına engel olamıyordum. Annem olmadan geçen her saat, onun geri dönme ihtimalini biraz daha uzaklaştırıyormuş gibi geliyordu.

Sabaha karşı Mila yanıma geldi.

“Biraz dinlenmelisin.”

“Uyursam bir şeyleri kaçıracakmışım gibi geliyor.”

“Ne kaçıracaksın?”

Cevap veremedim.

Belki kapının açılmasını.

Belki annemin sesini.

Belki de uyandığımda bütün bunların yalnızca kötü bir rüya olduğunu görmeyi.

Mila yatağın kenarına oturdu.

“Aria, sen uyurken de burada olacağım.”

Ona baktım.

Bir şey söylemeden başımı omzuna yasladım.

Bir süre öyle kaldık.

Annemin yokluğunu ortadan kaldıramazdı. Hiçbirimiz kaldıramazdık. Ama en azından o an, sessizliğin içinde tek başıma değildim.

***

Saat kulesine vardığımızda sabahın sisi henüz dağılmamıştı.

Eski pazarın arkasındaki sokaklar, günün bu saatinde neredeyse boştu. Kapalı dükkânların önünden geçerken ayakkabılarımızın taşlara vuran sesini duyabiliyordum. Kule, meydanın sonunda yükseliyordu. Taşları kararmış, metal parçaları paslanmıştı. Saatin ibreleri yıllar önce durmuş olmalıydı.

Kapının önünde durdum.

Annemin buraya geldiğini hayal etmeye çalıştım.

Belki tek başınaydı.

Belki biriyle konuştu.

Belki de buraya hiç gelmedi.

Artık hiçbir ihtimalden emin olamıyordum.

Leo kapıyı itti. Ağır bir gıcırtı duyuldu.

İçeri girdik.

Kulenin içi soğuktu. Duvarlarda eski mekanizmalar, kırılmış dişliler ve paslı demir parçaları vardı. Tozun üzerinde uzun zamandır kimsenin yürümediğini gösteren ince bir tabaka duruyordu.

Mila kapının yanında kaldı.

“Bir şey duyarsanız seslenin.”

“Sen de tek başına dışarı çıkma,” dedim.

Başını salladı.

Leo'yla birlikte arka tarafa ilerledim. Kâğıttaki spiral işaretini hatırlıyordum. Annemin hangi noktaya baktığını bilmiyordum ama böyle bir işaret bırakmışsa rastgele bir yere gelmemizi istememiş olmalıydı.

Duvarın dibinde eski bir masa vardı.

Üstü tozla kaplanmıştı. Altında kırık bir tahta sandık duruyordu.

Eğilip sandığı çektim.

İçinde paslı metal parçaları, birkaç eski bez ve küçük bir deri kese vardı. Keseyi elime aldığımda içinden metal bir şeyin sesi geldi.

Açtım.

İçinde ince, gümüş renkli bir halka vardı. Üzerine spiral işlenmişti.

Aynı sembol.

Parmaklarım halkanın üzerinde durdu.

“Bunu tanıyor musun?” diye sordu Leo.

“Hayır.”

Ama sembolü tanıyordum. Halkanın kendisini değil, üzerindeki işareti.

Hançerimin kabzasında da aynı spiral vardı.

Halkayı avucumda tutarken hançer belimde hafifçe ısındı. Bu kez görüntü görmedim. Yalnızca kısa bir sıcaklık hissettim; sonra her şey normale döndü.

“Bunu buraya annem koymuş olabilir,” dedim.

Leo kesenin içini kontrol etti.

“Başka bir şey var.”

Kesenin dibinden küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.

Kâğıt eskiydi ama üzerindeki yazı hâlâ okunuyordu. Açıp masanın üzerine serdik.

Bu bir haritaydı.

Ashkareth'in eski sokaklarını gösteren, elle çizilmiş küçük bir harita. Bazı sokakların isimleri silinmişti. Saat kulesinin yeri işaretlenmişti. Oradan başlayan ince bir çizgi, şehrin dışına doğru uzanıyordu.

Çizginin sonunda tek bir kelime vardı.

**Aurelion.**

Mila yanımıza geldi. Haritaya baktığında yüzü ciddileşti.

“Bu, buradan bir yere giden yolu gösteriyor.”

“Evet,” dedim.

Leo parmağını çizginin üzerinde gezdirdi.

“Bu eski yol artık kullanılmıyor olabilir. Şehrin dışına çıkıyor.”

Haritanın arkasını çevirdim. Orada da bir not vardı. Annemin yazısıydı.

*Beni arıyorsan, izleri takip et. Ama kime güvendiğine dikkat et.*

Kâğıdı tutan parmaklarım soğudu.

Bu, annemin hayatta olduğunun kanıtı değildi. Haritayı ne zaman çizdiğini bilmiyordum. Belki günler önce hazırlamıştı. Belki kaybolmadan çok önce buraya bırakmıştı.

Ama bu kez elimizde yalnızca bir uyarı yoktu.

Bir yer vardı.

Bir yön vardı.

Ve annemin kendi eliyle çizdiği bir yol vardı.

Kâğıdı dikkatlice katlayıp cebime koydum.

“Bunu kimseye göstermeyeceğiz,” dedim.

Leo başını salladı.

“Önce yolun nereye çıktığını öğrenmeliyiz.”

Kulenin dışından bir ses geldi.

Üçümüz de sustuk.

Kapının önünde biri duruyordu. Ardından iki kişinin daha ayak seslerini duydum.

Mila'nın yüzü gerildi.

“Gök görevlileri mi?”

Kapıya yaklaşıp aralıktan baktım.

Beyaz giysili iki asker meydanın öteki tarafında duruyordu. Biri çevreyi inceliyor, diğeri elindeki kâğıda bakıyordu. Bizi gördüklerini bilmiyordum.

Ama burada daha fazla kalamazdık.

Leo arka taraftaki dar geçidi işaret etti.

“Buradan çıkabiliriz.”

Haritayı cebimde kontrol ettim. Gümüş halkayı da kesenin içine koyup aldım. Ardından üçümüz, kulenin arka tarafındaki dar çıkıştan sokağa geçtik.

Koşmadık.

Koşarsak dikkat çekecektik.

Başımızı öne eğip eski pazarın arka sokaklarından ilerledik. Birkaç kez arkamıza baktık ama bizi takip eden kimseyi göremedik.

Eve ulaştığımızda kapıyı kapatıp kilitledim.

İlk işim annemin odasına gitmek oldu.

Yatağın kenarına oturdum. Cebimdeki haritayı çıkarıp tekrar açtım. Aurelion'a uzanan çizgiye baktım.

Annem bu yolu biliyordu.

Belki oraya gitmişti.

Belki birileri onu götürmüştü.

Belki de bir yerde, bu kâğıdı bulmamı bekliyordu.

Bilmiyordum.

Ama artık yalnızca kapının açılmasını beklemeyecektim.

Mila yanıma oturdu. Leo da odanın kapısında durdu.

“Ne yapacağız?” diye sordu Mila.

Haritayı katladım.

“Önce bu yolun nereye çıktığını öğreneceğiz. Sonra oraya gideceğiz.”

Leo kaşlarını çattı.

“Bu kadar kolay olmayacak.”

“Biliyorum.”

“Bizi bekleyen şeyin ne olduğunu da bilmiyoruz.”

“Onu da biliyorum.”

Mila elimi tuttu.

“Yine de gideceğiz, değil mi?”

Ona baktım.

Annemin yatağı boştu. Komodinin üzerindeki kupa yerindeydi. Hırkası hâlâ sandalyenin arkasına asılıydı. Evde onun yokluğunu hatırlatan her şey aynıydı.

Ama ilk kez, bu yokluğun içinde tutunabileceğim bir şey vardı.

Annemin yazısı.

Annemin çizdiği yol.

Ve onun bize bıraktığı bir iz.

“Evet,” dedim. “Onu bulacağız.”

Haritayı yeniden cebime koydum.

Hançer belimde sessizdi. Gümüş halka avucumda soğumuştu.

Pencerenin dışındaki sis yavaş yavaş dağılıyordu.

Aurelion'a uzanan yol hâlâ bilinmezlerle doluydu. Annemin neden oraya giden bir iz bıraktığını, kime güvendiğini ya da neden tek başına hareket ettiğini bilmiyordum.

Ama artık arayacağımız yeri biliyorduk.

Ve bu kez annemin ardından yalnızca korkuyla yürümeyecektim.

Onu eve getirmek için yürüyecektim.