İstemediğimiz Şeyler

Dersin bitişini bildiren çan çaldığında, yüksek tavanlı salonun içinde ağır bir yankı dolaştı.

Defterimi kapatırken Profesör Elenya ile Jaxon arasında geçen konuşmayı yeniden hatırladım. Söylediklerinin tamamını duymamıştım ama Jaxon'un yüzündeki gerginlik, annesinin yanında bile rahat olmadığını anlamama yetmişti.

Onun hakkında bildiklerim hâlâ birkaç keskin bakıştan ve istemediğini açıkça belli ettiği bir görevden ibaretti.

Mila yanıma geldiğinde çantamı omzuma geçiriyordum.

"Jaxon Thorne," dedi.

"Adını duydum."

"Belli ki bunu özellikle belirtmem gerekiyordu."

Leo çantasını tek omzuna attı.

"Bence güzel bir başlangıç yaptınız."

Ona baktım.

"Henüz birbirimize bir şey fırlatmadık diye mi?"

"Kesinlikle. Akademide beklentileri düşük tutmak gerekir."

Mila dirseğiyle ona vurdu.

"Bir kere de ciddi ol."

"Ciddiyim. Çocuk daha ilk dakikadan bu işi istemediğini söyledi. En azından dürüst."

"Beni tanımıyor bile," dedim.

Leo'nun yüzündeki gülümseme hafifçe silindi.

"Belki de sorun tam olarak budur."

Cevap vermedim.

Ashkareth'te insanların benden hoşlanmadığını anlamak için uzun konuşmalara ihtiyacım olmazdı. Buradaysa kimse açıkça bir şey söylemiyor, ama bakışlar çoğu zaman söylenmeyenleri ele veriyordu.

Salondan çıktığımızda koridor öğrencilerle doluydu. Duvarlardaki eski armalar, renkli camlardan süzülen ışığın altında parlıyordu. Birinin önünden geçerken adımlarımı yavaşlattım.

İç içe geçmiş iki halka, ortalarından geçen ince bir çizgiyle birbirine bağlanmıştı.

Kütüphanedeki mühürlü kapının üzerindeki işarete benziyordu.

Bakışlarımı çektim.

Belki de son günlerde aynı sembolü her yerde arıyordum. Yine de hançerimin kabzasındaki spiral aklıma geldiğinde içimdeki huzursuzluk dinmiyordu.

"Bir sonraki ders nerede?" diye sordu Mila.

Leo programı açtı.

"Batı kanadı."

Mila ona şüpheyle baktı.

"Bu sefer gerçekten mi?"

"İnsan geçmişteki hatalarıyla yargılanmamalı."

"Dün kuzey kanadında yarım saat kayboldun."

"Geçmişteki hatalarıyla yargılanmamalı," diye tekrarladı Leo. "Özellikle de aynı insanlar tarafından."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Tam merdivenlere yönelmiştik ki arkamızdan ismimi duydum.

"Aria."

Jaxon birkaç adım gerimizde duruyordu. Açık renk saçları pencereden gelen ışıkta neredeyse gümüş görünüyordu. Yüzündeki ifade, yapmak istemediği bir işi mümkün olduğunca çabuk bitirmeye kararlı olduğunu gösteriyordu.

"Seninle konuşmam gerekiyor," dedi.

Mila hemen bana baktı.

"Bir sorun mu var?"

"Henüz yok," diye cevap verdi Jaxon. "Olmamasını tercih ederim."

"Ne kadar rahatlatıcı," dedim.

Jaxon'un bakışları gözlerime yerleşti.

"İki dakikanı alacağım."

Mila'nın yüzündeki kuşku kaybolmadı. Yine de koluna dokundum.

"Siz ilerleyin. Sizi bulurum."

Leo giderken Jaxon'a döndü.

"Onu kaybedersen annene ne söyleyeceğini düşünmek isteyebilirsin."

"Leo."

"Tamam, sustum."

İkisi uzaklaşınca Jaxon başıyla koridorun daha sakin bir bölümünü işaret etti. Peşinden yürüdüm ama aramızda mesafe bıraktım.

"Bu görevi ben istemedim," dedi.

"Sanırım bunu üçüncü kez duyuyorum."

Çenesi gerildi.

"Öyleyse anlamışsındır."

"Birinin beni istememesiyle ilgili yeni bir bilgi edinmedim."

Bir an sustu. Beklediği cevap bu değildi galiba.

"Benimle arkadaş olmanı beklemiyorum," dedi sonunda. "Görevim, akademideki kuralları ve bilmen gereken yerleri sana göstermek. Bunun dışında birbirimizin hayatına karışmayabiliriz."

"Harika. Ben de senden arkadaşlık istemiyorum."

"Öyleyse sorun yok."

"Kuralları anlatırken emir vermemeye çalışırsan daha da iyi anlaşırız."

Yüzündeki ifade değişmedi ama bakışlarında belli belirsiz bir sabırsızlık belirdi.

"Yemek salonunun yerini biliyorsun. Derslikleri programından takip edebilirsin. Akademi dışına çıkmak için izin gerekiyor. Mühürlü bölümlere yaklaşmaman gerektiğini de biliyorsun."

Son cümlesinde duraksadım.

"Mühürlü bölümlere mi?"

"Özellikle eski kütüphanenin kuzey tarafına."

"Oradaki kapının ardında ne var?"

Jaxon'un yüzü sertleşti.

"Bu sorunun cevabını öğrenmen gerekmiyor."

"Bu, orada ne olduğunu bilmediğin anlamına mı geliyor?"

"Bu, sana cevap vermeyeceğim anlamına geliyor."

Bir süre yüzüne baktım. Sonra başımı salladım.

"Peki."

Bu kadar çabuk vazgeçmem onu şaşırtmış gibiydi.

"Bu kadar mı?"

"Ne bekliyordun? Kapıyı kırıp içeri girmemi mi?"

Cevap vermedi.

Yanından geçerken ekledim:

"Endişelenme. Şimdilik yalnızca soru soruyorum."

"Şimdilik kelimesini özellikle mi seçtin?"

Dönüp ona baktım.

"Sen de her şeyi bu kadar dikkatle dinlemeye devam edersen belki bir gün nedenini öğrenirsin."

Bu kez cevap vermeden arkamdan baktı.

Merdivenlerin başında Mila ile Leo'yu buldum. Mila daha ben yanlarına ulaşmadan konuşmaya başladı.

"Ne oldu?"

"Akademinin kurallarını anlattı."

Leo iç çekti.

"Gerçekten mi? Ben gizli bir cinayet, yasak bir aşk ya da en azından ailevi bir lanet bekliyordum."

"Jaxon'u tanımak için fazla roman okuyorsun."

"Sen de yazıyorsun. Bu yüzden beklentilerimi yüksek tutuyorum."

Mila güldü. Birlikte batı kanadına ilerledik.

***

İkinci dersimiz Akademi Tarihi ve Siyaset'ti.

Profesör, eski ittifaklardan ve Gök ile Karalı arasındaki çatışmaların akademinin kuruluşundaki rolünden söz ediyordu. Tahtaya çizdiği sınırlar, anlattığı anlaşmalar ve isimler birbirine karışıyordu. Bazı bölgelerin neden haritalardan silindiğini sormak istedim ama önceki derslerde aldığım cevapları hatırlayınca vazgeçtim.

Kayıtlar eksikti.

Sınırlar değişmişti.

Bazı soruların cevabı yoktu.

Bunlar birbirinden bağımsız üç gerçek olabilirdi. Fakat içimde, birilerinin özellikle böyle görünmelerini istediğine dair rahatsız edici bir his vardı.

Ders sona erdiğinde Mila, kütüphaneye uğramamız gerektiğini söyledi. Leo itiraz etmeye çalıştı ama ders programındaki kaynakları bulmak için onun da kitaplara ihtiyacı olduğunu hatırlatınca sustu.

Kütüphanenin yüksek kapılarından içeri girdiğimizde eski kâğıt ve cilalanmış ahşap kokusu karşıladı bizi. Raflar tavana kadar yükseliyor, üst galerilere ulaşan dar merdivenler kitapların arasında kayboluyordu.

Mila kaynak aramak için ayrıldı. Leo, boş bir masaya oturup kitapların insanın hayatını gereksiz yere zorlaştırdığını anlatmaya başladı.

"Bir bilginin bu kadar sayfaya ihtiyacı varsa," dedi, "belki de kimse bilmemelidir."

"Bu cümleyi sınavda yazmayı dene," dedim.

"Akademinin eğitim sistemini değiştirecek ilk öğrenci olabilirim."

Ben de rafların arasında ilerledim. Kadim Duman hakkında temel bilgiler içeren bir kitap arıyordum. Jaxon'un az önce söyledikleri aklıma geldiğinde kuzey bölümüne gitmemeye özellikle dikkat ettim.

Bu, merakımı azaltmadı.

Yalnızca nereye bakmamam gerektiğini artık biliyordum.

Bir rafın önünde durup koyu renk kapaklı bir kitabı çıkardım. Sayfalarını karıştırırken arkamdan bir ses geldi.

"Onunla başlamak daha iyi."

Jaxon'du.

Elindeki kitabı benim önümdeki masaya bıraktı.

"Kadim Duman'ın temel akışlarını anlatıyor. Diğer kitapta aynı şeyler var ama eski terimler kullanılmış."

Kitaba baktım, sonra ona.

"Bana yardım mı ediyorsun?"

"Yanlış kaynakla uğraşmanı önlüyorum."

"Elbette. İyi niyetle ilgisi yok."

"İyi niyetli olduğumu söylemedim."

Cevabına rağmen kitabı aldım.

"Teşekkür ederim."

Jaxon kısa bir an durdu. Sanki bu kelimeyi benden beklemiyordu.

"Önemli değil."

Başka bir şey söylemeden uzaklaşacak sandım ama elini masanın kenarına koydu.

"Bir şey daha var."

Başımı kaldırdım.

"Kuzey bölümünde eski kayıtlar bulunuyor. Bazıları eksik, bazılarıysa yanlış sınıflandırılmış. Orada gördüğün her şeyin doğru olduğunu düşünme."

"Yanlış sınıflandırılmış mı?"

"Akademinin arşivleri kusursuz değil."

"Az önce bana mühürlü bölümlere yaklaşmamamı söyledin. Şimdi de kayıtların güvenilir olmadığını söylüyorsun. Burada güvenebileceğim bir şey var mı?"

Jaxon'un gözleri kısa bir an kuzey galerisine kaydı.

"İnsanlar," dedi, "kitaplardan daha az güvenilir."

Bunu söyledikten sonra kitabını alıp uzaklaştı.

Cümlesi bir uyarı mıydı, yoksa yalnızca kendisi hakkında bir şey mi söylüyordu, anlayamadım.

***

Bir süre sonra Mila elinde iki kitapla döndü. Leo da masaya katıldı. Beraberce ders notlarını karşılaştırırken kütüphanenin kuzey tarafındaki hareketlilik dikkatimi çekti.

İki görevli, rafların arasından uzun bir ahşap merdiven taşıyordu. Bir diğeri, eski bölümün girişinde durup elindeki listeyi kontrol ediyordu. Normalde dikkat çekmeyecek bir hazırlıktı belki ama görevlilerden biri, üzeri koyu kumaşla örtülmüş küçük bir sandığı taşırken diğerlerinden daha dikkatli hareket ediyordu.

Sandığın kenarından ince bir gümüş çizgi görünüyordu.

İç içe geçmiş iki halka.

Elimdeki kalem durdu.

"Aria?" Mila yüzüme baktı. "İyi misin?"

"Şu sandığı gördün mü?"

Mila başını çevirip baktı.

"Hangisini?"

Görevli sandığı bir kapının arkasına taşımıştı. Kumaşın son görünen köşesi de kayboldu.

"Boş ver," dedim.

Ama aklımdaki sembol artık yalnızca duvarlarda ve mühürlü kapıda değildi. Bir şey taşınıyor, bir şey hazırlanıyor ya da bir şey saklanıyordu.

Neyin saklandığını bilmiyordum.

Bunu öğrenmek istiyordum.

***

Akşamüstü odama döndüğümde çantamı masanın yanına bıraktım. Gün boyunca duyduğum cümleler zihnimde birbirine karışmıştı.

*Bazı soruların cevabı yok.*

*Mühürlü bölümlere yaklaşma.*

*İnsanlar, kitaplardan daha az güvenilir.*

Defterimi açıp gün içinde aldığım notları gözden geçirdim. Son sayfanın altına üç kelime yazdım.

**Güç. İrade. Denge.**

Bir süre kelimelere baktım. Ardından altlarına yeni bir cümle ekledim.

*Bir şeyi saklamak, onun varlığını ortadan kaldırmaz.*

Kalemimi bıraktım.

Pencerenin dışında akademinin avlusu görünüyordu. Öğrenciler yemek salonuna doğru ilerliyor, görevliler taş yolların üzerindeki yaprakları topluyordu. Her şey alışıldık düzeninde devam ediyordu.

Tam defterimi kapatacaktım ki belimde taşıdığım hançerden hafif bir sıcaklık yayıldı.

Elim istemsizce kabzasına gitti.

Sıcaklık bir anda kesildi.

Hançeri çıkarmadım. Yalnızca birkaç saniye hareketsiz kaldım. Daha önce de gücünün tepki verdiğini hissetmiştim ama bu farklıydı. Bir saldırıya ya da kendi irademe karşılık vermemişti.

Sanki uzakta bir şey hareket etmişti de hançer bunu benden önce fark etmişti.

Ayağa kalkıp kapıyı kontrol ettim. Koridor sessizdi.

Sonra yeniden masama döndüm.

Hançerin kabzasını avucuma aldığımda spiral biçimli metalin ortasında ince, koyu bir çizgi gördüm. Çizgi gözlerimin önünde bir an parladı, ardından kayboldu.

Bunu daha önce görmemiştim.

Hançeri masaya bıraktım. Nabzım hızlanmıştı ama kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Belki gün boyunca yaşadığım gerginlik yüzünden her ayrıntıya gereğinden fazla anlam yüklüyordum.

Tam o sırada odanın kapısının altından bir kâğıt kaydı.

Olduğum yerde kaldım.

Kâğıt kapının önünde duruyordu. Üzerinde ismim yazılı değildi. Mühür de yoktu. Yalnızca tek bir cümle, siyah mürekkeple aceleyle yazılmıştı.

**Kuzey kapısı uyandığında, hançer önce seni duyacak.**

Kâğıdı elime aldım.

Yazının altında, iç içe geçmiş iki halka vardı.

Aynı sembol.

Başımı kapıya çevirdim. Dışarıda kimse yoktu.

Belimdeki hançer yeniden ısındı.

Bu kez sıcaklık avucuma kadar yayıldı.

Ve odanın ışığı, hiçbir rüzgâr olmadığı hâlde bir anlığına titredi.