Sessizce Yaklaşan

“Gök'ün emriyle kapıyı açın!”

Kapının ardından gelen ses, evin içindeki sessizliği parçaladı.

Mila masanın kenarına tutundu. Leo ayağa kalkmıştı ama kapıya doğru ilerlemedi. Üçümüz de annemin nerede olduğunu görmek için koridora baktık.

Annem mutfaktan çıktı. Yüzünde şaşkınlık yoktu. Sanki bu sesin bir gün yeniden kapısına dayanacağını biliyormuş gibi sakindi. Yalnızca ellerini önlüğüne sildi ve kapıya yöneldi.

“Aria, siz üçünüz odana geçin.”

“Anne—”

“Şimdi.”

Sesindeki sertlik itiraz etmemi engelledi. Mila kolumu tuttu. Leo da önümüze geçerek bizi koridorun sonuna doğru çekti. Ancak odanın kapısını kapatmadım. Aralıktan dışarıyı görebiliyordum.

Annem kapıyı açtı.

Dışarıda üç Gök devriyesi vardı. Gümüş zırhlarının üzerinde şehir ışıkları parlıyor, omuzlarındaki arma karanlıkta bile seçiliyordu. Öndeki adamın elinde ince, metal bir levha bulunuyordu.

“Adınız Elara mı?”

“Bunu zaten biliyorsunuz.”

Adamın yüzü değişmedi.

“Size birkaç soru sormamız gerekiyor.”

“Ne hakkında?”

“Son günlerde evinize gelen kişiler hakkında. Ayrıca eski eşyalara ve kayıtlarına dair bazı bilgiler toplamaktayız.”

Annem kapının eşiğinde durdu.

“Buraya gelen kimse olmadı.”

Devriye elindeki levhaya baktı.

“Bunu doğrulayabilecek misiniz?”

“Evimde olup olmadığını bilmediğim insanları nasıl doğrulayabilirim?”

Adamın bakışları annemin omzunun üzerinden evin içine kaydı. Koridorun karanlığında saklanmaya çalıştım. Mila nefesini tutmuştu; Leo'nun eli kapının kenarında sıkılıydı.

“Evinizde başka kimler yaşıyor?”

“Çocuklarım.”

“İsimleri?”

Annem bir an duraksadı.

“Aria, Mila ve Leo.”

Adımı duyduğumda midem kasıldı. Devriye başını hafifçe kaldırdı.

“Aria hangisi?”

Annemin yüzündeki ifade değişmedi.

“Neden soruyorsunuz?”

“Soruları biz sorarız.”

Leo'nun bana baktığını gördüm. Gözlerinde öfke vardı ama sessiz kalması gerektiğini biliyordu.

Annem kapının önünden çekilmedi.

“Çocuklarımın bu konuyla ilgisi yok.”

“Buna biz karar veririz.”

Devriye, elindeki levhayı diğerine uzattı. İkinci adam kapının çevresini incelerken üçüncüsü sokağa göz attı. İçlerinden biri evin içine adım atmak istediğinde annem kolunu kapının önüne koydu.

“İzinsiz giremezsiniz.”

“Bize engel mi oluyorsunuz?”

“Hayır. Yalnızca ne istediğinizi öğrenmek istiyorum.”

İki taraf birkaç saniye boyunca birbirine baktı. Sonunda öndeki devriye levhayı geri aldı.

“Şimdilik burada kalacağız. Bir şey hatırlarsanız bildireceksiniz.”

“Hatırlayacak bir şeyim yok.”

Adam başını çevirdi. Üçü de merdivenlerden indi. Ayak sesleri sokakta uzaklaşana kadar annem kapıyı kapatmadı.

Sonra kilidi çevirdi.

Bir kez.

Ardından bir kez daha.

Koridordan çıkıp yanına gittiğimde yüzüme bakmadı. Doğruca pencereye yöneldi ve perdenin arasından sokağı kontrol etti.

“Bizi neden arıyorlar?” diye sordum.

“Bilmiyorum.”

“Az önce sana eski eşyalardan ve kayıtlardan söz ettiler.”

Annem perdeyi bıraktı.

“Duyduğun her şeyi anlamlandırmaya çalışma.”

“Peki ne yapayım? Hiçbir şey olmamış gibi mi davranayım?”

“Şimdilik evet.”

“Bunu yapamıyorum.”

Bu kez bana döndü. Gözlerinin altında koyu gölgeler vardı.

“Biliyorum.”

Sesinde öyle bir yorgunluk vardı ki söyleyeceğim diğer sözler boğazımda kaldı. Annem elini omzuma koydu. Dokunuşu kısa sürdü.

“Bugün dışarı çıkmayacaksınız. Kapıyı da kimseye açmayacaksınız.”

“Ya tekrar gelirlerse?”

“Ben konuşurum.”

“Ya seni götürmeye çalışırlarsa?”

Annemin eli omzumdan çekildi.

“Buna izin vermeyeceğim.”

Cevap vermedim. Çünkü ilk kez, annemin de her şeyi kontrol edemeyebileceğini düşünüyordum.

***

O gece odama gittiğimde ev sessizdi. Mila uyumak için yatağına uzanmış, Leo da diğer odada bir şeyler okuyordu. Koridorda annemin ayak seslerini birkaç kez duydum. Kapıları kontrol ediyor, pencerelerin kilitlerini yokluyordu.

Yatağımın altındaki siyah kumaş aklıma geldi.

Onu oraya koyduğumdan beri açmamıştım. Annemin devriyelerle konuşurken gösterdiği tavır, merakımı azaltmak yerine artırmıştı.

Yatağımın yanına çömeldim ve kumaşı çıkardım.

Düğümünü çözdüğümde koyu metalin soğuk yüzeyi avuçlarıma değdi.

Bir hançer.

Bıçağı, ışığın altında siyaha yakın görünüyordu. Metalin içinden geçen ince gümüş çizgiler, yüzeyin üzerinde belli belirsiz uzanıyordu. Kabzasındaki koyu kırmızı izlerse birbirine dolanarak bir spiral oluşturuyordu.

Pazardaki kitabın sayfasında gördüğüm işaret.

Parmağımı kabzaya yaklaştırdım. Bu kez dokunmadan önce tereddüt ettim. Sonra işaretin üzerinden hafifçe geçtim.

Metal bir anda ısındı.

Elimi geri çektim.

Hançer yatağın üzerine düştü. Ses o kadar küçüktü ki koridordan duyulmuş olamazdı. Yine de kapıya baktım.

Bir şey olmamıştı.

Hançeri yeniden elime aldım. Bu kez kabzayı daha sıkı kavramadım; yalnızca avucumda tuttum. Sıcaklık yavaşça kayboldu. Gümüş çizgiler de ilk gördüğüm hâline döndü.

Gözlerimi kısarak işareti inceledim.

Bunun bir süs olduğunu düşünmek istiyordum. Eski bir hançerin kabzasına işlenmiş sıradan bir sembol. Fakat pazardaki kitapta aynı şekli görmüş olmam, bunu söylemeyi zorlaştırıyordu.

Hançerin keskin kenarını dikkatlice çevirdim. Üzerinde bir yazı, bir isim ya da onu kimin yaptığını gösterecek herhangi bir işaret yoktu.

“Beni neden verdin?” diye fısıldadım.

Elbette cevap alamadım.

Kumaşı yeniden sardım. Hançeri yatağımın altına koymak üzere eğildiğim sırada kapım hafifçe tıklatıldı.

Mila başını uzattı.

“Uyumadın mı?”

“Hayır.”

İçeri girdiğinde kumaşı elimde gördü. Yüzü ciddileşti.

“Yine mi bakıyorsun?”

“Yalnızca işareti inceliyorum.”

Mila yatağın kenarına oturdu.

“Leo haklı olabilir. Pazardaki şekle benziyor.”

“Ben de öyle düşünüyorum.”

“Annene soracak mısın?”

“Bugün sormaya çalıştım. Bana neden verdiğini söyledi ama ne olduğunu söylemedi.”

Mila bir süre hançere baktı.

“Belki seni korumak için.”

“Bir hançerle mi?”

“Bilmiyorum, Aria. Ama annem bunu sana verdiyse bir sebebi vardır.”

Hançeri siyah kumaşın içine yerleştirdim.

“Benden saklamamı istediği şeyin beni koruyup korumadığını bile bilmiyorum.”

Mila cevap vermedi. Bir süre yanımda oturduktan sonra elimi tuttu.

“Her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin.”

Bu sözün doğru olduğunu biliyordum. Yine de annemin bana söylemediklerini Mila'nın da bilmediği gerçeğini değiştirmiyordu.

Kumaşı yatağın altına koydum.

“Bunu aramızda tutalım.”

Mila başını salladı.

“Tamam.”

Kapıya yöneldiğinde onu durdurdum.

“Bir şey olursa beni uyandır.”

“Sen de bir şey olursa beni uyandır.”

Gülümsedim.

“Anlaştık.”

Kapı kapandıktan sonra yatağa uzandım. Hançer birkaç adım ötemdeydi. Onunla ilgili hiçbir şeyi bilmiyordum; yalnızca annemin onu sakladığını ve artık bende kalmasının daha güvenli olduğunu söylediğini biliyordum.

Şimdilik bu kadarıyla yetinmek zorundaydım.

***

Sabah olduğunda annem kahvaltıyı hazırlamıştı. Masaya oturduğumda gözleri hemen bana kaydı.

“Onu açtın mı?”

Kaşığı elimde tuttum.

“Evet.”

Annemin yüzünde kısa bir gerginlik belirdi.

“Üzerinde bir şey var mıydı?”

“Bir spiral işareti. Pazardaki eski kitapta gördüğümle aynı.”

Annemin eli çaydanlığın üzerinde durdu.

“Emin misin?”

“Benzemiyor. Aynı.”

Bir süre cevap vermedi. Sonra çaydanlığı masaya bıraktı.

“Bundan sonra onu gereksiz yere yanında taşıma.”

“Ne olduğunu söylemeyecek misin?”

“Şimdi değil.”

“Peki ne zaman?”

Annem karşıma oturdu.

“Bunu sana anlatmam gerektiğini biliyorum. Ama önce bazı şeyleri anlamalıyım.”

“Devriyeler de aynı şeyi öğrenmeye çalışıyor.”

“Onların ne öğrenmeye çalıştığını bilmiyoruz.”

“Sen biliyorsun.”

Annemin bakışları sertleşti.

“Aria.”

“Bana gerçeği söylemeni istiyorum.”

“Ben de sana zarar gelmemesini istiyorum.”

“Bunlar birbirine engel olmak zorunda değil.”

Sözlerimden sonra masada sessizlik oluştu. Annem başını hafifçe eğdi. Bir an için bana cevap verecek sandım.

Sonra kapı çaldı.

Bu kez yalnızca iki kez.

Annem hemen ayağa kalktı. Mila ile Leo da mutfaktan çıkmıştı. Dün gelen devriyelerin geri döndüğünü düşündüm ama annem kapıya yaklaşmadan önce dürbünden dışarı baktı.

Kapıyı açtığında karşısında genç bir kadın vardı. Üzerinde sıradan, koyu renkli bir palto bulunuyordu. Saçlarını başörtüsünün altına toplamıştı; yüzü solgun görünüyordu.

“Elara,” dedi kadın.

Annemin yüzündeki ifade değişti.

“Burada konuşamayız.”

“Vakit kalmadı.”

“Buraya gelmemeliydin.”

“Başka seçeneğim yoktu.”

Kadın sokağın iki ucuna baktı, ardından sesini alçalttı.

“Onlar seni yeniden arıyor.”

Annem kapının arkasında duruşunu değiştirmedi.

“Biliyorum.”

“Artık yalnızca seni aramıyorlar.”

Annemin eli kapının kenarında sıkılaştı.

“Ne demek istiyorsun?”

Kadın bakışlarını evin içine çevirdi.

“Kızını da fark ettiler.”

Mila'nın elinin koluma dokunduğunu hissettim. Leo bir adım öne çıktı ama annem ona bakmadan elini kaldırarak yerinde kalmasını işaret etti.

“Bunu nereden biliyorsun?” diye sordu annem.

“İsmini sordular.”

İçimdeki her şey bir anlığına durdu.

Devriyeler dün kapıda adımı öğrenmişti. Fakat bu kadın onların ne sorduğunu nereden biliyordu?

Annem kapıyı biraz daha kapattı.

“Daha fazla konuşma.”

“Onu buradan götürmelisin.”

“Hayır.”

“Geç kalıyorsun, Elara.”

“Henüz değil.”

Kadın bir an anneme baktı. Sonra başını eğdi.

“Öyleyse dikkatli ol.”

Annem cevap vermedi. Kadın merdivenlerden inip sokağın kalabalığına karıştı.

Kapı kapandığında annem kilidi çevirdi. Ardından arkasını dönerek hepimize baktı.

Bu kez hiçbirimiz soru sormadı.

Çünkü kadının sözlerini hepimiz duymuştuk.

Beni fark etmişlerdi.

Ama kim olduklarını hâlâ bilmiyordum. Gök devriyeleri yalnızca annemin geçmişini mi araştırıyordu, yoksa hançerle bir ilgileri mi vardı? Elimde bu ikisini birbirine bağlayacak bir kanıt yoktu.

Annem masaya geri döndü. Kahvaltı soğumuştu. Hiçbirimiz yemeğe devam etmedik.

“Bugün evden ayrılmıyoruz,” dedi annem.

Bu kez itiraz etmedim.

***

Öğleden sonra annem pencerelerin kilitlerini yeniden kontrol etti. Mila evi toparlamaya çalıştı, Leo ise kapının yanındaki sandalyeye oturup sokağı dinledi. Kimse dün yaşananlar hakkında konuşmak istemiyordu.

Ben odamda, yatağımın kenarında oturuyordum.

Siyah kumaş yatağın altındaydı. Hançeri yeniden çıkarmadım. Onu görmek, sorularıma cevap vermiyordu; yalnızca elimde ne kadar az bilgi olduğunu hatırlatıyordu.

Bir süre sonra kapının önünden ayak sesleri geçti.

Leo'nun sandalyesi gıcırdadı.

Ardından annemin sesi duyuldu.

“Kimse kapıyı açmasın.”

Ayak sesleri durdu.

Kapının öte yanından bir kez vuruldu.

Sonra ikinci kez.

Kimse konuşmadı.

Birkaç saniye sonra kapının altından ince bir kâğıt içeri sürüldü.

Ayak sesleri uzaklaşınca annem kapıya yaklaştı. Kâğıdı yerden aldı ama açmadı. Önce pencereye baktı, sonra mutfağa geçerek kâğıdı masanın üzerine koydu.

Mila ile Leo da yanına geldi.

“Bu ne?” diye sordum.

“Bilmiyorum,” dedi annem.

Kâğıdın üzerinde isim yoktu. Yalnızca tek bir cümle yazılmıştı:

**Kızını saklamak istiyorsan, geçmişinden kaçmayı bırak.**

Annem yazıyı okuduğunda yüzündeki renk çekildi.

Bu kez kâğıdı saklamaya çalışmadı.

Onu masanın üzerinde bıraktı ve ilk defa bana bakarak konuştu.

“Aria, sana anlatmam gereken şeyler var.”

Sandalyeyi çekip oturdum.

“Öyleyse anlat.”

Annem gözlerini kâğıttan ayırmadı.

“Bana söz ver. Ne duyarsan duy, kimseye güvenmek için acele etmeyeceksin.”

“Bunu neden söylüyorsun?”

“Çünkü geçmişimde güvendiğim insanlar yüzünden kaybettiğim şeyler var.”

Sesindeki acı, beni susturdu.

Annem devam etmek için ağzını açtı ama sonra vazgeçti. Kâğıdı ikiye katlayıp avucunun içinde tuttu.

“Bu gece değil,” dedi. “Ama artık daha fazla erteleyemem.”

Ona inanmak istedim. Fakat masanın üzerindeki kâğıt, kapımızın önünde duran devriyeler ve yatağımın altındaki hançer, beklemek için eskisi kadar zamanımız olmadığını söylüyordu.

Annem odasına döndüğünde ben masada kaldım.

Bu kez peşinden gitmedim.

Ne hançeri çıkardım ne de yeni bir cevap aradım. Yalnızca kâğıttaki cümleyi yeniden okudum.

Geçmişinden kaçmayı bırak.

Bunu yazan kişi annemi tanıyordu. Onun geçmişini biliyordu. Ve artık beni de bu geçmişin bir parçası olarak görüyordu.

Kâğıdı masaya bıraktım.

Dışarıda sokak hayatı devam ediyordu. Satıcıların sesleri, uzaktan gelen tekerlek gıcırtıları ve demir atölyelerinin çekiç sesleri birbirine karışıyordu.

Ama evimizin içinde kimse eskisi gibi davranmıyordu.

Çünkü ilk kez annem, geçmişinin kapımızın önüne geldiğini inkâr edememişti.