Kaybolan İz

Annem o gece bana anlatacağı şeyleri anlatmadı.

Mutfaktaki masanın başında oturmuş, önündeki kâğıda bakıyordu. Kâğıdın üzerinde ne yazdığını göremiyordum. Parmakları kenarını sıkıca tutmuştu. Sanki onu biraz gevşetse elindeki her şey dağılıp gidecekmiş gibi.

“Anne?”

Başını kaldırdı.

“Sana anlatmam gereken şeyler var, Aria. Ama bu gece değil.”

Daha önce de böyle söylemişti. Her seferinde bir şey çıkmış, konuşmamız ertelenmişti. Normalde itiraz ederdim. Bu kez etmedim.

“Peki. Yarın anlatırsın.”

Annem bana baktı. Yüzünde tuhaf bir ifade vardı. Gülümsemeye çalıştı ama gülümsemesi gözlerine ulaşmadı.

“Yarın,” diye tekrarladı.

Sonra kalkıp yanıma geldi. Saçımın yüzüme düşen bir tutamını kulağımın arkasına sıkıştırdı. Çocukken de böyle yapardı. Ben saçımı kendim düzeltebilecek yaşa geldiğimde bile vazgeçmemişti.

“Ne olursa olsun, beni dinleyeceksin, değil mi?”

Kaşlarımı çattım.

“Ne demek bu şimdi?”

“Sadece soruyorum.”

“Dinlerim tabii. Bir şey mi oldu?”

Bir süre cevap vermedi.

Sonra alnıma küçük bir öpücük kondurdu.

“Hayır. Bir şey olmadı.”

O an ona inanmıştım.

İnsan sevdiği birine inanırken başına gelecekleri düşünmez. Ben de düşünmedim.

Ertesi sabah uyandığımda ev sessizdi.

Ashkareth'in sessizliği diye bir şey yoktu aslında. Duvarların arasından boruların uğultusu geçer, uzaktaki atölyelerden metal sesleri yükselir, sokaklarda sabahın ilk saatlerinde bile birileri tartışırdı. Ama bizim evimizde annem uyandığında başlayan küçük sesler vardı. Ocağın yanması, mutfak dolabının açılması, fincanın tabağa bırakılması…

O sabah hiçbirini duymadım.

Yatağımda biraz daha kaldım. Annem muhtemelen erkenden kalkmıştı. Belki pazara gitmişti. Bazen un almayı unuttuğunda sabah erkenden çıkar, dönerken de bana sevdiğim küçük çöreklerden getirirdi.

Üzerime hırkamı geçirip odadan çıktım.

“Anne?”

Cevap gelmedi.

Mutfakta yalnızca dün geceden kalan fincan vardı. Annemin fincanı.

İçinde soğumuş çaydan bir parmak kalmıştı. Yanında da katlanmış bir bez duruyordu. Annem tezgâhı silerken o bezi hep aynı yere bırakırdı. Her sabah yeniden katlar, köşelerini birbirine denk getirirdi.

Elimi uzatıp bezi düzelttim.

Sonra fincana baktım.

“Anne, çayın soğumuş.”

Bunu söylerken sanki beni duyabilirmiş gibi mutfağın kapısına döndüm.

Annem birazdan gelecek, diye düşündüm.

Banyoya baktım. Boştu.

Arka odaya geçtim. Orada da yoktu.

Yatak odasının kapısını açtığımda ilk fark ettiğim şey pencere oldu.

Açıktı.

Perde, içeri giren rüzgârla hafifçe hareket ediyordu. Annemin yatağı dağınıktı. Yastığının bir köşesi yere düşmüştü. Komodinin üzerinde duran tarak, her zamanki yerinden biraz uzaktaydı.

İçeri girdim.

“Anne?”

Dolabın kapısını açtım. Elbiseleri asılıydı. Alt raftaki eski ayakkabıları yerindeydi. Komodinin çekmecesini açtım; iplikleri, düğmeleri, küçük dikiş makası oradaydı.

Annem bunları hiçbir yere götürmeden bırakmazdı.

Bir gece evden çıkacak olsa bile ertesi sabah giyeceği şeyi önceden hazırlardı. Pencereyi açık unutmazdı. Üstelik bana haber vermeden gitmezdi.

Bunların hepsini biliyordum.

Yine de kendime başka açıklamalar buldum.

Belki biri çağırmıştı.

Belki bir işi çıkmıştı.

Belki birazdan kapı açılacak, annem elinde bir torbayla içeri girecek ve beni yatak odasında görünce neden öyle dikildiğimi soracaktı.

Yatağın kenarına oturdum.

Elimi annemin yastığına koydum. Kumaş serindi.

“Nerdesin sen?”

Sesim odada kayboldu.

Dün geceyi hatırladım. Bana anlatacağı şeyler olduğunu söylemişti. Yarın demişti.

Yarın gelmişti.

Annem gelmemişti.

Ayağa kalkıp evin geri kalanını bir kez daha dolaştım. Bu kez daha hızlıydım. Kapının arkasına baktım, kilerin kapağını açtım, boş odaya girdim. Sanki bir yerde saklanmış olabilirdi. Sanki biraz daha dikkatli bakarsam onu bulabilirdim.

Kapının yanındaki askıda paltosu duruyordu.

Ayakkabıları da oradaydı.

Annem evden çıkmıştı ama kendisini geri getirecek hiçbir şey almamıştı.

Kalbim hızlandı.

Kapıyı açıp sokağa çıktım.

Önce evin önüne baktım. Sonra köşeye kadar yürüdüm. Annemin sık sık uğradığı küçük dükkâna gittim. Dükkân sahibi beni görünce elindeki kutuyu tezgâha bıraktı.

“Aria? Bu saatte ne oldu?”

“Annemi gördün mü?”

“Elara'yı mı? Hayır. Neden?”

“Evde yok.”

Adam bir an durdu.

“Belki bir yere gitmiştir.”

“Bana söylemeden gitmez.”

Bunu öyle hızlı söyledim ki adam cevap veremedi.

Biraz daha dolaştım. Annemin gidebileceği yerleri düşündüm. Sonra yeniden eve döndüm. Kapıyı açtığımda boş mutfağı görünce içimdeki korku biraz daha büyüdü.

Çünkü annem hâlâ yoktu.

Mila'yla Leo'yu çağırdım.

Mila kapıdan girer girmez yüzüme baktı.

“Aria, ne oldu?”

“Annem kayıp.”

Sözcük ağzımdan çıkınca odadaki her şey değişti sanki.

Mila'nın yüzündeki ifade silindi. Leo bir adım yaklaştı.

“Ne demek kayıp?”

“Evde yok. Sabah uyandığımda yoktu. Dışarı baktım, dükkânlara sordum. Kimse görmemiş.”

Leo hemen kapıya yöneldi.

“O zaman sokakları arayalım. Belki…”

“Aradım!”

Sesim beklediğimden yüksek çıktı.

Leo durdu.

Boğazım acıyordu. Ellerimi birbirine kenetledim.

“Her yere baktım. Evde de yok. Hiçbir yerde yok.”

Mila yanıma geldi. Elimi tutmak istedi ama geri çekildim. Ona kızgın değildim. Bunu biliyordum. Yine de birinin bana dokunması, olan biteni gerçekten yaşıyormuşum gibi hissettiriyordu.

“Belki birinin yanına gitmiştir,” dedi Mila yavaşça.

“Kimin yanına?”

Cevap vermedi.

Çünkü annemin gidebileceği kimseyi biz de bilmiyorduk.

Yatağın üzerindeki örtüyü yeniden düzelttim. Sonra ne yaptığımı fark edip elimdeki kumaşı bıraktım.

“Dün gece benimle konuşacaktı.”

Mila bana baktı.

“Ne hakkında?”

“Geçmişiyle ilgili bir şeyler anlatacağını söyledi. Bir şeyler sakladığını biliyordum ama… Dün gece ilk kez gerçekten anlatacakmış gibi konuştu.”

Sözcüklerin devamı gelmedi.

Annemin yüzü gözümün önüne geldi. Saçımı kulağımın arkasına sıkıştırışı. Bana bakarken bir an duraksaması. Yarın demesi.

Yarın.

“Onu bulacağız,” dedi Mila.

Bu kez elimi tutmasına izin verdim.

Bir süre sonra Leo, yatak odasının penceresinin yanından seslendi.

“Aria, buraya gel.”

Pencerenin altındaki taş zeminde koyu renkli küçük bir kumaş parçası vardı. Eğilip aldım. Kumaşın kenarında ince, gümüş renkli bir iplik uzanıyordu.

Parmaklarımın arasındaki kumaşa baktım.

Annemin değildi diyebilirdim. Öyle demek istedim. Fakat kumaşın dokusu tanıdıktı. Annemin eski kutusunda, yıllardır sakladığı birkaç eşyanın arasında buna benzeyen bir parça görmüştüm.

“Bunu daha önce gördün mü?” diye sordu Leo.

“Bilmiyorum.”

Aslında biliyordum. Yalnızca bildiğim şeyi söylemek istemiyordum.

Kumaşı avucumda sıkıştırdığımda belimdeki hançerden hafif bir sıcaklık yayıldı.

Elimi istemsizce belime götürdüm.

“Ne oldu?” dedi Mila.

“Hiç.”

Sıcaklık kısa süre içinde kayboldu. Hançeri çıkarmadım. Annemin kayboluşunu açıklayacak bir şey bulduğuma sevinemiyordum. Elimdeki kumaşın bir yere ait olması, annemin nerede olduğunu söylemiyordu.

Sadece burada bulunduğunu gösteriyordu.

Belki de.

Bunu düşünmek bile midemi bulandırdı.

Leo pencerenin dışına eğildi.

“Zeminde izler var. Ama buradan nereye gittiklerini anlayamıyorum.”

Yanına geçtim. Taşların üzerinde birbirine karışmış çizgiler vardı. Rüzgârın taşıdığı toz, izlerin çoğunu örtmüştü.

“Annem pencereden mi çıktı?” diye sordum.

Leo cevap vermedi.

“Söylesene.”

“Bilmiyorum, Aria.”

Bilmiyordu.

Kimse bilmiyordu.

O sırada dışarıdan ayak sesleri geldi. Üçümüz de pencereye döndük.

Sokağın karşısında Gök görevlileri yürüyordu. Beyaz giysileri, Ashkareth'in kirli duvarlarının arasında hemen fark ediliyordu. Biri evimizin önünde durdu, başını kaldırıp penceremize baktı.

Perdeyi hızla kapattım.

“Onlarla konuşmalıyız,” dedi Leo. “Belki bir şey görmüşlerdir.”

“Ya da zaten bildikleri bir şeyi bize söylemezler.”

Kendi sesimi tanıyamıyordum. Korkuyordum ama korkumun üzerine öfke oturmuştu. Birine bağırmak istiyordum. Birinin bana annemin nerede olduğunu söylemesini istiyordum.

Gök görevlileri bunu yapabilirdi.

Belki.

Ama onlara güvenmek için hiçbir nedenim yoktu.

Mila, elimdeki kumaşı gösterdi.

“Bunu nerede bulduğumuzu unutmayalım. Belki yakında başka bir iz vardır.”

Başımı salladım.

Annemin odasını bir kez daha kontrol ettik. Leo pencerenin çevresini incelerken Mila dolabın altına düşmüş bir şeyi fark etti: küçük, koyu renkli bir iplik yumağı. Onu elime aldığımda parmaklarım titredi.

Artık evde oturamazdım.

“Eski atölyeye gideceğim.”

Leo hemen bana döndü.

“Neden?”

“Annemin eski eşyalarından bazılarını orada sakladığını biliyorum. Belki biri oradan geçti. Belki bir şey bıraktı.”

“Aria, bunun doğru olduğundan emin değiliz.”

“Hiçbir şeyden emin değiliz!”

Bu kez bağırmadım. Sesim alçalmıştı. Yorulmuştum. Sanki saatlerdir değil, günlerdir annemi arıyordum.

Mila montunu aldı.

“O zaman birlikte gideriz.”

Eski atölye, Ashkareth'in daha az kullanılan sokaklarından birindeydi. Annem beni oraya birkaç kez getirmişti ama içeri girmeme izin vermemişti. Her gelişimizde kapının önünde beklememi söyler, içeride kısa bir süre kalırdı.

O zamanlar merak edip sormuştum.

Bana yalnızca bazı şeylerin nedenini bilmek için doğru zamanın gelmesi gerektiğini söylemişti.

Şimdi o sözleri hatırlamak istemiyordum.

Kapı aralıktı.

İçeri girdiğimizde burnuma eski metal, nemli taş ve toz kokusu geldi. İçerisi karanlıktı. Duvar boyunca sıralanmış rafların çoğu boştu. Yerde devrilmiş küçük bir tabure vardı.

“Elara buraya gelmiş mi?” diye fısıldadı Mila.

Cevap vermedim.

Atölyenin arka tarafına yürüdüm. Her adımda annemi burada bulabileceğimi düşünüyordum. Bir köşeden çıkacak, neden geldiğimi soracak, belki de kızacaktı.

Onun bana kızmasını istiyordum.

Beni azarlamasını, eve dönmemizi söylemesini, dün gece neden soru sormadığımı anlatmasını…

Yeter ki karşıma çıksın.

Arka duvarın dibinde koyu renkli bir kumaş parçası gördüm. Eğilip aldım. Kenarındaki ince gümüş iplik, evimizin penceresinde bulduğumuz parçayla aynıydı.

Bu kez hançer belimde belirgin biçimde ısındı.

Nefesim kesildi.

Bir anlığına atölyenin duvarları kayboldu.

Yerlerini dar, taş bir koridor aldı. Nemli duvarların üzerinde solgun bir ışık titriyordu. Uzakta hızlı ayak sesleri vardı. Koridorun sonunda bir kadın yürüyordu. Yüzünü göremiyordum. Yalnızca saçlarını, omuzlarının hareketini seçebiliyordum.

Onu tanıyordum.

“Anne!”

Kadın durmadı.

Koşmak istedim ama ayaklarım hareket etmedi. Sesim koridorda yankılandı. Kadın başını hafifçe çevirdiğinde görüntü dağıldı.

Yeniden atölyedeydim.

Dizlerim titriyordu. Mila omuzlarımdan tutmuştu.

“Aria! Bana bak. Ne oldu?”

Ağzımı açtım ama konuşamadım.

Annemin yüzünü görmemiştim. Ona yetişememiştim. Onun gerçekten orada olup olmadığını bile bilmiyordum.

Ama o görüntüdeki kadının arkasından koşarken hissettiğim korku hâlâ içimdeydi.

Leo kapıya doğru döndü.

“Birileri geliyor.”

Dışarıdan sesler yükseliyordu. Gök görevlilerinin ayak seslerini tanımak artık kolaydı. Kapının önünde durdular.

“İçeriyi kontrol edin!”

Mila kolumu tuttu.

“Aria, gitmemiz gerekiyor.”

Kumaş parçasını cebime koydum. Hançeri belimde saklayarak atölyenin arka kapısına yöneldik. Leo önce çıktı, sonra Mila'yla ben peşinden gittik.

Dar sokaklardan geçtik. Bir köşeyi dönerken arkamıza baktım. Beyaz giysili görevliler atölyenin önünde görünüyordu.

Koşmayı bıraktığımızda nefes nefeseydik.

Leo duvara yaslandı.

“Artık eve dönmeliyiz. Belki orada bir şey buluruz.”

Başımı salladım.

Eve döndüğümüzde her şey sabah bıraktığımız gibiydi.

Mutfaktaki fincan hâlâ masanın üzerindeydi.

İçindeki çay kuruyup fincanın dibinde koyu bir iz bırakmıştı.

Bir an, annemin kapıyı açıp içeri girdiğini hayal ettim. Bizi görünce nerede olduğumuzu soracaktı. Sonra fincanını alıp yüzünü buruşturarak çayın soğuduğunu söyleyecekti.

O kadar sıradan bir şeydi ki.

Onu yeniden yaşayabilmek için neler vermezdim.

“Aria,” dedi Mila.

Masaya bakmayı bıraktım.

Elinde küçük bir kutu tutuyordu. Kutuyu nereden bulduğunu sordum.

“Yatak odasındaki dolabın arkasındaydı. Daha önce orada mıydı, bilmiyorum.”

Kutuyu tanıdım. Annemin eski eşyalarını sakladığı kutuya benziyordu ama bu daha küçüktü. Kapağını açtığımda içinde katlanmış bir kâğıt vardı.

Annemin el yazısını ilk satırdan tanıdım

Aurelion'a güvenme.

Kâğıdı tekrar okudum.

Sonra bir kez daha.

Altında başka bir açıklama yoktu. Yalnızca küçük bir spiral işareti vardı.

Parmaklarımı yazının üzerinde gezdirdim. Annem bunu benim bulmamı mı istemişti? Yoksa kutuyu bir başkası mı bırakmıştı? Bu soruların hiçbirinin cevabını bilmiyordum.

Kâğıdı cebime koydum.

Leo, annemin odasının kapısında duruyordu. Mila masanın yanında sessizce bekliyordu. İkisi de bir şey söylemek istiyor ama nereden başlayacaklarını bilmiyorlardı.

Ben de bilmiyordum.

Saatler geçmişti. Annemi aradığımız sokaklar kararmış, evin içindeki gölgeler uzamıştı. Birkaç kez kapıya koştum. Her seferinde başka birinin ayak sesleri olduğunu anladım.

Sonunda Mila'yla Leo gitmek zorunda kaldı. Yarın erkenden yeniden arayacağımıza söz verdiler.

Kapıyı kapattıktan sonra mutfağa döndüm.

Annemin fincanını elime aldım. Yıkamak için lavaboya götürdüm ama musluğu açamadım. Fincanın kenarında dudaklarının bıraktığı silik izi aradım. Bulamadım. Yine de onu masaya geri koydum.

O gece annemin odasında uyudum.

Yatağın bir tarafı boştu. Battaniyeyi üzerime çektim ama üşümem geçmedi. Gözlerimi kapattığımda koridordaki kadını gördüm. Ona yetişemeyişimi, sesimi duymayışını düşündüm.

Sonra dün geceyi hatırladım.

“Yarın anlatırsın.”

Bunu söyleyen bendim.

Yarın gelmişti. Ben hâlâ buradaydım.

Annemin nerede olduğunu bilmiyordum.

Sabah olduğunda yine onu arayacaktım. Kapı açıldığında başımı çevirecek, sokaktan gelen her sese kulak verecektim. Belki bir gün eve dönecekti. Belki de dönmeyecekti.

Ama o gece, bunu düşünmeye cesaret edemedim.

Yatağın diğer tarafına baktım.

“Anne,” dedim karanlığa.

Sesim o kadar alçaktı ki kendim bile zor duydum.

Bu kez cevap gelmedi.