Pasın Tadı

Ashkareth'te havayı soluduğumda ağzımda her zaman pas tadı kalırdı.

Sabahları bu tat daha belirgin olurdu. Gece boyunca bacalardan yükselen duman, dar sokakların üzerine çöker; taş duvarların çatlaklarına, pencere pervazlarına ve insanların ciğerlerine yerleşirdi. Güneş doğduğunda şehir aydınlanmazdı tam olarak. Yalnızca grinin farklı tonları birbirinden ayrılırdı.

Metal atölyelerinden gelen sıcak demir kokusu, kanalizasyonun ağır kokusuna karışırdı. Rüzgâr bacaların arasından ne kadar sert eserse essin, Ashkareth'in üzerinden hiçbir şeyi bütünüyle uzaklaştıramazdı.

Burada her şeyin kendine ait bir kokusu vardı.

Pasın, kömürün, ıslak taşın ve uzun zamandır açılmamış kapıların…

Ashkareth güzel bir yer değildi.

Ama benim evimdi.

Pencerenin önünde durup sokağı izledim. Aşağıda, taş döşemelerin arasına birikmiş yağmur sularını çiğneyerek yürüyen insanlar vardı. Bir fırının kepengi yeni açılmıştı; sıcak ekmek kokusu, birkaç adım ötede çalışan demircinin örsünden yükselen metal seslerine karışıyordu. Yaşlı bir kadın tezgâhına sebze dizerken bir çocuk annesinin elinden kurtulmaya çalışıyordu.

Her şey her zamanki gibiydi.

Yine de içimde, adını koyamadığım bir huzursuzluk dolaşıyordu.

Sokağı biraz daha dikkatli inceledim. Belki de son günlerde annemin davranışları yüzünden her şeyde bir sorun aramaya başlamıştım. Belki de hiçbir şey değişmemişti.

Arkamdan gelen bir yastık yüzüme çarptı.

“Çekil şuradan.”

Yastığı havada yakalayıp arkamı döndüm.

Mila kapının yanında durmuş, kollarını göğsünde birleştirmişti. Kızıl saçlarını gelişigüzel toplamıştı; yüzündeki ifade ise sabahın bu saatinde bile tartışmaya hazır olduğunu gösteriyordu.

“Günaydın sana da,” dedim.

“Günaydın. Şimdi pencerenin önünden çekil.”

“Neden?”

“Kahvaltı hazırlayacağım.”

Ona baktım.

“Sen mi?”

Mila'nın gözleri kısıldı.

“Evet, ben.”

“Son sefer yumurtayı yakmıştın.”

“Bu sefer yakmayacağım.”

Yatağından doğrulan Leo, yorganın altından başını çıkardı.

“Bence yakacak.”

Mila hiç düşünmeden ona döndü.

“Sen de geçen hafta çorbayı tuz yerine külle yapan kişisin.”

Leo'nun yüzü ciddileşti.

“O kadar da kötü değildi.”

“Çorba griydi, Leo.”

“Gri olması kötü olduğu anlamına gelmez.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Başaramadım.

Mila parmağını bana doğrulttu.

“Sen de başlama.”

“Hiçbir şey söylemedim.”

“Yüzün söylüyor.”

“Yüzümün ne dediğini nereden biliyorsun?”

“Çünkü seni tanıyorum.”

Leo yataktan kalkıp omuz silkti.

“Ben de aynı şeyi düşündüm.”

Mila ikimize de öyle bir baktı ki ikimiz de sustuk. En azından o mutfağa gidene kadar.

Ardından evin içini tencere kapaklarının sesleri doldurdu.

Evimiz küçüktü. İki oda, dar bir mutfak ve kapının önünde ayakkabıların birbirine karıştığı küçük bir girişten ibaretti. Duvarların boyası bazı yerlerde kabarmış, mutfak penceresinin altındaki taşlar nemden koyulaşmıştı. Kışın soğuk içeri sızar, yazın ise metal atölyelerinden yayılan sıcaklık odaların içinde birikirdi.

Yine de burası bize aitti.

Annemle aynı odada kalıyordum. Mila ve Leo diğer odayı paylaşıyordu. Kendi ailelerini kaybettiklerinde annem onları yanımıza almıştı. O zamandan beri bu evde dört kişiydik.

Annem, ben, Mila ve Leo.

Dört kişilik küçük bir dünya.

Bazen dünyanın geri kalanına ihtiyacımız olmadığını düşünürdüm. Ashkareth'in geri kalanını dışarıda bırakabilseydik, belki burada yaşamak daha kolay olurdu.

Sonra annemin son haftalarda giderek sessizleştiğini hatırlardım.

Mutfağa girdiğimde onu pencerenin önünde buldum. Elinde bir kupa vardı ama içindeki içecekten tek bir yudum almamıştı. Bakışları sokağın karşısındaki eski binaya sabitlenmişti.

“Anne?”

Başını çevirmedi.

Biraz yaklaşıp sesimi yükselttim.

“Anne.”

Bu kez irkildi. Kupayı elinde biraz daha sıkı tuttu, ardından bana döndü.

“Uyandın mı?”

“Hayır, hâlâ rüya görüyorum.”

Normalde bu cevabıma gülerdi. O sabah yalnızca dudaklarını belli belirsiz kıpırdattı.

“Güzel.”

Masaya oturdum. Mila önüme bir tabak koydu.

“Bak. Yanmadı.”

Yumurtanın kenarları koyulaşmıştı.

“Biraz yanmış.”

“Aria.”

“Çok değil.”

Leo karşıma oturup çatalını eline aldı.

“Ben yiyebilirim.”

“Senin her şeyi yiyebilmen, onun iyi yemek yaptığı anlamına gelmiyor,” dedim.

“Bunu kişisel algılamam gerekiyor mu?” diye sordu Mila.

“İstersen.”

Leo kahkaha attı. Mila ona peçete fırlatırken annem masaya oturdu.

Ama bizim gülüşmelerimize katılmadı.

Bir süredir bunu yapmıyordu.

“Bir sorun mu var?” diye sordum.

“Yok.”

Cevabı o kadar hızlı vermişti ki soruyu gerçekten düşünüp düşünmediğinden bile emin olamadım.

Mila anneme baktı.

“Son birkaç gündür dalıp gidiyorsun.”

“Yoruldum sadece.”

“Dün gece de uyumadın,” dedi Leo. “Mutfaktan ses geldiğinde uyandım. Sen hâlâ ayaktaydın.”

Annemin parmakları kupanın kulpunda durdu.

“Su içmeye kalkmıştım.”

“Ben geldiğimde pencerenin önündeydin.”

Bu kez annem ona doğrudan baktı.

“Gece yarısı mutfakta ne işin vardı senin?”

Leo ağzını açtı, sonra kapattı.

Mila'nın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Güzel savunma.”

Annem tartışmayı uzatmadı. Kupasını masaya bıraktı ve pencereye döndü. Dışarıdan bir araba tekerleğinin taşların üzerinde çıkardığı sürtünme sesi geldi. Ardından uzakta bir metal kapı kapandı.

Annemin bakışları sese doğru kaydı.

Onu izledim.

“Gök devriyeleriyle ilgili bir şey mi oldu?”

Bu kez yüzüme baktı.

“Nereden çıkardın bunu?”

“Son günlerde dışarı çıkmamı istemiyorsun. Her zamankinden daha fazla tembihte bulunuyorsun.”

“Çünkü Ashkareth eskisi gibi değil.”

Leo'nun elindeki çatal yavaşladı.

“Ben de fark ettim,” dedi.

Annem gözlerini ona çevirdi.

“Neyi fark ettin?”

“Devriyeleri. Son haftalarda ana caddede daha fazla asker var.”

“Kaç haftadır?” diye sordum.

“İki, belki üç.”

Annemin yüzü değişmedi ama kupanın kenarında duran başparmağı gerildi.

“Bundan sonra dışarı çıkarken dikkatli olun. Mümkünse birlikte hareket edin.”

“Neden?” dedim. “Bize söylemediğin bir şey mi var?”

Bir an boyunca yalnızca dışarıdaki şehirden gelen sesleri duyduk.

Annem ayağa kalktı.

“Bugün pazara gidecekseniz ana caddeden ayrılmayın. Hava kararmadan da dönün.”

“Anne—”

“Aria.”

Sesindeki sertlik beni susturdu. Ardından yanıma gelip omzuma dokundu. Eli soğuktu.

“Senden yalnızca dikkatli olmanı istiyorum.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Annem mutfağın diğer tarafına geçti. Konuşma bitmişti ama sorularım bitmemişti.

Bir şey saklıyordu.

Bundan emindim.

Yalnızca bunun ne olduğunu bilmiyordum.

***

Öğlene doğru Mila ile Leo pazara gitmek için hazırlandı. Kapının önünde ayakkabılarımızı giyerken annem yeniden seslendi.

“Aria.”

Başımı kaldırdım.

“Evet?”

“Akşam hava kararmadan dön.”

“Tamam.”

“Ana caddeden ayrılmayın.”

“Tamam, anne.”

Birkaç saniye daha yüzüme baktı. Sanki söylemek istediği başka bir şey vardı da kelimeleri bir türlü seçemiyordu. Sonunda başını salladı.

Mila kapıyı açarken bana eğildi.

“Bizi çocuk sanıyor.”

Leo dışarı çıkıp arkasına döndü.

“Bence seni çocuk sanıyor.”

Mila'nın yüzü düştü.

“Beni mi?”

“Evet.”

“Sen ne oluyorsun?”

Leo göğsünü kabarttı.

“Akıllı.”

Mila kapının yanındaki bez torbayı alıp kafasına attı.

“Yürü.”

Gülerek dışarı çıktık.

Kapıyı arkamızdan kapatırken içeriden kilidin çevrildiğini duydum. Sonra annemin adımları kesildi.

Bir an kapının önünde kaldım.

Nedenini bilmiyordum ama o kilit sesi içimde tuhaf bir duygu bırakmıştı. Sanki annem bizi dışarıya uğurlarken yalnızca kapıyı kapatmamış, içeride kalan bir şeyi de bizden uzak tutmaya çalışmıştı.

“Aria?”

Mila koluma girdi.

“Gel.”

Başımı sallayıp onunla yürümeye başladım.

Pazar meydanına yaklaştıkça sokaklar kalabalıklaştı. Satıcıların sesleri birbirine karışıyor, tezgâhlardaki metal eşyalar rüzgârda hafifçe tınlıyordu. Bazı dükkânların önünde insanlar fiyat pazarlığı yapıyor, dar geçitlerden el arabaları geçiyordu. Her zamanki karmaşanın içinde bile gözüm istemsizce üniformalı birilerini arıyordu.

Leo bir dükkânın önünde durdu.

“Şuna bakın.”

Mila yürümeye devam etti.

“Hayır.”

“Daha ne olduğunu bile görmedin.”

“Yüzünden belli.”

Leo tezgâhtaki küçük metal parçayı eline aldı.

“Eski bir hançer kabzası.”

Mila dönüp baktı.

“Hurda.”

“Her eski şey hurda değildir.”

“Her paslı şey de değerli değildir.”

Ben onların tartışmasını dinlerken parçanın üzerindeki işarete takıldım. Metalin yüzeyi aşınmıştı. Kenarlarında koyu lekeler vardı. Ortasına kazınmış spiral şekil ise neredeyse silinmişti.

Bir adım yaklaştım.

İşareti daha iyi görmek için elimi uzatacakken meydanın öbür ucundan keskin bir metal sesi yükseldi.

Ardından konuşmalar azaldı.

Dört Gök devriyesi meydana girmişti.

Gümüş zırhları, çevrelerindeki kirli taşlara ve koyu renkli kıyafetlere karşı fazlasıyla temiz görünüyordu. Omuzlarındaki işaretler güneş ışığında kısa bir an parladı. İnsanlar yollarından çekildi; bazıları başını eğdi, bazıları ise bakışlarını başka tarafa çevirdi.

Leo'nun sesi alçaldı.

“Annem haklıymış.”

Mila cevap vermedi.

Devriyeler ağır adımlarla meydanı geçiyordu. İçlerinden biri çevredeki dükkânları incelerken diğeri tezgâhların arkasında duran insanlara baktı. Hiçbiri acele etmiyordu.

Sanki aradıkları şeyin bir yere kaçamayacağını biliyorlardı.

Sonra içlerinden biri başını kaldırdı.

Bakışlarımız kesişti.

Gözlerini benden ayırmadan birkaç adım daha attı. Yüzünde öfke ya da merak göremedim. Yalnızca dikkatli, ölçülü bir ifade vardı.

Ardından bakışlarını çekip yürümeye devam etti.

Nefesimi tuttuğumu o zaman fark ettim.

“Aria,” dedi Mila.

Koluma dokundu.

“Gidelim.”

Başımı salladım. Üçümüz kalabalığın arasına karıştık. Birkaç sokak boyunca konuşmadık. Leo bile her zamanki şakalarından birini yapmadı.

Eve dönene kadar o askerin neden bana baktığını düşündüm.

Belki de yalnızca kalabalığı inceliyordu.

Belki de beni başka biriyle karıştırmıştı.

Kendime mantıklı açıklamalar bulmaya çalıştım. Hiçbiri içimdeki huzursuzluğu azaltmadı.

***

Akşam eve döndüğümüzde annem mutfaktaydı. Bizi kapıda görünce elindeki bezi bıraktı.

“Geç kaldınız.”

“Hava daha kararmadı,” dedi Mila.

Annem onun cevabına karşılık vermedi. Bakışları önce Mila'ya, sonra Leo'ya, en son bana kaydı. Sanki hepimizin eksiksiz döndüğünden emin olmak istiyordu.

Mila çantasını masaya bıraktı.

“Gök devriyelerini gördük.”

Annemin yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Kaç kişilerdi?”

Soru ağzından düşünmeden çıkmış gibiydi.

“Dört,” dedim.

Annemin eli tezgâhın kenarında durdu.

“Dört mü?”

“Evet. Meydandan geçtiler.”

Bir şey söylemesini bekledim. Bize ne gördüğümüzü, askerlerin ne yaptığını ya da neden orada olduklarını soracağını düşündüm.

Ama annem yalnızca başını eğdi.

“Anladım.”

Ardından tencerenin kapağını kaldırdı.

“Yemek hazır.”

Konuyu kapatmıştı.

O akşam masada konuşmalarımız her zamankinden kısa sürdü. Leo birkaç kez şaka yapmaya çalıştı ama Mila bile ona doğru düzgün karşılık vermedi. Annem yemeğinin çoğunu tabağında bıraktı.

Yatmaya hazırlanırken onu mutfakta yeniden gördüm. Pencerenin önünde durmuş, sokağın karanlığına bakıyordu.

Yanına gitmedim.

Bana anlatmak istemediği bir şey varsa, onu zorlayarak öğrenebileceğimden emin değildim. Ama odama dönerken aklımda tek bir soru vardı:

Annem Gök devriyelerinden neden bu kadar korkuyordu?

O gece cevabı öğrenemedim.

Yatağa uzandığımda evin içi sessizleşmişti. Mila ile Leo'nun odasından hafif nefes sesleri geliyor, dışarıdan ara sıra bir arabanın tekerlekleri taşların üzerinde sürtünüyordu. Ashkareth hiçbir zaman bütünüyle sessiz kalmazdı. En derin gecelerde bile duvarların ardından metalin metale çarpmasını, uzaktaki bacaların uğultusunu duymak mümkündü.

Gözlerimi kapatmaya çalıştım.

Tam uykuya dalacakken dışarıdan kısa, keskin bir ses geldi.

Metal metale çarpmıştı.

Ardından bir ayak sesi duyuldu.

Gözlerimi açtım.

Annem de aynı anda doğruldu.

Birbirimize baktık. O, sesin nereden geldiğini zaten biliyormuş gibi yatağından kalktı ve pencereye yöneldi.

“Sen de duydun mu?” diye fısıldadım.

Annem cevap vermedi.

Perdenin önünde durdu. Eli kumaşa uzandı ama hemen açmadı. Önce dışarıdaki sesleri dinledi. Sonra perdeyi yalnızca bir parça araladı.

Yüzünü göremiyordum.

Ama omuzlarının bir anda gerildiğini gördüm.

“Anne?”

Perdeyi kapattı.

“Yatağına dön.”

“Ne oldu?”

“Hiçbir şey.”

Yalan söylediğini biliyordum.

Yatağımda doğrulup onu izlemeyi sürdürdüm. Annem pencerenin önünden uzaklaşırken ellerini birbirine kenetlediğini fark ettim. Parmakları titriyordu.

Annem kolay korkan biri değildi.

Ashkareth'te büyümüş, bu şehrin insanlara neler yapabildiğini görmüş biriydi. Beni yıllardır tek başına büyütmüş, ne zaman susması ve ne zaman savaşması gerektiğini öğrenmişti.

Onu ilk kez o gece böyle gördüm.

Korkuyordu.

Ve korktuğu şey, dışarıdaki dört Gök devriyesinden daha fazlası olmalıydı.

Çünkü annem pencereyi kapatmadan önce dışarıya son bir kez bakmıştı.

Sanki birinin gitmesini bekliyordu.

Ya da birinin gelmesini.

O gece yeniden uyuyamadım.

Sabah olduğunda kendime bunun yalnızca bir devriye, rastgele bir ses ve gereksiz yere büyüttüğüm bir endişe olduğunu söyleyecektim.

Ama Ashkareth'te insan bazen tehlikenin geldiğini onu görmeden önce anlardı.

Benim hatam, bunu yalnızca bir his sanmaktı.