2. Bölüm: "Zabıta ve Zombi Vakası

Bodrumun kapısından yayılan o nefes kesici koku salonu sararken, dış kapının yumruklanma sesleri binanın ahşap duvarlarını titretiyormuş gibi sallamaktadır. Sarp, karanlık eşikte donakalmışken, Ali aniden kapıyı sertçe kapatıp üzerine üst üste iki kez kilit vurur.
Ali: "Kapıyı kilitleyin amına koyayım! İçerideki her neyse tatile çıkmış gibi durmuyor, üzerimize atlayacak."
Sarp: (Gözleri dönmüş bir halde kapıyı yumruklayarak) "Charla’yı gördüm! Oradaydı! Üzerinde siyah kabanı vardı, bana gülümsüyordu!"
Ömer: "Seni sikeyim Sarp, kız altı aydır toprak altında, o kabanı ya fareler giymiştir ya da kafayı tamamen sıyırdın. Kapıyı çalan zabıta amına koyayım, içerideki ceset kokusunu kesin aldılar!"
Kapıdaki yumruklar yerini kalın, otoriter bir sese bırakır:
Zabıta Başçavuşu Celal (Dışarıdan): "Açın o kapıyı! İçeriden gelen o ağır lağım ve çürümüş kokusunu İzmir’in körfezinden duyduk! Kaçak midye mi saklıyorsunuz, insan eti mi işliyorsunuz lan içeride?"
Emre: (Kapıya yanaşıp) "Memur bey yanlış anladınız, bizim arkadaşın içeride saksıda fesleğeni kurudu, biraz gübreyi fazla kaçırdık!"
Celal: "Uzatma la! Beş saniye içinde o kapı açılmazsa koçbaşıyla gireriz, bütün mahalleyi de başınıza yıkarız!"
O sırada Mert, mutfağın tezgahına oturmuş, elindeki salatalığı soyarken kafasını bile kaldırmadan mırıldanır:
Mert: "Kapı açılacak... Ama içeri zabıta değil, başka biri girecek. Kırmızı kazaklı biri."
[Sahne 2: Salon ve Kapının Kırılışı - 10:05]
Pelin elinde süpürge sopasıyla kapının arkasında siper almıştır.
Pelin: "Eğer o zabıtaeri içeri girerse sopayı kafasına indirdiğim gibi komaya sokarım. Zaten hayatımın en boktan günündeyim."
Kaan: "Pelin, sakin ol hanımefendi. Devletle başa çıkılmaz, hele İzmir zabıtasıyla hiç çıkılmaz, adamlar bıyıklarıyla adamı boğar."
Güm!
Kapı kırılıp içeri doğru devrilir. Toz bulutunun arasından içeri giren kişi zabıta başçavuşu Celal değil, kapının önünde dikilen, üzerine kırmızı kazak giymiş, mahallenin bakkalı Niyazi amcadır. Elinde ise bir torba bayat ekmek vardır.
Niyazi Bakkal: (Öksürerek) "Lan bu ne biçim koku? Mahallenin kanalizasyonu mu patladı, yoksa sizin evde yine ölü taklidi mi yapıyorsunuz?"
Ömer: (Şaşkınlıkla) "Niyazi amca? Zabıta nerede lan? Sen ne arıyorsun burada?"
Niyazi: "Zabıta filan yok, yoldan geçerken aldım kokuyu. Hem dün aldığınız ekmeğin parasını vermediniz veresiye defteri şişti, kafanızı patlatmaya geldim."
Herkes derin bir "Oh" çekerken, Mert oturduğu yerden yavaşça ayağa kalkar ve parmağıyla Niyazi amcanın arkasını işaret eder.
Mert: "Arkandakine bak Niyazi amca... Kırmızı kazağın tek sahibi sen değilsin."
Niyazi arkasını döndüğünde, bodrumun aralık kalmış kapısından dışarı süzülen silueti görür. Siyah kabanlı, saçları darmadağınık, yüzü soluk ama gözleri parlayan bir figür koridorda durmaktadır.
Sarp: (Sevinç çığlığı atarak) "Charla! Geldi! Bak, size demiştim!"
[Sahne 3: Koridor - 10:15]
Siluet yavaşça ışığa doğru adım atar. Gelen Charla değildir; evin üç ay önce mahalleden taşınan, borç takıp kaçan eski ev arkadaşı Tufan’dır! Üzerinde borçtan dolayı haczedilen siyah kabanı vardır ve yüzü, bodrumdaki nemden ve küften sararmıştır.
Tufan: (Ağzında yarım kalmış bir sigarayla, hırıltılı bir sesle) "Ne bakıyonuz lan mal sürüsü? Evin anahtarını içeride unuttum diye bodrum penceresinden girdim, üç gündür içeride kilitli kaldım amına koyayım. Telefonumun şarjı bitti, açlıktan fare kemirdim."
Niyazi bakkal gördüğü manzaradan korkup bayılır, yere kapaklanır.
Emre, Ömer, Kaan, Ali, Hürkan ve Pelin şok içinde Tufan’a bakar. Sarp ise büyük bir hayal kırıklığıyla duvara yaslanır.
Sarp: "Sen... Sen Charla değilsin."
Tufan: "Yok babanım amına koyayım! Çekin şu bayılan bakkalı önümden, mutfakta kalmış biraz peynir varsa yiyeceğim, midem sırtıma yapıştı."
Mert ise köşede kendi kendine sessizce gülmeye başlar ve pencereden dışarı bakar.
Mert: "İkinci perde yeni başlıyor..."