FISILTI kitap kapağı

2. bölüm / 30

YOLUN SONU

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: YOLUN SONU

Ankara'da öğleden sonra yağmur dinmiş, fakat gökyüzündeki bulutlar dağılmamıştı. Islak kaldırımlarda biriken su, geçen araçların tekerlekleri altında dağılıyor; şehrin kalabalığı, günün yorgunluğuna rağmen hız kesmeden akıp gidiyordu.

Asayiş Şube Müdürlüğünün üçüncü katında ise saatlerdir aynı dosyanın üzerinde çalışılıyordu.

Cemal Arslan.

Başkomiser Kerem Aydın, masasındaki bilgisayar ekranına bakarken elindeki kalemi parmaklarının arasında çeviriyordu. Önünde aracın plaka geçiş kayıtları, kayıp müracaatı ve Cemal Arslan'ın geçmişine ilişkin ilk bilgiler bulunuyordu.

Dosyada henüz kesinleşmiş bir suç emaresi yoktu. Ancak ortada cevaplanması gereken sorular vardı.

Bir insan, telefonunu evde bırakıp arabasıyla nereye giderdi?

Üstelik bunu yaparken kızına haber vermeyi neden gerekli görmezdi?

Kapı iki kez tıklandı.

— Gir.

Barış Demir içeri girdi. Elinde birkaç sayfalık çıktı vardı.

— Aracın geçiş kayıtları geldi amirim.

Kerem kalemini bıraktı.

— Bulabildiniz mi?

— Plaka, dün gece saat 23.46'da Eskişehir yolu üzerindeki bir kamerada görülmüş. Araç Ankara'dan çıkış istikametinde ilerliyor.

— Görüntü net mi?

— Plaka okunuyor. Ancak sürücünün yüzü seçilemiyor. Camlar karanlık, içerisi de yeterince görünmüyor.

Kerem çıktıları aldı. Görüntüde koyu renkli bir Renault vardı. Aracın modeli Cemal Arslan'ın otomobiliyle uyuşuyordu.

— Bundan sonra nerede görülmüş?

— Şimdilik başka bir kayıt yok. Güzergâh üzerindeki kameraların görüntüleri isteniyor.

— Aracın pazartesi gecesi şehirden çıkması önemli. Cemal Bey'in pazar akşamından beri kayıp olduğunu düşünürsek aracı kullanan kişinin kim olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.

Barış sandalyesini çekti.

— Kızıyla tekrar görüştüm. Cemal Bey'in Ankara dışında yakın akrabası yokmuş. Eskişehir'de yaşayan eski bir arkadaşından söz etmiş ama yıllardır görüşmediklerini söylüyor.

— Arkadaşının adı?

— Haydar Öztürk. Emekli öğretmen. Eskişehir merkezde yaşıyor.

Kerem dosyaya baktı.

— Cemal Bey'in eski iş arkadaşlarından mı?

— Bunu henüz doğrulayamadım. Ama aynı kurumda çalışmış olma ihtimalleri var.

Kerem başını kaldırdı.

— Önce bunu doğrulayalım. İnsanları yalnızca aynı şehirde yaşadıkları için birbirine bağlamayalım.

Barış hafifçe gülümsedi.

— Daha bağlamadım amirim. Sadece ihtimalleri sıralıyorum.

— Güzel. İhtimallerle çalışırız ama kararları delillerle veririz.

Kerem yeniden görüntülere döndü.

Aracın arka kısmındaki küçük göçük dikkatini çekti. Elif Hanım'ın verdiği bilgilere göre Cemal Arslan'ın aracında sağ arka çamurlukta eski bir hasar bulunuyordu.

Bu ayrıntı, görüntüdeki aracın Cemal'e ait olma ihtimalini güçlendiriyordu.

— Araç bilgilerini bir kez daha kontrol ettir. Şasi ve plaka eşleşmesi kesinleşsin. Ayrıca Eskişehir yolu üzerindeki akaryakıt istasyonlarına da bakalım. Aracın geçtiği saatlerde herhangi bir kayıt var mı, öğrenelim.

— Tamam amirim.

Barış ayağa kalktı.

— Bir de müdür bey sizi görmek istiyordu.

Kerem dosyayı kapattı.

— Şimdi mi?

— Müsait olduğunuzda.

— Şu dosyayı bırakayım, geçerim.

Nihat Sönmez'in odası şubenin koridorunun sonundaydı. Kapının yanında duran küçük isimlikte rütbesi ve adı yazılıydı.

Kerem kapıyı tıklattı.

— Gel Kerem.

Nihat Bey, masasının üzerindeki evrakları bir kenara bıraktı.

— Otur.

Kerem karşısındaki sandalyeye geçti.

— Cemal Arslan dosyasıyla ilgili gelişme var mı?

— Aracı dün gece Ankara çıkışında görülmüş. Güzergâh üzerindeki kayıtları inceliyoruz. Henüz kendisine ulaşamadık.

Nihat Bey başını salladı.

— Ailesiyle görüştünüz mü?

— Kızıyla görüştük. Babasının son haftalarda biraz dalgın olduğunu, eski iş yerinden birinin kendisini aradığını söyledi.

— Eski iş yeri?

— Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi.

Nihat Bey gözlüğünü çıkardı.

— O kurumu nereden buldunuz?

— Emeklilik kayıtlarından. Cemal Arslan uzun yıllar orada yöneticilik yapmış.

Müdür bir süre sessiz kaldı.

— Mavi Ev'in eski dosyalarını araştırmanızda sakınca yok. Ancak bu kayıp vakasını henüz geçmişteki bir olayla ilişkilendirmeyin.

— Ben de öyle düşünüyorum müdürüm. Yalnızca eski iş arkadaşlarıyla görüşmek istiyorum.

— Görüş. Kurumun mevcut durumunu da öğren. Kapanmışsa hangi birime devredildiğini araştır. Resmî kayıtlar üzerinden ilerleyin.

Kerem başını salladı.

Nihat Bey masadaki kalemini eline aldı.

— Bir de şunu unutma. Kayıp bir insanın bulunması için bazen saatler önemlidir. Eski dosyaların içinde kaybolup asıl meseleyi gözden kaçırmayın.

— Anlaşıldı müdürüm.

Kerem ayağa kalktı.

Tam kapıya yönelmişti ki Nihat Bey yeniden seslendi.

— Kerem.

— Buyurun müdürüm.

— Cemal Arslan'ın görev yaptığı yıllara ilişkin bir şey bulursanız bana da haber verin.

Kerem kısa bir an durdu.

— Elbette.

Odadan çıktığında müdürün neden özellikle bu konuyu vurguladığını düşünüyordu. Nihat Sönmez'in Mavi Ev ismini daha önce duyduğu belliydi. Fakat bu tanışıklığın neye dayandığını henüz anlayamamıştı.

Saat 16.10'da Barış yeniden Kerem'in odasına geldi.

Bu kez elinde telefonundan aldığı birkaç görüntü vardı.

— Aracın izini bulduk amirim.

Kerem sandalyesinde doğruldu.

— Nerede?

— Eskişehir yolu üzerindeki bir akaryakıt istasyonunda. Gece saat 00.18'de giriş yapmış.

— Görüntü var mı?

— Var. Aracı kullanan kişi inip markete giriyor. Yaklaşık dört dakika sonra tekrar çıkıyor.

Barış telefonu Kerem'e uzattı.

Görüntüde koyu renkli mont giymiş, orta boylu bir erkek görünüyordu. Başında koyu renkli bir şapka vardı. Yüzü kameraya tam dönmediği için seçilemiyordu.

Kerem görüntüyü birkaç kez izledi.

— Başka biri var mı?

— Hayır. Araçta tek kişi görünüyor.

— Plaka?

— Net. Cemal Arslan'ın aracı.

— Marketten ne almış?

— İki şişe su ve bir paket sigara. Kamera görüntüsünde başka bir şey görünmüyor.

Kerem telefonu masaya bıraktı.

— Cemal Bey sigara kullanıyor muydu?

Barış dosyaya baktı.

— Kızının ifadesinde sigara kullandığına dair bir bilgi yok. Ancak bunu kesinleştirmek için kendisine tekrar sorabiliriz.

— Soracağız.

Kerem görüntüye yeniden baktı.

— İstasyonun çalışanlarıyla görüşüldü mü?

— Ekip arkadaşlarımız görüştü. Gece vardiyasında çalışan görevli, adamın konuşmadığını, yalnızca ödeme yapıp çıktığını söylemiş. Aracı da kendisi kullanıyormuş.

— Adamı daha önce görmüş mü?

— Hatırlamıyor.

Kerem bir süre düşündü.

— Peki araç istasyondan sonra hangi yöne gitmiş?

— Eskişehir istikametine devam etmiş. Bir sonraki kamerada görünmemiş.

— Güzergâh üzerindeki diğer kayıtları da inceleyelim. Araç bir yerde durduysa bulmamız gerekiyor.

Barış başını salladı.

— Bir şey daha var amirim.

— Nedir?

— İstasyonun kamera kayıtlarında aracın sağ arka çamurluğundaki hasar da görünüyor. Aracın Cemal Arslan'a ait olduğu kesinleşti.

Kerem görüntüyü kapattı.

Artık ellerinde kayıp bir adamın otomobiliyle Ankara'dan ayrılan bir kişi vardı.

Fakat o kişinin Cemal Arslan olup olmadığını hâlâ bilmiyorlardı.

Akşam saatlerine doğru Kerem, Cemal Arslan'ın eski görev yaptığı kurum hakkında ilk bilgilere ulaştı.

Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi, yıllar önce Ankara'da faaliyet gösteren bir sosyal hizmet kuruluşuydu. Kurum, daha sonra yapılan idari düzenlemeler kapsamında kapatılmış ve bazı hizmetleri başka merkezlere devredilmişti.

Kerem, önündeki belgeleri incelerken telefonuna gelen mesaja baktı.

Barış'tandı.

Amirim, eski kurumun personel listesine ulaştım. Cemal Arslan'ın görev yaptığı yıllarda merkezde çalışan birkaç kişinin bilgileri mevcut. Yarın ayrıntılı listeyi çıkaracağım.

Kerem kısa bir cevap yazdı.

Tamam. Özellikle son görev yaptığı dönemi incele.

Telefonu masaya bıraktı.

Sonra bilgisayarında kurumun eski kayıtlarını araştırmaya devam etti.

Bir süre sonra ekrana düşen isim dikkatini çekti.

Aylin Karaca.

Sosyal hizmet uzmanı.

Cemal Arslan ile aynı dönemde çalışmıştı. Personel kayıtlarına göre 2007 yılında merkezde görev yapıyordu.

Kerem ismi not etti.

Ardından başka bir isim çıktı.

Levent Şahin.

İdari personel.

O da aynı dönemde görev yapmıştı.

Kerem, isimleri bir kâğıda yazdı. Henüz aralarında herhangi bir bağlantı olduğunu söylemek mümkün değildi. Aynı kurumda çalışmış olmaları dışında dosyada onları bir araya getiren hiçbir bilgi yoktu.

Fakat Mavi Ev'in kapatıldığı tarihe ilişkin belgeyi açtığında duraksadı.

Kurumun faaliyetleri, 2007 yılının sonlarında sona ermişti.

Cemal Arslan'ın emeklilik kaydında ise kurumdan ayrıldığı tarih aynı yılın son aylarına denk geliyordu.

Kerem, bilgisayar ekranındaki tarihe biraz daha yaklaştı.

Bir kurum kapanmış, çalışanları dağılmış, yıllar geçmişti.

Şimdi o kurumun eski yöneticisi kayıptı.

Bu, elbette tek başına bir anlam ifade etmiyordu.

Yine de araştırmaya değerdi.

Saat 20.40'ta Kerem emniyetten ayrıldı.

Arabasıyla Çankaya'daki evine doğru ilerlerken radyoyu açmadı. Gün boyunca dinlediği konuşmaların ardından sessizlik iyi geliyordu.

Eve geldiğinde ceketini askıya astı, mutfağa geçip kendisine bir bardak su aldı.

Salonun penceresinden dışarı baktı.

Karşı apartmanın birkaç dairesinde ışık yanıyordu. Bir balkonun kapısı açıldı, içeriden bir çocuk sesi duyuldu. Ardından kapı kapandı.

Kerem telefonunu masaya bıraktı.

Bir süre öylece durdu.

Sonra babasının numarasını çevirdi.

Telefon birkaç kez çaldı.

— Alo?

— Benim baba.

— Sesinden anladım oğlum. Hayırdır, bu saatte?

— Öylesine aradım. Nasılsın?

— İyiyim. Sen nasılsın?

— İyiyim.

Babasının sesi biraz değişti.

— İyi misin gerçekten?

Kerem gülümsedi.

— İyiyim dedim ya.

— Sen çocukken de bir şey olduğunda böyle cevap verirdin.

Kerem mutfak tezgâhına yaslandı.

— Her şeyi hatırlıyorsun.

— Hatırlamayacağım da kim hatırlayacak?

Araya kısa bir sessizlik girdi.

— İşler nasıl? diye sordu babası.

— Yoğun.

— Yine mi kayıp dosyası?

Kerem şaşırmadı.

— Nereden anladın?

— Başka ne zaman ararsın?

Bu kez Kerem hafifçe güldü.

— Haklısın.

Babası birkaç saniye sustu.

— Oğlum, herkesin hayatını düzeltmeye çalışıyorsun. Biraz da kendine bak.

— Bakıyorum baba.

— Senin bakışın biraz farklı.

Kerem cevap vermedi.

— Neyse, dedi babası. Hafta sonu gel de bir yemek yiyelim. Annenin yaptığı gibi olmasa da ben bir şeyler hazırlarım.

— Gelirim.

— Söz mü?

— Söz.

Telefonu kapattığında yüzündeki ifade biraz yumuşamıştı.

Buzdolabını açtı, kendisine bir şeyler hazırlamaya koyuldu.

Ancak zihninin bir köşesinde hâlâ aynı isimler dolaşıyordu.

Cemal Arslan.

Mavi Ev.

Aylin Karaca.

Levent Şahin.

Bir de gece yarısı Ankara'dan çıkan otomobil.

Ertesi sabah saat 08.25'te Barış, Kerem'in odasına girdi.

— Günaydın amirim.

— Günaydın. Bir gelişme var mı?

Barış elindeki dosyayı masaya bıraktı.

— Aracın geçtiği güzergâhın bir kısmını belirledik. Gece 00.18'den sonra bir dinlenme tesisinin kamerasında daha görülüyor. Ancak oradan sonra izini kaybediyoruz.

— Tesis çalışanları?

— Gece vardiyasında çalışan iki kişi var. İkisiyle de görüşüldü. Aracı hatırlayan yok.

Kerem dosyayı açtı.

— Araç bulunamadı mı hâlâ?

— Hayır. Plaka sorgularında yeni bir sonuç yok.

— Peki Cemal Bey'in banka hareketleri?

— Son iki gündür herhangi bir işlem görünmüyor. Kredi kartları da kullanılmamış.

Kerem başını salladı.

— Bu bilgiler de dosyaya girsin. Telefon için ne yaptık?

— Son sinyal bilgisi alındı. Telefon pazar gecesinden beri evindeki baz istasyonuyla ilişkilendirilen son konumda görünüyor. Daha sonra herhangi bir hareket kaydı yok.

— Telefon evde olduğuna göre bu bilgi bizi fazla ileri götürmüyor.

Barış sandalyesine oturdu.

— Amirim, bir de eski kurum çalışanlarıyla ilgili bir gelişme var.

Kerem gözlerini dosyadan kaldırdı.

— Dinliyorum.

— Aylin Karaca'nın adresini buldum. Hâlâ Ankara'da yaşıyor. Levent Şahin ise birkaç yıl önce şehir değiştirmiş. Şu anda nerede olduğuna ilişkin kayıtları araştırıyoruz.

— Aylin Hanım'la görüşelim.

— Bugün mü?

— Müsaitse bugün. Önce Cemal Arslan'ı tanıyıp tanımadığını, son zamanlarda kendisiyle görüşüp görüşmediğini öğrenelim.

Barış not aldı.

— Bir de amirim...

— Evet?

— Cemal Arslan'ın kızıyla tekrar konuştum. Babasının son zamanlarda eski fotoğraflarını karıştırdığını söyledi. Hatta geçen hafta kendisinden bazı fotoğrafları ayırmasını istemiş.

Kerem'in bakışları değişti.

— Ne fotoğrafları?

— Bilmiyor. Ancak eski iş yerinden kalma fotoğraflar olduğunu söylemiş.

— Evde bulabildik mi?

— Çalışma odasındaki çekmecede birkaç fotoğraf vardı. Fakat Elif Hanım'ın tarif ettiği fotoğrafların onlar olup olmadığını bilmiyoruz.

Kerem sandalyesinde geriye yaslandı.

— Evdeki fotoğraflar incelendi mi?

— Henüz değil. Olay yeri inceleme ekibinden destek isteyebiliriz.

— İsteyelim. Fotoğrafları ve belgeleri usulüne uygun şekilde incelemeye aldırın. Özellikle 2007 yılına ait olanlara dikkat edilsin.

Barış ayağa kalktı.

— Hemen ilgileniyorum.

Kerem yeniden önündeki dosyaya döndü.

Cemal Arslan'ın son günlerde eski fotoğrafları karıştırması, eski iş yerinden birinin kendisini araması ve pazar akşamı takvime yazdığı saat...

Bütün bunlar henüz bir sonuca ulaşmak için yeterli değildi.

Ama ilk kez, kaybolmadan önceki günlerinde neyle meşgul olduğuna dair küçük bir fikir edinmişlerdi.

Saat 10.15'te olay yeri inceleme ekibinden aradılar.

Cemal Arslan'ın evinde bulunan eski fotoğraflar arasından bir tanesi dikkat çekmişti.

Fotoğraf, yaklaşık yirmi yıl önce çekilmişti.

Kerem telefonu kapattıktan sonra Barış'a baktı.

— Fotoğrafı gördün mü?

— Hayır amirim. Ekip biraz önce bilgi verdi.

— Ne varmış fotoğrafta?

— Bir grup insan. Eski bir binanın önünde çekilmiş. Fotoğrafın arkasında tarih varmış.

— Tarih ne?

Barış notlarına baktı.

— 2007.

Kerem bir an sessiz kaldı.

— Başka bir şey?

— Fotoğrafın arkasında birkaç isim yazıyormuş. Ancak yazılar silik. İncelemeye gönderecekler.

Kerem ayağa kalktı.

— Fotoğrafı görelim.

İkisi birlikte odadan çıktı.

Olay yeri inceleme biriminin hazırladığı görüntü, kısa süre sonra Kerem'in önüne geldi.

Fotoğrafın kenarları sararmış, yüzeyinde yılların bıraktığı ince çizikler oluşmuştu. Eski bir binanın önünde duran altı kişi vardı.

Kerem görüntüyü büyüttü.

Ön sırada üç kişi, arkalarında ise diğerleri duruyordu.

Fotoğraftaki yüzlerden birini hemen tanıdı.

Cemal Arslan.

Daha gençti. Saçları koyu renkli, yüzü bugünkünden daha zayıftı.

Yanında duran kadın ise dosyada gördüğü isimlerden biri olabilirdi.

Kerem görüntüyü biraz daha büyüttü.

Barış omzunun üzerinden baktı.

— Tanıdığınız biri var mı?

— Cemal Arslan.

— Diğerleri?

Kerem cevap vermeden fotoğrafın arkasına ilişkin görüntüyü açtı.

Soluk mürekkeple yazılmış birkaç kelime seçilebiliyordu.

En üstte bir tarih vardı.

14 Kasım 2007.

Altında ise iki kelime:

Mavi Ev.

Kerem sandalyesine yaslandı.

Bir süre ekrana baktı.

Cemal Arslan, kaybolmadan önce eski fotoğraflarını ayırmıştı. Şimdi ise evinde, yıllar önce çalıştığı kurumun önünde çekilmiş bir fotoğraf bulunuyordu.

Barış sessizliği bozdu.

— Amirim, sizce diğer dört kişi kim?

Kerem fotoğrafa yeniden baktı.

— Henüz bilmiyorum.

— Fotoğraftakilerin hepsini araştıracak mıyız?

— Önce kim olduklarını öğreneceğiz. Sonra neden bu fotoğrafın Cemal Bey'in evinde saklandığını.

Barış başını salladı.

Kerem, fotoğrafın altındaki isimleri okumaya çalıştı. Yazılar oldukça silikti. Yalnızca iki isim kısmen seçilebiliyordu.

Aylin.

Levent.

Kerem'in bakışları bir kez daha fotoğrafa döndü.

Bu isimler, bir gün önce bilgisayar ekranında karşısına çıkan kişilerdi.

Artık Mavi Ev, yalnızca Cemal Arslan'ın eski görev yeri olmaktan çıkmıştı.

Fotoğraftaki diğer dört kişinin kim olduğunu bulmaları gerekiyordu.

Kerem dosyayı kapattı.

— Barış.

— Buyurun amirim.

— Fotoğraftaki herkesi tespit edeceğiz. 2007 yılında bu kurumda çalışan personelin tamamını çıkar. Sonra o dönem merkezde kalan çocukların kayıtlarının hangi kuruma devredildiğini araştır.

— Tamam amirim.

Kerem son kez fotoğrafa baktı.

Altı insan.

Tek bir kare.

On dokuz yıl öncesinden kalan bir tarih.

Ve bugün kayıp olan bir adam.

O fotoğrafta duran insanlardan biri, yıllar sonra bir daha geri dönmemek üzere ortadan kaybolmuştu.

Kerem henüz bilmiyordu ama fotoğraftaki diğer insanların hayatları da çok geçmeden bu soruşturmanın bir parçası olacaktı.

Şimdilik tek yapması gereken, o karedeki altı yüzün kim olduğunu öğrenmekti.

Çünkü bazen bir insanın kaybolduğu yer, son görüldüğü yer değildi.

Bazen insan, yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafın içinde kaybolurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

34okunma 7beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…