FISILTI kitap kapağı

1. bölüm / 30

BOŞ EV

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: BOŞ EV

Ankara'da kasım ayı, insanın içine işleyen bir soğukla başlamıştı.

Sabahın erken saatlerinde gökyüzünü kaplayan kurşuni bulutlar, şehrin üzerine ağır ağır çökmüş; gece boyunca yağan yağmur, kaldırımlarda biriken yaprakları mazgallara sürüklemişti. Kızılay'da ilk otobüsler seferlerine başlamış, esnaf kepenklerini kaldırmış, işe yetişmeye çalışan insanlar ellerindeki kahve bardaklarıyla kalabalığa karışmıştı.

Şehir uyanıyordu.

Fakat Bahçelievler'deki eski bir apartman dairesinde, üç gündür kimsenin açmadığı bir kapının ardında, zaman sanki durmuştu.

Saat 08.17'de Ankara Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğünün telefonu çaldı.

Başkomiser Kerem Aydın, masasındaki evrakların üzerinden başını kaldırdı. Telefonun diğer ucundaki görevli kısa bir görüşmenin ardından notlarını aktardı.

— Bir kayıp şahıs müracaatı var amirim. Altmış bir yaşında erkek. Yakınları iki gündür kendisine ulaşamadıklarını söylüyorlar.

Kerem önündeki dosyayı kapattı.

— Adı?

— Cemal Arslan.

— En son ne zaman görülmüş?

— Önceki gün akşam saatlerinde. Kızı, babasının evine gittiğinde kendisini bulamamış. Telefonuna da ulaşılamıyor.

Kerem kalemini masaya bıraktı.

— Daha önce böyle bir durum yaşanmış mı?

— Hayır amirim. İlk defa oluyormuş.

— Tamam. Müracaatı alın, adresi gönderin. Birazdan ilgileneceğim.

Telefonu kapattığında odanın kapısı açıldı. Komiser Yardımcısı Barış Demir, elinde iki karton bardakla içeri girdi.

— Kahve getirdim. Şeker koymadım, nasıl sevdiğini az çok biliyorum.

Kerem gözlerini kaldırmadan cevap verdi.

— Bir gün de şaşırt beni Barış.

Barış bardaklardan birini masaya bıraktı.

— Şaşırtmak için önce senin gibi birinin şaşırabileceğine inanması lazım.

Kerem kahveden bir yudum aldı. Yüzünü buruşturdu.

— Bu kahve mi?

— Sabah sabah kahvenin de mi kusurunu arıyorsun?

— Kahve dediğin insanın içini açar. Bu, içtiğim anda pişmanlık hissettiriyor.

Barış güldü. Karşısındaki sandalyeyi çekip oturdu.

— Ne oldu?

— Kayıp şahıs müracaatı aldık . Altmış bir yaşında bir adam. İki gündür kendisinden haber alınamıyormuş.

— İkamet ettiği yer?

— Bahçelievler.

Barış kahvesinden bir yudum aldı.

— Ailesiyle mi yaşıyor?

— Henüz bilmiyorum. Dosyayı alıp gidelim.

Kerem ayağa kalktı. Ceketini sandalyesinin arkasından aldı, masadaki not defterini cebine koydu.

İkisi birlikte odadan çıktılar.

Cemal Arslan'ın kızı Elif, saat dokuzu biraz geçe emniyete geldi.

Otuzlu yaşlarının başında, yorgun yüzlü bir kadındı. Gözlerinin altındaki hafif morluklar uykusuzluğunu belli ediyordu. Elleri, karşısında oturduğu masanın üzerinde birbirine kenetlenmişti.

Kerem, önündeki müracaat formuna göz gezdirdikten sonra başını kaldırdı.

— Öncelikle geçmiş olsun. Babanızla en son ne zaman görüştünüz?

Elif kısa bir nefes aldı.

— Pazar akşamı konuştuk. Pazartesi sabahı da aradım ama telefonunu açmadı. Normalde böyle yapmaz.

— Telefonunu açmaması dışında sizi endişelendiren başka bir durum var mıydı?

— Babam yalnız yaşıyor. Annem yıllar önce vefat etti. Ben de evlendikten sonra Etimesgut'a taşındım. Çok sık görüşemesek de her hafta mutlaka konuşuruz. Bazen kendisi arar, bazen ben giderim. Ama iki gündür ne aramalarıma cevap veriyor ne de kapıyı açıyor.

Kerem not aldı.

— En son ne zaman evine gittiniz?

— Dün öğleden sonra. Kapıyı çaldım, bekledim. Açan olmadı. Telefonunu aradım, içeriden çaldığını duydum.

— Telefon içeride miydi?

— Evet. Kapının önünde beklerken telefon sesi geldi. Birkaç kez çaldı. Sonra sustu.

Barış araya girdi.

— Kapıyı açtırmayı denediniz mi?

— Önce komşulara sordum. Kimse görmemiş. Sonra çilingir çağırmayı düşündüm ama... Ne bileyim, belki dışarı çıkmıştır diye düşündüm. Bu sabah da bekleyemedim artık.

Kerem kadının yüzüne dikkatle baktı.

— Babanızın sağlık sorunları var mı?

— Tansiyonu var. Bir de düzenli kullandığı ilaçları bulunuyor. Ama kendi işini görebilen, aklı başında bir insandır.

— Son zamanlarda davranışlarında bir değişiklik fark ettiniz mi? Huzursuzluk, korku, birinden çekinme gibi?

Elif düşünmek için başını hafifçe yana eğdi.

— Aslında birkaç haftadır biraz dalgındı.

— Nasıl bir dalgınlık?

— Bazen konuşurken birden susuyordu. Sanki aklı başka bir yere gidiyordu. Bir keresinde ne olduğunu sordum, yorgun olduğunu söyledi. Üzerine gitmedim.

— Herhangi birinden söz etti mi? Eski bir arkadaşından, işinden, geçmişinden?

Elif bu kez daha uzun düşündü.

— Birkaç gün önce eski iş yerinden birinin aradığını söylemişti. Ama kim olduğunu söylemedi.

Kerem kalemini durdurdu.

— Eski iş yeri derken?

— Emekli olmadan önce bir çocuk yuvasında yöneticilik yapmış. Sosyal hizmetler bünyesinde çalışıyordu. Yıllar önce emekli oldu.

— Arayan kişinin adını hatırlıyor musunuz?

— Hayır. Sadece telefonda konuşurken biraz gerildiğini fark ettim.

Kerem not defterini kapattı.

— Babanızın evine birlikte gideceğiz. Önce kendisinin bulunabileceği yerleri ve yakın çevresini kontrol edeceğiz. Şu an için bir değerlendirme yapmamız doğru olmaz. Her ihtimali göz önünde bulunduracağız.

Elif başını salladı.

— Babama bir şey olmamıştır, değil mi?

Kerem hemen cevap vermedi.

Bu soruyu meslek hayatında defalarca duymuştu. İnsanlar karşılarında üniforma olmasa bile bir polisin kesin bir şey söylemesini beklerdi. Oysa bazı soruların cevabı, henüz kimsenin elinde değildi.

— Onu bulmak için gereken çalışmayı yapacağız, dedi.

Bahçelievler'in ara sokaklarından birinde bulunan apartman, çevresindeki yeni binaların arasında eski bir hatıra gibi kalmıştı.

Dört katlı yapının dış cephesindeki boya yer yer dökülmüş, girişteki posta kutularının bazıları paslanmıştı. Apartmanın önünde birkaç otomobil park hâlindeydi. Sokakta yağmurun ardından kalan su birikintileri, sabahın solgun ışığını yansıtıyordu.

Kerem arabadan indiğinde Barış çoktan kapının önüne gelmişti.

— Üçüncü kat, dedi Elif. Daire yedi.

Merdivenleri çıktılar. Elif çantasından anahtarlarını çıkarırken elleri hafifçe titredi. Kapıyı açtı ve bir adım geri çekildi.

— Buyurun.

Kerem önce eşikte durdu.

İçeriden ağır bir sessizlik karşılıyordu onları.

Evin salonu düzenliydi. Sehpanın üzerinde yarım kalmış bir gazete, yanında gözlük ve kapalı bir televizyon kumandası duruyordu. Pencerenin önündeki perdeler yarıya kadar çekilmişti. Koltuğun koluna bırakılmış gri bir hırka, ev sahibinin birazdan dönüp onu yeniden giyeceği izlenimini veriyordu.

Kerem salona girdi.

— Babanız en son ne zaman burada sizinle birlikteydi?

— Geçen hafta. Yemek yemiştik. Sonra beni kapıya kadar geçirdi.

— Evde herhangi bir eşyanın yerinin değiştiğini fark ettiniz mi?

— Hayır.

Barış mutfağa doğru ilerledi.

— Amirim, buraya bir bakar mısınız?

Kerem mutfağa geçti. Tezgâhın üzerinde yıkanmış iki tabak, bir çay bardağı ve ağzı kapalı bir şekerlik vardı. Buzdolabının kapağında küçük notlar, alışveriş listesi ve bir takvim asılıydı.

Barış buzdolabının yanındaki çöp kutusuna baktı.

— Evde son birkaç gündür yemek yapılmış gibi görünmüyor.

Elif cevap verdi:

— Babam genelde kendisi yemek yapar. Ama bazen dışarıdan da söyler.

Kerem mutfaktan çıkıp koridora yöneldi. Önce yatak odasına, ardından çalışma odasına baktı.

Çalışma odası diğer odalara göre daha düzenliydi. Duvar boyunca uzanan kitaplıkta eski dosyalar, kitaplar ve klasörler sıralanmıştı. Masanın üzerinde kapalı bir dizüstü bilgisayar, birkaç kalem ve bir masa takvimi bulunuyordu.

Kerem takvime yaklaştı.

Pazar gününün üzerine küçük bir not düşülmüştü:

Akşam 19.30.

Başka hiçbir açıklama yoktu.

— Bu notu biliyor musunuz? diye sordu.

Elif masaya yaklaştı.

— Hayır. Babamın kendi notu olmalı.

— Pazar akşamı için bir planı olduğundan söz etti mi?

— Hayır.

Kerem takvimin sayfasını çevirmedi. Notun fotoğrafını çektikten sonra masanın üzerindeki diğer eşyalara göz gezdirdi.

Bir çekmecenin içinde eski fotoğraflar, zarflar ve sararmış birkaç belge vardı. Kerem belgeleri karıştırmadı. Yalnızca çekmecenin genel görünümünü inceledi.

— Babanızın bilgisayar kullanma alışkanlığı var mı?

— Çok değil. Daha çok gazeteleri okur, televizyon izler.

— Peki telefonunu sürekli yanında taşır mı?

— Evet. Hatta evin içinde bile yanından ayırmaz.

Barış kapının önünden seslendi:

— Amirim, yatak odasına da bakmamız gerekiyor.

Kerem çalışma odasından çıktı.

Yatak odasında yatağın örtüsü düzeltilmişti. Dolabın bir kapağı aralıktı. Elif, babasının kıyafetlerine baktı.

— Giderken ne giydiğini bilmiyorum, dedi. Ama kahverengi paltosu burada değil.

— Başka hangi kıyafetleri eksik olabilir?

Elif dolaba yaklaştı, birkaç askıyı kontrol etti.

— Lacivert takım elbisesi de yok. Ama onu ne zaman giydiğini bilmiyorum.

Kerem odayı yeniden gözden geçirdi.

— Pasaportu varmı varsa nerede?

Elif şaşırdı.

— Neden sordunuz?

— Evden ayrılmış olma ihtimalini değerlendiriyoruz. Pasaportunu yanında götürmüş olabilir mi?

Elif dolabın üst rafını gösterdi.

— Orada dururdu.

Barış rafı kontrol etti. Küçük bir dosya kutusu vardı ama pasaport görünmüyordu.

Kerem not aldı.

— Aracının yerini biliyor musunuz?

— Apartmanın arkasındaki otoparkta. Mavi bir Renault. Plakasını da müracaatta verdim.

Barış pencereden aşağı baktı.

— Araç burada değil amirim.

Kerem başını çevirdi.

— Ne zamandır yok?

— Bilmiyorum. Dün geldiğimde de görmemiştim.

Elif'in yüzü yeniden gerildi.

— Babam arabasını öylece bırakıp gitmezdi.

Kerem kadına döndü.

— Babanızın kullandığı aracın plakasını bir kez daha teyit edelim. Güzergâh ve plaka kontrolleri için gerekli bildirimleri yapacağız.

Ardından çalışma odasına tekrar baktı.

Masadaki takvimde yazılı olan saat aklında kalmıştı.

Pazar, 19.30.

Bir randevu muydu? Yoksa yalnızca kendisinin anlayacağı bir hatırlatma mı?

Şimdilik bunun cevabını bilmiyordu.

Apartmanın girişinde karşılaştıkları yaşlı komşu, Cemal Arslan'ı iyi tanıdığını söyledi.

Kadının adı Neriman Hanım'dı. Yetmişli yaşlarının başındaydı. Üzerinde koyu renk bir hırka, elinde pazar çantası vardı.

— Cemal Bey'i ne zamandır görmüyorsunuz? diye sordu Kerem.

Kadın düşünerek cevap verdi.

— Pazar günü akşamüstü gördüm. Apartmandan çıktı.

— Tek başına mıydı?

— Bildiğim kadarıyla evet.

— Yanında herhangi bir çanta var mıydı?

— Küçük bir çanta vardı sanki. Ama emin değilim.

— Birisiyle konuştuğunu gördünüz mü?

Neriman Hanım kaşlarını çattı.

— Kapının önünde durmuştu. Telefonla konuşuyordu. Sonra bir araba geldi. Koyu renkliydi. Cemal Bey arabaya bindi mi, görmedim.

Kerem hemen sordu:

— Arabanın modelini veya plakasını hatırlıyor musunuz?

— Hayır evladım. Benim gözlerim fazla iyi görmez.

Barış araya girdi.

— Aracı kullanan kişiyi gördünüz mü?

— Hayır. Zaten ben o sırada pazara gidiyordum.

Kerem teşekkür ederek kadının söylediklerini not etti.

— Cemal Bey'in son zamanlarda evine gelen giden oldu mu?

Neriman Hanım bir an sustu.

— Geçen hafta bir adam gelmişti.

Kerem başını kaldırdı.

— Nasıl bir adam?

— Orta yaşlarda. Uzun boylu değildi. Kapıda biraz beklediler. Sonra birlikte içeri girdiler.

— Daha önce görmüş müydünüz?

— Hayır. İlk defa gördüm.

— Ne zaman gelmişti?

— Salı günü olabilir. Tam hatırlamıyorum.

— Aralarında bir tartışma oldu mu?

Kadın başını iki yana salladı.

— Hayır. Ama Cemal Bey'in yüzü pek iyi değildi. Adam gittikten sonra da bir süre kapının önünde durdu.

Kerem, Barış'a kısa bir bakış attı.

— Peki, dedi. Hatırladığınız başka bir şey olursa bize haber verin.

Kadının telefon numarasını aldılar ve apartmandan ayrıldılar.

Arabaya bindiklerinde Barış emniyet kemerini taktı.

— Ne düşünüyorsunuz amirim?

Kerem önündeki yola baktı.

— Henüz düşünmek için yeterli bilgimiz yok.

— Adam altmış bir yaşında. İlaçları evde, telefonu evde, arabası yok. Pasaportu da ortada görünmüyor. Bir de pazar akşamı birileriyle buluşmuş olabilir.

— Olabilir. Ama bunların hiçbiri tek başına suç işlendiğini göstermez.

Barış başını salladı.

— Ailesi endişeli. Komşunun anlattıkları da pek iç açıcı değil.

— Endişelenmeleri için haklı sebepleri var. Bizim işimiz, o sebeplerin ne olduğunu ortaya çıkarmak.

Kerem motoru çalıştırdı.

Bir süre sessizce ilerlediler. Yağmur yeniden başlamıştı. Silecekler ön camdaki damlaları düzenli aralıklarla temizliyor, yolun karşısındaki binalar gri bir perdenin ardında kaybolup yeniden beliriyordu.

Barış telefonuna baktı.

— Amirim, aracın plakasını sisteme bildirdim. Şimdilik herhangi bir eşleşme görünmüyor. Telefonun son sinyal bilgisi için de ilgili birime talep geçilecek.

— Güzel. Hastane kayıtları ve yakın çevresindeki diğer adresler de kontrol edilsin. Kendisinin gidebileceği yerleri öğrenelim. Eski iş yerini de araştır. Hangi kurumda çalışmış, kimlerle irtibatı var, bunları çıkar.

— Tamam.

Kerem bir süre sonra ekledi:

— Bir de pazar günü saat 19.30 meselesini unutma.

— Takvimdeki notu mu diyorsunuz?

— Evet. Elif Hanım babasının o saat için bir planından haberdar değil. Belki önemsiz bir ayrıntıdır. Ama şimdilik dosyada kalacak.

Barış not aldı.

— Anlaşıldı amirim.

Öğleye doğru Asayiş Şube'ye döndüler.

Kerem odasına geçtiğinde masasında yeni bir evrak bekliyordu. Dosyanın kapağında Cemal Arslan'ın adı yazılıydı.

Önce müracaat tutanağını okudu. Ardından Barış'ın hazırladığı kısa bilgi notunu inceledi.

Cemal Arslan.

Altmış bir yaşında.

Emekli.

Eski çocuk destek merkezi yöneticisi.

İkamet adresi Bahçelievler.

Son görüldüğü tarih pazar akşamı.

Kerem, dosyanın sonuna kadar ilerledi. Son sayfada emeklilik bilgilerine ilişkin kısa bir kayıt vardı. Kurum adı, görev tarihleri ve emeklilik yılı.

Görev yaptığı kurumun adı dikkatini çekti.

Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi.

Kerem dosyayı masaya bıraktı.

İsim ona bir şey ifade etmiyordu. En azından şimdilik.

Telefonunu eline alıp müdür Nihat Sönmez'i aradı.

— Müdürüm, Cemal Arslan isimli bir kayıp şahıs dosyamız var. Emekli bir kurum yöneticisi. İlk incelemede eski görev yeri dikkatimi çekti.

— Neresi?

— Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi.

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

— Mavi Ev mi?

— Evet müdürüm. Tanıyor musunuz?

Nihat Bey hemen cevap vermedi.

— İsmi bir yerden hatırlıyorum. Eski bir dosyada geçmiş olabilir. Sen önce kayıp şahsın bulunmasına odaklan. Eski kurum kayıtlarını da araştırın. Bir bağlantı varsa zaten önümüze çıkar.

— Anlaşıldı müdürüm.

Görüşme sona erdi.

Kerem telefonunu masaya bıraktı. Nihat Sönmez'in sesindeki kısa tereddüt dikkatinden kaçmamıştı. Fakat bunun üzerinde durmak için erkendi.

Kapı tıklatıldı.

Barış içeri girdi.

— Amirim, bir gelişme var.

Kerem başını kaldırdı.

— Nedir?

— Cemal Arslan'ın aracına ilişkin ilk bildirimlerden biri geldi. Plakası dün gece saatlerinde Ankara çıkışındaki bir noktada görülmüş.

Kerem sandalyesinde doğruldu.

— Hangi istikamet?

— Henüz kesinleştirmediler. Görüntü kaydı inceleniyor.

— Araçta tek kişi mi var?

— Onu da araştırıyorlar.

Kerem ayağa kalktı.

— Gelişme oldukça haber ver. Ayrıca aracın geçtiği güzergâh üzerindeki kayıtların korunması için gerekli işlemleri başlatın. Zaman kaybetmeyelim.

Barış başını sallayarak odadan çıktı.

Kerem yeniden masasına döndü. Cemal Arslan'ın dosyasını önüne çekti. Fotoğrafını dikkatle inceledi.

Altmış bir yaşında, saçları kırlaşmış, yüz hatları belirgin bir adamdı. Fotoğrafta ciddi görünüyordu. Gözleri doğrudan kameraya bakıyordu.

Kerem, dosyanın kenarına küçük bir not düştü:

Mavi Ev — 2007?

Henüz bu tarihin ne anlama geldiğini bilmiyordu. Sadece eski bir kurumun, kayıp bir adamın geçmişinde bulunduğunu öğrenmişti.

Masasının üzerindeki telefon yeniden çaldı.

Bu kez arayan, aracın bulunduğu bölgedeki ekipti.

Kerem telefonu açtı.

— Buyurun.

Karşı taraftaki polis memuru kısa bir bilgi verdi. Araç henüz bulunmamıştı. Yalnızca plakaya ilişkin bir geçiş kaydı doğrulanmıştı. Görüntünün netleştirilmesi için çalışma sürüyordu.

Kerem görüşmeyi bitirip telefonu kapattı.

Pencereden dışarı baktı. Yağmur, Ankara'nın üzerine yeniden çökmüştü. Karşı binanın camlarında biriken damlalar, şehrin siluetini parçalara ayırıyordu.

Masasındaki dosyaya son kez göz gezdirdi.

Bir adam kaybolmuştu.

Şimdilik ellerinde bir ev, bir telefon, eksik bir otomobil ve geçmişte çalıştığı bir kurumun adı vardı.

Bunların hiçbiri, tek başına bir hikâye anlatmıyordu.

Ama Kerem Aydın yıllar içinde şunu öğrenmişti:

Bazen bir dosyadaki en önemli şey, yazılanlar değil, kimsenin yazmaya gerek duymadığı ayrıntılardı.

Ve Cemal Arslan'ın dosyasında henüz kimsenin sormadığı çok fazla soru vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

42okunma 8beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…