Bölümler 30Şu an: Geride Kalanlar
- 1 BOŞ EV2.241 kelime
- 2 YOLUN SONU2.207 kelime
- 3 FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER2.508 kelime
- 4 Eksik Kayıtlar1.248 kelime
- 5 Geride Kalanlar2.307 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Eski Defterler2.362 kelime
- 7 Eski Bir Tanıdık1.827 kelime
- 8 Eskişehir’deki Görüşme1.664 kelime
- 9 Kayıtların Arasında1.939 kelime
- 10 Eksik Ek2.563 kelime
- 11 Devir Teslim2.199 kelime
- 12 Siyah Dosyanın Ardında2.084 kelime
- 13 Kayıt Dışı1.857 kelime
- 14 Son Arama1.507 kelime
- 15 Bir Numaranın İzinde1.801 kelime
- 16 Eski Bir Çalışma Arkadaşı2.504 kelime
- 17 Eski Fotoğraflar1.958 kelime
- 18 Kayıtların Arasındaki İsim1.759 kelime
- 19 Devir Defteri2.491 kelime
- 20 Üç Klasör2.575 kelime
- 21 TESLİM ALAN2.572 kelime
- 22 ESKİ LİSTENİN SAHİBİ2.293 kelime
- 23 AYNI DOSYANIN İZİNDE2.365 kelime
- 24 KAYIP KLASÖR2.436 kelime
- 25 EKSİK KAYIT2.341 kelime
- 26 İMZANIN SAHİBİ2.528 kelime
- 27 İKİ İSİM, TEK KAYIT2.571 kelime
- 28 KAPATILMAYAN DOSYA2.530 kelime
- 29 ALTINCI KAYIT2.514 kelime
- 30 FISILTI (Final)9.473 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah saat sekizi henüz geçmişti. Ankara, gri bir gökyüzünün altında güne hazırlanırken emniyet binasının koridorlarında günün ilk hareketliliği başlamıştı. Telefonlar çalıyor, memurlar ellerindeki dosyalarla odalar arasında gidip geliyor, kapıların ardından birbirine karışan konuşmalar yükseliyordu.
Başkomiser Kerem Aydın, masasının üzerindeki dosyaları inceliyordu. Cemal Arslan’ın kayboluşuyla başlayan soruşturma, Aylin Karaca’dan da uzun süredir haber alınamaması üzerine genişlemişti. İki kişinin geçmişinde aynı kurumun bulunması dikkat çekiciydi. Ancak Kerem, henüz bütün cevapları Mavi Ev’in eski kayıtlarında aramanın doğru olmayacağını biliyordu.
Önce yaşayan insanlara ulaşmaları gerekiyordu.
Telefonunu eline alıp Barış’ı aradı.
“Günaydın Barış. Levent Şahin’le ilgili bir gelişme var mı?”
“Günaydın. Dün akşam akrabasıyla tekrar görüştüm. Levent’in yıllar önce Eskişehir’e taşındığını doğruladı. Bir süre orada yaşamış ama sonrasında kendisiyle irtibatı kesilmiş.”
“Eskişehir’deki adresini verdi mi?”
“Eski adresini verdi. Ancak orada hâlâ yaşayıp yaşamadığını bilmiyoruz.”
“Adresi bana gönder. Bir ekip yönlendirelim. Önce çevresinden bilgi alsınlar. Levent’in hâlâ orada olduğunu varsaymayalım.”
“Tamam. Bir de Aylin’in kardeşiyle bugün görüşeceğim. Dün kendisiyle konuştum, saat on bir için gelebileceğini söyledi.”
“Görüşmeye birlikte gidelim. Önceki beyanındaki bazı tarihleri netleştirmemiz gerekiyor.”
“Ben de aynı şeyi düşünüyordum.”
Kerem telefonu kapattı. Levent’in Ankara’dan ayrılmış olması tek başına olağan dışı bir durum değildi. İnsanlar iş, aile veya başka sebeplerle şehir değiştirebilirdi. Fakat Levent’in nerede olduğunun bilinmemesi, eski çalışma arkadaşlarından biri olan Cemal Arslan’ın kaybolması ve Aylin Karaca’ya ulaşılamaması, bu araştırmayı önemli hâle getiriyordu.
Kerem masasındaki fotoğrafı eline aldı.
14 Kasım 2007.
Mavi Ev’in önünde duran altı kişi.
Cemal Arslan ve Aylin Karaca’nın kimlikleri doğrulanmıştı. Levent Şahin’in de fotoğrafta bulunduğu düşünülüyordu, ancak bu eşleştirme henüz kesinleşmemişti. Diğer üç kişinin kimliği ise hâlâ belirsizdi.
Fotoğrafın ön tarafında tutulan kâğıtta 16.11.2007 tarihi yazıyordu.
Kerem fotoğrafı yeniden dosyasına yerleştirdi.
İki gün arayla kayda geçmiş iki ayrı belge vardı. Birincisi altı kişinin bulunduğu fotoğraf, ikincisi Deniz Yalçın’ın merkezden ayrıldığına dair evraktı. Aralarında bir bağlantı bulunup bulunmadığını bilmiyorlardı. Fakat bu tarihler artık göz ardı edilemeyecek kadar dikkat çekiciydi.
Saat ona doğru Barış içeri girdi. Elinde Levent Şahin’in eski adres bilgileri ve birkaç sayfalık not vardı.
“Levent’in akrabasıyla yaptığım görüşmenin notlarını hazırladım,” dedi.
Kerem kâğıtları aldı.
“Taşınma tarihi hakkında kesin bir şey söyledi mi?”
“2008’in sonları ya da 2009’un başları olduğunu düşünüyor. Levent’in Ankara’dan ayrılmadan önce bazı eski evraklarla uğraştığını da hatırlıyor.”
Kerem başını kaldırdı.
“Ne tür evraklar?”
“Bilmiyor. Levent’in evdeki çekmeceleri ve dolapları karıştırdığını görmüş. Bir dosya aradığını söylediğini hatırlıyormuş.”
“Dosyanın neyle ilgili olduğunu sormamış mı?”
“Hayır. Akrabası, Levent’in özel işlerine fazla karışmadığını söyledi.”
Kerem notları masaya bıraktı.
“Bunu da ifadesinde ayrıntılı şekilde sorarız. Önce Eskişehir’deki adresini doğrulayalım. Orada bulunamazsa güncel kayıtlar üzerinden ilerleriz.”
“Ekip yönlendirilmesi için talimat verdim.”
“Güzel. Şimdi Aylin’in kardeşini karşılayalım.”
Saat on biri birkaç dakika geçerken Aylin Karaca’nın kardeşi emniyet müdürlüğüne geldi. Barış onu bekleme salonundan alıp ifade odasına götürdü.
Adam kırklı yaşlarının başındaydı. Yüzünde uykusuzluğun izleri vardı. Sandalyeye oturduğunda ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. Önündeki su bardağına dokunmadı.
Kerem karşısına geçti. Barış ise odanın diğer tarafında not defterini açtı.
“Tekrar geldiğiniz için teşekkür ederim,” dedi Kerem. “Daha önce kardeşinizle ilgili bazı bilgiler vermiştiniz. Bugün anlattıklarınızı biraz daha ayrıntılı öğrenmek istiyoruz.”
“Tabii, ne gerekiyorsa anlatırım.”
“Öncelikle adınızı ve kardeşinizle yakınlığınızı tutanağa geçirelim.”
“Adım Sarp Karaca. Aylin’in kardeşiyim.”
Barış bilgileri not ettikten sonra Kerem devam etti.
“Son görüşmemizde kardeşinizle yaklaşık üç hafta önce telefonla konuştuğunuzu söylemiştiniz. Doğru mu?”
“Evet. En son o zaman konuştuk.”
“Bu görüşmeden önce de düzenli olarak haberleşiyor muydunuz?”
“Her gün konuşmazdık ama haftada bir iki kez mutlaka görüşürdük.”
“Son görüşmenizde nasıl bir hâli vardı?”
Sarp bir süre düşündü.
“Biraz dalgındı. Konuşurken aklı başka yerdeymiş gibi davranıyordu. Birkaç kez aynı şeyi tekrar sordum. Sonra da acele etmesi gerektiğini söyledi.”
“Bir yere mi gidiyordu?”
“Bilmiyorum. Sormadım.”
“Telefonu kapatmak için bir gerekçe gösterdi mi?”
“Bir işi olduğunu söyledi. Daha sonra konuşacağımızı belirtti.”
“Peki, daha sonra kendisi sizi aradı mı?”
“Hayır.”
“Siz aradınız mı?”
“Birkaç kez aradım. İlk zamanlar telefon çalıyordu ama açmıyordu. Sonra ulaşamamaya başladım.”
“Mesaj gönderdiniz mi?”
“Evet. Birkaç mesaj attım ama cevap vermedi.”
“Mesajların içeriği neydi?”
“İyi olup olmadığını sordum. Neden aramadığını yazdım. Sonra da merak ettiğimi söyledim.”
Kerem, Barış’a baktı.
“Bu mesajları incelememiz gerekecek. Telefonunuz yanınızda mı?”
“Evet.”
“Görüşmeden sonra teslim edebilirsiniz. Mesajları ve arama tarihlerini karşılaştırmamız gerekiyor.”
Sarp başını salladı.
Kerem önündeki kâğıda baktı.
“Daha önceki görüşmelerinizden birinde, eski iş yerinden bazı kişilerin kendisiyle yeniden iletişime geçtiğini söylemiş.”
“Evet.”
“Kim olduklarını sordunuz mu?”
“Sordum. Eski çalışma arkadaşları olduğunu söyledi.”
“İsim verdi mi?”
“Hayır. Sadece Mavi Ev’den tanıdığı insanlar olduğunu söyledi.”
“Bu kişilerle neden yeniden görüştüğünü anlattı mı?”
“Hayır. Konuyu fazla açmak istemedi.”
Kerem kalemini masaya bıraktı.
“Kardeşinizin eski iş yerinden söz ederken huzursuzlandığını söylemiştiniz. Bu durum daha önce de yaşanır mıydı?”
Sarp başını hafifçe salladı.
“Evet. Mavi Ev kapandıktan sonra bile bazen oradan bahsettiğimizde konuşmak istemezdi. Ben de üzerine gitmezdim.”
“Peki, Cemal Arslan’ı tanıyor muydu?”
“Tabii. Orada birlikte çalışmışlardı.”
“Yaklaşık dört hafta önce Cemal Arslan’la görüştüğünü söylemiş.”
“Evet. Bana buluştuklarını anlatmıştı.”
“Görüşmenin nerede gerçekleştiğini biliyor musunuz?”
“Hayır. Söylemedi.”
“Ne konuştuklarını?”
“Onu da anlatmadı.”
Kerem, Sarp’ın yüzünü dikkatle inceledi.
“Cemal Arslan’ın kaybolduğunu öğrendiğinizde şaşırdınız mı?”
“Çok şaşırdım. Aylin’in onunla görüştüğünü biliyordum. Ama sonrasında ne konuştuklarını bilmiyordum.”
“Bu görüşmeden sonra kardeşinizin davranışlarında bir değişiklik oldu mu?”
Sarp cevap vermeden önce ellerini birbirinden ayırdı.
“Oldu. Daha sessizdi. Telefon geldiğinde bazen başka bir odaya geçiyordu. Birkaç defa da konuşmayı yarıda kesip kapattı.”
“Kim arıyordu?”
“Bilmiyorum.”
“Telefon ekranında bir isim gördünüz mü?”
“Hayır.”
“Bu aramaların ne zaman gerçekleştiğini hatırlıyor musunuz?”
“Cemal Bey’le görüştükten sonraki günlerdeydi. Kesin tarih veremem.”
Kerem bu bilgiyi Barış’a not ettirdi.
“Bir de eski bir fotoğraftan söz ettiğinizi söylemiştiniz.”
Sarp’ın bakışları Kerem’in önündeki dosyaya kaydı.
“Evet.”
“Fotoğrafı gördünüz mü?”
“Hayır. Aylin bana anlattı.”
“Nasıl bir fotoğrafmış?”
“Mavi Ev’in önünde çekilmiş. Altı kişi varmış.”
“Fotoğrafın ne zaman çekildiğini söyledi mi?”
“Hatırlamıyorum. Eski bir fotoğraf olduğunu söyledi.”
“Fotoğrafın yeniden ortaya çıkmasından rahatsız olduğunu belirtmiş. Neden?”
Sarp bu kez cevap vermekte zorlandı.
“Bana bazı şeylerin yeniden açılmasını istemediğini söyledi.”
“Tam olarak ne demek istedi?”
“Bilmiyorum. Sorduğumda konuşmak istemedi.”
Kerem, dosyadan fotoğrafı çıkardı ve Sarp’ın önüne koydu.
“Bahsettiği fotoğraf bu olabilir mi?”
Sarp fotoğrafa baktı. Önce görüntünün tamamını inceledi, ardından yüzlere yöneldi. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
“Sanırım bu.”
“Sanırım mı?”
“Bana göstermediğini söyledim. Bu fotoğraf olduğunu kesin olarak söyleyemem. Ama anlattığına benziyor.”
Kerem fotoğrafı geri aldı.
“Peki, fotoğraftaki kişilerden herhangi birini tanıyor musunuz?”
Sarp yeniden görüntüye baktı.
“Cemal Bey’i tanıyorum. Aylin’i de tanıyorum. Diğerlerini bilmiyorum.”
“Fotoğraftaki diğer kişileri kardeşiniz tanıyor muydu?”
“Bana söylemedi.”
Kerem fotoğrafı dosyanın içine yerleştirdi.
“Fotoğrafın ön tarafında bir kâğıt bulunuyor. Üzerinde 16 Kasım 2007 tarihi yazıyor. Bu tarih size bir şey ifade ediyor mu?”
Sarp’ın yüzündeki ifade değişti.
“On altı Kasım mı?”
“Evet.”
“Hayır. Neden sorduğunuzu anlayamadım.”
Kerem, Sarp’ın gözlerinin fotoğrafın bulunduğu dosyaya kaydığını fark etti.
“Bu tarihi duyunca şaşırdınız. Daha önce karşılaştınız mı?”
“Hayır. Sadece fotoğrafın üzerinde böyle bir tarih olduğunu bilmiyordum.”
“Peki.”
Kerem önündeki başka bir belgeyi açtı.
“Deniz Yalçın adını duydunuz mu?”
Sarp kaşlarını çattı.
“Hayır. Kim?”
“2007 yılında Mavi Ev’in kayıtlarında adı bulunan bir kişi. 16 Kasım tarihinde merkezden ayrıldığına ilişkin bir belge düzenlenmiş.”
“Ben tanımıyorum.”
“Belgeyi Cemal Arslan imzalamış. Ancak ayrılış evrakında aile yakınının imzası bulunmuyor.”
Sarp’ın bakışları kısa bir an Kerem’in yüzünde kaldı.
“Bunun benimle ne ilgisi var?”
“Şimdilik bilmiyoruz. Bu nedenle sorularımızı soruyoruz.”
“Ben o yıllarda Mavi Ev’de çalışmadım. Kardeşimin iş hayatına da fazla karışmazdım.”
Kerem sesini yükseltmeden konuştu.
“Size orada çalıştığınızı söylemedim. Kardeşinizin o dönem yaşadıklarını anlamaya çalışıyoruz. Bize yardımcı olabilecek her ayrıntı önemli.”
Sarp sustu. Ellerini yeniden birbirine kenetledi.
Kerem birkaç saniye bekledikten sonra devam etti.
“Aylin’in evinde eski evraklar gördünüz mü?”
Sarp’ın bakışları bu kez doğrudan Kerem’e döndü.
“Bir dosyası vardı.”
Kerem’in kalemi durdu.
“Nasıl bir dosya?”
“Birkaç hafta önce evine gittiğimde masanın üzerindeydi. İçinde kâğıtlar vardı. Eski evraklara benziyordu.”
“Üzerinde bir isim veya tarih gördünüz mü?”
“Hayır. Yakından incelemedim.”
“Dosyanın Mavi Ev’le ilgili olduğunu biliyor musunuz?”
“Bilmiyorum. Ama Aylin’in son zamanlarda oradan söz ettiğini düşününce bağlantılı olabilir.”
“Dosyayı ne zaman gördünüz?”
“Son telefon görüşmemizden önce. Tam tarihini hatırlamıyorum.”
“Daha sonra evine gittiniz mi?”
“Hayır.”
“Dosyayı hâlâ evinde bulabileceğimizi düşünüyor musunuz?”
“Bilmiyorum. Ben gördüğümde masanın üzerindeydi.”
Kerem notlarını tamamladı. Şimdiye kadar duydukları, Aylin’in eski iş yeriyle ilgili bir konunun yeniden gündeme gelmesinden rahatsız olduğunu gösteriyordu. Ancak Sarp’ın anlattıkları hâlâ dolaylı bilgilerden ibaretti.
“Bir şey daha soracağım,” dedi Kerem. “Aylin son zamanlarda birinden çekindiğini söyledi mi?”
Sarp’ın yüzündeki ifade değişti.
“Doğrudan söylemedi.”
“Dolaylı olarak?”
Sarp bir süre sessiz kaldı.
“Bir keresinde bana, biri yeniden ortaya çıkarsa onunla görüşmemem gerektiğini söyledi.”
Kerem önündeki kalemi bıraktı.
“Kimden bahsediyordu?”
“Bilmiyorum.”
“Bu konuşma ne zaman gerçekleşti?”
“Son telefon görüşmemizden birkaç gün önceydi.”
“Bu kişiyi daha önce tanıyor muydunuz?”
“Hayır.”
“Adını söyledi mi?”
“Hayır. Ben sordum ama cevap vermedi.”
“Nasıl biriydi? Erkek mi, kadın mı?”
“Onu da söylemedi.”
Kerem, Sarp’ın yüzünü dikkatle inceledi.
“Bu konuşmadan sonra kardeşinizin korktuğunu düşündünüz mü?”
“Bilmiyorum. Aylin bazen bir şeyleri anlatmadan önce uzun süre düşünürdü. Ama o gün sesi farklıydı.”
“Nasıl farklıydı?”
“Daha ciddi konuşuyordu. Sanki söyleyeceği şeyin sonuçlarından çekiniyordu.”
Kerem birkaç saniye sessiz kaldı.
“Cemal Arslan’la görüştüğü günün akşamında sizi aradığını da söylemiştiniz. O görüşmede ne yaşandı?”
Sarp’ın bakışları masaya indi.
“Bana bir şey anlatmak istedi. Ama son anda vazgeçti.”
“Ne söyleyecekti?”
“Bilmiyorum. Sadece konuşmak istediğini söyledi. Sonra da konuyu değiştirdi.”
“Telefonu kapatmadan önce ne söyledi?”
Sarp derin bir nefes aldı.
“‘Artık çok geç olabilir,’ dedi.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Kerem gözlerini Sarp’tan ayırmadı.
“Bu sözleri tam olarak böyle mi söyledi?”
“Evet.”
“Ne için çok geç olduğunu sordunuz mu?”
“Sordum. Cevap vermedi.”
“Peki, bu konuşmadan sonra tekrar görüştünüz mü?”
“Evet. Yaklaşık bir hafta sonra aradı. O görüşmede de uzun konuşmadık. En son konuşmamız ise yaklaşık üç hafta önceydi.”
“Son görüşmenizde size farklı bir şey söyledi mi?”
Sarp başını salladı.
“Benden bir süre kimseyle konuşmamamı istedi.”
Kerem’in bakışları keskinleşti.
“Kimseyle derken kimi kastediyordu?”
“Bilmiyorum. Ben de sordum ama açıklamadı.”
“Özellikle bir kişiden mi uzak durmanızı istedi?”
Sarp bir süre düşündü.
“Hayır. Bana yalnızca bazı insanlarla görüşmememi söyledi.”
“Bu konuşmadan sonra herhangi biri sizinle iletişim kurdu mu?”
Sarp hemen cevap vermedi.
“Birkaç gün önce tanımadığım bir numara aradı.”
Kerem, Barış’a baktı. Barış not almayı bırakmıştı.
“Ne zaman aradı?”
“Üç ya da dört gün önce.”
“Telefonu açtınız mı?”
“Evet. Karşımdaki kişi bir süre konuşmadı. Sonra yanlış numara olduğunu söyleyip kapattı.”
“Sesini tanıdınız mı?”
“Hayır.”
“Erkek miydi, kadın mıydı?”
“Erkek olduğunu düşünüyorum ama emin değilim.”
“Numarayı kaydettiniz mi?”
“Telefonumda duruyor.”
Kerem, Barış’a işaret etti.
“Numarayı tutanağa geçirin. Gerekli inceleme için telefonu da ayrıca değerlendireceğiz.”
Sarp ilk kez su bardağını eline aldı. Bir yudum içti, sonra bardağı masaya bıraktı.
“Başkomiserim, sizce Aylin’e bir şey mi oldu?”
Kerem hemen cevap vermedi.
“Bunu henüz bilmiyoruz. Ancak kendisine ulaşamıyoruz ve kaybolmadan önce bazı konulardan rahatsız olduğu anlaşılıyor. Bu nedenle anlattığınız her ayrıntıyı araştırmamız gerekiyor.”
Sarp’ın sesi alçaldı.
“Ben kardeşimin başına kötü bir şey gelmesini istemiyorum.”
“Biz de onu bulmaya çalışıyoruz. Fakat bize yardımcı olabilmeniz için bildiklerinizi eksiksiz anlatmanız gerekiyor. Hatırladığınız başka bir şey varsa şimdi söylemeniz önemli.”
Sarp bir süre düşündü. Sonra Kerem’e baktı.
“Aylin, Cemal Bey’le görüştükten sonra değişti. Bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Ama bana ne olduğunu anlatmadı.”
Kerem başını hafifçe salladı.
“Bu görüşmenin tarihini ve tanımadığınız numaradan gelen aramanın saatini belirleyebilirsek önemli bir ilerleme sağlayabiliriz.”
“Telefon kayıtlarımı kontrol edebilirsiniz. Saklayacak bir şeyim yok.”
“Gerekirse yeniden görüşeceğiz.”
Sarp ayağa kalktı. Kapıya yöneldiğinde Kerem son bir kez seslendi.
“Bir şey daha. Kardeşinizin evindeki dosyayı gördüğünüzü söylediniz. O dosyanın yerini hatırlıyor musunuz?”
“Salon masasının üzerindeydi. Siyah, ince bir dosyaydı.”
“İçinde kaç kâğıt vardı?”
“Üç dört tane gördüm. Belki daha fazlaydı.”
“Üzerinde herhangi bir işaret var mıydı?”
“Hatırlamıyorum.”
“Peki. Şimdilik bu kadar.”
Sarp odadan çıktı. Kapı kapandıktan sonra Barış birkaç saniye sessiz kaldı.
“Bu iş sandığımızdan daha karmaşık,” dedi.
Kerem dosyayı kapattı.
“Şimdilik bildiğimiz tek şey, Aylin’in geçmişiyle ilgili bir konunun yeniden gündeme geldiği. Sarp’ın anlattıkları önemli ama hepsi doğrulanmalı.”
“Özellikle tanımadığı numara.”
“Evet. Önce numaranın kime ait olduğunu ve aramanın gerçekten yapılıp yapılmadığını inceleteceğiz. Ayrıca Aylin’in evinde bahsettiği dosya duruyor mu, onu da kontrol edeceğiz.”
“Evdeki inceleme için yeniden izin gerekiyor.”
“Gerekli başvuruyu hazırlayalım. Önceki incelemede görülmeyen bir belge varsa bunu usulüne uygun şekilde araştırmalıyız.”
Barış notlarını topladı.
“Peki, Cemal Arslan’la yaptığı görüşme?”
“Cemal’in son hareketleriyle Aylin’in görüşme tarihini karşılaştıralım. Görüşmenin nerede gerçekleştiğini de Sarp’tan yeniden öğrenmeye çalışacağız. Belki hatırlamadığı bir ayrıntı vardır.”
Kerem fotoğrafı dosyadan çıkardı.
“Bir de şu fotoğrafın kim tarafından bulunduğunu öğrenmeliyiz. Cemal’in kızı, babasının son zamanlarda eski fotoğraflara baktığını söylemişti. Ama bu fotoğrafı ne zaman bulduğunu bilmiyoruz.”
Barış fotoğrafa baktı.
“Altı kişiyi bulabilirsek belki birinden cevap alırız.”
“Önce kim olduklarını kesinleştirelim.”
Öğleden sonra Eskişehir’deki adrese gönderilen ekipten haber geldi. Levent Şahin’in eski adresinde artık başka bir ailenin yaşadığı doğrulanmıştı. Evin yeni sakinleri önceki kiracıyı tanımıyordu. Ev sahibi de Levent’in güncel iletişim bilgilerine sahip değildi.
Barış haberi Kerem’e iletti.
“Eski adreste iz bulamamışlar. Akrabasının verdiği adres birkaç yıl öncesine aitmiş.”
“Levent’in ailesiyle yeniden görüş. Son temas tarihlerini ve ellerinde bulunan telefon numaralarını iste. Ayrıca taşınmadan önce aradığı dosyayla ilgili daha ayrıntılı bilgi almamız gerekiyor.”
“Tamam.”
Kerem, dosyanın içindeki notlara baktı.
“Bir de Sarp’ın telefonunu incelemeye gönderelim. Tanımadığı numaranın arama saatini ve kayıtlı olup olmadığını belirleyelim. Bu aramayı doğrudan soruşturmanın merkezine koymayacağız ama göz ardı da etmeyeceğiz.”
Barış odadan çıktı.
Kerem, masasında tek başına kaldı. Önündeki dosyaları yeniden açtı. Sarp’ın anlattıkları, soruşturmanın yönünü değiştirebilecek nitelikteydi. Fakat henüz hiçbir şey kesin değildi.
Bir insan, eski iş arkadaşlarıyla görüşmüş olabilirdi. Geçmişte yaşadığı bir olayı hatırlamak istememiş olabilirdi. Hatta kardeşinden bazı şeyleri saklamış da olabilirdi.
Bunların hiçbiri tek başına kayboluşunu açıklamıyordu.
Kerem not defterini açtı ve yeni bir sayfaya şu başlıkları yazdı:
Aylin’in görüştüğü eski çalışma arkadaşları.
Cemal Arslan’la buluştuğu tarih ve yer.
Siyah dosyanın içeriği.
Tanımadığı numaradan gelen arama.
Levent Şahin’in aradığı eski evraklar.
Son olarak fotoğrafın önündeki tarihi yeniden yazdı:
16.11.2007.
Kalemini bıraktı.
Aylin’in kardeşinin anlattığı bir cümle zihninde yeniden canlandı.
Artık çok geç olabilir.
Bu sözün neye karşılık geldiğini henüz bilmiyordu. Belki Aylin’in geçmişinde kalan bir olayla ilgiliydi. Belki de sonradan öğrendiği bir şeyin yarattığı korkunun ifadesiydi.
Kerem dosyayı kapattı.
Önce Aylin’i bulmaları gerekiyordu. Ardından o fotoğraftaki altı kişinin kim olduğunu öğrenmeleri…
Çünkü artık soruşturmanın yalnızca kaybolan insanlarla ilgili olmadığı açıktı. Geçmişte yaşanan ve kimsenin konuşmak istemediği bir şey, yıllar sonra yeniden insanların hayatına girmişti.
Ve o şeyin izleri, henüz kimsenin tam olarak okuyamadığı eski bir fotoğrafta saklıydı.
Bölüm etkileşimi
