Bölümler 30Şu an: Eski Bir Tanıdık
- 1 BOŞ EV2.241 kelime
- 2 YOLUN SONU2.207 kelime
- 3 FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER2.508 kelime
- 4 Eksik Kayıtlar1.248 kelime
- 5 Geride Kalanlar2.307 kelime
- 6 Eski Defterler2.362 kelime
- 7 Eski Bir Tanıdık1.827 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Eskişehir’deki Görüşme1.664 kelime
- 9 Kayıtların Arasında1.939 kelime
- 10 Eksik Ek2.563 kelime
- 11 Devir Teslim2.199 kelime
- 12 Siyah Dosyanın Ardında2.084 kelime
- 13 Kayıt Dışı1.857 kelime
- 14 Son Arama1.507 kelime
- 15 Bir Numaranın İzinde1.801 kelime
- 16 Eski Bir Çalışma Arkadaşı2.504 kelime
- 17 Eski Fotoğraflar1.958 kelime
- 18 Kayıtların Arasındaki İsim1.759 kelime
- 19 Devir Defteri2.491 kelime
- 20 Üç Klasör2.575 kelime
- 21 TESLİM ALAN2.572 kelime
- 22 ESKİ LİSTENİN SAHİBİ2.293 kelime
- 23 AYNI DOSYANIN İZİNDE2.365 kelime
- 24 KAYIP KLASÖR2.436 kelime
- 25 EKSİK KAYIT2.341 kelime
- 26 İMZANIN SAHİBİ2.528 kelime
- 27 İKİ İSİM, TEK KAYIT2.571 kelime
- 28 KAPATILMAYAN DOSYA2.530 kelime
- 29 ALTINCI KAYIT2.514 kelime
- 30 FISILTI (Final)9.473 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ankara'da sabahın erken saatlerinde hava soğuktu. Emniyet binasının koridorları henüz tam anlamıyla hareketlenmemişti. Başkomiser Kerem Aydın, odasına girdiğinde masasının üzerindeki dosyalar bıraktığı yerde duruyordu.
Ceketini çıkarıp sandalyesinin arkasına astı. Ardından bilgisayarını açtı ve not defterini önüne çekti.
Bir önceki akşam hazırladığı iki başlık hâlâ sayfanın üst kısmındaydı.
Levent Şahin — 2008/2009 yıllarında aranan dosya.
Haydar Öztürk — Cemal Arslan'la son temas.
Kerem önce Haydar Öztürk'ün adının geçtiği dosyayı açtı. Cemal Arslan'ın kızı Elif Hanım'ın verdiği bilgilerde, babasının Eskişehir'de yaşayan eski bir arkadaşı olduğundan söz edilmişti. Adamın emekli öğretmen olduğu biliniyordu. Ancak Cemal'le ne kadar zamandır görüştükleri, son görüşmelerinin ne zaman gerçekleştiği ve bu ilişkinin kayıp olayından önce nasıl sürdüğü henüz netleşmemişti.
Kerem, telefonunu eline alarak Eskişehir'deki ilgili birimle irtibat kurmak üzere gerekli numarayı buldu. Görüşmenin ardından Haydar Öztürk'ün bilinen adresinin ve güncel iletişim bilgilerinin resmî kanallardan doğrulanması için talepte bulundu.
Telefonu kapattığında kapı açıldı.
Barış Demir elinde bir dosyayla içeri girdi.
“Günaydın başkomiserim.”
“Günaydın. Haydar Öztürk'le ilgili bir gelişme var mı?”
“Henüz kesin bir bilgi yok. Ama Cemal Arslan'ın kızı Elif Hanım'la yeniden görüştüm. Babasının Haydar Bey'le son aylarda birkaç kez telefonda konuştuğunu hatırlıyor.”
Kerem önündeki kalemi bıraktı.
“Birkaç kez mi?”
“Evet. Elif Hanım, babasının bu görüşmeleri genellikle evin dışında yaptığını söylemiş. Konuşmaların içeriğini bilmiyor. Ancak son görüşmelerinden birinde babasının telefon kapandıktan sonra uzun süre sessiz kaldığını hatırlıyor.”
“Bu görüşmenin tarihini biliyor mu?”
“Kesin tarih veremedi. Cemal Bey'in kaybolmasından yaklaşık iki ay önce olduğunu düşünüyor. Ama bundan emin değil.”
Kerem not defterine birkaç satır yazdı.
“Bu bilgi tek başına yeterli değil. Elif Hanım'a görüşmelerin hangi günlerde gerçekleştiğini hatırlatabilecek bir şey sordun mu? Özel bir gün, ziyaret, aile toplantısı?”
“Babasının doğum gününden kısa süre önce olabileceğini söyledi. Fakat doğum günü tarihini de net hatırlamadığı için şimdilik bunu doğrulayamadık.”
“Peki, Cemal'in telefon kayıtları?”
“Telefonu evde bulunduğu için cihazın kendisine ilişkin incelemeler devam ediyor. Operatör kayıtları için de gerekli başvuru yapılmıştı. Henüz cevap gelmedi.”
Kerem başını salladı.
“Cevap geldiğinde Haydar'ın numarasıyla karşılaştırırız. Şimdilik kendisini şüpheli gibi değerlendirmiyoruz. Cemal'in eski arkadaşı. Önce aralarındaki ilişkinin niteliğini öğreneceğiz.”
Barış, elindeki dosyayı masaya bıraktı.
“Bir de Levent Şahin için araştırma yaptım. Akrabasının verdiği bilgiler doğrultusunda eski adreslerini yeniden kontrol ettirdim. Ankara'dan ayrıldıktan sonra bir süre Eskişehir'de bulunmuş olabileceğine ilişkin bir kayıt var.”
Kerem başını kaldırdı.
“Eskişehir mi?”
“Evet. Kesinleşmiş bir ikamet kaydı değil. Bir dönem orada çalışmış olabileceği anlaşılıyor. Sonrasında başka bir adrese geçmiş.”
Kerem, Haydar Öztürk'ün dosyasına baktı.
“İkisi de Eskişehir'de bulunmuş olabilir.”
“Evet. Ama aynı dönemde olup olmadıklarını henüz bilmiyoruz.”
“Bunu öğrenmeden bağlantı kurmayacağız. Levent'in hangi tarihlerde nerede bulunduğunu netleştir. Haydar'ın adresini de doğrulat. İkisi arasında bir temas var mı, ona sonra bakarız.”
Barış notlarını aldı.
“Anlaşıldı.”
Kerem, önündeki dosyayı açtı.
“Bir de Mavi Ev arşivi için cevap bekliyoruz. Bugün tekrar arayalım. Özellikle Deniz Yalçın'ın dosyasının tamamı bulunmadan bu konuyu kapatmayacağız.”
“Ben ilgilenirim.”
Saat ona doğru Kerem'in telefonu çaldı. Arayan, önceki gün görüştükleri il müdürlüğünün arşiv biriminden bir görevliydi.
Kerem telefonu açtı.
“Başkomiser Kerem Aydın, buyurun.”
“Günaydın başkomiserim. Dün yaptığınız başvuruyla ilgili arıyorum. Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi'nin 2007 yılına ait bazı kayıtlarına ulaştık.”
Kerem sandalyesinde doğruldu.
“Hangi kayıtlar?”
“Personel çizelgeleri ve kurumun kapanış dönemine ait bazı idari evraklar. Çocuklara ait kişisel dosyalar ise farklı bir tasnifte tutulmuş. Deniz Yalçın'ın dosyasını henüz bulamadık.”
“Peki, 16 Kasım 2007 tarihli ayrılış belgesinin bir kopyası sizde var mı?”
“Şu anda elimizde yalnızca kurumun devrettiği genel kayıtlar bulunuyor. Belgenin kendisine ulaşamadık. Ancak o tarihte düzenlenen bazı evrakların numaraları listede görünüyor.”
“Numaraları bizimle paylaşabilir misiniz?”
“Yazılı talebinizde gerekli yetki ve kapsam bilgileri bulunduğu için ilgili kayıtların incelenmesini başlatabiliriz. Fakat kişisel dosyaların teslimi için ayrıca değerlendirme yapılması gerekiyor.”
Kerem sakin bir sesle konuştu.
“Anlıyorum. Bizim için öncelikli olan Deniz Yalçın'ın dosyasının nerede bulunduğunu tespit etmek. Dosyanın tamamı mevcut değilse, hangi evrakların devredildiğini ve hangilerinin eksik olduğunu da bilmemiz gerekiyor.”
“Bu konuda araştırma yapacağız. Bugün içinde size bilgi vermeye çalışırım.”
“Teşekkür ederim. Bekliyoruz.”
Görüşme sona erdiğinde Kerem, aldığı notları dosyaya ekledi.
Barış, masasından başını kaldırdı.
“Bir şey buldular mı?”
“Personel çizelgeleri ve kapanış evrakları var. Deniz'in dosyası henüz bulunamamış. Fakat 16 Kasım tarihli belgenin kayıt numarasına ulaşabilirsek, en azından hangi evrakın düzenlendiğini ve nerede saklandığını araştırabiliriz.”
“Belgenin aslına ulaşmamız gerekiyor.”
“Evet. Fotoğraftaki tarih ile belgedeki tarih aynı. Ama ikisinin aynı olaya işaret ettiğini henüz bilmiyoruz.”
Kerem, fotoğrafı masanın çekmecesinden çıkarıp yeniden inceledi.
“Bu fotoğrafın çekildiği gün kimlerin orada bulunduğunu kesinleştirmeden ilerleyemeyiz.”
Öğleye doğru Eskişehir'den bekledikleri ilk bilgi geldi. Haydar Öztürk'ün bilinen adresi doğrulanmıştı. Emekli öğretmen olarak kaydı bulunan adamın aynı adreste yaşadığı anlaşılıyordu. İletişim numarası da resmî kayıtlardaki bilgilerle eşleşiyordu.
Kerem, Barış'a döndü.
“Haydar Öztürk'ün adresi doğrulandı. Şimdi kendisiyle görüşmemiz gerekiyor.”
“Telefonla mı arayalım?”
“Önce arayalım. Görüşmeyi kabul ederse randevu alırız. Ancak konuşmanın içeriğini yalnızca telefonla öğrenmeye çalışmayacağız. Gerekirse Eskişehir'e gideriz.”
Barış numarayı aradı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra yaşlı bir erkek sesi duyuldu.
“Buyurun.”
Barış kendisini tanıttı ve Haydar Öztürk'le görüşmek istediğini söyledi.
“Benim,” dedi adam. “Bir sorun mu var?”
“Haydar Bey, ben Ankara Emniyet Müdürlüğünden Komiser Yardımcısı Barış Demir. Cemal Arslan isimli bir vatandaşımızla ilgili bazı sorularımız olacak.”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
“Cemal'e ne oldu?”
Barış, Kerem'e baktı. Kerem eliyle telefonu hoparlöre almasını işaret etti.
“Cemal Arslan hakkında bir süredir kendisine ulaşamıyoruz. Kayıp şahıs soruşturması yürütüyoruz.”
Haydar'ın sesi değişti.
“Cemal kayıp mı?”
“Evet. Kendisiyle ne zamandır görüşmediğinizi öğrenmek istiyoruz.”
“Bir süredir görüşmüyorduk. Ama kaybolduğunu bilmiyordum.”
“En son ne zaman konuştunuz?”
Haydar bir süre düşündü.
“Tam tarih veremem. Sonbahara doğru olabilir. Telefonla konuşmuştuk.”
“Görüşmenizde ne konuştunuz?”
“Eski günlerden bahsettik. Uzun zamandır aramıyordu. Birkaç dakika konuştuk.”
“Size herhangi bir konudan dolayı endişeli olduğunu söyledi mi?”
“Evet,” dedi Haydar. “Ama ne olduğunu tam anlatmadı.”
Kerem öne eğildi.
“Ne söylediğini hatırlıyor musunuz?”
“Geçmişte kalan bazı şeylerin yeniden karşısına çıktığını söyledi. Ben de ne olduğunu sordum. Konuşmak istemedi. Sadece bazı insanların hâlâ aynı şeyleri sakladığını söyledi.”
Kerem'in yüzü ciddileşti.
“Bu konuşmada Mavi Ev'den söz etti mi?”
Haydar kısa bir süre sessiz kaldı.
“Evet. Mavi Ev'in adını söyledi.”
“Tam olarak ne söyledi?”
“Orada yaşananları unutamadığını söyledi. Ben de yıllar geçtiğini, artık bunları geride bırakması gerektiğini söyledim. Ama o, bazı şeylerin unutulmakla ortadan kalkmadığını söyledi.”
Kerem, Barış'a baktı. Barış da konuşmayı dikkatle dinliyordu.
“Haydar Bey, Cemal Arslan'la yüz yüze görüştüğünüz bir tarih var mı?”
“Yüz yüze mi? Evet. Sanırım geçen yıl Ankara'ya geldiğimde görüşmüştük. Ama o da kısa sürdü.”
“Bu görüşmede yanında başka biri var mıydı?”
“Hayır. İkimizdik.”
“Görüşme nerede gerçekleşti?”
“Ankara'da, Kızılay taraflarında bir kafede. Yerinin adını hatırlamıyorum.”
Kerem araya girdi.
“Cemal Bey'in son dönemde size bir fotoğraf gösterdiği oldu mu?”
Haydar'ın sesi yeniden duraksadı.
“Fotoğraf mı?”
“Evet. Eski bir fotoğraf.”
“Bana fotoğraf göstermedi. Ama bir fotoğraftan söz etti.”
“Nasıl bir fotoğraf?”
“Eski bir kurumun önünde çekilmiş. Birkaç kişinin yan yana durduğu bir fotoğraf olduğunu söyledi. Üzerindeki insanlardan bazılarını tanıyıp tanımadığımı sordu.”
Kerem'in bakışları masadaki fotoğrafa kaydı.
“Fotoğrafta kaç kişi olduğunu söyledi mi?”
“Altı kişi olduğunu hatırlıyorum. Ama kimlerin bulunduğunu anlatmadı.”
“Fotoğrafı size neden gösterdi?”
“Göstermedi zaten. Telefonda sordu. Birkaç isim söyledi ama hepsini hatırlamıyorum. Ben de yıllardır görmediğim insanları nasıl tanıyacağımı söyledim.”
“Size hangi isimleri söyledi?”
Haydar derin bir nefes aldı.
“Cemal'in adını zaten biliyorsunuz. Bir de Levent diye birinden bahsetmişti. Başka bir isim daha vardı ama şu anda çıkaramıyorum.”
Kerem not defterine Levent Şahin'in adını yazdı.
“Levent Şahin olabilir mi?”
“Evet. Levent Şahin. O ismi söylediğini hatırlıyorum.”
“Levent Şahin'i tanıyor musunuz?”
“Yüz yüze tanışmışlığım yok. Cemal'den adını duymuştum. Mavi Ev'de çalıştığını biliyordum.”
“Cemal Bey size fotoğrafın hangi tarihte çekildiğini söyledi mi?”
“Hayır. Tarihini söylemedi.”
“Peki, bu görüşmeden sonra yeniden konuştunuz mu?”
“Hayır. Bir daha aramadı.”
Kerem, Barış'a kısa bir işaret verdi. Barış görüşme notlarını düzenlemeye başladı.
“Haydar Bey, verdiğiniz bilgiler için teşekkür ederiz. Sizinle yüz yüze görüşmek istiyoruz. Uygun olduğunuz bir zamanı belirleyebilir miyiz?”
“Tabii. Cemal'in başına ne geldiğini öğrenmek istiyorum. Ne gerekiyorsa yardımcı olurum.”
“Bugün veya yarın görüşmemiz mümkün olur mu?”
“Yarın öğleden sonra evde olacağım.”
“Size tekrar ulaşacağız.”
Görüşme sona erdi.
Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Barış ilk konuşan oldu.
“Cemal, altı kişinin bulunduğu fotoğrafı Haydar'a anlatmış. Üstelik Levent'in adını da sormuş.”
Kerem fotoğrafı eline aldı.
“Evet.”
“Demek ki fotoğrafı yalnızca evinde saklamıyormuş. Başka insanlara da anlatıyormuş.”
“Haydar'a fotoğrafı göstermemiş. Sadece söz etmiş. Aradaki farkı unutma.”
Barış başını salladı.
“Peki, Levent'in adını neden sormuş olabilir?”
“Bunu öğrenmek için önce Levent'in o dönem nerede olduğunu bulacağız. Haydar'ın söylediği her şey önemli ama henüz hiçbirini kesin bağlantı olarak değerlendiremeyiz.”
Kerem fotoğrafın arkasını çevirdi.
14 Kasım 2007.
Tarih, fotoğrafın arkasında açıkça yazılıydı.
“Haydar, fotoğrafın altı kişilik olduğunu doğruladı. Bu, elimizdeki fotoğrafla örtüşüyor. Fakat fotoğrafın aynı fotoğraf olup olmadığını henüz bilmiyoruz.”
“Yarın yüz yüze görüşmede bunu netleştirebiliriz.”
“Evet. Cemal'in ona söylediği isimleri de tek tek soracağız. Belki hatırlamadığı isimleri yeniden çıkarır.”
Aynı günün ilerleyen saatlerinde Barış, Levent Şahin'in geçmişine ilişkin yeni bir bilgiyle Kerem'in odasına geldi.
“Başkomiserim, Levent'in 2008 ve 2009 yıllarına ait adres hareketlerini karşılaştırdım. Akrabasının söylediği gibi bir dönem Eskişehir'de bulunmuş. Fakat Haydar Öztürk'ün yaşadığı ilçeyle aynı yerde değil.”
Kerem dosyayı aldı.
“Ne kadar süre kalmış?”
“Yaklaşık sekiz ay. Sonrasında başka bir şehre taşınmış. O dönem çalıştığı işyerinin kaydına da ulaştım.”
“İşyerinden bilgi alabildin mi?”
“Henüz değil. Resmî başvuru yapmamız gerekiyor. Ancak Levent'in o dönemdeki adresiyle ilgili kayıtlar elimizde.”
Kerem sayfaları çevirdi.
“Haydar'la aynı şehirde bulunmuş olması tek başına bir şey ifade etmez. Aralarında temas olduğuna dair bir kayıt var mı?”
“Şimdilik yok.”
“Öyleyse bunu yalnızca not edeceğiz. Levent'in eski telefon kayıtlarına ulaşma imkânımız olup olmadığını da hukuk birimiyle değerlendirelim. Aradan yıllar geçti. Saklama süreleri nedeniyle kayıtların bulunmaması mümkün.”
Barış dosyayı işaret etti.
“Bir de Levent'in akrabasının anlattığı telefon görüşmesi var. Aradığı kişinin kim olduğunu bulabilirsek belki dosyanın izine ulaşabiliriz.”
“Önce akrabasıyla yeniden görüşüp hatırladığı ayrıntıları netleştirelim. Telefon görüşmesinin tam tarihini, Levent'in kullandığı hattı ve o sırada yanında kimlerin bulunduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”
“Tamam.”
Kerem, Levent'in dosyasını kapattı. Ardından Deniz Yalçın'ın dosyasını açtı.
“Şimdi bir de şu var. Levent'in yıllar sonra aradığı dosya ile Deniz'in ayrılış evrakı aynı şey mi, bilmiyoruz. Ama ikisini ayrı ayrı araştıracağız. Birinin diğerine bağlanmasını istiyorsak bunu belgeyle yapacağız.”
Barış başını salladı.
“Anlaşıldı.”
Akşam saatlerine doğru Kerem, odasında tek başına kaldı. Gün boyunca topladığı notları yeniden düzenledi.
Haydar Öztürk, Cemal Arslan'ın eski arkadaşıydı. Cemal'in kaybolmasından önce onunla telefonla görüşmüş, Mavi Ev'den ve geçmişte yaşanan bazı olaylardan söz etmişti. Ayrıca altı kişinin bulunduğu eski bir fotoğrafı anlatmış, Levent Şahin'in adını sormuştu.
Levent Şahin ise yıllar önce Mavi Ev'den kalan bir dosyayı aramıştı. Dosyanın kendisinde olmadığını söylemiş, fakat kiminle konuştuğu ve hangi belgeyi aradığı hâlâ bilinmiyordu.
Deniz Yalçın'ın 16 Kasım 2007 tarihli ayrılış belgesi ise bütün bu araştırmanın merkezinde duruyordu.
Kerem, not defterini kapatmadan önce yeni bir satır yazdı:
Haydar Öztürk — Altı kişilik fotoğrafı biliyor. Levent Şahin'in adını hatırlıyor.
Ardından altını çizdi.
Yarın Eskişehir'deki görüşme için gerekli hazırlık yapılacaktı. Haydar'ın anlatacakları, Cemal'in kaybolmadan önce kimlerle iletişim kurduğunu anlamalarına yardımcı olabilirdi. Ancak Kerem, bu görüşmeye bir sonuca ulaşmış gibi gitmeyecekti.
Çünkü yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafın içindeki altı kişiden yalnızca üçünün kimliğini biliyorlardı. Diğer üç kişinin kim olduğu, Deniz Yalçın'ın neden merkezden ayrıldığı ve Levent Şahin'in hangi dosyayı aradığı hâlâ belirsizdi.
Kerem ışığı kapatmadan önce masadaki fotoğrafa son kez baktı.
Altı kişi, kameraya doğru bakıyordu.
Fotoğrafın çekildiği gün, hepsi aynı yerdeydi.
Ama aradan geçen yıllarda hangisinin ne bildiğini, hangisinin neyi sakladığını ve bugün neden kayıp olduklarını henüz bilmiyorlardı.
Bölüm etkileşimi
