Bölümler 30Şu an: Eskişehir’deki Görüşme
- 1 BOŞ EV2.241 kelime
- 2 YOLUN SONU2.207 kelime
- 3 FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER2.508 kelime
- 4 Eksik Kayıtlar1.248 kelime
- 5 Geride Kalanlar2.307 kelime
- 6 Eski Defterler2.362 kelime
- 7 Eski Bir Tanıdık1.827 kelime
- 8 Eskişehir’deki Görüşme1.664 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Kayıtların Arasında1.939 kelime
- 10 Eksik Ek2.563 kelime
- 11 Devir Teslim2.199 kelime
- 12 Siyah Dosyanın Ardında2.084 kelime
- 13 Kayıt Dışı1.857 kelime
- 14 Son Arama1.507 kelime
- 15 Bir Numaranın İzinde1.801 kelime
- 16 Eski Bir Çalışma Arkadaşı2.504 kelime
- 17 Eski Fotoğraflar1.958 kelime
- 18 Kayıtların Arasındaki İsim1.759 kelime
- 19 Devir Defteri2.491 kelime
- 20 Üç Klasör2.575 kelime
- 21 TESLİM ALAN2.572 kelime
- 22 ESKİ LİSTENİN SAHİBİ2.293 kelime
- 23 AYNI DOSYANIN İZİNDE2.365 kelime
- 24 KAYIP KLASÖR2.436 kelime
- 25 EKSİK KAYIT2.341 kelime
- 26 İMZANIN SAHİBİ2.528 kelime
- 27 İKİ İSİM, TEK KAYIT2.571 kelime
- 28 KAPATILMAYAN DOSYA2.530 kelime
- 29 ALTINCI KAYIT2.514 kelime
- 30 FISILTI (Final)9.473 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah saatleri ilerlerken Ankara’dan Eskişehir’e uzanan yol, aracın ön camından ağır ağır geriye akıyordu. Hava kapalıydı. Gece yağan yağmurun ardından asfaltın üzerinde ince bir parlaklık kalmış, yol kenarındaki ağaçların dalları rüzgârla hafifçe sallanmaya başlamıştı.
Kerem, direksiyon başında sessizdi. Gözlerini yoldan ayırmadan ilerliyor, zaman zaman dikiz aynasından arkadaki trafiği kontrol ediyordu. Barış ise önündeki dosyayı açmış, Haydar Öztürk hakkında elde ettikleri bilgileri yeniden gözden geçiriyordu.
Bir süre sonra Barış sessizliği bozdu.
“Haydar Bey’in anlattıkları, Cemal’in son döneminde geçmişle yeniden ilgilenmeye başladığını gösteriyor. Ama fotoğrafı görmemiş olması önemli. Bize aktaracağı bilgiler, Cemal’in kendisine söyledikleriyle sınırlı.”
Kerem gözlerini yoldan ayırmadı.
“Bunun farkındayım. Yine de Cemal’in aynı konuyu birden fazla kez açması tesadüf olmayabilir.”
“Özellikle Levent Şahin’in adını anması.”
“Evet. Levent’in Eskişehir’de geçirdiği sekiz ayı da araştırıyoruz. Ama şimdilik ikisi arasında bir bağlantı kuramayız.”
Barış dosyayı kapattı.
“Haydar Bey, Levent’i tanımadığını söylemişti.”
“Yüz yüze tanımıyor olabilir. Bu, başka bir şekilde karşılaşmadıkları anlamına gelmez. Önce kendisini dinleyeceğiz.”
Kerem’in sesi her zamanki gibi sakindi. Bir ihtimali değerlendirmekle onu gerçek kabul etmek arasındaki çizgiyi korumaya özen gösteriyordu.
Eskişehir’e vardıklarında öğle saatleri yaklaşmıştı. Barış, Haydar Öztürk’ün kendilerine verdiği adresi navigasyona girdi. Şehir merkezinden uzaklaştıkça trafik hafifledi. Birkaç dakika sonra iki katlı, bahçeli evlerin bulunduğu sakin bir sokağa girdiler.
Kerem aracı yol kenarına çekti.
“Önce bir daha arayalım,” dedi.
Barış telefonunu çıkardı ve Haydar’ın numarasını çevirdi. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.
“Buyurun?”
“Haydar Bey, biz Ankara’dan gelen polis memurlarıyız. Kerem Aydın ve Barış Demir. Görüşmek için gelmiştik.”
“Evet, bekliyordum. Sokağın başında mısınız?”
“Evinizin önündeyiz.”
“Tamam, kapıyı açıyorum.”
Telefon kapandı.
Birkaç saniye sonra evin bahçe kapısı açıldı. Yetmişli yaşlarının başlarında görünen, ince yapılı bir adam kapının önünde belirdi. Üzerinde koyu renk bir hırka, altında ütülü bir pantolon vardı. Saçları tamamen ağarmıştı. Yüzündeki çizgiler yaşından çok, uzun yılların yorgunluğunu taşıyor gibiydi.
Kerem ve Barış araçtan inerek yanına yürüdüler.
“Haydar Öztürk?” diye sordu Kerem.
“Benim.”
“Başkomiser Kerem Aydın. Bu da Komiser Yardımcısı Barış Demir.”
Haydar iki polis memurunu sırayla süzdü, ardından elini uzattı.
“Hoş geldiniz. Buyurun, içeri geçelim.”
Bahçeden geçerek eve girdiler. Küçük ama düzenli bir salondu. Duvarlardan birinde eski bir kitaplık, diğerinde birkaç aile fotoğrafı asılıydı. Pencerenin önündeki sehpanın üzerinde yarısı içilmiş bir bardak çay duruyordu.
Haydar misafirlerine oturmalarını işaret etti.
“Yolunuz uzun. Çay koyayım mı?”
“Teşekkür ederiz,” dedi Kerem. “Önce görüşmemizi yapalım, sonra rahatsız etmeyelim sizi.”
Haydar karşılarındaki koltuğa oturdu.
“Nasıl isterseniz.”
Kerem çantasından küçük not defterini çıkardı.
“Cemal Arslan’ı ne zamandır tanıyordunuz?”
“Eski tanışırız. Yıllar önce, Mavi Ev’de çalıştığı dönemlerde tanışmıştık. Ben o zamanlar öğretmendim. Birkaç kez aynı ortamlarda bulunmuştuk. Sonra da görüşmeye devam ettik.”
“Yakın arkadaş mıydınız?”
Haydar bir süre düşündü.
“Her gün birbirini arayan, her sırrını paylaşan iki insan değildik. Ama birbirimizi tanırdık. Zaman zaman konuşur, hâl hatır sorardık. Bazen de geçmişten söz ederdik.”
“Son dönemde görüşmeleriniz sıklaşmış mıydı?”
“Biraz.”
“Ne kadar sık?”
“Son birkaç ayda birkaç kez telefonla konuştuk. Öncesinde daha seyrek arardı.”
Kerem not aldı.
“Son görüşmenizin tarihini hatırlıyor musunuz?”
“Kesin bir tarih veremem. Sonbahardı. Havalar soğumaya başlamıştı. Cemal beni aramıştı.”
“Cemal’in kaybolmasından ne kadar önceydi?”
“Bir iki ay olabilir. Ama yanılıyor da olabilirim.”
Barış araya girdi.
“O konuşmada size ne anlattı?”
Haydar ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Başta sıradan şeylerden konuştuk. Sağlığımı sordu, ben de onun hâlini sordum. Sonra birden eski günlere geldi. Geçmişte kalan bazı şeylerin yeniden karşısına çıktığını söyledi.”
“Tam olarak ne demek istedi?” diye sordu Kerem.
“Ben de sordum. Açık konuşmadı. Bazı insanların hâlâ aynı şeyleri sakladığını söyledi. Ne sakladıklarını sorduğumda ise konuyu değiştirdi.”
“Bu konuşma sırasında Mavi Ev’in adını geçirdi mi?”
“Evet. Hatta konuşmanın önemli bir kısmı orayla ilgiliydi.”
Kerem kalemini bıraktı.
“Ne söyledi?”
Haydar başını hafifçe öne eğdi.
“Orada yaşanan bazı şeylerin unutulmadığını söyledi. Ben de aradan bunca yıl geçtiğini, insanların hayatlarına devam ettiğini söyledim. Bana, ‘Bazı şeyler zaman geçince ortadan kalkmıyor,’ dedi.”
“Size Mavi Ev’de yaşanan belirli bir olaydan söz etti mi?”
“Hayır. En azından ayrıntı vermedi. Bir şey anlatacak gibi oluyor, sonra vazgeçiyordu. Sanki söyleyeceği sözleri tartıyordu.”
Barış notlarına baktı.
“Cemal Bey size altı kişinin bulunduğu bir fotoğraftan bahsetmiş.”
Haydar başını salladı.
“Evet. O konuşmada fotoğrafı anlattı.”
“Fotoğrafı gördünüz mü?”
“Hayır. Bana göstermedi. Yalnızca eski bir kurumun önünde çekilmiş altı kişilik bir fotoğraf olduğunu söyledi.”
“Fotoğraftaki kişilerin isimlerini verdi mi?”
“Birkaç isimden söz etti. Hepsini hatırlayamıyorum. Ama Levent Şahin adını açıkça hatırlıyorum.”
Kerem’in bakışları Haydar’ın üzerinde sabitlendi.
“Levent Şahin’i nereden tanıyorsunuz?”
“Tanımıyorum. Yüz yüze hiç karşılaşmadım. İsmini Cemal’den duymuştum.”
“Cemal size onun fotoğrafta bulunduğunu mu söyledi?”
Haydar bir an duraksadı.
“Bunu kesin olarak söyleyemem. Fotoğraftaki isimleri sayarken Levent Şahin’den de bahsetti. Ama şimdi düşündüğümde, onun fotoğrafta olup olmadığını mı söyledi, yoksa fotoğrafla ilgili başka bir sebeple mi adını andı, tam hatırlayamıyorum.”
Kerem notlarına kısa bir işaret koydu.
“Bu ayrıntıyı özellikle belirtmeniz iyi oldu. Emin olmadığınız bir şeyi kesinmiş gibi anlatmanızı istemeyiz.”
Haydar başını salladı.
“Anlıyorum.”
Barış biraz öne eğildi.
“Cemal, fotoğrafın ne zaman çekildiğini söyledi mi?”
“Hayır. Eski olduğunu söyledi ama tarih vermedi.”
“Fotoğrafın kimde olduğunu biliyor musunuz?”
“Hayır.”
“Cemal’in elinde miydi?”
“Bana öyle geldi. Çünkü fotoğraftaki kişilerden söz ederken önünde bir şey varmış gibi konuşuyordu. Ama bunu görmedim. Sadece telefonda konuşuyorduk.”
Kerem, Haydar’ın sözlerini tamamlamasını bekledi. Ardından yeni bir soru yöneltti.
“Cemal bu fotoğrafı neden araştırıyordu?”
Haydar derin bir nefes aldı.
“Bunu ben de merak ettim. Kendisine sordum. Bana, ‘Bazı isimleri yeniden hatırlamam gerekiyor,’ dedi. Sonra da bu kişilerin geçmişte ne yaşadığını bilip bilmediğimi sordu.”
“Ne cevap verdiniz?”
“Ben Mavi Ev’de çalışan herkesin ne yaşadığını bilemem. Orada görev yapan bazı insanları tanıyordum ama kurumun içindeki her şeyden haberim yoktu. Bunu kendisine de söyledim.”
“Cemal bu cevabınıza nasıl karşılık verdi?”
“Bir süre sustu. Sonra, ‘Ben de her şeyi bilmiyorum,’ dedi.”
Salonda kısa bir sessizlik oldu.
Kerem, not defterindeki satırları gözden geçirdi.
“Cemal’in konuşmalarında korktuğunu düşündüğünüz bir hâl var mıydı?”
Haydar hemen cevap vermedi. Gözlerini pencereye çevirdi.
“Korku demek doğru olur mu bilmiyorum. Ama huzursuzdu. Eskiden daha rahat konuşurdu. Son zamanlarda cümlelerini seçerek kuruyordu. Birkaç kez bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra sustu.”
“Size birinden şüphelendiğini söyledi mi?”
“Hayır. Herhangi bir isim verip suçlamada bulunmadı.”
“Tehdit edildiğinden söz etti mi?”
“Hayır. Bana doğrudan böyle bir şey söylemedi.”
Barış, Kerem’e kısa bir bakış attı. Ardından yeniden Haydar’a döndü.
“Cemal’in sizinle yaptığı son konuşmadan sonra tekrar aradığı oldu mu?”
“Evet. Bir kez daha konuştuk. Ama bu defa daha kısaydı.”
“Ne zaman?”
“Tam hatırlamıyorum. Belki birkaç hafta sonra. Bana bazı şeyleri araştırmaya devam ettiğini söyledi. Sonra da eski bir evraktan söz etti.”
Kerem’in kalemi yeniden hareketlendi.
“Hangi evrak?”
“Bilmiyorum. Dosya mıydı, belge miydi, tam anlatmadı. Sadece aradığı bir şey olduğunu söyledi.”
“Bu evrakın Mavi Ev’le ilgili olduğunu belirtti mi?”
“Evet, öyle anladım. Ama içeriğini açıklamadı.”
“Bir yerde saklandığını mı düşünüyordu?”
“Bana, ‘Bir yerde duruyor olmalı,’ dedi. Sonra da o evrakın kimde olduğunu bulması gerektiğini söyledi.”
Kerem başını kaldırdı.
“Bu konuşmada Levent Şahin’in adını yeniden andı mı?”
Haydar kaşlarını çattı.
“Hayır. Levent’in adını yalnızca fotoğrafla ilgili konuşmamızda hatırlıyorum.”
“Peki, Cemal’in aradığı evrakla fotoğraf arasında bir bağlantı kurdu mu?”
“Hayır. Ben de kendisine bunu sordum ama cevap vermedi.”
Barış notlarını kapatmadan önce son bir soru sordu.
“Cemal’in kaybolduğunu öğrendiğinizde ne düşündünüz?”
Haydar’ın yüzü ciddileşti.
“Önce bir yere gittiğini düşündüm. Bazen birkaç gün ortadan kaybolur, sonra arardı. Ama bu kez öyle olmadığını anlayınca endişelendim. Kızının aradığını öğrendim. Elif de bana ulaşmaya çalışmıştı.”
“Cemal’in kaybolmadan önce size geleceğini ya da yeniden arayacağını söylediği oldu mu?”
“Hayır. Böyle bir şey söylemedi.”
Kerem defterini kapattı.
“Haydar Bey, anlattıklarınız için teşekkür ederiz. Ancak birkaç noktayı netleştirmek istiyorum. Cemal’in size anlattığı fotoğrafı görmediniz. Fotoğrafın tarihini bilmiyorsunuz. Levent Şahin’i şahsen tanımıyorsunuz. Ayrıca aranan evrakın içeriği hakkında da bilginiz yok. Doğru mudur?”
“Evet. Hepsi doğru.”
“Bunları özellikle ayırmamız gerekiyor. Çünkü anlattıklarınız bizim için önemli ama Cemal’in söyledikleriyle sizin doğrudan bildikleriniz aynı şey değil.”
Haydar başını salladı.
“Anlıyorum. Ben de bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi anlatmak istemem.”
Kerem ayağa kalktı.
“Son bir şey daha soracağım. Cemal’le yaptığınız konuşmalara ait eski bir not, mesaj veya telefon kaydı saklamış olabilir misiniz?”
Haydar düşündü.
“Mesajlaşmamız olmadı. Telefonla konuşurduk. Eski telefonumda numarası kayıtlıydı ama cihazı birkaç yıl önce değiştirdim. Eski görüşmelerin kaydı da yoktur.”
“Peki, Cemal’in size verdiği herhangi bir belge, fotoğraf veya eşya var mı?”
“Hayır. Bana hiçbir şey bırakmadı.”
Kerem ve Barış teşekkür ederek evden ayrıldılar. Haydar onları bahçe kapısına kadar geçirdi.
“Cemal’den bir haber alırsanız bana da bildirir misiniz?” diye sordu.
Kerem kısa bir an durdu.
“Yeni bir gelişme olursa, uygun olduğu ölçüde sizinle de iletişime geçeriz.”
Haydar başını eğdi.
“Umarım bir an önce bulunur.”
Polisler araca bindiklerinde Barış hemen konuşmadı. Kerem motoru çalıştırdı, ancak hareket etmeden önce not defterini açtı.
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu Barış.
“Haydar’ın anlattıkları, Cemal’in geçmişe dönük bir araştırma yaptığını destekliyor. Ama fotoğrafın içeriğiyle ilgili elimizde hâlâ doğrudan bir bilgi yok.”
“Aradığı evrak meselesi yeni. Levent’in yakınından da benzer şeyler duymuştuk.”
Kerem başını salladı.
“Evet. Fakat iki anlatımı birleştirmeden önce aradaki bağı doğrulamamız gerekiyor. Levent’in yakınından öğrendiğimiz şey, onun eski evrakları aradığı. Haydar’ın anlattığı ise Cemal’in bir evrakın peşinde olduğu. Aynı evrak mı, henüz bilmiyoruz.”
“Levent’in Eskişehir’de geçirdiği sekiz ayı da bu yüzden önemli buluyorum.”
“Önemli olabilir. Ama Haydar’la aynı dönemde burada olduklarını bile bilmiyoruz. Önce tarihleri netleştireceğiz.”
Barış telefonunu çıkardı.
“Arşivden haber bekliyorduk. Dönüş yapmış olabilirler.”
Kerem kontağı çevirmeden önce ona baktı.
“Bir ara. Ama önce şu görüşmenin tutanağını tamamlayalım. Haydar’ın anlattıklarını kendi sözleriyle kayda geçirelim. Yorumlarımızı tutanağa karıştırmayalım.”
Barış telefonunu yerine koydu.
“Tamam.”
Kerem aracı çalıştırdı. Şehir merkezine doğru ilerlerken Barış, dosyanın arasındaki 14 Kasım 2007 tarihli fotoğrafın çıktısını yeniden çıkardı. Fotoğraftaki altı kişiye bir kez daha baktı.
“Cemal bu fotoğrafı neden yıllar sonra yeniden gündemine aldı?” diye sordu.
Kerem gözlerini yoldan ayırmadı.
“Bunu öğrenmek için önce fotoğraftaki kişilerin kim olduğunu kesinleştirmemiz gerekiyor.”
Barış fotoğrafı dosyaya geri koydu.
“Ya aradığı evrak?”
“Onu da bulacağız. Ama önce nerede olması gerektiğini değil, en son hangi kayıtta göründüğünü öğrenmemiz gerekiyor.”
Araç, öğleden sonra Ankara yoluna çıktı. Dosyadaki sorular azalmamıştı. Aksine, Cemal’in aradığı evrakın ortaya çıkmasıyla birlikte yeni bir araştırma başlığı daha açılmıştı.
Kerem’in önünde artık üç ayrı kayıt vardı: 14 Kasım 2007 tarihli fotoğraf, 16 Kasım 2007 tarihli Deniz Yalçın ayrılış belgesi ve yıllar sonra hâlâ bulunamayan eski bir dosya.
Bu üç kayıt arasında nasıl bir bağ bulunduğu henüz belli değildi. Ancak artık yalnızca kaybolan insanları değil, yıllardır izine rastlanamayan belgeleri de araştırmaları gerekiyordu.
Bölüm etkileşimi
