FISILTI kitap kapağı

6. bölüm / 30

Eski Defterler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: Eski Defterler

Sabahın ilk ışıkları Ankara’nın üzerine ağır ağır yayılırken, Başkomiser Kerem Aydın çoktan emniyetteydi. Önündeki dosya, masanın üzerinde açık duruyordu. Birkaç gündür aynı isimler, aynı tarihler ve birbirini tamamlamayan ifadeler arasında gidip geliyordu. Her yeni bilgi, dosyayı biraz daha genişletiyor; fakat aradıkları şeyin kendisine bir türlü yaklaştırmıyordu.

Kerem, not defterini açtı. Sayfanın üst kısmında iki tarih vardı:

**14 Kasım 2007.**

**16 Kasım 2007.**

İlk tarih, Mavi Ev’in önünde çekilen fotoğrafın arkasında yazılıydı. İkinci tarih ise Deniz Yalçın’ın merkezden ayrılış belgesinde geçiyordu. Aralarında yalnızca iki gün vardı. Ancak bu iki günün içinde ne yaşandığını henüz kimse bilmiyordu.

Kapı çalındı.

Barış Demir elinde iki bardak kahveyle içeri girdi.

“Günaydın, başkomiserim.”

“Günaydın. Bir gelişme var mı?”

Barış, kahvelerden birini Kerem’in önüne bıraktı.

“Sarp Karaca’nın verdiği telefon numarası için gerekli başvuruyu yaptık. Savcılık üzerinden operatörden kayıtların istenmesini bekliyoruz. Henüz numaranın kime ait olduğunu söyleyemeyiz.”

“İyi. Telefonun içeriğine ilişkin inceleme de gerekli izinler alınmadan yapılmayacak. Sarp’ın kendi rızasıyla verdiği cihazı teslim aldık diye her veriye sınırsız erişimimiz varmış gibi davranamayız.”

“Ben de teslim tutanağını dosyaya ekledim. Bir de Levent Şahin meselesi var.”

Kerem başını kaldırdı.

“Dün konuştuğumuz akrabası mı?”

“Evet. Dün verdiği bilgilerde bazı noktalar eksik kalmıştı. Sabah yeniden aradım. Levent’in Ankara’dan ayrılmadan önce eski işyerinden kalan bazı evrakları aradığını hatırlıyor. Fakat asıl dikkat çekici olan, taşındıktan sonra da bu evraklarla ilgili konuşmaya devam etmiş olması.”

“Ne demiş?”

“Tam olarak hatırlamıyor. Ancak Levent’in, Mavi Ev’den kalan dosyaların nerede olduğunu öğrenmeye çalıştığını söylüyor. Birkaç kez telefonla birilerini aramış. Kiminle görüştüğünü bilmiyor.”

Kerem, kalemini masaya bıraktı.

“Bunu neden dün söylemedi?”

“Dün kendisine özellikle eski dosyaları sorduğumuzda hatırlamamış. Bu sabah konuşurken, taşınma sırasında Levent’in bazı kâğıtları ayırdığını hatırlamış. Sonra da o telefon görüşmeleri aklına gelmiş.”

“Yeniden görüşmemiz gerekecek.”

“Ben de öyle düşündüm. Kendisi bugün öğleden sonra müsait olduğunu söyledi.”

Kerem dosyayı kapattı.

“Öğleden sonrayı beklemeyelim. Önce Mavi Ev’in arşivinin nereye devredildiğini öğrenelim. Sonra Levent’in akrabasıyla görüşürüz. İki ayrı bilgi hattını birbirine karıştırmayalım.”

Barış başını salladı.

“Arşiv için dün gönderdiğimiz yazıya henüz cevap gelmedi.”

“Telefonla da sor. Yazılı cevabı bekleriz ama işimizi yalnızca evrak trafiğine bırakmayalım.”

Kerem ayağa kalktı. Ceketini alırken masanın üzerindeki fotoğrafa son kez baktı. Altı kişi, eski binanın önünde yan yana duruyordu. Fotoğraftaki yüzlerin hiçbiri ona bir şey anlatmıyordu. Buna rağmen hepsinin bir hikâyenin içinde yer aldığı açıktı. Asıl mesele, o hikâyenin nerede başlayıp nerede bittiğini bulmaktı.

***

Saat ona doğru Kerem ve Barış, Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi’nin eski binasının bulunduğu sokağa girdiler.

Bina, yıllar önceki işlevini kaybetmişti. Dış cephesi yenilenmiş, giriş kapısı değiştirilmişti. Önündeki küçük bahçenin bir bölümü otoparka çevrilmişti. Tabelanın yerinde ise duvara sabitlenmiş soluk bir iz kalmıştı. Bir zamanlar çocukların girip çıktığı kapının önünden şimdi birkaç kişi geçiyor, kimse binaya dönüp bakmıyordu.

Kerem aracın kapısını kapattı.

“Burası fotoğraftaki yer.”

Barış eski fotoğrafı telefonundan açıp binaya baktı.

“Öyle görünüyor. Giriş kapısı değişmiş ama pencere düzeni aynı.”

Kerem, fotoğrafı bir kez daha inceledi. Kadrajın sağ tarafında kalan dar pencere, bugünkü binada da duruyordu. Fotoğrafın çekildiği yer konusunda artık ciddi bir şüpheleri yoktu.

İçeri girmeden önce binanın günümüzde hangi kuruma ait olduğunu kontrol ettiler. Eski merkez kapatıldıktan sonra yapı farklı dönemlerde çeşitli kamu birimlerince kullanılmış, son olarak da depo ve arşiv amaçlı değerlendirilmişti. Binanın mevcut sorumlusuyla görüşmek için gerekli bağlantıyı kurdular.

Bir süre sonra kapıda orta yaşlı bir görevli belirdi.

“Buyurun, kimi aramıştınız?”

Kerem kimliğini gösterdi.

“Başkomiser Kerem Aydın. Burası eskiden Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi olarak kullanılıyormuş. O dönemle ilgili bazı kayıtları araştırıyoruz.”

Görevli, kapının arkasından dışarı çıktı.

“Ben buraya birkaç yıl önce geldim. Eski dönemi pek bilmem.”

“Anlıyorum. Binanın arşivinde eski kuruma ait evraklar bulunuyor mu?”

“Bildiğim kadarıyla burada eski evrak tutulmuyor. Burası bir dönem depo olarak kullanıldı ama sonradan bazı dosyalar başka bir yere götürüldü.”

“Dosyaların nereye götürüldüğünü biliyor musunuz?”

“Hayır. Ben geldiğimde çoğu şey zaten yerinde değildi.”

Kerem görevlinin sözünü kesmeden dinledi.

“Burada 2007 yılına ait bir arşiv odası veya depo bulunuyor muydu?”

Görevli başını salladı.

“Arka tarafta küçük bir oda vardı. Şimdi de duruyor. Ama içi boş. Birkaç eski raf dışında bir şey yok.”

“Orayı görebilir miyiz?”

Görevli kısa bir tereddütten sonra kapıyı açtı.

Binanın arka bölümündeki koridor, ön tarafa göre daha karanlıktı. Duvarların boyası yer yer kabarmış, zemindeki eski kaplamalar yenileriyle değiştirilmişti. Görevli onları dar bir kapının önünde durdurdu.

“Burası.”

Kapıyı açtığında içeride gerçekten de birkaç metal raf ve duvara yaslanmış eski bir dolap vardı. Rafların üzerinde toz birikmişti. Odanın boş olduğu ilk bakışta anlaşılıyordu.

Barış, raflara göz gezdirdi.

“Burada uzun süre dosya tutulmuş olmalı.”

Görevli, “Ben geldiğimde böyleydi,” dedi. “Ne zaman boşaltıldı, kim götürdü, bilmiyorum.”

Kerem odanın içine girdi. Duvar diplerini, rafların üzerini ve dolabın kapaklarını inceledi. Birkaç eski etiket dışında dikkat çeken bir şey yoktu. Etiketlerin çoğu silinmişti. Birinin üzerinde yalnızca “Personel” kelimesinin son birkaç harfi seçilebiliyordu.

Kerem etikete yaklaştı.

“Bu dolap ne zamandan beri burada?”

“Bilmiyorum. Ben hiç yerini değiştirmedim.”

“Dolapta herhangi bir kayıt tutuluyor mu?”

“Hayır. Kilitli değil. İsterseniz bakabilirsiniz.”

Kerem dolabın kapağını açtı. İçerisi boştu. Arka yüzeyde, zamanla sararmış bir kâğıt parçası kalmıştı. Kâğıdın üzerinde okunabilen bir tarih ya da isim yoktu.

Barış, odanın diğer tarafındaki raflardan birine eğildi.

“Başkomiserim, burada da etiket kalıntıları var.”

Kerem yanına gitti. Rafın kenarında, diğerlerinden daha yeni görünen bir etiket bulunuyordu. Üzerindeki yazı büyük ölçüde silinmişti. Yalnızca “2007” rakamları seçilebiliyordu.

“Fotoğrafını çek,” dedi Kerem.

Barış telefonu çıkarıp etiketi birkaç açıdan görüntüledi.

“Bu bize bir şey kazandırır mı?”

“Tek başına hayır. Ama arşivin hangi bölümlere ayrıldığını anlamamıza yardımcı olabilir.”

Görevliye döndü.

“Binanın eski arşivinin taşınmasına ilişkin herhangi bir tutanak veya teslim kaydı burada bulunuyor mu?”

“Benim elimde yok. Fakat bina daha önce başka bir kurumun kullanımındaydı. O döneme ait kayıtlar il müdürlüğünde olabilir.”

Kerem başını salladı.

“Biz de oradan bilgi isteyeceğiz. Yardımınız için teşekkür ederiz.”

Koridora çıktıklarında Barış, kapı kapanmadan önce odaya son kez baktı.

“Bunca yıl geçmiş. İnsan, böyle bir yerden geriye daha fazla iz kalır sanıyor.”

Kerem yürümeye devam etti.

“İnsanların bıraktığı izler her zaman duvarlarda kalmaz, Barış. Bazen bir dosyanın içinde, bazen de birinin hafızasında kalır.”

***

Öğleye doğru emniyete döndüklerinde Kerem’in masasının üzerinde iki yeni evrak vardı. İlki, Mavi Ev’in eski arşivinin hangi kuruma devredildiğine ilişkin bilgi talebinin alındı belgesiydi. İkincisi ise Aylin Karaca’nın kayıp şahıs dosyasına eklenmek üzere hazırlanan yazışmaydı.

Barış bilgisayarını açarken konuştu.

“İl müdürlüğünü aradım. Eski merkez kapatıldığında bazı idari kayıtların devredildiğini doğruladılar. Fakat hangi dosyaların nerede tutulduğunu henüz netleştiremediler. Yazılı başvurumuzun cevabını beklememiz gerekiyor.”

“Personel dosyalarıyla çocuklara ait kayıtların aynı yerde tutulup tutulmadığını sordun mu?”

“Sordum. Ayrı tasnif edilmiş olabileceklerini söylediler. Kesin bilgi yok.”

“Özellikle Deniz Yalçın’ın dosyasını isteyelim. Sadece ayrılış belgesini değil, dosyanın tamamını. Varsa nakil yazıları, görüşme tutanakları, veli bildirimleri ve imza kayıtları.”

“Başvuruya eklerim.”

Kerem, Aylin’in dosyasını önüne çekti.

“Bir de Sarp’ın verdiği bilgileri ayrı başlıklar hâlinde düzenle. Duyduğu konuşmalar, gördüğü dosya, son telefon görüşmesi ve bilinmeyen numara. Birbirine karışmasın.”

Barış, notlarını açtı.

“Tamam.”

Kerem bir süre dosyayı inceledi. Ardından telefonunu eline alıp Sarp Karaca’nın numarasını aradı. Görüşmenin başında kendisini tanıttı, ardından dün verdiği ifadeye eklemek istediği başka bir şey olup olmadığını sordu.

Sarp’ın sesi yorgundu.

“Dün söylediklerimin dışında aklıma gelen yeni bir şey yok, başkomiserim.”

“Anlıyorum. Dün bahsettiğiniz siyah dosyayla ilgili bir şey sormak istiyorum. Dosyayı gördüğünüzde üzerinde herhangi bir isim, tarih ya da kurum adı var mıydı?”

“Hatırladığım kadarıyla yoktu. Zaten dosyanın kapağı kapalıydı. Üzerinde bir şey görmedim.”

“İçindeki evrakların sayısını yaklaşık olarak söylemiştiniz. O kâğıtlar dosyanın içinde miydi, yoksa masanın üzerinde mi duruyordu?”

Sarp kısa bir süre düşündü.

“Dosyanın içindeydi. Kapağı tam kapanmamıştı. Kenarından birkaç kâğıt görünüyordu.”

“Üzerlerinde yazı seçebildiniz mi?”

“Hayır. Yaklaşmadım. Aylin’in özel eşyalarını karıştırmak istemedim.”

Kerem, notlarına kısa bir işaret koydu.

“Peki. Bu bilgiyi de ifadenize ekleyeceğiz. Bir şey daha var. Aylin Hanım’ın Cemal Arslan’la görüştüğü gün, size yaptığı telefon görüşmesinde ‘Artık çok geç olabilir’ dediğini belirtmiştiniz. Bu cümleden önce veya sonra başka bir isim kullandı mı?”

“Hayır. Cemal’in adını söylemişti ama konuşmanın geri kalanında başka bir isim vermedi.”

“Cemal Arslan’ın adını açıkça söylediğine emin misiniz?”

“Evet. Bana onunla görüştüğünü söylemişti. Hatta görüşmenin iyi geçmediğini düşündüğümü hatırlıyorum.”

“Bunu nereden çıkardınız?”

“Sesinden. Bir şey anlatmak istiyor ama anlatamıyor gibiydi. Ben de ne olduğunu sordum. O ise konuyu değiştirdi.”

Kerem bir süre sessiz kaldı.

“Peki, teşekkür ederim. Yeni bir bilgi hatırlarsanız bizi arayın. Özellikle o günkü konuşmayla ilgili en küçük ayrıntı bile önemli olabilir.”

“Tamam, başkomiserim.”

Görüşme sona erdiğinde Kerem telefonu masaya bıraktı.

Barış başını kaldırdı.

“Yeni bir şey var mı?”

“Hayır. Siyah dosyanın içeriği hâlâ belirsiz. Sarp, kâğıtların üzerinde herhangi bir yazı görmemiş. Cemal’le yapılan görüşmenin ardından Aylin’in kendisini aradığını bir kez daha doğruladı.”

“Yani Cemal’le görüşme tarihi bizim için önemli olmaya devam ediyor.”

“Evet. Ama Sarp’ın tahminiyle yetinemeyiz. Görüşmenin yapıldığı yeri ve tarihi bağımsız olarak doğrulamamız gerekiyor.”

Barış, masanın kenarındaki notlarına baktı.

“Cemal’in eski arkadaşını da araştırmaya devam edelim mi? Haydar Öztürk.”

Kerem başını salladı.

“Evet. Cemal’in Eskişehir’de tanıdığı biri olduğunu biliyoruz. Ancak bu, onun kayboluşuyla ilgisi olduğu anlamına gelmez. Önce Cemal’le ne zamandan beri görüştüklerini, son dönemde temas kurup kurmadıklarını öğrenelim.”

“Ben araştırırım.”

“Bir de Levent’in akrabasıyla görüşmeye gideceğiz. Öğleden sonraki randevuyu unutma.”

***

Saat on beşi biraz geçe Kerem ve Barış, Levent Şahin’in akrabasının yaşadığı eve ulaştılar.

Kapıyı açan adam onları tanıdı. Daha önceki görüşmelerinde de aynı evde buluşmuşlardı. Kerem kendisini yeniden tanıttıktan sonra içeri geçtiler.

Adam oturma odasındaki koltuğa otururken ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.

“Sabah aradığınızda eski bir şey hatırladığımı söylemiştim,” dedi. “Belki işinize yarar diye düşündüm.”

Kerem karşısındaki koltuğa oturdu.

“Levent Şahin’in Ankara’dan ayrılmadan önce eski işyerinden kalan bazı evrakları aradığını söylemiştiniz.”

“Evet. Taşınma hazırlığı yapıyordu. Birkaç kutu vardı. İçlerinden bazı kâğıtları ayırdı. Ben de ne olduğunu sormuştum.”

“Ne cevap verdi?”

“Eski işyerinden kalan belgeler olduğunu söyledi. Sonra bir telefon görüşmesi yaptı. Görüşmeden sonra biraz sinirliydi.”

“Telefon görüşmesinde ne konuştuğunu duydunuz mu?”

“Tamamını değil. Sadece bir dosyanın kendisinde olmadığını söylediğini duydum. Sonra da karşısındaki kişiye, ‘Ben o evrakların nereye kaldırıldığını bilmiyorum,’ dedi.”

Kerem’in bakışları adamın yüzünde kaldı.

“Bu konuşmanın ne zaman gerçekleştiğini hatırlıyor musunuz?”

“Taşınmadan kısa süre önceydi. Yıl 2008’in sonları olabilir. Belki 2009’un başı. Tam tarih veremem.”

“Telefonun karşı tarafındaki kişiyi tanıyor muydunuz?”

“Hayır. Levent kiminle konuştuğunu söylemedi.”

“Bahsettiği dosyanın Mavi Ev’le ilgili olduğunu biliyor muydunuz?”

“Hayır. O zaman bilmiyordum. Bana sadece eski işyerinden kalan evraklar olduğunu söylemişti.”

“Peki, dosyanın kendisinde olmadığını söylemesi dışında başka bir şey hatırlıyor musunuz?”

Adam gözlerini bir noktaya dikti. Bir süre düşündükten sonra konuştu.

“Görüşmenin sonunda bir cümle daha kurmuştu. Tam olarak kelimesi kelimesine hatırlamıyorum ama ‘Bende olsaydı şimdiye kadar bulurdum,’ gibi bir şey söyledi. Sonra telefonu kapattı.”

Kerem not aldı.

“Bu konuşmadan sonra dosyayı aramaya devam etti mi?”

“Bir süre daha kutularını karıştırdı. Ama bulduğunu görmedim. Taşındıktan sonra da bu konuyu açmadı.”

“Levent’in evinde kalan eski evraklar oldu mu?”

“Birkaç kutuyu yanında götürdü. Bir kısmını da çöpe attı. Hangilerinin hangi kuruma ait olduğunu bilmiyorum.”

Barış söze girdi.

“Levent’in taşınırken yanına aldığı kutularda ne vardı?”

“Kitaplar, kişisel eşyalar, bazı belgeler. Ben kutuların içini açıp bakmadım.”

Kerem, adamın sözlerini dikkatle dinledi. Bu anlatım, Levent’in belirli bir dosyayı aradığını düşündürüyordu. Fakat dosyanın Mavi Ev’e ait olduğu henüz kesin değildi. Üstelik konuşmanın üzerinden yıllar geçmişti ve adam cümleleri tam olarak hatırlayamıyordu.

“Levent bu dosyayı neden aradığını hiç açıkladı mı?” diye sordu.

“Hayır.”

“Peki, o telefon görüşmesinden sonra birinden söz etti mi?”

“Hayır. Sadece bir süre huzursuz görünüyordu. Sonra taşındı.”

Kerem not defterini kapattı.

“Anlattıklarınızı tutanağa geçireceğiz. Hatırladığınız kadarıyla konuşmanın zamanını ve cümleleri ayrı ayrı belirteceğiz. Emin olmadığınız yerleri de özellikle yazacağız.”

Adam başını salladı.

“Ben bildiğimi anlatıyorum. Fazlasını bilmiyorum.”

“Bunun farkındayız. Teşekkür ederiz.”

Evin kapısından çıktıklarında Barış birkaç adım sessiz yürüdü. Sonra Kerem’e döndü.

“Levent’in aradığı bir dosya var. Dosyanın kendisinde olmadığını söylüyor. Üstelik kiminle konuştuğu da belli değil.”

“Evet.”

“Bunun Mavi Ev’le ilgili olduğunu düşünüyorsunuz.”

Kerem hemen cevap vermedi.

“Şimdilik yalnızca ihtimal. Levent’in orada çalıştığını biliyoruz. Aradığı belgelerin eski işyerinden kaldığını da akrabası söylüyor. Fakat bunların aynı dosya olduğunu kanıtlamamız gerekiyor.”

“Peki, nereden başlayacağız?”

“Önce arşiv. Sonra Levent’in 2008 ve 2009 yıllarındaki adres ve çalışma kayıtları. O dönemde kimlerle temas kurmuş, bunu öğrenmeye çalışacağız.”

Barış başını salladı.

“Bir de Haydar Öztürk.”

“Onu da unutma.”

***

Akşamüstü emniyete döndüklerinde bekledikleri telefon geldi. İl müdürlüğündeki arşiv biriminden arayan görevli, Mavi Ev’in kapanış dönemine ait bazı idari kayıtların kurum arşivinde bulunduğunu, ancak personel ve çocuk dosyalarının tamamının aynı yerde olmadığını bildirdi.

Kerem görüşme sırasında özellikle 2007 yılına ait kayıtları sordu.

“Deniz Yalçın’ın dosyası için başvurumuz var. Dosyanın tamamı mevcut mu?”

Karşı taraftaki görevli bir süre bilgisayarında araştırma yaptı.

“Şu anda kesin bir şey söyleyemem. Bazı dosyalar eski tasnif numaralarıyla kayıtlı. İlgili birimden kontrol edilmesi gerekiyor.”

“Peki, 2007 yılına ait personel listeleri?”

“Onların bir kısmı mevcut. Fakat eski merkezden devredilen evrakların tamamı tek bir klasörde değil.”

“Devir sırasında hazırlanmış bir liste bulunuyor mu?”

“Bunu da araştırmamız gerekiyor.”

Kerem, görevlinin söylediklerini not aldı.

“Bizim için özellikle 2007 yılının kasım ayı önemli. Personel listeleriyle birlikte arşiv devir tutanaklarını da talep ediyoruz.”

“Talebinizi ilgili birime ileteceğim.”

“Teşekkür ederim. Yazılı cevabınızı bekliyoruz.”

Telefon kapandığında Barış masasına yaslandı.

“Arşivde bir şeyler var ama henüz ne olduğunu bilmiyoruz.”

“En azından kayıtların tamamen kaybolmadığını öğrendik.”

“Fakat Deniz’in dosyası ortada yok.”

“Henüz yok demedik. Sadece nerede olduğunu bilmiyoruz.”

Kerem, masasındaki fotoğrafı yeniden önüne çekti. Altı kişi. Bir binanın önünde, sıradan bir günün hatırası gibi duran eski bir kare. Fotoğrafın çekildiği tarihten iki gün sonra Deniz Yalçın merkezden ayrılmıştı. Ayrılış belgesinde ailesine ait bir imza yoktu. Belgeyi imzalayan kişi ise o merkezin yöneticisi Cemal Arslan’dı.

Levent Şahin, yıllar sonra eski işyerinden kalan bir dosyayı aramıştı. Aylin Karaca, aynı döneme ait bir fotoğrafın yeniden ortaya çıkmasından rahatsız olmuştu. Cemal Arslan ise kaybolmadan önce eski fotoğraflara bakıyordu.

Bunlar birbiriyle bağlantılı olabilirdi. Ama henüz hiçbirinin aynı olayın parçaları olduğunu söylemek mümkün değildi.

Kerem, fotoğrafın altına küçük bir not düştü:

**Levent Şahin — 2008/2009 yıllarında aranan dosya.**

Ardından yeni bir sayfa açtı.

**Haydar Öztürk — Cemal Arslan’la son temas.**

Barış, not defterine bakarak sordu:

“Yarın ilk iş Haydar Öztürk’ü mü araştırıyoruz?”

Kerem kalemini bıraktı.

“Önce kim olduğunu, Cemal’le ilişkisini ve son görüşmelerinin ne zaman gerçekleştiğini öğrenelim. Eskişehir’e gitmemiz gerekirse gideriz. Ama elimizdeki her ismi sırf dosyada geçtiği için şüpheli hâline getirmeyeceğiz.”

“Anlaşıldı.”

Kerem son kez fotoğrafa baktı. Fotoğraftaki altı kişinin yüzleri hâlâ aynıydı. Değişen tek şey, aradan geçen yılların onları birbirinden uzaklaştırmış olmasıydı.

Fakat birinin yıllar sonra eski bir dosyayı araması, diğerinin geçmişteki bir fotoğraftan rahatsız olması ve Cemal Arslan’ın kaybolmadan önce aynı döneme ait görüntülere dönmesi, artık göz ardı edilemeyecek kadar dikkat çekiciydi.

Kerem dosyayı kapattı.

Henüz cevapları yoktu. Ama artık aradıkları şeyin yalnızca kayıp insanlar olmadığını biliyordu. Bu insanların geçmişte nerede, ne zaman ve hangi koşullarda yollarının kesiştiğini de ortaya çıkarmaları gerekiyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 6beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…