FISILTI kitap kapağı

12. bölüm / 30

Siyah Dosyanın Ardında

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: Siyah Dosyanın Ardında

Saat 10.42’ydi.

Ankara Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğü’nde sabahın yoğunluğu başlamıştı. Koridorda gidip gelen personelin ayak sesleri, odalardan yükselen telefon konuşmalarına karışıyordu. Kerem Aydın, masasının üzerindeki notları yeniden gözden geçirirken Barış Demir elinde iki bardak çayla odaya girdi.

Bardaklardan birini Kerem’in önüne bıraktı.

“Arşivden henüz yeni bir cevap gelmedi,” dedi Barış. “Selçuk Erdem’in görev kayıtlarını ve 2010’daki devir işlemini yapan birimin personel listesini tekrar istemişler. Ancak bugün sonuçlanacağını sanmıyorum.”

Kerem notlarından başını kaldırmadı.

“Önemli değil. Kayıtların tamamını görmeden bir isim üzerinden ilerlemeyeceğiz.”

“Selçuk Erdem’in o dönemdeki görev tanımı da istenmiş.”

“İyi. Dosyayı teslim almış olması, içindeki her belgeyi bildiği anlamına gelmez. Önce ne iş yaptığını ve kendisine hangi sorumluluğun verildiğini öğrenelim.”

Barış sandalyesine oturdu.

“Deniz Yalçın’ın dosyası için de ayrı bir başvuru hazırladım. Özellikle ayrılış işleminin dayanağı, varsa veli veya temsilci onayı ve teslim tutanağına ilişkin kayıtları istiyoruz.”

Kerem başını salladı.

“Güzel. Bir de 2007 yılında yürürlükte olan mevzuatı inceleyelim. On dört yaşındaki bir çocuğun kurumdan kendi isteğiyle ayrıldığına dair kayıt tutulmuş olması tek başına yeterli değil. Bu işlemin hangi usulle gerçekleştirildiğini bilmemiz gerekiyor.”

Barış, önündeki dosyayı açtı.

“Başvuruda bunları ayrı ayrı belirttim.”

Kerem saatine baktı.

“Sarp on birde burada olacak. Görüşme odasını hazırlat.”

“Hazır. Önceki ifadesi de önümde.”

“Bu defa aynı soruları baştan sormayacağız. Dosyanın ne zaman ortaya çıktığını, Aylin’in onu ne zamandır yanında taşıdığını ve Cemal’le görüşmesinden sonra ne değiştiğini anlamaya çalışacağız.”

Barış ayağa kalktı.

“Anlaşıldı.”

Kerem, masadaki notların üzerine son bir kez göz gezdirdi. Aylin Karaca’nın kaybolmadan önce yanında taşıdığı siyah dosya, soruşturmanın henüz açıklığa kavuşmamış parçalarından biriydi. Sarp dosyanın içindekileri görmemişti. Ancak dosyanın ne zaman ortaya çıktığını ve Aylin’in davranışlarında bir değişiklik olup olmadığını hatırlayabilirdi.

Şimdilik ihtiyaç duydukları şey buydu.

Saat 11.03’te Sarp Karaca emniyet binasına geldi.

Danışmadaki işlemlerinin ardından görüşme odasına yönlendirildi. Barış onu kapıda karşıladı.

“Hoş geldiniz Sarp Bey. Buyurun, içeri geçelim.”

Sarp başıyla selam verdi.

“Merhaba. Kerem Bey de burada mı?”

“Evet. Birazdan görüşmeye katılacak.”

Sarp sandalyeye oturdu. Barış karşısındaki dosyayı açarken Kerem de odaya girdi.

“Hoş geldiniz Sarp Bey.”

“Hoş bulduk.”

Kerem masanın karşısına oturdu.

“Bugünkü görüşmemizin nedeni, daha önce bize bahsettiğiniz siyah dosya. Önceki ifadenizde dosyanın içindekileri görmediğinizi, yalnızca Aylin Hanım’ın yanında bulunduğunu söylediğinizi biliyoruz. Bu nedenle sizden bilmediğiniz şeyleri tahmin etmenizi istemeyeceğiz. Hatırladığınız ayrıntılar bizim için yeterli.”

Sarp ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

“Anladım.”

Kerem devam etti.

“Dosyayı ilk ne zaman gördüğünüzü hatırlıyor musunuz?”

Sarp kısa süre düşündü.

“Tam tarihini hatırlamıyorum. Ama Cemal Bey’le görüşmesinden önce de görmüş olabilirim. Kesin konuşmak istemiyorum.”

“İlk gördüğünüz zamanı biraz tarif edebilir misiniz?”

“Bir akşam evdeydi. Aylin salondaki sehpanın üzerine bırakmıştı. Daha önce de yanında taşıdığı bir çanta görmüştüm ama bu onun içinden mi çıkmıştı, yoksa ayrı mı getirmişti, onu hatırlamıyorum.”

Barış not aldı.

“Dosyanın görünüşü nasıldı?”

“Siyah, ince bir evrak dosyasıydı. Fermuarlı ya da kilitli değildi. Kapağı sertti. İçine birkaç kâğıt konulabilecek türden bir şeydi.”

“Üzerinde isim, etiket veya herhangi bir yazı var mıydı?”

“Ben görmedim. Zaten özellikle incelemedim.”

Kerem, Sarp’ın yüzüne dikkatle baktı.

“Aylin Hanım bu dosyayı sürekli yanında mı taşıyordu?”

“Hayır, sürekli diyemem. Ama son zamanlarda birkaç kez gördüm. Bir yere giderken yanına aldığını hatırlıyorum.”

“Cemal Arslan’la görüştüğü gün de yanında mıydı?”

Sarp kaşlarını çattı.

“Bunu kesin olarak söyleyemem. Aylin bana görüşmeden sonra geldiğinde dosya yanında mıydı, onu hatırlamıyorum. Fakat o görüşmeden önce de dosyayı gördüğüm için sonradan ortaya çıkmış bir şey değildi.”

Kerem notlarına kısa bir işaret koydu.

“Cemal Bey’le görüşmesinden sonra size ne anlattığını yeniden konuşalım. Daha önce, görüşmenin kötü geçtiğini ve Aylin’in ‘Artık çok geç olabilir’ dediğini söylemiştiniz. O günkü konuşmanızda bunun dışında hatırladığınız bir ayrıntı var mı?”

Sarp bir süre sessiz kaldı.

“Eve geldiğinde gergindi. Normalde bir şey canını sıksa bile hemen anlatmazdı. O gün de önce konuşmak istemedi. Ben ne olduğunu sorunca Cemal Bey’le görüştüğünü söyledi.”

“Görüşmenin nerede yapıldığını söyledi mi?”

“Hayır.”

“Cemal Bey’in ona ne söylediğini anlattı mı?”

“Hayır. Sadece konuşmanın beklediği gibi geçmediğini söyledi.”

“Peki, Aylin Hanım ona ne söylemiş?”

Sarp başını iki yana salladı.

“Bunu da anlatmadı.”

Kerem sesini değiştirmeden sordu:

“Size, Cemal Arslan’ın belirli bir belgeyi veya fotoğrafı görmek istediğini söyledi mi?”

Sarp düşünerek cevap verdi.

“Fotoğraf kelimesini o konuşmada kullanıp kullanmadığını hatırlamıyorum. Daha önce eski iş yerinden ve orada yaşananlardan söz ettiği olmuştu. Fakat o gün Cemal Bey’le tam olarak ne konuştuklarını bana anlatmadı.”

“Eski iş yeri derken Mavi Ev’i mi kastediyorsunuz?”

“Evet. Aylin’in çalıştığı yerden bahsediyorum.”

Barış araya girdi.

“Cemal Arslan’ın adını ilk kez o görüşmeden sonra mı duydunuz?”

“Hayır. İsmini daha önce de duymuştum. Aylin’in eski iş yerinden tanıdığı biriydi. Ama aralarındaki ilişkinin ne düzeyde olduğunu bilmiyorum.”

Kerem bir sonraki soruya geçti.

“Aylin Hanım, görüşmeden sonra herhangi birinden söz etti mi? Eski çalışma arkadaşlarından, kurumda görev yapan başka kişilerden veya kendisini arayan birinden?”

“Hayır. Bana isim vermedi.”

“Birilerinin kendisiyle yeniden iletişim kurduğunu söylemişti. Bu iletişimin nasıl gerçekleştiğini anlattı mı?”

Sarp başını eğdi.

“Hayır. Yalnızca geçmişte kaldığını düşündüğü bazı meselelerin yeniden karşısına çıktığını söylemişti. Ben de kimden bahsettiğini sordum ama cevap vermedi.”

“Telefonla mı, yüz yüze mi iletişim kurulduğunu söyledi?”

“Onu da bilmiyorum.”

Kerem kısa bir süre sustu. Sarp’ın önceki anlatımıyla bugünkü cevapları arasında belirgin bir çelişki yoktu. Ancak dosyanın Aylin’in hayatındaki yerini anlamak için başka bir ayrıntıya ihtiyaçları vardı.

“Dosyayı gördüğünüzde Aylin Hanım onu saklamaya çalışıyor muydu? Örneğin siz odaya girdiğinizde kaldırıyor veya sizden uzak bir yere mi koyuyordu?”

Sarp bu kez daha hızlı cevap verdi.

“Hayır. Öyle bir şey görmedim. Sehpanın üzerinde durduğu da oldu. Bir keresinde antredeki dolabın üzerinde gördüğümü hatırlıyorum. Benden sakladığını düşünmedim.”

“Dosyayı hiç elinize aldınız mı?”

“Hayır.”

“İçinden kâğıt çıkardığını gördünüz mü?”

“Hayır, bunu da görmedim.”

Barış kalemini bıraktı.

“Sarp Bey, Aylin Hanım’ın o dosyayı evde bıraktığı bir zamanı hatırlıyor musunuz? Örneğin birkaç gün boyunca aynı yerde durduğunu gördünüz mü?”

Sarp gözlerini masadaki dosyaya çevirdi.

“Bir akşam sehpanın üzerinde duruyordu. Ertesi gün de orada mıydı, emin değilim. Ama evde uzun süre bırakıp gittiği bir durum hatırlamıyorum.”

Kerem söze girdi.

“Peki, kaybolduğunu fark ettiğinizde dosyanın da evde olmadığını düşündünüz mü?”

“Evet. Aylin ortadan kaybolduktan sonra evdeki eşyalarına baktım. Dosyayı bulamadım.”

“Daha önce bize dosyanın içinde kâğıtlar olduğunu gördüğünüzü söylemiştiniz. Bunu neye dayanarak ifade etmiştiniz?”

Sarp hemen cevap verdi.

“Dosya kapalıydı ama bir defasında kapağı tam kapanmamıştı. İçinde beyaz kâğıtların kenarlarını görmüştüm. Üzerlerinde ne yazdığını görmedim. Hatta kaç sayfa olduğunu bile bilmiyorum.”

Kerem bu ayrıntıyı not etti.

“Bu önemli. Ancak içeriğini bilmediğinizi özellikle kayda geçireceğiz.”

Sarp başını salladı.

“Zaten ben de bilmediğim bir şeyi söylemek istemiyorum.”

“Doğru olan bu.”

Kerem önündeki notları kapattı.

“Son bir konu daha var. Aylin Hanım’ın kaybolmasından önceki günlerde davranışlarında belirgin bir değişiklik gördünüz mü?”

Sarp’ın yüzündeki ifade ağırlaştı.

“Daha sessizdi. Ama bunu yalnızca Cemal Bey’le yaptığı görüşmeye bağlayamam. Bir süredir huzursuz olduğunu fark ediyordum. Bazen telefonu çaldığında başka odaya geçiyordu. Kimin aradığını sorduğumda da iş meselesi olduğunu söylüyordu.”

“Bu telefonların tarihini hatırlıyor musunuz?”

“Hayır. Birkaç kez oldu. Hangi gün olduğunu söyleyemem.”

“Arayan kişinin kim olduğunu hiç gördünüz mü?”

“Hayır.”

Barış, Sarp’ın sözlerini kaydetti.

“Telefon görüşmelerinden sonra size bir şey anlatır mıydı?”

“Bazen kısa cevaplar verirdi. Bir defasında, ‘Bunların yeniden açılacağını düşünmemiştim,’ dediğini hatırlıyorum. Ne demek istediğini sordum ama konuyu kapattı.”

Kerem’in bakışları Sarp’a yöneldi.

“Bu cümleyi ne zaman söyledi?”

“Cemal Bey’le görüşmesinden önce mi sonra mı, emin değilim. Son birkaç hafta içindeydi.”

“Tam olarak böyle mi söyledi?”

“Kelimesi kelimesine hatırladığımı iddia edemem. Ama anlamı buydu.”

Kerem notlarını tamamladı.

“Anlattıklarınız tutanağa geçirilecek. İfade metnini okuyup doğruluğunu kontrol ettikten sonra imzalayabilirsiniz.”

Sarp başını salladı.

“Tabii.”

Görüşme yaklaşık kırk dakika sürdü.

Sarp tutanağı dikkatle okudu. Özellikle siyah dosyanın içeriğini görmediğine ve Aylin’in telefon görüşmelerinde kiminle konuştuğunu bilmediğine ilişkin ifadelerin doğru yazıldığını kontrol etti. Ardından imzaladı.

Kerem, Sarp’a kapıya kadar eşlik etmedi. Barış onu dışarı çıkardıktan sonra görüşme odasına geri döndü.

“Dosyayla ilgili birkaç yeni ayrıntı aldık,” dedi Barış.

Kerem sandalyesine oturdu.

“Evet. Ama dosyanın içeriğine hâlâ ulaşmış değiliz.”

“Sarp’ın anlattığına göre dosya Cemal görüşmesinden önce de varmış. Yani görüşmenin ardından hazırlanmış bir dosya değil.”

“Bunu söyleyebiliriz. Ancak ne zaman hazırlandığını bilmiyoruz.”

Barış tutanağın bir bölümünü gösterdi.

“Bir de Aylin’in telefon çaldığında başka odaya geçtiğini söyledi. Son birkaç hafta içinde birkaç kez olmuş.”

“Arayan kişinin kim olduğunu bilmiyor. Bu nedenle şimdilik yalnızca araştırılması gereken bir ayrıntı.”

“Operatör kayıtları için yaptığımız başvurunun sonucu henüz gelmedi.”

“Geldiğinde önce tarihleri karşılaştıracağız. Sarp’ın hatırladığı dönemle Aylin’in son temaslarını aynı çizelgede değerlendirelim.”

Barış, not defterini kapattı.

“Bir başka nokta da şu: Sarp, Aylin’in ‘Bunların yeniden açılacağını düşünmemiştim,’ dediğini hatırlıyor.”

Kerem birkaç saniye düşündü.

“Bu cümle önemli olabilir. Ama neyin yeniden açıldığını bilmiyoruz. Mavi Ev’le ilgili bir mesele olabilir, başka bir konu da olabilir. Şimdilik yorum yapmayacağız.”

Barış başını salladı.

“Peki, dosyanın kendisini aramak için evde yeniden inceleme yapalım mı?”

“Önce mevcut arama tutanaklarını ve evde tespit edilen eşyaların listesini görelim. Dosyanın bulunmadığını biliyoruz ama evdeki bütün alanların hangi kapsamda incelendiğini kontrol etmeden yeniden arama talep etmeyelim.”

“Anlaşıldı.”

Kerem ayağa kalkıp odanın penceresine yöneldi. Birkaç saniye dışarı baktıktan sonra döndü.

“Arşivi tekrar ara. 2010’daki görsel ekler devrinde teslim alan Selçuk Erdem’in görev tanımıyla birlikte, o tarihte birime gelen dosyaların kayıt defterini de iste. Fotoğrafın hangi işlemle o klasöre girdiğini öğrenmemiz gerekiyor.”

“Peki.”

“Bir de Deniz Yalçın’ın ayrılış kaydı için ayrı bir yazı hazırlayalım. Yalnızca kişisel dosyasını değil, 2007 yılına ait kurumdan ayrılış işlemlerinin genel kayıtlarını da isteyelim. Aynı dönemde benzer işlemler nasıl yürütülmüş, karşılaştırmamız gerekiyor.”

Barış not aldı.

“Bugün gönderirim.”

Öğleden sonra saat 14.20’de arşiv biriminden Kerem’e telefon geldi.

Arayan, daha önce görüştükleri arşiv görevlisiydi.

“Başkomiserim, istediğiniz personel kayıtlarıyla ilgili ilk incelemeyi yaptık,” dedi görevli. “Selçuk Erdem’in 2010 yılında çocuk hizmetleri kayıt ve değerlendirme biriminde görev yaptığı doğrulanıyor. Görev süresini ve birime ait kayıt defterlerini içeren belgeleri hazırlıyoruz.”

Kerem masasındaki kalemi bıraktı.

“Görsel ekler klasörünün teslim işlemiyle ilgili daha ayrıntılı bir kayıt bulabildiniz mi?”

“Şu an için yalnızca klasörün birime teslim edildiğini gösteren devir kaydı var. Ancak klasörün içindeki her belgenin tek tek sayıldığı bir liste bulunmuyor.”

“Teslim sırasında klasörün içeriği kontrol edilmiş mi?”

“Bunu gösterecek ayrı bir tutanağa henüz ulaşamadık. Kayıt defterinde klasör numarası var, fakat fotoğrafların tek tek listelendiği bir bölüm yok.”

Kerem kısa bir sessizliğin ardından sordu:

“2012’de il müdürlüğü arşivine devredilirken de aynı durum söz konusu mu?”

“Evet. Orada da klasör numarası üzerinden işlem yapılmış. İçindeki fotoğrafların tamamını gösteren ayrıntılı bir liste bulunmuyor.”

“Peki, 2010 ile 2012 arasındaki dönemde klasörün kimlerin sorumluluğunda olduğunu gösteren bir kayıt var mı?”

“Bunu araştırıyoruz. Birime ait zimmet ve dosya takip kayıtlarına bakmamız gerekiyor.”

“İncelemeyi sürdürün. Bulduğunuz her belgeyi tarih ve kayıt numarasıyla birlikte gönderin.”

“Elbette başkomiserim.”

Telefon kapandı.

Kerem, konuşulanları Barış’a aktardı.

“Şimdilik yeni bir isim yok,” dedi. “Ama iki devir işleminin de yalnızca klasör numarası üzerinden yapıldığını doğruladılar.”

Barış düşündü.

“Bu durumda fotoğrafın 2010’da klasörde bulunduğunu biliyoruz. Fakat klasörün içeriğinin 2012’ye kadar değişmeden kaldığını belgeleyemiyoruz.”

“Doğru. Bu, fotoğrafın değiştirildiği anlamına gelmez. Yalnızca içerik bütünlüğünü doğrulayacak ayrıntılı kayıt bulunmadığını gösterir.”

“Selçuk Erdem’i de bu nedenle şüpheli olarak değerlendiremeyiz.”

“Zaten etmiyoruz. Görevi gereği klasörü teslim almış. Şimdilik bildiğimiz tek şey bu.”

Kerem masasındaki 14 Kasım 2007 tarihli fotoğrafın kopyasına baktı. Altı kişi, eski kurum binasının önünde yan yana duruyordu. Fotoğrafın arkasındaki solmuş yazıdan yalnızca tarih ve kurum adı okunabiliyordu.

Altı kişinin kimlikleri hâlâ belirlenememişti.

Fotoğrafın neden çekildiği de.

Saat 16.05’te Barış, elinde yeni bir dosyayla Kerem’in odasına girdi.

“Deniz Yalçın’ın ayrılış işlemleri için hazırladığımız yazıyı tamamladım. Genel kayıtları ve o dönemde uygulanan usulü araştırmak üzere ilgili birimlere de gönderiyoruz.”

Kerem dosyayı aldı.

“İyi. Başka bir gelişme var mı?”

“Henüz yok. Fakat 2007 yılına ait personel ve faaliyet kayıtlarında aynı tarihlerde yapılan işlemleri karşılaştırabiliriz. Eğer benzer ayrılış belgeleri varsa, hangi imzaların ve eklerin kullanıldığını görürüz.”

“Bunu yapalım. Bir tek Deniz’in belgesine bakarak sonuca varamayız.”

Barış masasının kenarına yaslandı.

“Sarp’ın ifadesini de dosyaya ekledim. Aylin’in siyah dosyayı Cemal’le görüşmesinden önce de taşıdığı anlaşılıyor.”

“Evet. Ayrıca son haftalarda telefon görüşmeleri yaptığına dair bir anlatım var. Operatör kayıtları geldiğinde bu bilgiyi doğrulamaya çalışacağız.”

“Peki, Aylin’in eski çalışma arkadaşlarına yeniden ulaşalım mı?”

Kerem başını kaldırdı.

“Önce elimizdeki personel listesini tamamlayalım. Aylin’in çalıştığı dönemde kimlerin görev yaptığını, kimlerin hangi tarihlerde ayrıldığını netleştirmemiz gerekiyor. Sonra görüşülecek kişileri belirleriz.”

Barış başını salladı.

“Tamam.”

Kerem fotoğrafın kopyasını yeniden dosyasına yerleştirdi. Ardından Deniz Yalçın’ın ayrılış belgesini önüne çekti.

İki ayrı kayıt.

Birinde altı kişilik bir fotoğraf, diğerinde on dört yaşındaki bir çocuğun kurumdan ayrıldığına ilişkin tek sayfalık belge vardı. Tarihleri arasında yalnızca iki gün bulunuyordu.

Bu yakınlık araştırılmaya değerdi.

Ancak henüz aralarında bir bağ kurmaya yetecek hiçbir kanıt yoktu.

Kerem dosyayı kapattı.

“Barış, bugünkü işlemleri tamamlayalım. Yarın ilk iş olarak arşivden gelecek kayıtları değerlendireceğiz. Sarp’ın anlattıklarını da telefon kayıtlarıyla karşılaştıracağız.”

Barış kapıya yöneldi.

“Anlaşıldı.”

Kerem yeniden masasındaki evraklara döndü.

Soruşturma ilerliyordu. Fakat her yeni bilgi, önlerindeki tabloyu tamamlamak yerine başka bir eksikliği görünür hâle getiriyordu.

Aylin’in siyah dosyası hâlâ ortada yoktu.

İçindeki belgelerin ne olduğu bilinmiyordu.

Ve Cemal Arslan’ın ortadan kaybolmadan önce aradığı evrakın bu dosyayla aynı şey olup olmadığına dair ellerinde tek bir somut kanıt bulunmuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…