FISILTI kitap kapağı

3. bölüm / 30

FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER

Ankara'da sabah, gece boyunca yağan yağmurun ardından ağır ağır aydınlanıyordu. Gökyüzü hâlâ kapalıydı. Kızılay'dan Ulus'a uzanan caddelerde işe yetişmeye çalışan insanların telaşı, şehrin alışıldık uğultusuna karışmıştı. Kaldırımlar ıslak, kaldırımlara dizilmiş ağaçların dalları ise yağmurun ağırlığıyla eğilmişti.

Asayiş Şube Müdürlüğünde gün, her zamanki gibi erken başlamıştı.

Başkomiser Kerem Aydın, saat dokuzu biraz geçe odasına girdiğinde masasında iki dosya ve bir bardak çay buldu. Çayın yanındaki küçük kâğıtta Barış'ın el yazısıyla birkaç kelime vardı.

Fotoğraftaki isimler için ilk araştırma tamamlandı.

Kerem ceketini çıkarıp sandalyesine bıraktı. Kâğıdı eline aldığı sırada kapı açıldı.

Barış Demir içeri girdi.

— Günaydın amirim. Fotoğrafla ilgili ilk araştırmayı tamamladım.

Kerem önündeki sandalyeyi işaret etti.

— Otur. Neler buldun?

Barış dosyayı masaya bıraktı.

— Fotoğraftaki altı kişiden üçünün kimliğini doğrulayabildik. Bunlardan biri Cemal Arslan. Diğeri Aylin Karaca. Üçüncü kişi de Levent Şahin. Diğer üç kişinin kimliklerini henüz kesinleştiremedik.

Kerem dosyayı açtı.

— Fotoğraftaki isimlerin tamamı aynı kurumda mı çalışmış?

— Hayır. Cemal Arslan ve Levent Şahin kurum personeli. Aylin Karaca da sosyal hizmet uzmanı olarak görev yapmış. Diğer üç kişinin ise personel kayıtlarında isimleri bulunmuyor.

— Peki kim olduklarına dair bir tahmin var mı?

— Henüz kesin bir şey söyleyemeyiz. Fotoğrafın çekildiği tarihte merkezde kalan çocuklardan bazıları olabilirler. Ancak arşiv kayıtlarına ulaşmadan böyle bir bağlantı kurmak istemiyorum.

Kerem başını salladı.

— Doğru düşünüyorsun. Peki Aylin Karaca?

— Adresini teyit ettim. Çankaya'da, Ayrancı tarafında yaşıyor. Kayıtlardaki adresi güncel görünüyor.

— Kendisine ulaşabildin mi?

— Telefon numarasına ulaşamadım. Eski kayıtlarda bulunan numara kullanım dışı. Kapısına gidip görüşmemiz gerekecek.

Kerem, dosyadaki fotoğrafı çıkardı.

— Önce şu fotoğrafın arkasındaki yazıları netleştirelim. İnceleme sonucu geldi mi?

— Sabah laboratuvarla görüştüm. Fotoğrafın arkasındaki yazıların tamamı okunamıyor ama tarih ve iki isim doğrulanmış. Ayrıca fotoğrafın eski bir baskı olduğu da teyit edilmiş.

— Fotoğraftaki diğer üç kişi için ne yapacağız?

— Kurumun arşiv kayıtlarını araştırıyorum. Ancak merkez kapatılırken bazı belgeler başka birimlere devredilmiş. Hepsine aynı gün ulaşmamız mümkün görünmüyor.

Kerem fotoğrafı yeniden dosyaya yerleştirdi.

— Önce Aylin Karaca'yla görüşelim. Cemal Arslan'ı tanıyor. Belki son günlerde onunla görüşüp görüşmediğini de öğrenebiliriz.

Barış ayağa kalktı.

— Aracı hazırlatıyorum amirim.

— On dakika sonra çıkalım.

Ayrancı'nın eski apartmanlarının sıralandığı sokaklardan birinde, Aylin Karaca'nın yaşadığı bina bulunuyordu.

Kerem arabayı apartmanın karşısına park etti. Dışarı çıkmadan önce adresi bir kez daha kontrol etti. Barış, önündeki notlara göz gezdiriyordu.

— Daire dört, ikinci kat, dedi.

İkisi birlikte arabadan indi.

Apartmanın girişinde eski bir posta kutusu sırası vardı. Merdiven boşluğunda hafif bir rutubet kokusu hissediliyordu. İkinci kata çıktıklarında dört numaralı dairenin kapısının önünde durdular.

Kerem zile bastı.

İçeriden herhangi bir ses gelmedi.

Bir süre bekledikten sonra yeniden bastı.

Yine cevap yoktu.

Barış saatine baktı.

— Evde olmayabilir amirim.

Kerem kapının üzerindeki numarayı kontrol etti.

— Adres doğru. Biraz daha bekleyelim.

Tam o sırada karşı dairenin kapısı açıldı. Elli yaşlarında bir kadın, elindeki çöp poşetini dışarı çıkarmak üzere kapıda belirdi.

— Birini mi arıyorsunuz?

Kerem kimliğini gösterdi.

— Polis. Aylin Karaca Hanım'la görüşmek istiyoruz. Bu dairede oturduğundan emin misiniz?

Kadın kapı numarasına baktı.

— Evet, burada oturuyordu. Ama bir süredir kendisini görmüyorum.

Kerem kadının sözlerine dikkat kesildi.

— Ne zamandır görmüyorsunuz?

— On günü geçti sanırım. Belki iki hafta olmuştur. Önceleri her gün olmasa da birkaç günde bir karşılaşırdık. Son zamanlarda hiç görmedim.

Barış araya girdi.

— Aylin Hanım yalnız mı yaşıyordu?

— Bildiğim kadarıyla evet. Zaten pek misafiri de olmazdı.

Kerem yeniden sordu:

— Son gördüğünüzde yanında biri var mıydı?

Kadın başını iki yana salladı.

— Hayır. Bir akşam merdivenlerde karşılaştık. Elinde bir dosya vardı. Biraz dalgın görünüyordu. Selamlaştık, sonra evine girdi.

— Hangi akşamdı?

— Tam tarih veremem. Geçen haftanın başlarıydı.

Kerem not defterini çıkardı.

— Aylin Hanım'ın evden taşındığını biliyor musunuz?

— Hayır, taşınmış gibi görünmüyor. Kapısının önünde hâlâ paspası duruyor. Birkaç gün önce posta kutusuna da mektup bırakılmıştı.

Barış kapıya baktı.

— Evde başka birinin kaldığını gördünüz mü?

— Hayır. Zaten bu apartmanda kimin gelip gittiğini pek takip etmem. Ama Aylin Hanım'ı uzun zamandır görmediğimi fark ettim.

Kerem kadının iletişim bilgilerini aldı.

— Teşekkür ederiz. Bir şey hatırlarsanız bu numaradan bize ulaşabilirsiniz.

Kadın başını sallayıp kapısını kapattı.

Kerem, Aylin Karaca'nın dairesine yeniden baktı.

— Barış, son görülme tarihini öğrenmemiz gerekiyor. Telefon kayıtları ve yakın çevresi araştırılsın. Ayrıca ailesiyle bağlantı kurabilecek miyiz, onu da kontrol edelim.

Barış ciddi bir ifadeyle cevap verdi.

— Aylin Hanım'ın da kayıp olma ihtimali var diyorsunuz.

— Şu an yalnızca kendisine ulaşamıyoruz. Bunu doğrulamadan kayıp olduğunu söyleyemeyiz. Ama ihtimali göz ardı etmeyeceğiz.

Saat 10.35'te emniyete döndüklerinde Kerem'in masasındaki telefon çalıyordu.

Arayan, Aylin Karaca'nın eski görev yaptığı kurumun devralınan arşivinden sorumlu bir memurdu. Barış'ın sabah yaptığı başvuruya ilişkin bazı bilgiler bulunmuştu.

Kerem görüşmeyi hoparlöre aldı.

— Buyurun, dinliyorum.

— Başkomiserim, Aylin Karaca'nın personel kaydına ulaştık. Kendisi 2004 yılında göreve başlamış. 2007 yılının sonuna kadar Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi'nde çalışmış. Daha sonra kurumun kapanmasıyla başka bir birime geçmiş.

— Ayrılış tarihi belli mi?

— 2008 yılının şubat ayında kurumdan ayrılmış görünüyor. Ancak görev değişikliğine ilişkin ayrıntılı belgelerin bir kısmı arşivde bulunmuyor.

Kerem not aldı.

— 2007 yılında görev yaptığı merkezde başka kimler bulunuyormuş?

— Cemal Arslan ve Levent Şahin'in kayıtları da mevcut. Bunun dışında o dönemde görev yapan birkaç personel daha var.

— Merkezde kalan çocuklara ilişkin kayıtlar da sizde mi?

— Hayır başkomiserim. O kayıtlar farklı birimlere devredilmiş. Talebinizi resmî yazıyla iletirseniz ilgili kuruma yönlendirebiliriz.

— Talebimizi bugün gönderiyoruz. Yardımınız için teşekkür ederim.

Görüşme sona erdi.

Kerem telefonu yerine bıraktı.

Barış, önündeki kâğıda bir şeyler yazıyordu.

— Aylin Karaca, Cemal Arslan ve Levent Şahin aynı dönemde çalışmış. Üçü de 2007 yılında Mavi Ev'de bulunuyor.

Kerem cevap verdi.

— Evet. Fakat fotoğraftaki diğer üç kişinin kim olduğunu hâlâ bilmiyoruz.

— Merkezde kalan çocuklar olabilirler.

— Olabilirler. Bunun için kayıtları bekleyeceğiz.

Kerem sandalyesinden kalkıp pencereye yöneldi.

— Bir de Aylin Karaca'nın son on beş günlük hareketlerini araştırmamız gerekiyor. Yakınlarıyla görüşmeden önce kendisine ulaşabileceğimiz başka bir adres var mı, onu öğrenelim.

Barış telefonunu eline aldı.

— Hemen ilgileniyorum.

Öğleye doğru Aylin Karaca'nın ailesiyle bağlantı kuruldu.

Ankara dışında yaşayan ağabeyi, kız kardeşinin yaklaşık üç haftadır kendisini aramadığını söyledi. Bununla birlikte aralarında düzenli bir iletişim bulunmadığından başlangıçta endişelenmemişti.

Kerem görüşmeyi doğrudan kendisi yaptı.

— Aylin Hanım'la en son ne zaman konuştunuz?

— Yaklaşık üç hafta önce. Kısa bir telefon görüşmesiydi.

— Görüşmenizde olağan dışı bir durum fark ettiniz mi?

— Biraz huzursuzdu. Normalde konuşmayı uzatmayı severdi ama o gün aceleci davranıyordu.

— Size herhangi bir sorunundan söz etti mi?

— Hayır. Yalnızca eski iş yerinden bazı insanların kendisiyle iletişim kurduğunu söyledi.

Kerem kalemini durdurdu.

— Eski iş yerinden derken Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi'ni mi kastediyorsunuz?

— Evet. Zaten yıllardır orada çalışmıyor. Neden yeniden aradıklarını anlamadığını söylemişti.

— Arayan kişinin kim olduğunu biliyor musunuz?

— Hayır. Bana isim vermedi.

— Kız kardeşinizin Cemal Arslan isimli birini tanıyıp tanımadığını biliyor musunuz?

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

— Cemal Bey'i tanıyordu. Bir dönem aynı yerde çalışmışlardı. Hatta ben de birkaç kez karşılaşmıştım.

— Son zamanlarda kendisiyle görüştüğünü söyledi mi?

— Geçen ay bir görüşmelerinden söz etmişti. Ama ayrıntı vermedi.

Kerem notlarına göz attı.

— Aylin Hanım'ın son günlerde nerede olabileceğine dair bir bilginiz var mı?

— Maalesef yok. Açıkçası bu kadar uzun süre haber alamayınca ben de merak etmeye başlamıştım.

— Kendisiyle görüşemediğiniz günlerde evine gitmeyi düşündünüz mü?

— Ankara dışında yaşadığım için gidemedim. Birkaç kez aradım ama telefonuna ulaşamadım.

Kerem görüşmeyi sonlandırmadan önce son bir soru sordu.

— Aylin Hanım'ın geçmişte kendisine zarar verebilecek biriyle sorun yaşadığını biliyor musunuz?

— Hayır. Bildiğim kadarıyla böyle bir durumu olmadı. Kendi hâlinde yaşayan bir insandır.

— Anladım. Bilgilerinizi aldım. Kendisine ulaşmamız hâlinde sizinle tekrar iletişime geçeceğiz.

Kerem telefonu kapattı.

Barış, konuşmanın son bölümünü dinlemişti.

— Aylin Hanım'ın da uzun süredir kendisinden haber alınamıyor.

— Evet.

— Cemal Arslan'ın kaybolmasından önce onun da ortadan kaybolmuş olması önemli bir ayrıntı.

Kerem sandalyesine oturdu.

— Şimdilik iki kişinin aynı kurumun geçmişiyle bağlantılı olduğunu biliyoruz. Ancak kayboluşlarının aynı olayla ilişkili olduğunu henüz kanıtlayamadık.

Barış dosyaya baktı.

— Yine de aralarındaki ilişkiyi araştırmamız gerekiyor.

— Kesinlikle. Ayrıca Aylin Karaca için de kayıp şahıs işlemlerini başlatacağız. Ailesinden ve komşularından alınan bilgileri birlikte değerlendirelim.

Saat 14.20'de arşivden yeni belgeler geldi.

Kerem ve Barış, toplantı odasında dosyaları masaya yaymıştı. Fotoğrafın yüksek çözünürlüklü kopyası da belgelerin arasındaydı.

Barış, fotoğrafı büyütülmüş hâliyle ekrana yansıttı.

— Önce kimliklerini kesinleştirelim amirim.

Kerem fotoğrafın sol tarafındaki kişiyi işaret etti.

— Bu Cemal Arslan.

— Evet.

— Yanındaki kadın Aylin Karaca.

— Onu da doğruladık.

Kerem sağ taraftaki adama baktı.

— Levent Şahin.

Barış başını salladı.

— Personel fotoğraflarıyla karşılaştırdık. Yüz hatları örtüşüyor.

Kerem fotoğrafın ön sırasındaki üç kişiye yöneldi.

— Peki bunlar?

Barış önündeki belgeyi açtı.

— Arşiv kayıtlarında 2007 yılında merkezde kalan çocukların isimleri bulunuyor. Ancak fotoğraftaki yüzlerle doğrudan eşleştirme yapamadık. Bunun için eski kayıtların ve fotoğrafların birlikte incelenmesi gerekiyor.

— İsimler belli mi?

— Üç isim öne çıkıyor. Deniz Yalçın, Murat Ekinci ve Esra Yıldız. Ancak fotoğraftaki kişiler olduklarını henüz söyleyemeyiz.

Kerem isimleri not etti.

— Doğum tarihleri?

Barış sayfayı çevirdi.

— Deniz Yalçın 1993 doğumlu. Murat Ekinci 1982 doğumlu. Esra Yıldız ise 1987 doğumlu.

Kerem başını kaldırdı.

— Murat Ekinci o tarihte yirmi beş yaşında. Çocuk merkezinde kalıyor olması mümkün görünmüyor.

— Haklısınız. Dosyada kendisi için eski bir personel yakını kaydı bulunuyor. Ancak kaydın ne anlama geldiği henüz belli değil.

Kerem belgeyi aldı.

— O zaman isimleri birbirine karıştırmayalım. Her birini ayrı ayrı inceleyeceğiz.

Barış fotoğrafın arkasındaki yazıyı gösterdi.

— Şurada bir isim daha var. Tam okunmuyor ama ilk harfi M gibi görünüyor.

Kerem ekrana yaklaştı.

Yazının bulunduğu bölgeyi büyüttüler. Mürekkep zamanla dağılmış, kâğıdın yüzeyine işlemişti. Harflerin bir kısmı silinmişti.

Kerem birkaç saniye baktı.

— Bunu fotoğrafın çekildiği kurumla karşılaştırabilir miyiz?

— Laboratuvarın incelemesini beklememiz gerekiyor. Şu an kesin bir okuma yapamayız.

— Tamam. Sonuç geldiğinde haber ver.

Barış fotoğrafı kapatmadan önce bir ayrıntıyı fark etti.

— Amirim, arka taraftaki tabelaya bakın.

Kerem yeniden ekrana döndü.

Fotoğrafın çekildiği binanın girişinde eski bir tabela bulunuyordu. Yazıların çoğu seçilemiyordu. Ancak ortadaki bölümde Mavi Ev ibaresi okunabiliyordu.

Kerem fotoğrafa biraz daha yaklaştı.

— Bu fotoğrafın çekildiği yer kesinlikle merkez.

— Evet. Binanın girişindeki tabela bunu doğruluyor.

Kerem bir süre sessiz kaldı.

— Fotoğrafın çekildiği tarih de merkez kapanmadan birkaç hafta önce.

Barış başını salladı.

— 14 Kasım 2007.

Kerem masanın üzerindeki dosyaya baktı.

— Bu insanların aynı karede neden bulunduğunu öğrenmemiz gerekiyor. Özellikle de Deniz Yalçın'ın.

Barış notlarına baktı.

— Deniz Yalçın'ın dosyasında 2007 yılının kasım ayına ait bir kayıt var. Merkezden ayrıldığına ilişkin bir tutanak düzenlenmiş.

Kerem hemen sordu:

— Ayrılış tarihi ne?

— 16 Kasım 2007.

Kerem fotoğrafa yeniden baktı.

14 Kasım.

İki gün sonra Deniz Yalçın'ın merkezden ayrıldığına ilişkin tutanak tutulmuştu.

Bu, tek başına bir suçun kanıtı değildi. Ancak iki gün arayla gerçekleşen bu olayların araştırılması gerekiyordu.

— Tutanakta ne yazıyor?

Barış belgeyi açtı.

— Deniz Yalçın'ın kendi isteğiyle merkezden ayrıldığı belirtilmiş. Ancak ayrılışına ilişkin teslim tutanağında herhangi bir yakınının imzası bulunmuyor.

Kerem kaşlarını çattı.

— Peki kendisini teslim alan kişi kim?

Barış sayfanın alt bölümünü gösterdi.

— Burada yalnızca merkez yetkilisinin imzası var. O da Cemal Arslan.

Kerem sandalyesinde geriye yaslandı.

— Demek ki Deniz'in merkezden ayrıldığı gün işlemleri Cemal Arslan yürütmüş.

— Evet amirim.

Kerem belgeyi dikkatle inceledi.

— Peki bu tutanak neden iki gün sonra düzenlenmiş?

Barış cevap veremedi.

— Bunu henüz bilmiyoruz.

Kerem dosyayı kapattı.

— O hâlde öğreneceğiz.

Saat 16.00'ya doğru Kerem, Mavi Ev'in eski kayıtlarının devredildiği birime gönderilecek resmî yazıyı hazırlattı. Deniz Yalçın'ın ayrılışına ilişkin bütün belgeler, personel çizelgeleri ve merkezde kalan çocukların dosyaları istenecekti.

Barış, Kerem'in odasına girip yeni bir bilgi verdi.

— Aylin Karaca'nın ailesiyle yeniden görüştüm. Ağabeyi, kardeşinin son telefon konuşmasında eski bir fotoğraftan söz ettiğini hatırlamış.

Kerem başını kaldırdı.

— Nasıl bir fotoğrafmış?

— Altı kişinin birlikte olduğu eski bir fotoğraf. Aylin Hanım, fotoğrafın kendisinde olmadığını, başka birinin sakladığını söylemiş.

Kerem'in yüzü ciddileşti.

— Bu konuşmayı ne zaman yapmışlar?

— Yaklaşık üç hafta önce.

— Fotoğraftan söz ederken herhangi bir isim vermiş mi?

— Hayır. Ancak ağabeyinin söylediğine göre, fotoğrafın yeniden ortaya çıkmasından rahatsızmış.

Kerem birkaç saniye düşündü.

— Cemal Arslan'ın evinde bulduğumuz fotoğraf olabilir.

— Ben de aynı ihtimali düşünüyorum.

— Fotoğrafın kendisine ait olup olmadığını öğrenmemiz gerekiyor. Ayrıca Aylin'in neden bu fotoğrafın ortaya çıkmasından rahatsız olduğunu da.

Barış masadaki dosyaya baktı.

— Sizce Cemal Arslan fotoğrafı Aylin Hanım'a göstermek için mi saklıyordu?

Kerem başını iki yana salladı.

— Bunu bilmiyoruz. Belki kendisi için saklıyordu. Belki de fotoğraftaki insanlardan biriyle görüşmek istiyordu. Şu an elimizde yalnızca bir fotoğraf ve birbirini tamamlamayan birkaç bilgi var.

— Aylin Hanım'ın kayboluşu da işin içine girince durum değişiyor.

— Evet. Artık onu bulmak için de çalışacağız.

Kerem saatine baktı.

— Yarın sabah ilk iş olarak Aylin Karaca'nın son görüldüğü tarihe ilişkin ayrıntılı araştırma yapalım. Telefonu, banka hareketleri ve ulaşım kayıtları için gerekli işlemler başlatılsın. Ayrıca Cemal Arslan'ın eski iş arkadaşlarını yeniden inceleyelim.

Barış başını salladı.

— Tamam amirim.

Akşam saatlerinde emniyetin koridorları yavaş yavaş sakinleşmişti.

Kerem odasında yalnızdı. Masasının üzerindeki belgeleri toparlarken gözü, fotoğrafın büyütülmüş kopyasına takıldı.

Altı kişi.

Üçü ayakta, üçü ön sırada oturuyordu.

Cemal Arslan'ın yüzü diğerlerinden daha netti. Aylin Karaca'nın bakışları doğrudan kameraya yönelmişti. Levent Şahin ise fotoğraf çekilirken başını hafifçe yana çevirmişti.

Ön sıradaki üç kişinin yüzleri daha silikti.

Kerem, fotoğrafın sağ alt köşesindeki küçük ayrıntıyı fark etti.

Orada, oturan çocuklardan birinin elinde bir kâğıt parçası vardı. Kâğıdın üzerinde birkaç kelime seçiliyordu.

Görüntüyü büyüttü.

Yazıların tamamı okunmuyordu. Ancak son satırda bir tarih bulunuyordu.

16.11.2007.

Kerem'in bakışları sertleşti.

Bu, Deniz Yalçın'ın merkezden ayrıldığı tarihle aynıydı.

Fotoğrafın çekildiği gün 14 Kasım'dı. Çocuklardan birinin elindeki kâğıtta ise iki gün sonraki tarih yazıyordu.

Kerem, kâğıdın fotoğrafın çekildiği gün orada bulunmasının nedenini anlamaya çalıştı.

Tam o sırada kapı açıldı.

Barış içeri girdi.

— Amirim, çıkmadınız mı?

Kerem gözlerini ekrandan ayırmadı.

— Bir ayrıntı dikkatimi çekti.

Barış masaya yaklaştı.

— Nedir?

Kerem fotoğrafın sağ alt köşesini gösterdi.

— Şu çocuğun elindeki kâğıt. Üzerinde 16 Kasım 2007 tarihi var.

Barış eğilip ekrana baktı.

— Deniz Yalçın'ın ayrıldığı tarih.

— Evet.

— Bu kâğıdın ne olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.

Kerem bilgisayarın ekranını kapattı.

— Yarın ilk iş fotoğrafı yeniden inceleteceğiz. Kâğıttaki yazıların tamamı okunmalı.

Barış dosyaları topladı.

— Anlaşıldı amirim.

Kerem ceketini giydi, odanın ışığını kapattı.

Koridora çıktıklarında şubenin büyük bölümü boşalmıştı. Dışarıda yağmur yeniden başlamıştı.

Asansöre doğru yürürlerken Barış konuştu.

— Sizce bu fotoğraf neden şimdi ortaya çıktı?

Kerem bir süre cevap vermedi.

Asansörün kapısı açıldı. İkisi içeri girdi.

— Bunu öğrenmeden bir şey söylemek doğru olmaz. Ama Cemal Arslan'ın kaybolmadan önce bu fotoğrafı özellikle ayırmış olması tesadüf olmayabilir.

Barış başını salladı.

— Aylin Karaca da aynı fotoğraftan söz etmiş.

Kerem gözlerini asansörün kapısına çevirdi.

— İşte öğrenmemiz gereken şey bu. İkisi de aynı fotoğrafı hatırlıyorsa, o fotoğrafın geçmişte yaşanan bir olayla ilgisi var demektir.

Asansör zemin kata ulaştı.

Kapılar açıldığında Kerem bir an durdu.

— Barış, yarın ilk işimiz Aylin Karaca'yı bulmak olacak. Onunla konuşmadan bu dosyada ilerlememiz zor.

— Merak etmeyin amirim. Gerekli bütün araştırmaları tamamlayacağım.

İkisi binadan çıktılar.

Ankara'nın akşam karanlığı çoktan çökmüştü.

Kerem arabasına doğru yürürken aklında aynı tarih dönüp duruyordu.

14 Kasım 2007.

16 Kasım 2007.

Aralarında yalnızca iki gün vardı.

Ve on dokuz yıl sonra, o fotoğrafta bulunan insanlardan ikisi ortadan kaybolmuştu.

Kerem henüz bunun nedenini bilmiyordu.

Fakat ilk kez, karşısındaki dosyanın yalnızca kayıp insanlarla ilgili olmadığını düşünmeye başlamıştı.

Geçmişte bir şey yaşanmıştı.

Birileri bunu biliyordu.

Ve birileri, o günleri yeniden hatırlamaktan korkuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

32okunma 6beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…