Bölümler 30Şu an: FISILTI (Final)
- 1 BOŞ EV2.241 kelime
- 2 YOLUN SONU2.207 kelime
- 3 FOTOĞRAFTAKİ YÜZLER2.508 kelime
- 4 Eksik Kayıtlar1.248 kelime
- 5 Geride Kalanlar2.307 kelime
- 6 Eski Defterler2.362 kelime
- 7 Eski Bir Tanıdık1.827 kelime
- 8 Eskişehir’deki Görüşme1.664 kelime
- 9 Kayıtların Arasında1.939 kelime
- 10 Eksik Ek2.563 kelime
- 11 Devir Teslim2.199 kelime
- 12 Siyah Dosyanın Ardında2.084 kelime
- 13 Kayıt Dışı1.857 kelime
- 14 Son Arama1.507 kelime
- 15 Bir Numaranın İzinde1.801 kelime
- 16 Eski Bir Çalışma Arkadaşı2.504 kelime
- 17 Eski Fotoğraflar1.958 kelime
- 18 Kayıtların Arasındaki İsim1.759 kelime
- 19 Devir Defteri2.491 kelime
- 20 Üç Klasör2.575 kelime
- 21 TESLİM ALAN2.572 kelime
- 22 ESKİ LİSTENİN SAHİBİ2.293 kelime
- 23 AYNI DOSYANIN İZİNDE2.365 kelime
- 24 KAYIP KLASÖR2.436 kelime
- 25 EKSİK KAYIT2.341 kelime
- 26 İMZANIN SAHİBİ2.528 kelime
- 27 İKİ İSİM, TEK KAYIT2.571 kelime
- 28 KAPATILMAYAN DOSYA2.530 kelime
- 29 ALTINCI KAYIT2.514 kelime
- 30 FISILTI (Final)9.473 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat 09.30'da arşivden gelen cevap, Kerem'in masasındaki dosyanın yönünü değiştirdi.
Üçüncü numara, Mavi Ev'in 2007 yılına ait eski kurumsal yazışmalar ve kişi dosyaları arasında açılmış ayrı bir kayıt grubuna aitti.
Bu grubun içinde, 2007 Kasım ayının ortasında hazırlanmış bir yazışma bulunuyordu.
Belge, ilk bakışta sıradan bir kurum içi bildirim gibi görünüyordu. Ancak ekinde, altı kişinin adının yer aldığı bir liste vardı.
Kerem belgeyi dikkatle okudu.
Listedeki isimler şunlardı:
Cemal Arslan.
Aylin Karaca.
Levent Şahin.
Nermin Aksoy.
Murat Ekinci.
Esra Yıldız.
Barış, isimleri görünce sessizleşti.
“Altı kişi.”
Kerem listeyi fotoğrafın yanına koydu.
“Evet. Fotoğraftaki altı kişinin kimlikleri bu listede olabilir.”
“İsimlerin sırası fotoğraftaki kişilerin sırasıyla aynı mı?”
“Bunu görüntü üzerinden doğrulamamız gerekiyor. Ama önce listenin ne için hazırlandığını okuyalım.”
Belgenin üst kısmında, 14 Kasım 2007 tarihli kurum içi fotoğraf çekimiyle ilgili bir açıklama bulunuyordu.
Altındaki notta, fotoğrafın yalnızca etkinlik kaydı olarak hazırlanmadığı, aynı zamanda o tarihte kurumda görevli bulunan personel ve ilgili kişilerin kayıtlarının karşılaştırılması amacıyla dosyaya eklendiği belirtilmişti.
Kerem, listeyi çevirdi.
Arka sayfada başka bir açıklama vardı.
Murat Ekinci ve Esra Yıldız'ın adlarının yanına, personel yakını ve kurumla bağlantılı kişi kayıtlarıyla ilgili kısa notlar düşülmüştü.
Murat'ın adı personel yakını olarak geçiyordu. Esra'nın kaydı ise ayrı bir kişi dosyasına bağlıydı.
Barış, “Demek ki fotoğraftaki herkes kurum çalışanı değil,” dedi.
“Evet. Bu liste, fotoğrafta bulunan altı kişinin kimliklerini tek başına doğrulamaz. Ama fotoğrafın neden personel ve kişi dosyalarıyla birlikte incelendiğini açıklıyor.”
Kerem, belgenin altındaki açıklamayı okudu.
Burada, listedeki kişilerin bir kısmına ait dosyaların farklı arşiv gruplarına ayrıldığı, bu nedenle kayıtların tek bir dosya üzerinden takip edilemediği belirtiliyordu.
Bir başka not daha vardı:
**“İlgili kişi kayıtlarının karşılaştırılması tamamlanmadan görsel eklerin tasnif işlemi sonuçlandırılmayacaktır.”**
Kerem başını kaldırdı.
“Cemal'in dosyanın kapatılmasını istememesinin nedeni bu olabilir.”
Barış, listeyi tekrar inceledi.“Peki Deniz Yalçın?”
Kerem, 16 Kasım tarihli ayrılış formunu masaya koydu.
“Bu listede Deniz'in adı yok.”
“Öyleyse fotoğrafla ayrılış belgesi neden birlikte incelenmiş?”
“Bunu öğrenmek için üçüncü dosyanın tamamına ulaşmamız gerekiyor. Bu liste yalnızca altı kişinin kimliklerini ve arşivdeki yerlerini açıklıyor.”
Barış başını salladı.
“Bir de Aylin'in neden bu dosyayı takip ettiğini öğrenmemiz gerekiyor.”
Kerem, raporun ilk sayfasına baktı.
“Aylin'in talebi var. Cemal'in de dosyanın kapatılmaması yönünde notu var. Bu iki işlem arasında doğrudan bir bağ bulunuyor. Artık Aylin'in yalnızca bir teslim işlemi yapmadığını biliyoruz.”
***
Saat 10.40'ta Barış'ın telefonu çaldı.
Arşivden gelen görevli, üçüncü dosya numarasına bağlı eklerin bulunduğunu bildirdi.
Barış kısa bir görüşmenin ardından telefonu kapattı.
“Müdürüm, eklerin bir kısmı bulundu. İçlerinde 16 Kasım tarihli Deniz Yalçın ayrılış formuna ilişkin ayrı bir değerlendirme notu var.”
Kerem ayağa kalktı.
“Ne yazıyor?”
“Telefonla açıklamadılar. Onaylı örneğini gönderiyorlar.”
“Bekleyelim.”
***
Saat 11.15'te belge geldi.
Kerem, dosyayı açtı.
İlk sayfada Deniz Yalçın'ın 16 Kasım 2007 tarihli ayrılış belgesine ilişkin bir değerlendirme bulunuyordu.
Belgede, ayrılış işleminin kendi isteğiyle gerçekleştiğine dair kaydın mevcut olduğu, ancak bu isteğin hangi görüşmeye veya hangi yazılı beyana dayandığının dosyada gösterilemediği belirtiliyordu.
Ayrıca, ayrılışın ardından kişinin teslim edildiği veya kurumdan ayrıldığına ilişkin kayıtların farklı bir dosya grubunda bulunabileceği ifade edilmişti.
Barış, Kerem'in okuduğu bölümü takip etti.
“Yani Deniz'in dosyasında olmayan belgeler başka yerde olabilir.”
“Evet.”
“Bu nedenle mi fotoğrafla karşılaştırma yapılmış?”
Kerem, ikinci sayfayı çevirdi.
Burada, 14 Kasım tarihli fotoğrafta yer alan kişilerle 16 Kasım tarihli ayrılış belgesi arasında doğrudan bir olay bağlantısı kurulduğuna dair bir ifade yoktu.
Ancak bir not, incelemenin kapsamını açıklıyordu:
**“Fotoğrafın çekildiği tarihte kurumda bulunan kişilerle, takip eden günlerde kurumdan ayrılan kişilere ait kayıtların karşılaştırılması gerekmektedir.”**
Kerem, belgeyi masaya bıraktı.
“İşte aradığımız bağlantı bu.”
Barış, cümleyi tekrar okudu.
“Fotoğraftaki kişilerle, sonraki günlerde kurumdan ayrılanların kayıtlarını karşılaştırmışlar.”
“Evet. Bu, fotoğraftaki herkesin Deniz'in ayrılışıyla ilgisi olduğu anlamına gelmez. Ancak 14 Kasım fotoğrafı, 16 Kasım'daki ayrılışın incelenmesinde referans olarak kullanılmış.”
Barış, Deniz'in dosyasını açtı.
“Peki Deniz'in o gün nereye gittiği hâlâ belli değil.”
“Hayır. Elimizdeki ayrılış belgesi bunu açıklamıyor.”
Kerem, belgenin son sayfasına baktı.
Burada, eksik teslim kayıtlarının tamamlanması için bir araştırma yapılması gerektiği yazıyordu. Ancak bu araştırmanın sonucu bulunamamıştı.
“Cemal'in 2008'de dosyanın kapatılmasını istememesi şimdi daha anlaşılır,” dedi Barış.
Kerem başını salladı.
“Evet. Fakat bir şeyi daha anlamamız gerekiyor. Bu altı kişinin isimleri neden aynı fotoğrafta bir araya geldi?”
***
Saat 12.00'de Kerem, Nihat Sönmez'in odasına girdi.
Barış da yanındaydı.
Nihat, önündeki belgeleri aldı ve sessizce okudu.
“Altı isim,” dedi sonunda. “Cemal, Aylin, Levent, Nermin, Murat ve Esra.”
“Evet müdürüm. Arşivde bulunan liste, 14 Kasım fotoğrafıyla ilgili kişi kayıtlarını içeriyor. Ancak fotoğraftaki kişilerin sırasını henüz görüntüyle eşleştirmedik.”
“Peki Deniz?”
“Deniz'in ayrılış belgesiyle fotoğraf arasında 2008 tarihli bir karşılaştırma kaydı var. Fotoğrafın çekildiği gün kurumda bulunan kişilerle sonraki günlerde ayrılan kişilerin kayıtlarının karşılaştırılması istenmiş.”
Nihat, belgeleri masaya koydu.
“Bu artık önemli bir gelişme. Ama altı kişinin hepsini aynı olayın faili veya tanığı olarak değerlendirmeyeceğiz. Murat Ekinci'nin personel yakını olduğunu biliyoruz. Esra'nın dosya bağlantısı ayrı. Levent'in idari personel olduğunu biliyoruz. Her birinin rolü farklı olabilir.”
Kerem başını salladı.
“Bu nedenle fotoğrafın teknik incelemesini yeniden istedik. Arşivdeki listeyle birlikte değerlendirilmesini talep ettik.”
Nihat, Aylin'in adının geçtiği raporu gösterdi.
“Aylin'in karşılaştırma talebini de araştırın. Neden bu işlemi başlattığını bilmemiz gerekiyor.”
“Evet müdürüm.”
“Bir de Selçuk Erdem'le görüşme hazırlığını tamamlayın. Aylin'in telefonundaki iki görüşme artık daha önemli. Ancak yalnızca numaranın onun adına kayıtlı olduğunu biliyoruz. Kendisine doğrudan suçlayıcı sorular yöneltmeyin.”
Kerem ayağa kalktı.
“Anlaşıldı müdürüm.”
Nihat son olarak fotoğrafı eline aldı.
“Cemal bu fotoğrafı yıllarca saklamış. Aylin de aynı dosyaların peşine düşmüş. Şimdi ikisinin neden bu kadar uğraştığını anlamamız gerekiyor.”
***
Saat 13.10'da Selçuk Erdem'in görüşmeye geleceği bilgisi ulaştı.
Kendisi emniyete çağrılmıştı. Kerem ve Barış, görüşme odasında beklemeye başladı.
Selçuk Erdem saat 13.30'da içeri girdi.
Orta yaşlarında, sakin görünüşlü bir adamdı. Oturduktan sonra Kerem'e baktı.
“Beni neden çağırdığınızı tam olarak bilmiyorum. Telefonla arayıp eski kurum kayıtlarıyla ilgili bazı sorularınız olduğunu söylediler.”
Kerem dosyasını açtı.
“2007 ve 2008 yıllarında Mavi Ev Çocuk Destek Merkezi'nde görev yaptınız mı?”
“Hayır. Ben o kurumda çalışmadım.”
“2010 yılında, Mavi Ev'e ait görsel ekler klasörünü teslim alan personel olarak kayıtlarda adınız geçiyor.”
Selçuk başını salladı.
“Evet. O dönemde çocuk hizmetleri kayıt ve değerlendirme biriminde görevliydim. Bana bir klasör teslim edilmişti. İçeriğini ayrıntılı hatırlamıyorum.”
“Teslim aldığınız klasörün içinde ne vardı?”
“Eski kurum fotoğrafları ve bazı görsel ekler olduğunu hatırlıyorum. Ama tek tek hangi fotoğraflar vardı, söyleyemem.”
“14 Kasım 2007 tarihli, altı kişinin bulunduğu fotoğrafı hatırlıyor musunuz?”
Selçuk bir süre düşündü.
“Şu an hatırlayamıyorum. Aradan çok zaman geçti.”
Kerem, önüne fotoğrafın kopyasını koydu.
“Bu fotoğrafı daha önce gördünüz mü?”
Selçuk fotoğrafa baktı.
“Benzer fotoğraflar görmüş olabilirim. Ama bu fotoğrafı özel olarak hatırladığımı söyleyemem.”
Barış, dosyadaki telefon kayıtlarını açtı.
“Bu numara sizin adınıza kayıtlı.”
Selçuk numaraya baktı.
“Evet. Eski numaram. Uzun zaman önce kullandım.”
“Aylin Karaca'nın hattıyla bu numara arasında iki görüşme kaydı bulunuyor.”
Selçuk'un yüzünde belirgin bir değişiklik olmadı.
“Aylin Karaca kim?”
Kerem cevap verdi.
“Mavi Ev'de sosyal hizmet personeli olarak çalışmış. Daha sonra kayıp olduğu bildirildi.”
Selçuk bir süre düşündü.
“İsmi tanıdık geliyor ama kendisiyle görüşüp görüşmediğimi hatırlamıyorum.”
“Bu numarayı 2008 yılında bizzat siz mi kullanıyordunuz?”
“Büyük ihtimalle. Ama o tarihteki telefon kullanımımı hatırlamam mümkün değil.”
“Numarayı başka birine verdiniz mi?”
“Hayır. Ancak o yıllarda aile içinde telefonumu kullanan olmuş olabilir. Kimin, hangi tarihte kullandığını söyleyemem.”
Kerem not aldı.
“2010 yılında teslim aldığınız klasörün içinde Mavi Ev'in 2007 yılına ait görsel ekleri bulunuyordu. Bu klasörün daha önceki devir kayıtlarını biliyor musunuz?”
“Hayır. Bana teslim edildiğinde klasör zaten hazırlanmıştı. Ben yalnızca teslim aldım ve kayıt işlemini yaptım.”
“Teslim aldığınız sırada klasörün içeriğini kontrol ettiniz mi?”
“Genel olarak kontrol etmiş olmalıyım. Ama tek tek fotoğrafları saydığımı hatırlamıyorum.”
“Daha sonra bu klasörle ilgili Aylin Karaca veya Cemal Arslan sizinle iletişim kurdu mu?”
Selçuk başını iki yana salladı.
“Hatırlamıyorum. Cemal Arslan'ın adını eski kurum kayıtlarından biliyor olabilirim. Ancak kendisiyle görüştüğümü söyleyemem.”
Kerem, sorularını sürdürdü.
“2010 yılında klasörü teslim aldığınızda, içinden herhangi bir belgenin eksik olduğunu fark ettiniz mi?”
“Hayır. Böyle bir şey hatırlamıyorum.”
“Sonrasında klasör başka birime devredildi. Bu devirde görev aldınız mı?”
“Benim görevim teslim aldığım kayıt işlemini tamamlamaktı. Daha sonraki aktarımda bulunup bulunmadığımı hatırlamıyorum.”
Kerem, görüşmeyi sonlandırmadan önce son bir soru sordu.
“Aylin Karaca'nın sizinle görüşmek istemesi veya size bir belge ulaştırması gibi bir durum hatırlıyor musunuz?”
Selçuk kısa bir süre düşündü.
“Hayır. Böyle bir şey hatırlamıyorum. Eğer bir telefon görüşmesi olmuşsa da üzerinden çok zaman geçti. Ne konuştuğumuzu söyleyemem.”
Görüşme tamamlandığında Selçuk Erdem'in beyanı tutanağa geçirildi.
Kerem, Barış'a döndü.
“Şimdilik bu kadar. Numaranın kendisine ait olduğunu doğruladık. Ancak iki görüşmenin onun tarafından yapıldığını ve görüşmelerin içeriğini bilmiyoruz.”
Barış başını salladı.
“2010'daki devir kaydıyla ilgili de yeni bir bilgi çıkmadı.”
“Evet. Bu kaydı ayrı tutacağız.”
Selçuk Erdem odadan ayrıldı.
***
Saat 14.35'te arşivden yeni bir belge daha geldi.
Bu kez, Aylin Karaca'nın 2008 Mart tarihli karşılaştırma talebinin dayanağı olan yazışma bulunmuştu.
Kerem belgeyi açtı.
Yazının tarihi, Şubat 2008'in son günlerini gösteriyordu.
Aylin, sosyal hizmetler kayıt birimine hitaben hazırlanan yazıda, 14 Kasım 2007 tarihli görsel kaydın ve 16 Kasım tarihli Deniz Yalçın ayrılış belgesinin birlikte değerlendirilmesini istemişti.
Gerekçe bölümünde şu ifade yer alıyordu:
**“Kişi dosyalarında bulunan kayıtların, kurumda gerçekleştirilen faaliyetlere ait görsel eklerle karşılaştırılması; eksik veya farklı dosya gruplarına aktarılmış belgelerin tespit edilmesi amacıyla.”**
Kerem yazıyı tekrar okudu.
Aylin, yalnızca bir klasörün teslimini yapmamıştı. Eksik belgelerin araştırılmasını kendisi istemişti.
Barış, “Aylin Hanım bu işin içindeymiş,” dedi.
Kerem başını kaldırdı.
“Evet. Ama nedenini hâlâ bilmiyoruz.”
“Belki fotoğraftaki kişilerden biriyle ilgili bir şey öğrenmişti.”
“Belki. Ama bunu kanıtlayan bir ifade yok.”
Kerem, yazının altındaki imzayı inceledi.
Aylin Karaca.
Tarih: Şubat 2008.
Aylin'in kurumdan ayrılmasından kısa süre önce.
Kerem, dosyanın kapağını kapattı.
“Bunu Elif Hanım'a göstermemiz gerekecek.”
***
Saat 15.10'da Elif Arslan emniyete geldi.
Kerem, kendisine bulunan yeni belgeleri gösterdi.
Elif, önce Aylin'in yazısını, ardından altı kişinin adının bulunduğu listeyi inceledi.
“Babamın bu isimlerden söz ettiğini hatırlıyorum,” dedi.
Kerem dikkat kesildi.
“Hangilerinden?”
“Levent Şahin'in adını biliyordum. Nermin Hanım'ı da babamın eski çalışma arkadaşlarından biri olarak hatırlıyorum. Aylin Hanım'ı zaten tanıyordum. Ama Murat Ekinci ve Esra Yıldız isimlerini daha önce hiç duymamıştım.”
“Babanız bu iki isimden hiç söz etmedi mi?”
“Hayır.”
“Fotoğraftaki altı kişinin kim olduğunu biliyor muydunuz?”
Elif başını salladı.
“Hayır. Babam fotoğrafa baktığında bana kim olduklarını söylemedi.”
Kerem, Aylin'in yazısını gösterdi.
“Aylin Karaca, 2008 yılında bu fotoğrafla Deniz Yalçın'ın ayrılış belgesinin birlikte incelenmesini istemiş. Babanız da aynı dosyanın kapatılmaması için not yazmış.”
Elif, belgeye uzun süre baktı.
“Babam bunu yıllarca saklamış.”
“Evet.”
“Demek ki Aylin Hanım da babamla birlikte bu konuyu araştırıyormuş.”
“Belgeler, aynı inceleme sürecinde görev aldıklarını gösteriyor. Ancak aralarındaki anlaşmanın veya neyi bulmaya çalıştıklarının ayrıntısını henüz bilmiyoruz.”
Elif'in gözleri doldu.
“Babam bana neden anlatmadı?”
Kerem bu soruya hemen cevap vermedi.
“Bunu kendisine sorabilmeyi isterdik. Ancak şu anda elimizdeki belgelerle hareket etmek zorundayız.”
Elif, listedeki isimlere yeniden baktı.
“Bu isimlerden biri babamın kaybolmasıyla ilgili olabilir mi?”
“Bunu araştırıyoruz. Şu an için herhangi birini suçlayacak delilimiz yok.”
Elif başını salladı.
“Peki ben size başka nasıl yardımcı olabilirim?”
Kerem, masadaki siyah kapaklı dosyanın fotoğrafını gösterdi.
“Babanızın kaybolmadan önce kullandığı küçük bir cep defteri olduğunu söylemiştiniz. Defterin içinde isimler ve tarihler bulunduğunu hatırladığınızı belirtmiştiniz.”
“Evet.”
“Bu defterin eski bir fotoğrafını çekmiş olabilir misiniz? Ya da babanızın el yazısını tanıyabileceğiniz başka bir not var mı?”
Elif düşünmeye başladı.
“Telefonumda babamın çalışma odasını çektiğim birkaç fotoğraf olabilir. Evi toparlamadan önce çekmiştim.”
“Fotoğrafları bize ulaştırabilir misiniz?”
“Evet. Eve gidince bakarım.”
Kerem başını salladı.
“Teşekkür ederim.”
Elif ayağa kalkarken bir kez daha sordu:
“Başkomiserim, babam gerçekten neyi arıyordu?”
Kerem gözlerini Elif'ten ayırmadı.
“Bunu bulmaya çok yaklaştık. Ama size yanlış bir cevap vermek istemiyorum.”
Elif sessizce başını salladı ve odadan ayrıldı.
***
Saat 16.20'de Barış, Cemal'in evinden daha önce alınan belgelerin yeniden incelenmesiyle ilgili raporu getirdi.
“Müdürüm, fotoğrafları ve evrakları yeniden karşılaştırdım. Cemal'in evinden çıkan personel listesiyle arşivdeki dosya aynı kayıt grubuna ait. Ancak evde bulunan küçük notun numarası hâlâ başka bir dosyaya bağlanamadı.”
Kerem notu aldı.
“Üzerindeki numara neydi?”
Barış gösterdi.
Kerem, numarayı 2008 tarihli raporun ek listesiyle karşılaştırdı.
Bir süre sonra elindeki kalem durdu.
“Bu numara…”
Barış yaklaştı.
“Ne oldu müdürüm?”
“Ek-2'nin içinde geçen üçüncü dosya numarasıyla aynı.”
Barış belgeyi aldı.
“Yani Cemal'in evindeki küçük not, 2008'deki karşılaştırma dosyasına bağlı.”
“Evet. Bu, Cemal'in yalnızca personel kayıt grubunu değil, karşılaştırma için kullanılan ayrı dosyayı da araştırdığını gösteriyor.”
Barış, “Demek ki kaybolmadan önce elindeki bütün izleri bir araya getirmeye çalışıyormuş,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Öyle görünüyor.”
***
Saat 17.05'te Elif'ten yeni bir telefon geldi.
“Başkomiserim, fotoğrafları buldum. Birkaç tanesini size gönderebilirim.”
Kerem, fotoğrafların doğrudan soruşturma kayıtlarına alınması için gerekli işlemleri anlattı. Elif, telefonundaki görüntüleri emniyete ulaştırdı.
Fotoğraflardan birinde Cemal'in çalışma odası görünüyordu.
Masanın üzerinde açık bir defter vardı.
Görüntü net değildi ama defterin sayfasında isimler ve tarihlerin bulunduğu seçilebiliyordu.
Kerem, fotoğrafı büyüttü.
Barış da ekranın yanına geldi.
“İsimleri okuyabiliyor muyuz?”
Kerem görüntüyü dikkatle inceledi.
Sayfanın üst kısmında iki tarih vardı:
**14.11.2007**
**16.11.2007**
Altlarında birkaç isim yazılıydı. Görüntüdeki el yazısı, Cemal'in bilinen notlarıyla karşılaştırılabilecek kadar belirgindi.
Kerem, sayfanın alt bölümüne yaklaştı.
Orada kısa bir cümle bulunuyordu:
**“Altı kişi değil. Altı kayıt.”**
Barış, cümleyi birkaç kez okudu.
“Ne demek bu?”
Kerem cevap vermedi.
Fotoğrafı yeniden büyüttü.
Cemal'in defterinde, isimlerin yanında dosya numaraları da vardı. Bazı numaralar daha önce buldukları personel kayıtlarıyla eşleşiyordu. Bir numara ise Deniz Yalçın'ın ayrılış belgesine aitti.
Kerem'in bakışları sayfanın en altındaki küçük nota kaydı.
**“Asıl kayıt: 6. dosya.”**
Barış sandalyesine yaslandı.
“Altı kişi değil, altı kayıt…”
Kerem, Cemal'in notunu yeniden okudu.
“Demek ki fotoğraftaki altı kişiyi tek başına bir grup olarak değerlendirmememiz gerekiyor. Cemal, altı ayrı kayıtla ilgili bir şey arıyormuş.”
“Peki altıncı dosya nerede?”
Kerem, arşivden gelen dosya numaralarını açtı.
“Henüz bilmiyoruz.”
***
Saat 18.00'de Kerem, Nihat Sönmez'i aradı.
“Bir gelişme var müdürüm. Cemal'in evinden çıkan notun numarası, 2008 karşılaştırma dosyasındaki üçüncü kayıtla eşleşti. Ayrıca Elif Hanım'ın gönderdiği fotoğrafta Cemal'in cep defterinden bir sayfa görünüyor.”
Nihat dikkatle dinledi.
“Ne yazıyor?”
“14 ve 16 Kasım tarihleri, bazı isimler ve dosya numaraları. Sayfanın altında ‘Altı kişi değil. Altı kayıt.’ ve ‘Asıl kayıt: 6. dosya.’ ifadeleri var.”
Nihat bir süre sessiz kaldı.
“Bu önemli. Defterin aslını bulabiliyor muyuz?”
“Evde bulunamadı. Elif Hanım yalnızca daha önce çektiği fotoğrafı gönderdi.”
“Görüntüyü teknik incelemeye alın. El yazısı karşılaştırması da yapın. Altıncı dosya numarasını bulmak için arşivdeki bütün ilgili kayıtları yeniden tarayın.”
“Anlaşıldı müdürüm.”
“Bir de Aylin'in kaybolduğu tarihten önceki telefon görüşmelerini tekrar değerlendirin. Cemal'in defterinde isimler ve tarihler varsa, bu görüşmelerin tarihleriyle karşılaştırılması gerekebilir.”
Kerem telefonu kapattı.
Barış'a döndü.
“Bütün telefon kayıtlarını, defterdeki tarihlerle karşılaştıracağız.”
“Peki altıncı dosya?”
“Onu da bulacağız.”
***
Saat 19.15'te arşivden yeni bir cevap geldi.
2007 ve 2008 yıllarına ait dosya numaraları yeniden taranmıştı.
Cemal'in defterinde geçen “6. dosya” ifadesinin, 2007 yılına ait eski kişi kayıtları arasında ayrı bir numaraya karşılık geldiği belirlenmişti.
Bu numara, daha önce karşılarına çıkmayan bir dosyaydı.
Kerem, dosyanın bulunduğu arşiv bölümünü öğrendi.
“Yarın sabah ilk iş oraya gideceğiz.”
Barış, “Bu dosyanın içinde ne olduğunu biliyor muyuz?” diye sordu.
“Hayır. Ancak Cemal'in defterinde özellikle işaretlenmiş. Aylin'in karşılaştırma talebinde de ilgili kişi dosyaları arasında yer alıyor.”
“Altıncı kayıt olabilir.”
“Olabilir. Ama dosyayı görmeden hiçbir şey söylemeyeceğiz.”
***
Ertesi sabah saat 08.30'da Kerem ve Barış arşiv binasındaydı.
Görevli, daha önce belirlenen dosya numarasına ait ince klasörü masaya getirdi.
Kerem teslim tutanağını kontrol etti.
Dosyanın kapağında, 2007 yılına ait eski kurumsal kayıtlar ibaresi vardı.
İçinde birkaç sayfa, bir ek listesi ve ayrı bir kişi kaydı bulunuyordu.
Kerem ilk sayfayı çevirdi.
Belge, Mavi Ev'de 2007 yılında yapılan bir kayıt eşleştirmesine aitti. İlgili kişi dosyalarının, kurum içindeki farklı işlemlerle karşılaştırılması istenmişti.
İkinci sayfada bir isim vardı.
**Deniz Yalçın.**
Barış, “Bu dosya Deniz'e ait,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet. Ama diğer sayfalara bakalım.”
Dosyanın arkasında, 16 Kasım tarihli ayrılış belgesinin başka bir örneği bulunuyordu. Bu örnekte, daha önce ellerinde bulunan kopyadan farklı olarak, sayfanın alt kısmında bir ek numarası yer alıyordu.
Kerem numarayı not etti.
Ardından son sayfayı çevirdi.
Bu sayfa, Deniz'in ayrılışından sonraki günlerde düzenlenmiş bir kayıt kontrolüne aitti.
Metinde, Deniz Yalçın'ın dosyasının başka bir kişi kaydıyla karşılaştırılması gerektiği belirtiliyordu.
Karşılaştırılacak kişi dosyasının adı ise şuydu:
**Esra Yıldız.**
Barış, sayfayı tekrar okudu.
“Deniz'in dosyası Esra Yıldız'ın dosyasıyla karşılaştırılmış.”
Kerem, belgenin devamına baktı.
“Evet. Üstelik bu işlem 2007 Kasım ayının son günlerinde yapılmış.”
“Peki neden?”
Belgenin altındaki açıklamada, iki dosyada bulunan kayıtların tarih ve işlem bakımından birbirini tamamlamadığı belirtilmişti.
Kerem'in yüzü ciddileşti.
“İşte eksik olan şey bu.”
Barış ona baktı.
“Ne demek istiyorsunuz müdürüm?”
“Deniz'in ayrılış kaydıyla Esra'nın dosyası arasında bir karşılaştırma yapılmış. 2008'de de bu kayıt, fotoğraf ve personel ekleriyle birlikte yeniden incelenmiş.”
“Yani fotoğrafın altı kişisi, altı ayrı dosyayı temsil etmiyor olabilir. Ama Cemal'in defterindeki altı kayıt, bu tür karşılaştırmalara işaret ediyor.”
“Evet. Şimdi altı dosyanın tamamını bulmamız gerekiyor.”
Kerem, dosyanın içindeki ek listesini çıkardı.
Altı ayrı kişi kaydı numarası bulunuyordu.
İlk numara Deniz Yalçın'a aitti.
İkinci numara Esra Yıldız'a.
Üçüncü numara Murat Ekinci'ye.
Diğer üç numara ise personel ve kurum bağlantılı kayıt gruplarına ayrılmıştı.
Kerem, listenin sonundaki notu okudu.
**“Karşılaştırma tamamlanmadan kayıtların kapatılması uygun değildir.”**
Barış, “Cemal'in yıllar sonra hâlâ aradığı şey bu altı dosyanın tamamı olabilir,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet. Ama bu kayıtların içinde neyin eksik olduğunu hâlâ bilmiyoruz.”
***
Saat 10.15'te arşiv görevlisi, dosyanın arkasında bulunan ek bir sayfayı getirdi.
Sayfa, 2007 yılının Kasım ayının sonlarında hazırlanmıştı.
Üzerinde altı kayıt numarası ve her birinin karşısında kısa açıklamalar vardı.
Kerem ilk satırları okudu.
Deniz Yalçın'ın ayrılış belgesi.
Esra Yıldız'ın kişi kaydı.
Murat Ekinci'nin personel yakını kaydı.
Diğer üç kayıt ise kurum personelinin görev ve işlem belgeleriydi.
SaySaat 17.30'da Kerem, Sarp Karaca'yı aradı.
“Sarp Bey, Başkomiser Kerem Aydın. Sizinle yeniden görüşmemiz gerekiyor.”
Sarp'ın sesi gergindi.
“Bir gelişme mi var?”
“Cemal Arslan'ın evinde Aylin Hanım'la ilgili bazı notlar bulundu. Bunları sizinle değerlendirmek istiyoruz.”
“Ne zaman geleyim?”
“Mümkünse bugün.”
“Yarım saat içinde orada olurum.”
Telefon kapandı.
Barış, notu Kerem'in önüne koydu.
“Cemal neden Sarp'ın adını yazmış olabilir?”
“Bilmiyoruz. Önce kendisine soracağız.”
***
Sarp saat 18.05'te emniyete geldi.
Kerem, masadaki notu önüne koydu.
“Bu yazıyı daha önce gördünüz mü?”
Sarp kâğıda baktı.
“Hayır.”
“Cemal Arslan'la doğrudan bir görüşmeniz oldu mu?”
“Hayır. Kendisiyle hiç konuşmadım.”
“Ablanız Aylin, Cemal'le görüştükten sonra size ne anlatmıştı?”
Sarp bir süre düşündü.
“Görüşmenin kötü geçtiğini söylemişti. Bir de ‘Artık çok geç olabilir,’ demişti.”
“Cemal'in ne aradığını biliyor muydu?”
“Bilmiyorum. Bana anlatmadı.”
Kerem, ikinci notu gösterdi.
“Cemal'in el yazısıyla hazırlanmış bir notta sizin adınız bulunuyor.”
Sarp, kâğıda tekrar baktı.
“Bunun neden yazıldığını bilmiyorum.”
“Cemal'in size ulaşmaya çalıştığını hatırlıyor musunuz?”
Sarp başını iki yana salladı.
“Hayır. Ama ablam kaybolmadan önce bana bir şey söylemişti.”
Kerem dikkat kesildi.
“Ne söyledi?”
Sarp, ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“Bana, ‘Bir gün sana bir şey sorarlarsa, bildiğini olduğu gibi anlat,’ demişti.”
“Ne zaman?”
“Kaybolmasından birkaç gün önce olabilir. Tam tarihini hatırlamıyorum.”
“Ne hakkında olduğunu sormadınız mı?”
“Sordum. Bana, ‘Şimdilik bilmen gereken bir şey yok,’ dedi.”
Kerem not aldı.
“Bu konuşmadan önce veya sonra size bir belge verdi mi?”
Sarp düşünmeye başladı.
“Hayır. Ama bir keresinde eski bir fotoğrafı bana gösterdi. Fotoğrafta birkaç kişi vardı. Kim olduklarını söylemedi.”
Kerem'in bakışları değişti.
“Fotoğrafı tarif edebilir misiniz?”
“Eski bir kurum binasının önünde çekilmişti. İnsanların yüzleri çok net değildi. Ablam fotoğrafı hemen geri aldı.”
“Altı kişi var mıydı?”
Sarp gözlerini kapatıp hatırlamaya çalıştı.
“Sanırım altı kişiydi. Ama emin değilim.”
Kerem, fotoğrafı önüne koymadı.
“Fotoğrafı ne zaman gördünüz?”
“Kaybolmasından birkaç hafta önce.”
“Bu fotoğrafı daha önce Cemal Arslan'ın evinde gördüğünüzü söyleyebilir misiniz?”
“Hayır. Benim gördüğüm fotoğrafın aynı olup olmadığını bilmiyorum.”
Kerem, Sarp'ın ifadesini kayda geçirdi.
“Peki ablanızın size bıraktığı başka bir mesaj veya belge var mı?”
Sarp bir süre sessiz kaldı.
“Telefonumda bir ses kaydı olabilir.”
Kerem başını kaldırdı.
“Ne kaydı?”
“Ablamla yaptığım son konuşmalardan birinde, bana bir sesli mesaj göndermişti. Ben o zaman önemsememiştim. Telefonumda duruyor olabilir.”
“İçeriğini dinlediniz mi?”
“Hayır. Eski mesajların arasında kalmış olabilir.”
Kerem, Barış'a baktı.
“Mesajın bulunduğu cihazı bize gönüllü olarak teslim etmek ister misiniz?”
Sarp başını salladı.
“Evet. Ama içinde başka özel bilgilerim de var.”
“Bunu anlıyorum. Cihazın içeriğine erişim, gerekli hukuki izinler çerçevesinde yapılacak. Daha önce de söylediğimiz gibi, izniniz olmadan kişisel verilerinize bakmayacağız.”
Sarp telefonu teslim etmeyi kabul etti.
Teslim işlemi tutanakla kayda geçirildi.
***
Saat 19.10'da Kerem ve Barış, Sarp'ın verdiği bilgiler üzerine yeniden dosyaları açtı.
Aylin'in siyah klasörü hâlâ bulunamamıştı.
Cemal'in cep defteri de ortada yoktu.
Ancak artık iki ayrı fotoğraf ve Cemal'in el yazısıyla hazırlanmış notlar vardı.
Barış, “Müdürüm, Aylin'in Sarp'a söylediği sözler önemli olabilir,” dedi.
“Evet. Ama ses kaydını dinlemeden yorum yapmayacağız.”
“Cemal'in notunda Aylin'in bildiklerinin dosyada olmadığı yazıyor.”
Kerem, notu tekrar okudu.
“Bu, Aylin'in elinde başka belgeler bulunduğunu düşündürebilir. Ama ne olduğunu bilmiyoruz.”
“Peki Cemal'in Sarp'ın adını yazması?”
“Belki Aylin'in ona bıraktığı bir bilgiyle ilgilidir. Belki de başka bir nedenle yazdı. Sarp'ın anlattıklarını doğrulayacak bir şey bulmalıyız.”
Kerem, masadaki dosyaları topladı.
“Yarın ses kaydını inceleyeceğiz. Ayrıca Aylin'in kaybolmadan önceki son günlerini yeniden araştıracağız.”
***
Ertesi sabah saat 08.50'de Barış, Sarp'ın cihazıyla ilgili gerekli izin işlemlerinin başlatıldığını bildirdi.
Kerem, Aylin'in kayboluş dosyasını açtı.
“Komşusunun son gördüğü tarih aralığını yeniden kontrol edelim. Elindeki dosyayla apartmandan çıktığını söylemişti.”
“Evet müdürüm.”
“Cemal'le görüştüğü tarih de yaklaşık bir ay önceydi. Bu iki tarih arasında nerede bulunduğunu araştırmalıyız.”
Barış, telefon kayıtlarını açtı.
“Son görüşmelerinin bir kısmı Nermin Aksoy adına kayıtlı numarayla. İki görüşme de Selçuk Erdem adına kayıtlı numarayla. Bir de Sarp'la son konuşması var.”
“Ses kaydı bulunursa konuşmanın içeriğini öğrenebiliriz.”
Saat 10.20'de cihazın incelemesi için gerekli izin geldi.
Teknik ekip, Sarp'ın verdiği cihazdaki ilgili sesli mesajı tespit etti. Mesajın tarihi, Aylin'in kaybolmasından birkaç gün öncesine aitti.
Kerem ve Barış, kayıt çözümünü dinlemek üzere inceleme odasına geçti.
Ses kaydı açıldı.
Aylin'in sesi duyuldu.
“Sarp, bu mesajı dinlediğinde muhtemelen sana neden daha önce anlatmadığımı soracaksın. Sana anlatmadım çünkü neyin doğru olduğunu ben de bilmiyordum. Ama artık bazı şeyleri saklamanın kimseyi korumadığını anladım.
Cemal Bey'le yeniden görüştüm. Bana yıllar önceki kayıtların tamamının bulunmadığını söyledi. Ben de ona, aradığımız şeyin yalnızca evrak olmadığını anlattım.
Sana bir şey söyleyeceğim. Eğer bir gün bu dosya yeniden açılırsa, yalnızca kayıtlara bakma. İnsanların ne söylediğine de bak. Çünkü bazıları gerçeği saklamak için yalan söylemedi. Gerçeği başka türlü anlatmak zorunda kaldı.
Sana bıraktığım şeyi bulursan, kimseye teslim etmeden önce beni dinlemeni isterdim. Ama artık bunu yapamayabilirim.
Seni seviyorum. Kendine dikkat et.”
Kayıt sona erdi.
Barış bir süre konuşmadı.
Kerem, ses kaydının tarihini kontrol etti.
“Bize bıraktığı şey ne olabilir?”
Barış cevap vermedi.
Kerem, Sarp'ın ifadesini yeniden açtı.
Aylin, ona bir belge vermemişti. Ancak ses kaydında “sana bıraktığım şey” diyordu.
Kerem hemen Sarp'ı aradı.
“Sarp Bey, ablanızın size bıraktığı bir eşya veya belge var mı?”
Sarp bir süre düşündü.
“Evet. Şimdi hatırladım. Ablamın evinden bana bir kitap gelmişti. Ben onu hiç açmadım. Annemden kalma eski bir kitaptı. Ablamın bana verdiğini düşünmüştüm.”
“Kitap şu anda nerede?”
“Evde. Kitaplığımda duruyor.”
“Lütfen dokunmayın. Ekibimiz gelip teslim alacak.”
***
Saat 11.40'ta ekip, Sarp'ın evinden kitabı teslim aldı.
Kitap eski, yıpranmış bir romanın ciltli baskısıydı. İç kapağında herhangi bir isim yoktu.
Teknik ekip, kitabın sayfalarını kontrol etti.
Orta bölümlerin birinde, sayfaların arasına yerleştirilmiş ince bir zarf bulundu.
Zarfın içinde küçük bir hafıza kartı ve el yazısıyla hazırlanmış bir not vardı.
Notta yalnızca şu cümle yazıyordu:
**“Gerçek, kayıtlarda değil; kayıtlardan çıkarılanlarda.”**
Kerem hafıza kartının teknik incelemeye alınmasını istedi.
Kartın içinde birkaç dijital belge, taranmış fotoğraf ve kısa bir video kaydı bulunuyordu.
İlk belge, 2007 yılında hazırlanmış altı kayıtlık karşılaştırma listesinin farklı bir kopyasıydı.
İkinci belge, Deniz Yalçın'ın 16 Kasım tarihli ayrılış formunun daha önce görmedikleri bir nüshasıydı.
Bu nüshada, formun alt bölümünde küçük bir açıklama bulunuyordu:
**“Ayrılış işlemi, ilgili kişinin talebi üzerine gerçekleştirilmiş olup teslim süreci ayrıca kayıt altına alınacaktır.”**
Ancak teslim alan kişinin adı yine yazılmamıştı.
Üçüncü belge, Esra Yıldız'ın kişi dosyasına ait bir kayıt örneğiydi.
Dördüncü belge ise Aylin'in el yazısıyla hazırlanmış bir nottu.
Notta şu ifadeler yer alıyordu:
**“Deniz'in ayrılışıyla ilgili kayıt tamamlanmamış. Esra'nın dosyasındaki tarih farklı. Murat'ın kaydı ise personel yakını olarak tutulmuş. Altı kayıt aynı olayın kaydı değil. Birbirini tamamlayan parçalar.”**
Kerem notu tekrar okudu.
Barış ona baktı.
“Demek ki altı kayıt tek bir olayı anlatmıyor.”
“Evet. Aylin bunu açıkça yazmış.”
“Peki fotoğraf?”
Kerem, video kaydının bulunduğu klasörü açtı.
***
Video, eski bir odada çekilmişti.
Görüntüde Aylin Karaca vardı.
Arka planda Mavi Ev'in eski duvarları ve bir masa görünüyordu.
Aylin kameraya baktı.
“Bu kaydı saklamamın nedeni, bir gün söylediklerimin yanlış anlaşılmasından korkmam. 2007 yılında Mavi Ev'de yaşananları herkes aynı şekilde hatırlamıyor. Çünkü herkes aynı şeyi görmedi.
Cemal Bey, bazı kayıtların eksik olduğunu fark ettiğinde önce bunların arşiv işlemlerinden kaynaklandığını düşündü. Ben de öyle düşündüm. Levent'in adı teslim kayıtlarında geçiyordu. Ancak bu, onun belgeleri sakladığı anlamına gelmiyordu.
Nermin'in bazı dosyalarda yardımı olmuştu. Ama her şeyi bildiğini söyleyemem.
Murat, kurum çalışanlarından birinin yakınıydı. Esra'nın kaydı ise başka bir dosyada tutuluyordu.
Deniz'in ayrılışıyla ilgili eksik belgeyi bulduğumuzda, bütün kayıtların aynı dosyadan çıkmadığını anladık.
Fotoğrafın arkasındaki numara, Deniz'in dosyasına aitti. Fotoğraftaki altı kişinin hepsinin aynı olayın içinde olduğu düşünülmesin diye bunu özellikle yazdım.
Cemal Bey, bu kayıtların tamamını bulmak istedi. Ben de ona yardım ettim.
Fakat bir noktadan sonra yalnızca eksik evrakları aramadığımızı anladım. Bazı kayıtların neden eksik olduğunu da araştırıyorduk.
Bunu herkesin önünde konuşamadım. Çünkü elimizde kesin bir şey yoktu.
Eğer bu kayıt yeniden açılırsa, lütfen yalnızca kâğıtları incelemeyin. O gün orada bulunan insanları da dinleyin.”
Video sona erdi.
Kerem ve Barış birbirlerine baktılar.
“Bu, Aylin'in kendi anlatımı,” dedi Barış.
Kerem başını salladı.
“Evet. Ama hâlâ bazı sorularımız var.”
“Özellikle Deniz'in nerede olduğu.”
“Evet. Bir de Cemal'in neden kaybolduğu.”
Kerem, videonun tarihine baktı.
Kayıt, Aylin'in kaybolmasından yaklaşık iki hafta önce hazırlanmıştı.
***
Saat 13.00'te Nihat Sönmez, Kerem ve Barış'ı odasına çağırdı.
Video kaydını birlikte izlediler.
Nihat, kayıt sona erdiğinde bir süre sessiz kaldı.
“Aylin, Levent'i açıkça suçlamıyor. Nermin'i de. Cemal'le birlikte eksik belgeleri araştırdığını söylüyor.”
“Evet müdürüm,” dedi Kerem. “Altı kayıt arasında tek bir olay bağlantısı bulunmadığını özellikle vurguluyor.”
“Peki bu kayıtları neden saklamış?”
“Bilmiyoruz. Ancak kaybolmadan önce Sarp'a ulaştırmış.”
Nihat, hafıza kartındaki belgeleri gösterdi.
“Bu materyallerin tamamı adli incelemeye alınsın. Dijital kayıtların oluşturulma tarihleri ve değiştirilip değiştirilmediği doğrulansın.”
“Gerekli işlemleri başlattık.”
“Bir de Cemal'in kayboluşuyla ilgili araştırmayı yeniden değerlendirin. Aylin'in videosu, Cemal'le birlikte çalıştıklarını doğruluyor. Ancak Cemal'in son günlerde kiminle görüştüğünü hâlâ bilmiyoruz.”
Kerem, telefon kayıtlarını açtı.
“Cemal'in telefonunu evde bıraktığını biliyoruz. Ancak Elif Hanım'ın anlattığı küçük defter ve evrak çantası kayıp.”
Nihat başını salladı.
“Bunların peşini bırakmayın.”
***
Saat 14.15'te Elif, Kerem'i aradı.
“Başkomiserim, babamla ilgili bir şey daha hatırladım.”
“Dinliyorum Elif Hanım.”
“Babam kaybolmadan birkaç gün önce bana bir zarf vermek istemişti. Ben o sırada evden çıkıyordum. Sonra vazgeçti. Zarfı çalışma odasına geri götürdü.”
“Zarfın üzerinde bir şey yazıyor muydu?”
“Hatırlamıyorum. Ama kahverengi bir zarftı. İçinde birkaç kâğıt vardı.”
“Zarfı daha sonra gördünüz mü?”
“Hayır.”
Kerem not aldı.
“Bu bilgiyi daha önce neden hatırlamadınız?”
“Çünkü o gün babamla tartışmıştık. Bana bir şey söylemek istedi ama ben dinlemedim. Sonra zarfı geri aldı. O günden sonra da görmedim.”
“Babanız size ne söylemek istemişti?”
Elif'in sesi titredi.
“Bana, ‘Bir gün bu dosya açılırsa, kimseye hemen inanma,’ demişti.”
Kerem bir süre sessiz kaldı.
“Bu sözleri kaybolmadan önce mi söyledi?”
“Evet. Birkaç gün önce.”
“Teşekkür ederim Elif Hanım. Bu ayrıntıyı da dosyaya ekleyeceğiz.”
Telefon kapandı.
Kerem, Barış'a döndü.
“Cemal'in evinde bulunamayan kahverengi zarfı aramamız gerekiyor.”
Barış başını salladı.
“Evdeki bütün evrak kutularını yeniden inceleyelim.”
***
Saat 15.30'da Cemal'in evinde yapılan ikinci inceleme tamamlandı.
Çalışma odasındaki eski kitapların arasında, daha önce fark edilmeyen ince bir zarf bulundu.
Zarfın üzerinde isim yoktu.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğraf, Mavi Ev'in önünde çekilmişti.
Ancak bu kez altı kişi yoktu.
Yalnızca iki kişi görünüyordu.
Cemal Arslan ve Deniz Yalçın.
Deniz, fotoğraf çekildiği sırada yaklaşık on dört yaşındaydı.
Fotoğrafın arkasında bir tarih bulunuyordu:
**16 Kasım 2007.**
Altında ise Cemal'in el yazısıyla kısa bir cümle vardı:
**“Bu kez kendi isteğiyle gitti.”**
Kerem fotoğrafı uzun süre inceledi.
Barış, “Demek ki Cemal o gün Deniz'le birlikteymiş,” dedi.
Kerem başını kaldırdı.
“Fotoğrafın aynı gün çekildiğini gösteren tarih var. Ancak görüntünün nerede ve hangi koşullarda çekildiğini ayrıca doğrulamalıyız.”
“Cemal'in ayrılış belgesinde tek imza vardı. Belki bu fotoğraf, Deniz'in ayrılırken Cemal'le birlikte olduğunu gösteriyor.”
“Evet. Ama Deniz'in nereye gittiğini açıklamıyor.”
Kerem fotoğrafın arkasını tekrar çevirdi.
“Cemal bu fotoğrafı neden saklamış?”
Barış cevap veremedi.
***
Saat 16.20'de teknik ekip, fotoğrafın arkasındaki yazıyla Cemal'in diğer el yazısı örneklerini karşılaştırmaya başladı.
İlk değerlendirme, yazının Cemal'in el yazısıyla uyumlu olduğunu gösteriyordu. Kesin rapor daha sonra hazırlanacaktı.
Kerem, fotoğrafı koruma dosyasına yerleştirdi.
“Artık Deniz'in ayrılışının yalnızca bir formdan ibaret olmadığını biliyoruz. Cemal o gün onunla birlikteymiş.”
Barış, “Peki Deniz nerede?” diye sordu.
Kerem cevap vermedi.
***
Saat 17.10'da emniyete Eskişehir'den bir telefon geldi.
Haydar Öztürk'ün daha önce verdiği ifadeye ek olarak, Cemal'in son dönemde kendisine gönderdiği eski bir zarf bulunduğu bildirilmişti.
Haydar, zarfı uzun süre saklamış ancak içeriğini açmamıştı. Cemal'in kaybolduğunu öğrendikten sonra emniyete teslim etmeye karar vermişti.
Zarfın içinde bir mektup vardı.
Kerem, mektubun okunması için gerekli işlemleri tamamladı.
Mektup Cemal'in el yazısıyla hazırlanmıştı.
“Haydar,
Bu mektubu sana gönderiyorsam, aradığım şeyleri bulmuşum demektir. Fakat bu, her şeyin çözüldüğü anlamına gelmiyor.
Mavi Ev'de yaşananları yıllarca yanlış hatırladım. Bazı insanların sustuğunu düşündüm. Oysa bazıları konuşabilecek durumda değildi.
Aylin bana yardım etti. Ama onun da bilmediği şeyler vardı.
Deniz'in ayrılışını ben imzaladım. O gün bunun doğru olduğuna inanıyordum. Çünkü onun orada kalmasının daha büyük bir zarar vereceğini düşünmüştüm.
Yıllar sonra dosyaları yeniden incelediğimde, yalnızca Deniz'in kaydının eksik olmadığını gördüm. Altı ayrı kayıt birbirine karışmıştı. Herkes bir başkasının dosyasına bakıyor, kimse kendi kaydındaki eksikliği fark etmiyordu.
Bunu düzeltmek istedim.
Ama artık yalnızca geçmişi düzeltmek yetmiyor.
Eğer bir gün bu mektup ortaya çıkarsa, Kerem Aydın'a ulaştırmanı istiyorum.
Ona söylemen gereken tek şey şu:
Deniz'i ararken, onu en son gördüğünü söyleyen kişiyi değil, onu bulduktan sonra ne yaptığını saklayan kişiyi bulsun.”
Kerem mektubu bitirdiğinde odada sessizlik vardı.
Barış, “Cemal Bey bu mektubu size göndermiş,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet.”
Nihat, mektubu eline aldı.
“Haydar Öztürk'ün bunu neden daha önce teslim etmediğini açıklığa kavuşturalım. Ayrıca zarfın ne zaman gönderildiğini ve Cemal'in nereden gönderdiğini belirleyelim.”
Kerem mektubun son satırını tekrar okudu.
“Deniz'i bulduktan sonra ne yaptığını saklayan kişi…”
Barış, “Bu kişi kim olabilir?” diye sordu.
Kerem gözlerini kaldırdı.
“Bunu öğrenmek için önce Deniz'in hayatta olup olmadığını ve nerede bulunduğunu belirlemeliyiz.”
***
Saat 18.30'da Haydar Öztürk telefonla tekrar arandı.
Kerem, mektubun kendisine ulaşma tarihini ve Cemal'in son görüşmelerini sordu.
Haydar, Cemal'in kendisini yaklaşık üç hafta önce aradığını söyledi. Konuşmada Mavi Ev'den ve eski dosyalardan söz etmişlerdi.
“Cemal bana, ‘Bu kez kimin ne bildiğini değil, kimin neyi sakladığını anlamaya çalışıyorum,’ dedi,” diye anlattı Haydar.
“Size başka bir isim verdi mi?”
“Hayır. Yalnızca Deniz'in adını söyledi.”
“Deniz Yalçın mı?”
“Evet. Onunla ilgili eski bir dosyayı bulduğunu söyledi. Ama nerede olduğunu anlatmadı.”
“Cemal'in nerede bulunduğuna ilişkin bir bilginiz var mı?”
“Hayır. Son konuşmamızda yalnızca Ankara'ya döneceğini söyledi.”
Kerem not aldı.
“Bu konuşmanın tarihini hatırlıyor musunuz?”
“Tam olarak değil. Ama telefonumda arama kaydı olabilir.”
“Arama kaydını muhafaza edin. Ekibimiz sizinle irtibata geçecek.”
Telefon kapandı.
***
Saat 19.15'te Barış, Cemal'in son telefon kayıtlarını yeniden inceledi.
Haydar'ın aradığı tarih, Cemal'in kaybolmasından yaklaşık üç hafta önceydi.
Bu tarihten sonra Cemal'in telefonunda birkaç görüşme daha bulunuyordu. Ancak telefon evde kaldığı için kaybolduğu geceki hareketlerini belirlemek mümkün değildi.
Barış, “Müdürüm, Cemal'in son döneminde Aylin, Haydar ve birkaç eski kurum çalışanıyla iletişim kurduğu anlaşılıyor,” dedi.
“Evet.”
“Peki Elif'in söylediği zarf?”
“Bulduğumuz fotoğraf ve Haydar'a gönderdiği mektup, Cemal'in elinde başka belgeler bulunduğunu gösteriyor. Ancak evrak çantası ve cep defteri hâlâ kayıp.”
Barış bir süre düşündü.
“Belki de Cemal o belgeleri yanında götürdü.”
“Olabilir. Ama aracında bulunup bulunmadığını ve aracın son görüldüğü noktadan sonra nereye gittiğini öğrenmeden bunu söyleyemeyiz.”
***
Saat 20.00'de Eskişehir'den yeni bir bilgi geldi.
Cemal'in aracının, daha önce tespit edilen akaryakıt istasyonundan sonra Eskişehir yönündeki bir yolda görüldüğüne ilişkin eski bir kamera kaydı bulunmuştu.
Görüntü net değildi. Ancak aracın sağ arka çamurluğundaki göçük, Cemal'in Renault'suyla eşleşiyordu.
Aracın sürücüsü seçilemiyordu.
Kamera kaydı, aracın bir dinlenme tesisine girdiğini ve yaklaşık on beş dakika sonra tekrar yola çıktığını gösteriyordu.
Kerem, görüntüyü izledi.
“Bu kayıt, aracın Eskişehir yönüne devam ettiğini doğruluyor. Ama sürücüyü göstermiyor.”
Barış, “Dinlenme tesisinde başka kamera var mı?” diye sordu.
“Vardıysa kayıtlar silinmiş olabilir. İşletmeyle görüşüp eski arşivlerini kontrol ettirelim.”
“Peki araç oradan sonra nereye gitmiş?”
“Henüz bilmiyoruz.”
Kerem görüntüyü tekrar izledi.
Araç, kameranın önünden geçip kayboluyordu.
***
Ertesi sabah saat 09.10'da dinlenme tesisinin eski çalışanlarından biriyle görüşüldü.
Çalışan, 2026 yılındaki araştırma kapsamında kendisine gösterilen görüntüyü tanıyamadı. Ancak 2007'de aynı araçla ilgili bir olayı hatırladığını söyledi.
“Bir gece geç saatte, koyu renkli bir Renault gelmişti. Sürücü arabadan indi. Yanında başka biri daha vardı. İkisi kısa süre konuştular. Sonra araç yeniden hareket etti.”
Kerem, “Sürücüyü hatırlıyor musunuz?” diye sordu.
“Hayır. Yüzünü seçemedim.”
“Yanındaki kişiyi?”
“Onu da hatırlamıyorum.”
“Bu olayın tarihi belli mi?”
“Tam tarihini bilmiyorum. Ama o dönem kışa giriyorduk.”
Kerem, bu bilginin tek başına yeterli olmadığını belirtti.
Çalışanın anlatımı tutanağa geçirildi.
***
Saat 11.00'de Kerem ve Barış, Eskişehir'e gitmek üzere yola çıktı.
Haydar Öztürk'ün evinde yapılan görüşmede mektubun gönderildiği zarf incelendi.
Haydar, zarfı Cemal'in kendisine verdiğini doğruladı.
“Cemal o gün çok yorgundu,” dedi. “Bana, bazı şeyleri artık tek başına taşıyamadığını söyledi.”
“Size Deniz'in nerede olduğunu anlattı mı?” diye sordu Kerem.
“Hayır. Yalnızca onu bulduğunu söyledi.”
Kerem'in bakışları değişti.
“Deniz'i bulduğunu mu söyledi?”
Haydar başını salladı.
“Evet. Ama nerede olduğunu söylemedi.”
Barış araya girdi.
“Bu görüşme ne zaman oldu?”
“Yaklaşık bir ay önce. Tam tarihi hatırlamıyorum.”
Kerem, “Cemal size başka bir şey söyledi mi?” diye sordu.
Haydar, bir süre düşündü.
“Bir cümlesini hatırlıyorum. ‘Deniz'in başına gelenler, onun kendi isteğiy“İmzanız neden oradaydı?”
Aylin gözlerini Kerem'e çevirdi.
“Çünkü o belgeyi ben imzalamıştım.”
Kerem, “Peki neyi teslim ettiniz?” diye sordu.
Aylin, “Bir dosyayı,” dedi.
“İçinde ne vardı?”
“Deniz'in dosyası.”
“Cemal'e mi teslim ettiniz?”
Aylin başını salladı.
“Evet.”
Kerem, “Peki neden yıllar sonra bunu sakladınız?” diye sordu.
Aylin'in sesi titredi.
“Çünkü o dosyada Deniz'e ait olmayan bir kayıt vardı.”
Barış, “Ne kaydı?” diye sordu.
Aylin cevap verdi:
“Deniz'in annesine ait bir ifade.”
Kerem'in yüzü değişti.
“Deniz'in annesiyle ilgili bir kayıt mı?”
Aylin başını salladı.
“Evet. Deniz'in annesi, yıllar önce Mavi Ev'de yaşanan bir olayı anlatmıştı. Ancak bu ifade onun dosyasına değil, başka bir kişinin dosyasına eklenmişti.”
“Bu kişi kimdi?”
Aylin gözlerini yere indirdi.
“Esra Yıldız.”
***
Kerem, dosyayı kapatıp yeniden açtı.
Deniz'in annesine ait ifade, Esra'nın dosyasına eklenmişti.
Bu, altı kayıt arasındaki eksik bağlantının bir parçasıydı.
“Peki bu ifade ne anlatıyordu?” diye sordu.
Aylin, uzun süre sustu.
“Esra'nın yıllar önce kurumda yaşanan bir olaya tanık olduğunu anlatıyordu. Ancak ifadenin tamamı yoktu. Yalnızca bir kısmı dosyaya eklenmişti.”
“İfadenin diğer kısmı nerede?”
“Bilmiyorum.”
“Cemal biliyor muydu?”
“Evet. O yüzden dosyayı kapatmadı.”
Kerem, “Peki Deniz'in annesi nerede?” diye sordu.
Aylin gözlerini kapattı.
“Hayatta değil.”
Kerem sessiz kaldı.
“Ne zaman öldü?”
“2007'den önce.”
“Peki ifade ne zaman alındı?”
“2004 yılında.”
Barış, “Bu kadar eski bir ifade neden 2007'deki dosyalara eklenmiş?” diye sordu.
Aylin cevap verdi:
“Çünkü o dönemde dosyalar yeniden düzenleniyordu. Bazı eski belgeler yeni kayıt gruplarına aktarılmıştı.”
Kerem, “Bu işlemi kim yaptı?” diye sordu.
Aylin başını salladı.
“Bilmiyorum.”
***
Saat 16.00'da Aylin'in ifadesi tamamlandı.
Kerem ve Barış, odalarına döndüler.
Barış, “Müdürüm, artık olayın merkezinde Deniz'in annesinin ifadesi var,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet. Ancak ifadenin tamamını bulmadan hiçbir sonuca varamayız.”
“Cemal'in 2008'deki araştırması da bununla ilgili olabilir.”
“Olabilir. Aylin'in anlattıkları bunu destekliyor.”
Kerem, arşivden gelen dosya numaralarını yeniden açtı.
Deniz'in annesinin 2004 tarihli ifade kaydını aramaya başladı.
***
Saat 18.20'de arşivden cevap geldi.
2004 tarihli ifade, eski kurum kayıtları arasında bulunmuştu.
Ancak dosyanın tamamı değil, yalnızca bir sayfası mevcuttu.
Sayfada, Deniz'in annesinin Mavi Ev'de yaşanan bir olayla ilgili bilgi verdiği yazıyordu.
İfadenin devamının başka bir dosyaya aktarıldığı belirtilmişti.
Kerem, Barış'a döndü.
“Yine eksik.”
Barış, “Peki devamı nerede?” diye sordu.
Kerem, sayfanın altındaki numarayı gösterdi.
“Bu numara, 2007'deki altı kayıt arasında bulunuyor.”
Barış şaşkınlıkla baktı.
“Altı kayıt…”
Kerem başını salladı.
“Evet. Cemal'in yıllardır aradığı şey, belki de bu ifadenin devamı.”
***
Ertesi sabah saat 09.00'da arşivden yeni bir belge geldi.
2004 tarihli ifadenin devamı, başka bir dosyada bulunmuştu.
Kerem belgeyi açtı.
İlk satırda Deniz'in annesinin adı yazıyordu.
Ardından, Mavi Ev'de yaşanan bir olayla ilgili anlatımı yer alıyordu.
İfade, Deniz'in annesinin o dönemde kurumda bulunan bir çocuğun kaybolmasıyla ilgili şüphelerini içeriyordu.
Ancak kaybolan kişi Deniz değildi.
Belgede, adı belirtilmeyen başka bir çocuktan söz ediliyordu.
İfadenin sonunda şu cümle yer alıyordu:
**“Bu çocuğun kurumdan ayrıldığına dair kayıt hazırlanmış olsa da, annesiyle görüştürülmediğini ve kendisine nerede olduğu söylenmediğini biliyorum.”**
Kerem belgeyi okurken sessizleşti.
Barış, “Bu kim olabilir?” diye sordu.
Kerem, “Dosyanın devamına bakalım,” dedi.
İfadenin ekinde, kaybolan çocuğun dosya numarası bulunuyordu.
Numara, Murat Ekinci'nin personel yakını olarak kaydedildiği dosyayla aynıydı.
Barış'ın yüzü değişti.
“Murat mı?”
Kerem başını salladı.
“Hayır. Bu numara Murat'ın dosyası değil. Murat'ın dosyasıyla ilişkilendirilmiş başka bir kişi kaydı.”
Barış, dosya numarasını kontrol etti.
“Peki kişinin adı?”
Kerem, belgenin altındaki satırı okudu.
**“Kayıtlı adı: Deniz Yalçın.”**
Barış şaşkınlıkla Kerem'e baktı.
“Bu nasıl mümkün olabilir? Deniz zaten bizimle görüştü.”
Kerem, sayfanın devamını çevirdi.
İfade, Deniz'in annesinin başka bir çocuğun dosyasına ait bilgilerle kendi oğlunun dosyasının karıştırıldığını iddia ettiğini gösteriyordu.
Ancak asıl şaşırtıcı ayrıntı, dosyanın ekindeki nüfus kaydıydı.
Deniz Yalçın'ın 2007 yılında kullanılan doğum tarihi ile eski nüfus kayıtlarındaki tarih birbirini tutmuyordu.
Kerem, belgeyi tekrar inceledi.
“Bu dosyada iki ayrı kişi kaydı var.”
Barış, “Yani Deniz'in kimliği mi karıştırılmış?” diye sordu.
Kerem başını salladı.
“Bunu kesinleştirmek için nüfus kayıtlarının aslına ulaşmamız gerekiyor.”
***
Saat 11.30'da nüfus kayıtlarıyla ilgili ilk doğrulama geldi.
2007 yılında Mavi Ev'de bulunan Deniz Yalçın'ın kimlik bilgileri, bugün görüştükleri Deniz Yalçın'ın kayıtlarıyla tam olarak eşleşmiyordu.
İki ayrı kişi, aynı isimle kaydedilmişti.
Kerem, Barış'a baktı.
“İşte altıncı kayıt.”
Barış şaşkınlıkla sordu:
“Yani yıllardır aradığımız Deniz, başka biri mi?”
Kerem cevap vermeden önce belgeleri karşılaştırdı.
“Hayır. Şu an görüştüğümüz kişi de Deniz Yalçın. Ancak 2007'deki dosyada onunla aynı isimde başka bir kişinin kaydı kullanılmış.”
Barış, “Peki gerçek Deniz nerede?” diye sordu.
Kerem, dosyanın altındaki ek bilgiyi okudu.
Kayıtların karşılaştırılması sonucunda, 2007 yılında Mavi Ev'de bulunan çocuğun kimliğinin başka bir kişiyle karıştırıldığı anlaşılmıştı.
Cemal, yıllar sonra bu hatayı fark etmişti.
Aylin de aynı nedenle dosyanın yeniden incelenmesini istemişti.
Deniz Yalçın adıyla kaydedilen çocuk, aslında başka bir isim taşıyordu.
Ve bu kişinin annesinin ifadesi, yıllar önce dosyadan çıkarılmıştı.
***
Saat 13.00'te Kerem, Nihat Sönmez'e bütün gelişmeleri aktardı.
Nihat uzun süre konuşmadı.
“Yani 2007'deki Deniz Yalçın kaydı, bugün görüştüğümüz kişinin gerçek kimliğiyle aynı değil.”
“Evet müdürüm. Nüfus kayıtları bunu gösteriyor.”
“Peki gerçek kimliği?”
“Şu anki kayıtların tamamını karşılaştırıyoruz. Ancak 2007'deki kişinin kimliğiyle ilgili güçlü bir eşleşme var.”
“Kim?”
Kerem, önündeki belgeyi çevirdi.
“Gerçek adı **Murat Yalçın**.”
Nihat başını kaldırdı.
“Murat Yalçın?”
“Evet. Deniz Yalçın adıyla kaydedilen çocuk, aslında Murat Yalçın. Bugün görüştüğümüz Deniz Yalçın ise ayrı bir kişi.”
Barış, “Peki Murat Ekinci?” diye sordu.
Kerem başını salladı.
“Murat Ekinci, personel yakını olarak kaydedilmiş. Onun dosyası da bu karışıklığın içinde yer alıyor. İsim benzerliği ve yanlış dosya aktarımı, yıllarca kayıtların birbirine karışmasına neden olmuş.”
Nihat, belgeleri dikkatle inceledi.
“Bu durumda 2007'de kurumdan ayrıldığı belirtilen çocuk kim?”
Kerem cevap verdi.
“Murat Yalçın.”
“Peki bugün nerede?”
Kerem, “Bilmiyoruz,” dedi.
***
Saat 15.00'te ekip, Murat Yalçın'ın eski nüfus kayıtlarını ve sonraki adres bilgilerini araştırmaya başladı.
Kayıtlar, Murat'ın 2007'den sonra farklı bir şehirde yaşadığını gösteriyordu. Ancak son adresi güncel değildi.
Kerem, Deniz Yalçın'ı yeniden aradı.
“2007 yılında Mavi Ev'de bulunan kişinin gerçek adı Murat Yalçın olabilir mi?”
Deniz bir süre sessiz kaldı.
“Evet,” dedi sonunda.
Kerem'in yüzü değişti.
“Bunu biliyor muydunuz?”
“Cemal Bey bana yıllar önce söylemişti. Ancak kimseye anlatmamamı istedi.”
“Peki neden?”
“Çünkü gerçek Murat'ın başına ne geldiğini bilmiyordu.”
Kerem, “Siz neden Deniz Yalçın adıyla kaydedildiniz?” diye sordu.
Deniz gözlerini yere indirdi.
“Ben de o dönemde kurumda bulunan başka bir çocuktum. Kayıtlar karışmıştı. Cemal Bey, beni korumak için bu karışıklığı düzeltmeden kurumdan çıkardı.”
“Yani 16 Kasım 2007'de kurumdan ayrılan kişi siz değil, Murat Yalçın mıydı?”
Deniz başını salladı.
“Evet. Ama belgede benim adım yazıyordu.”
Kerem, bu ifadeyi kayda geçirdi.
“Peki gerçek Murat Yalçın'ı en son ne zaman gördünüz?”
Deniz cevap verdi:
“2007 Kasım ayının sonunda.”
“Sonrasında?”
“Bir daha görmedim.”
***
Saat 17.30'da Kerem ve Barış, Murat Yalçın'ın son bilinen adresine ilişkin yeni bir bilgi aldı.
Adres, Eskişehir'in dışında küçük bir yerleşim yerindeydi.
Ekip, gerekli işlemleri başlattı.
***
Ertesi gün saat 10.00'da ekip adrese ulaştı.
Eski bir evin kapısı açıldı.
Karşılarında yaşlı bir kadın duruyordu.
Kerem kimliğini gösterdi.
“Polis. Murat Yalçın'ı arıyoruz.”
Kadın bir süre sessiz kaldı.
“Ben annesiyim,” dedi.
Kerem'in yüzü ciddileşti.
“Murat nerede?”
Kadın, gözlerini kapattı.
“Yıllardır onu arıyorum.”
Barış şaşkınlıkla Kerem'e baktı.
“Peki nerede olabilir?”
Kadın başını salladı.
“Bilmiyorum. Bana bir gün geri döneceğini söyledi. Ama dönmedi.”
Kerem, “Murat'ın 2007 yılında Mavi Ev'de bulunduğunu biliyor musunuz?” diye sordu.
Kadın gözlerini kaldırdı.
“Evet. Ama bana başka bir isimle kaydedildiğini söylemişlerdi.”
Kerem, “Hangi isimle?” diye sordu.
Kadın cevap verdi:
“Deniz Yalçın.”
***
Kerem ve Barış, kadının ifadesini aldı.
Kadın, oğlunun 2007 yılında Mavi Ev'de bulunduğunu, ancak dosyasında yanlış isim kullanıldığını yıllar sonra öğrendiğini anlattı.
Oğlunun kaybolduğu dönemde kuruma başvurduğunu, ancak kendisine ayrılış işleminin tamamlandığının söylendiğini belirtti.
Kendisinin hiçbir teslim belgesi imzalamadığını, oğlunu bir daha görmediğini söyledi.
Kerem, “Cemal Arslan'ı tanıyor musunuz?” diye sordu.
Kadın başını salladı.
“Evet. Yıllar önce bana geldi. Oğlumun dosyasındaki yanlışlığı fark ettiğini söyledi.”
“Size ne zaman geldi?”
“2008 yılında.”
“Peki neden daha önce şikâyette bulunmadınız?”
Kadın gözlerini yere indirdi.
“Çünkü bana oğlumun güvende olduğunu söyledi. Bir süre beklememi istedi. Ben de ona inandım.”
Kerem, “Oğlunuzun nerede olduğunu biliyor muydu?” diye sordu.
Kadın başını salladı.
“Hayır. Ama onu bulacağını söyledi.”
Kerem not aldı.
***
Saat 13.00'te emniyete döndüklerinde Nihat Sönmez, yeni gelişmeleri bekliyordu.
Kerem, Murat Yalçın'ın annesinin ifadesini anlattı.
Nihat sessizce dinledi.
“Demek ki Cemal yıllarca yanlış kimlik kaydının peşindeymiş.”
“Evet müdürüm. Deniz Yalçın adıyla kaydedilen kişi aslında Murat Yalçın. Bugün görüştüğümüz Deniz Yalçın ise başka biri.”
“Peki gerçek Murat nerede?”
“Henüz bilmiyoruz.”
Nihat başını salladı.
“Cemal'in kayboluşuyla bu kişinin kayboluşu arasında bağlantı olabilir.”
Kerem, “Evet. Ancak kesinleştirmek için araştırma sürüyor,” dedi.
***
Saat 15.30'da Kerem, Deniz Yalçın'ı yeniden çağırdı.
Deniz geldiğinde Kerem önüne iki ayrı nüfus kaydı koydu.
“Artık gerçek kimliği biliyoruz.”
Deniz başını salladı.
“Evet.”
“Peki Cemal Arslan, Murat Yalçın'ı buldu mu?”
Deniz bir süre düşündü.
“Bana bulduğunu söylemişti.”
“Ne zaman?”
“Kaybolmadan birkaç hafta önce.”
“Peki nerede?”
Deniz gözlerini Kerem'e çevirdi.
“Bana söylemedi.”
Kerem, “Murat'la hiç görüştünüz mü?” diye sordu.
Deniz başını salladı.
“Hayır.”
“Peki Aylin?”
“Onun da Murat'ı bulduğunu sanmıyorum.”
Kerem, “Cemal neden sizi yıllar sonra aradı?” diye sordu.
Deniz cevap verdi:
“Çünkü gerçek kimliğimi öğrendiğini ve dosyadaki yanlışlığı düzeltmek istediğini söyledi.”
Kerem, “Peki neden sizden yardım istedi?”
Deniz başını eğdi.
“Çünkü ben de o gün yaşananları biliyordum.”
***
Saat 17.00'de Kerem, Aylin Karaca'yı yeniden dinledi.
Aylin, Murat Yalçın'ın gerçek kimliğini öğrendiğinde şaşırmadı.
“Ben de yıllar önce bundan şüphelenmiştim,” dedi.
Kerem, “Neden bize söylemediniz?” diye sordu.
“Çünkü elimizde kesin bir kayıt yoktu.”
“Cemal bunu biliyor muydu?”
“Evet. O yüzden dosyayı yeniden açtı.”
“Peki Murat Yalçın'ı buldu mu?”
Aylin başını salladı.
“Bana bulduğunu söyledi. Ama nerede olduğunu açıklamadı.”
“Cemal'in kaybolduğu gece nerede olduğunuzu anlatmıştınız. Peki o araçta kim vardı?”
Aylin gözlerini Kerem'e çevirdi.
“Bunu bilmiyorum.”
Kerem, “Cemal'in o gece bir araçla gittiğini söylediniz. Sürücüyü görmediniz mi?”
“Hayır.”
“Peki neden Cemal'in gitmesine engel olmadınız?”
Aylin bir süre sustu.
“Çünkü o gece bana, ‘Artık gerçeği saklamayacağım,’ dedi. Ben de onu durdurmadım.”
***
Saat 19.00'da Kerem ve Barış, Murat Yalçın'ın bulunması için yeni bir çalışma başlattı.
Murat'ın annesinin verdiği bilgiler, eski adresler ve kurum kayıtları karşılaştırıldı.
Bir süre sonra, Murat'ın 2008 yılında başka bir isimle kayıt yaptırdığına ilişkin bir belge bulundu.
Bu kayıt, Eskişehir'de küçük bir iş yerinin çalışan listesinde yer alıyordu.
Kerem, Barış'a baktı.
“Bu adresi kontrol edeceğiz.”
***
Ertesi sabah saat 09.30'da ekip, iş yerine ulaştı.
İçeride çalışanlardan biri, Murat Yalçın'ı tanıdığını söyledi.
“Burada çalışmıştı. Ama yıllar önce ayrıldı.”
“Ne zaman?”
“2009'un başlarında.”
“Sonra nereye gitti?”
“Bilmiyorum. Ancak bir süre sonra Ankara'ya döndüğünü duydum.”
Kerem, “Bunu kimden duydunuz?” diye sordu.
“Birlikte çalıştığı birinden.”
“Adı?”
Çalışan, bir süre düşündü.
“Cemal Arslan.”
Kerem ve Barış birbirlerine baktılar.
***
Saat 11.00'de Kerem, Cemal'in eski adres kayıtlarını yeniden inceledi.
Cemal'in 2009 yılında Eskişehir'e yaptığı bir seyahat kaydı bulunmuştu.
Ancak bu seyahatin amacı bilinmiyordu.
Barış, “Cemal, Murat'ı o dönemde de aramış olabilir,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet. Ama elimizdeki kayıt yalnızca Eskişehir'e gittiğini gösteriyor.”
***
Saat 13.30'da Haydar Öztürk tekrar arandı.
Kerem, Cemal'in 2009 yılında Eskişehir'e geldiğini bilip bilmediğini sordu.
Haydar, Cemal'in o dönem kendisini ziyaret ettiğini doğruladı.
“Yanında biri var mıydı?” diye sordu Kerem.
Haydar bir süre düşündü.
“Evet. Genç bir adam vardı. Bana adını söylemedi.”
“Bu kişi Murat Yalçın olabilir mi?”
Haydar sessiz kaldı.
“Fotoğrafını gönderirseniz tanıyabilirim.”
Kerem, Murat'ın eski fotoğrafını gönderdi.
Birkaç dakika sonra Haydar geri aradı.
“Evet. Bu kişi Cemal'in yanındaydı.”
Kerem not aldı.
“Cemal o gün ne söyledi?”
“Bana, ‘Artık onu yalnız bırakmayacağım,’ dedi.”
***
Saat 15.00'te Kerem, Murat Yalçın'ın annesine yeniden ulaştı.
Kadın, oğlunun 2009 yılında kendisine bir mektup gönderdiğini söyledi.
Mektup hâlâ saklanıyordu.
Kerem, mektubun teslim alınmasını istedi.
Mektupta yalnızca birkaç cümle vardı:
“Anne,
Ben iyiyim. Bir süre daha gelemeyeceğim. Cemal Bey bana yardım ediyor. Bir gün her şeyi anlatacağım.
Beni bekleme. Ama beni unutma.
Murat.”
Kerem mektubu okudu.
Barış, “Cemal Murat'ı 2009'da bulmuş,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Evet. Yıllarca onu korumuş.”
***
Saat 17.30'da Kerem, Murat Yalçın'ın annesine oğlunun bulunması için çalışmanın sürdüğünü söyledi.
Kadın gözyaşlarını tutamadı.
“Bunca yıl sonra oğlumu bulabilecek misiniz?”
Kerem sakin bir sesle cevap verdi.
“Bunun için çalışıyoruz.”
***
Gece saat 21.00'de Kerem'in telefonu çaldı.
Arayan bilinmeyen bir numaraydı.
Kerem açtı.
“Başkomiser Kerem Aydın.”
Karşıdan bir erkek sesi geldi.
“Ben Cemal Arslan.”
Kerem ayağa kalktı.
“Cemal Bey, neredesiniz?”
“Şu an önemli değil.”
“Hayır. Nerede olduğunuzu bilmem gerekiyor.”
Cemal kısa bir süre sustu.
“Beni bulmanızı istemedim. Önce gerçeği bulmanızı istedim.”
“Gerçeği bulduk. Murat Yalçın'ı da arıyoruz.”
Cemal'in sesi değişti.
“Onu buldunuz mu?”
“Hayır.”
“Peki Aylin?”
“Bulduk. İfadesini aldık.”
Cemal derin bir nefes aldı.
“Güzel.”
Kerem, “Neden kayboldunuz?” diye sordu.
“Çünkü biri beni takip ediyordu.”
“Kim?”
Cemal cevap vermedi.
“Bunu yüz yüze anlatacağım.”
“Buluşma yeri söyleyin.”
Cemal bir adres verdi.
Kerem hemen Barış'ı çağırdı.
***
Saat 22.00'de Kerem ve Barış, verilen adrese ulaştı.
Burası Ankara'nın dışında, eski bir depoydu.
Ekip çevre güvenliğini aldı.
Kerem kapıya yaklaştı.
“Cemal Bey!”
İçeriden ses gelmedi.
Kapı aralıktı.
Kerem içeri girdi.
Depoda eski bir masa, birkaç sandalye ve duvara yaslanmış dosya kutuları vardı.
Masanın üzerinde bir fotoğraf duruyordu.
Kerem fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta Cemal Arslan, Aylin Karaca, Deniz Yalçın ve Murat Yalçın vardı.
Arka yüzünde şu yazıyordu:
**“Gerçeği saklayanlar değil, gerçeği taşımak zorunda kalanlar yorulur.”**
Barış, deponun arka tarafına geçti.
“Kimse yok müdürüm.”
Kerem, masanın üzerindeki notu gördü.
Notta Cemal'in el yazısıyla şu cümle vardı:
**“Ben artık saklanmıyorum. Sadece doğru kişinin beni bulmasını bekliyorum.”**
Kerem notu eline aldı.
Tam o sırada dışarıdan bir araç sesi duyuldu.
Kerem kapıya yöneldi.
Bir araç deponun önünde durdu.
Kapı açıldı.
Cemal Arslan içeri girdi.
Yüzü yorgundu. Üzerinde koyu renk bir mont vardı.
Kerem ona doğru yürüdü.
“Cemal Bey.”
Cemal başını salladı.
“Başkomiserim.”
“Bunca zamandır neredeydiniz?”
Cemal masanın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Güvende olduğum bir yerde.”
“Kimden saklanıyordunuz?”
Cemal, Kerem'in gözlerine baktı.
“Gerçeği öğrenmek isteyenlerden değil. Gerçeğin ortaya çıkmasını istemeyenlerden.”
Kerem, “Kim bunlar?” diye sordu.
Cemal, bir süre sessiz kaldı.
“Bunu size anlatacağım. Ama önce Murat'ı bulmanız gerekiyor.”
“Onu bulmak için çalışıyoruz.”
Cemal başını salladı.
“Hayır. Murat'ı bulmanız gerekmiyor. O zaten sizi buldu.”
Kerem'in yüzü değişti.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Cemal, masadaki fotoğrafı gösterdi.
“Bu fotoğraftaki Murat, yıllardır aradığınız kişi değil.”
Kerem fotoğrafa baktı.
“Peki gerçek Murat nerede?”
Cemal cevap vermedi.
“Bunu size söylemeden önce bir şeyi anlamanız gerekiyor. 2007 yılında Mavi Ev'de yaşananlar, yalnızca yanlış dosyalar ve eksik kayıtlar değildi. O gün bir çocuk ortadan kayboldu. Onun yerine başka bir çocuğun adı kullanıldı.”
Kerem, “Bunu biliyoruz,” dedi.
Cemal başını salladı.
“Hayır. Kimin yerine kimin adı kullanıldı, onu henüz bilmiyorsunuz.”
Barış araya girdi.
“Dosyalarda Deniz Yalçın adıyla kayıtlı kişi Murat Yalçın.”
Cemal gözlerini kapattı.
“Evet. Ama gerçek Murat Yalçın, o çocuk değildi.”
Kerem'in yüzü değişti.
“Nasıl?”
Cemal, masanın altından bir dosya çıkardı.
Dosyanın kapağında tek bir isim yazıyordu:
**MURAT YALÇIN**
İçinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki çocuk, Deniz Yalçın adıyla kaydedilen çocuk değildi.
Cemal, “Gerçek Murat Yalçın, 2007'de Mavi Ev'de hiç bulunmadı,” dedi.
Kerem dosyayı açtı.
“Peki neden onun dosyası oradaydı?”
Cemal, derin bir nefes aldı.
“Çünkü gerçek Murat'ın dosyası, başka bir çocuğun dosyasına karıştırılmıştı. O çocuk da yıllar sonra başka bir isimle yaşamaya başladı.”
Barış, “Kim?” diye sordu.
Cemal gözlerini Kerem'e çevirdi.
“Deniz Yalçın.”
Kerem sessiz kaldı.
Cemal devam etti:
“Bugün görüştüğünüz Deniz, aslında 2007'de Mavi Ev'de bulunan çocuk. Ancak onun gerçek adı Murat Yalçın değil. Gerçek adı başka.”
Kerem dosyadaki fotoğrafa baktı.
“Peki gerçek adı ne?”
Cemal, masanın üzerindeki son belgeyi Kerem'e uzattı.
Belgede bir nüfus kaydı vardı.
İsim:
**MURAT EKİNCİ.**
Kerem'in yüzü değişti.
“Murat Ekinci mi?”
Cemal başını salladı.
“Evet. Mavi Ev kayıtlarında personel yakını olarak görünen Murat Ekinci, aslında o dönemde kurumda bulunan çocuğun gerçek kimliğiydi.”
Barış şaşkınlıkla Kerem'e baktı.
“Yani Murat Ekinci çocuk değil miydi?”
Cemal cevap verdi:
“Hayır. Murat Ekinci, 2007 yılında yirmi beş yaşındaydı. O kayıt, başka bir Murat'a aitti. İsimler birbirine karıştırılmıştı.”
Kerem, “Peki gerçek Murat Yalçın?” diye sordu.
Cemal gözlerini yere indirdi.
“Onu ben hiç bulamadım.”
Kerem, “O hâlde yıllardır kimi arıyordunuz?” diye sordu.
Cemal cevap verdi:
“Gerçek kimliği bulunamayan çocuğu.”
Barış, “Peki Deniz Yalçın?” diye sordu.
Cemal, “Deniz Yalçın, o çocuğun kurumda kullanılan adıydı,” dedi.
Kerem, “Bugün görüştüğümüz Deniz'in gerçek kimliği ne?” diye sordu.
Cemal dosyanın son sayfasını açtı.
Orada bir isim yazıyordu:
**MURAT EKİNCİ.**
Kerem'in bakışları dondu.
“Bu mümkün değil. Murat Ekinci'nin doğum tarihi 1982. 2007'de yirmi beş yaşındaydı.”
Cemal başını salladı.
“İşte bütün mesele bu. 2007'deki kayıtlarda aynı isim iki ayrı kişiye verilmişti. Biri yetişkin bir personel yakınıydı. Diğeri ise kKerem, Aylin'i yeniden çağırdı.
“Bu mektubu siz mi gönderdiniz?”
Aylin zarfı inceledi.
Bir süre sonra başını salladı.
“Evet.”
“Cemal'e neden gönderdiniz?”
“Çünkü Murat'ın yaşadığını öğrendim.”
“Onu nerede buldunuz?”
Aylin gözlerini Kerem'e çevirdi.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Bana yalnızca bir mektup geldi. İçinde Murat'ın hayatta olduğu yazıyordu.”
“Kimden?”
Aylin başını salladı.
“İsimsizdi.”
Kerem, “Mektupta başka ne vardı?” diye sordu.
Aylin, bir süre düşündü.
“Bir cümle.”
“Ne yazıyordu?”
Aylin cevap verdi:
**“Kardeşini aramayı bırak. O artık seni bulacak.”**Saat 15.30'da Kerem, odasında tek başına oturuyordu.
Önündeki dosyada yıllardır saklanan gerçekler vardı.
Cemal'in imzası.
Aylin'in notları.
Deniz'in ifadesi.
Esra'nın dosyası.
Murat'ın kayıp kaydı.
Ve kendi babasının imzası.
Kerem, bütün bu belgeleri bir kez daha inceledi.
Barış kapıyı çaldı.
“Müdürüm, bir gelişme var.”
Kerem başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
“Cemal'in mektubunun gönderildiği posta kutusuyla ilgili yeni bilgi geldi. Mektubun gönderildiği adrese ait güvenlik kamerası kaydı bulunmuş.”
“Kim bırakmış?”
Barış, görüntüyü açtı.
Kamera kaydında, kapüşonlu bir kişi zarfı posta kutusuna bırakıyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Ancak kişinin sağ elinde belirgin bir yara izi vardı.
Kerem görüntüyü durdurdu.
“Bu kişiyi tanıyor musun?”
Barış başını salladı.
“Hayır.”
Kerem görüntüyü tekrar izledi.
Kişi, zarfı bıraktıktan sonra kameraya doğru kısa bir an dönüyordu.
Yüzü seçilemiyordu.
Ancak yürüyüşü tanıdıktı.
Kerem, görüntüyü büyüttü.
Bir süre sonra konuştu:
“Bu kişi…”
Barış ona baktı.
“Kim müdürüm?”
Kerem cevap vermedi.
Görüntüyü yeniden başlattı.
Kişi, kameranın önünden geçip uzaklaşıyordu.
Kerem, görüntüyü kapattı.
“Bu yürüyüşü daha önce gördüm.”
“Kimde?”
Kerem, babasının evinde gördüğü eski bir fotoğrafı hatırladı.
Fotoğrafta Murat vardı.
Ancak o fotoğraftaki kişi, 2007 yılında kaybolan çocuk değildi.
Kerem, dosyayı açtı.
Son sayfadaki fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafta, yıllar önce Mavi Ev'in önünde duran küçük bir çocuk vardı.
Kerem, görüntüdeki yürüyüşle fotoğraftaki kişinin duruşunu karşılaştırdı.
Sonra Barış'a baktı.
“Bu kişi Murat olabilir.”
Barış şaşkınlıkla sordu:
“Gerçek Murat mı?”
Kerem başını salladı.
“Evet.”
***
Saat 18.00'de Kerem, babasının evine yeniden gitti.
Mustafa Aydın kapıyı açtı.
Oğlunu görünce şaşırdı.
“Yine mi geldin?”
Kerem, elindeki fotoğrafı gösterdi.
“Bu kişiyi tanıyor musun?”
Mustafa fotoğrafa baktı.
Bir süre sonra başını salladı.
“Evet.”
“Kim?”
Mustafa'nın sesi titredi.
“Murat.”
Kerem, “Onu en son ne zaman gördün?” diye sordu.
Mustafa gözlerini kapattı.
“Geçen hafta.”
Kerem'in yüzü değişti.
“Ne?”
“Bana geldi.”
“Bana neden söylemedin?”
Mustafa başını eğdi.
“Çünkü senden korktu.”
Kerem, “Benden mi?”
“Evet. Seni görmek istemedi.”
Kerem'in sesi sertleşti.
“Neden?”
Mustafa gözlerini kaldırdı.
“Çünkü sana anlatacakları vardı.”
Kerem, “Nerede?” diye sordu.
Mustafa cevap vermedi.
“Baba, nerede?”
Mustafa, uzun süre sustuktan sonra bir adres verdi.
***
Saat 19.30'da Kerem ve Barış, verilen adrese ulaştı.
Burası eski bir evdi.
Kapı aralıktı.
Kerem içeri girdi.
Salonda bir masa, iki sandalye ve eski fotoğraflar vardı.
Masada bir mektup duruyordu.
Kerem mektubu açtı.
“Kerem,
Bu mektubu okuyorsan, sonunda gerçeği öğrenmişsin demektir.
Ben Murat'ım.
2007 yılında Mavi Ev'de bulunan çocuk benim.
Ancak yıllarca başka bir isimle yaşadım.
Beni korumak için dosyam değiştirildi. Cemal Bey beni kurumdan çıkardı. Aylin Hanım yıllar sonra gerçeği buldu.
Ben de bütün bu yıllar boyunca sizi uzaktan izledim.
Seni bulmak istemedim.
Çünkü senin hayatını değiştirmekten korktum.
Ama artık saklanmak istemiyorum.
Beni bulmak istiyorsan, babanın eski öğretmen okuluna gel.
Orada seni bekliyorum.
Murat.”
Kerem mektubu bitirdiğinde odada sessizlik vardı.
Barış, “Müdürüm, bu bir tuzak olabilir,” dedi.
Kerem başını salladı.
“Biliyorum.”
***
Saat 21.00'de Kerem ve Barış, eski öğretmen okuluna gitti.
Bina yıllar önce kapatılmıştı.
Bahçede tek bir ışık yanıyordu.
Kerem kapıya yaklaştı.
İçeriden bir adam çıktı.
Orta yaşlarında, yüzü yorgun bir adamdı.
Kerem onu hemen tanıdı.
Fotoğraflardaki çocuk artık büyümüştü.
Murat.
Kerem bir süre konuşamadı.
Murat ona baktı.
“Merhaba ağabey.”
Kerem'in gözleri doldu.
“Sen…”
Murat başını salladı.
“Evet. Benim.”
Kerem bir adım attı.
“Bunca yıl neredeydin?”
Murat gözlerini yere indirdi.
“Buradaydım. Ama sana yaklaşamadım.”
“Beni neden aramadın?”
“Çünkü babam bana, seni korumam gerektiğini söyledi.”
Kerem, “Beni korumak için mi saklandın?” diye sordu.
Murat başını salladı.
“Evet.”
Kerem'in sesi titredi.
“Benden neyi sakladınız?”
Murat, derin bir nefes aldı.
“Benim kaybolduğum gün, babam sana gerçeği söylemek istedi. Ama sen o sırada çok ağır bir dönemden geçiyordun. Baban, seni bu olaydan uzak tutmak için dosyayı kapattı.”
Kerem, “Benim kardeşim olduğunu biliyor muydun?” diye sordu.
Murat başını salladı.
“Evet.”
“Peki neden bana söylemedin?”
Murat gözlerini kaldırdı.
“Çünkü senin hayatında bir aile vardı. Ben ise yıllarca başka bir yerde yaşadım. Sana geldiğimde beni kabul etmeyeceğinden korktum.”
Kerem bir süre konuşamadı.
Sonra kardeşine sarıldı.
Murat da ona sarıldı.
İki kardeş, yıllar sonra ilk kez birbirlerine kavuşmuştu.
***
Saat 22.15'te Kerem, Murat'la birlikte emniyete döndü.
Barış onları kapıda karşıladı.
“Müdürüm…”
Kerem başını salladı.
“Buldum.”
Barış'ın gözleri doldu.
“Gerçekten mi?”
Kerem, Murat'a baktı.
“Evet. Kardeşimi buldum.”
***
Ertesi sabah saat 09.00'da Kerem, Murat'ın ifadesini aldı.
Murat, 2007 yılında Mavi Ev'de yaşananları ayrıntılı biçimde anlattı.
Dosyasının başka bir kişiyle karıştırıldığını, Cemal'in kendisini kurumdan çıkardığını, Aylin'in yıllar sonra bu hatayı fark ettiğini doğruladı.
Ayrıca babası Mustafa Aydın'ın, kendisini bulmak için yıllarca uğraştığını anlattı.
Kerem, “Cemal Arslan neden kayboldu?” diye sordu.
Murat başını salladı.
“Bunu bilmiyorum. Ancak Cemal Bey bana, artık gerçeği açıklayacağını söyledi.”
“Peki Aylin?”
“Onun da artık saklanmayacağını söylediğini biliyorum.”
Kerem, “Peki bu kadar yıl neden beklediniz?” diye sordu.
Murat gözlerini yere indirdi.
“Çünkü herkes beni koruduğunu düşünüyordu. Ama kimse bana ne istediğimi sormadı.”
Kerem bir süre sessiz kaldı.
Sonra konuştu:
“Artık kimse senin adına karar vermeyecek.”
Murat başını salladı.
***
Saat 12.00'de Kerem, Nihat Sönmez'in odasına girdi.
Nihat ayağa kalktı.
“Murat bulundu mu?”
Kerem başını salladı.
“Evet müdürüm.”
Nihat'ın yüzünde hafif bir rahatlama belirdi.
“İyi.”
Kerem, “Ayrıca 2007'deki kayıtların neden karıştığını da öğrendik,” dedi.
Nihat oturdu.
“Anlat.”
Kerem, bütün süreci özetledi.
Deniz Yalçın adıyla kaydedilen çocuğun gerçek kimliği, Murat'ın dosyasının başka bir kişiyle karıştırılması, Cemal'in onu kurumdan çıkarması, Aylin'in yıllar sonra eksik kayıtları fark etmesi ve altı dosyanın karşılaştırılması…
Nihat dikkatle dinledi.
“Peki Cemal'in kayboluşu?”
“Cemal, Murat'ı bulduktan sonra gerçeği açıklamak istedi. Ancak kendisini takip eden biri olduğunu düşünüyordu. Bu nedenle bir süre ortadan kayboldu.”
“Peki onu takip eden kişi kimdi?”
Kerem cevap vermedi.
“Bunu henüz belirleyemedik.”
Nihat başını salladı.
“Bu dosyanın tamamlanması için son bir şey kaldı.”
Kerem, “Nedir müdürüm?” diye sordu.
Nihat, masadaki eski fotoğrafı gösterdi.
“14 Kasım 2007'de çekilen fotoğrafta kimlerin bulunduğunu kesinleştirmek.”
Kerem fotoğrafı aldı.
“Teknik inceleme sürüyor.”
***
Saat 15.00'te fotoğrafın teknik inceleme raporu geldi.
Raporda, fotoğraftaki altı kişinin kimlikleri, arşivde bulunan isim listesi ve diğer fotoğraflarla karşılaştırılmıştı.
Sonuçta fotoğrafta şu kişiler bulunuyordu:
Cemal Arslan.
Aylin Karaca.
Levent Şahin.
Nermin Aksoy.
Murat Ekinci.
Esra Yıldız.
Ancak fotoğrafın çekildiği gün kurumda bulunan diğer kişilerin görüntüde yer almadığı da belirtilmişti.
Kerem, raporu kapattı.
“Artık fotoğrafın kimleri gösterdiğini biliyoruz.”
Barış başını salladı.
“Evet müdürüm.”
Kerem, “Ama bu fotoğrafın arkasındaki asıl notu da çözmemiz gerekiyor,” dedi.
Barış, teknik raporun ekini açtı.
Fotoğrafın arkasındaki silik yazıların bir kısmı okunmuştu.
Tarih ve kurum adının altında şu cümle yer alıyordu:
**“Altı kişi, altı kayıt. Bir kişi eksik.”**
Kerem, cümleyi tekrar okudu.
Barış, “Eksik kişi Murat mı?” diye sordu.
Kerem başını salladı.
“Evet. Fotoğrafta bulunmayan kişi Murat.”
***
Saat 17.00'de Kerem, babası Mustafa Aydın'ın ifadesini aldı.
Mustafa, 2007 yılında Mavi Ev'de geçici eğitim danışmanı olarak görev yaptığını, o dönemde Murat'ın kaybolduğunu ve oğlunun güvenliği için gerçeği sakladığını kabul etti.
Ancak Murat'ın dosyasının değiştirilmesi sürecinde doğrudan görev almadığını söyledi.
Kerem, “Bana neden söylemedin?” diye sordu.
Mustafa başını eğdi.
“Çünkü seni korumak istedim.”
“Beni korumak için kardeşimi benden sakladın.”
Mustafa gözlerini kaldırdı.
“Evet.”
Kerem bir süre sessiz kaldı.
“Bunu bana yapmaya hakkın yoktu.”
Mustafa cevap vermedi.
Kerem ifadesini tamamladı.
***
Saat 19.00'da Kerem, emniyetin koridorunda tek başına yürüyordu.
Barış yanına geldi.
“Müdürüm, dosyayı kapatıyor muyuz?”
Kerem başını salladı.
“Hayır. Kayıp kişilerin durumlarıyla ilgili işlemler tamamlanmadan kapatmayacağız. Ayrıca 2007 ve 2008 yıllarındaki kayıtların sorumluluğu ayrı ayrı değerlendirilecek.”
Barış, “Peki Cemal?” diye sordu.
“Cemal'in ifadesi alındı. Yaptığı işlemler ve verdiği belgeler incelenecek.”
“Levent, Nermin ve diğerleri?”
“Onların da ifadeleri ve görev kayıtları dosyada. Ancak elimizde suç işlediklerini gösteren bir delil yok.”
Barış başını salladı.
“Anlaşıldı müdürüm.”
Kerem, koridorun sonundaki pencereye baktı.
Dışarıda yağmur başlamıştı.
***
Saat 20.30'da Kerem, odasına döndü.
Masasında son bir belge duruyordu.
Cemal'in 2008 yılında yazdığı not.
“Eksik personel ekleri yeniden incelensin. Dosya karşılaştırma yapılmadan kapatılmasın.”
Kerem belgeyi eline aldı.
Yıllar boyunca herkes bu notu sıradan bir arşiv işlemi olarak değerlendirmişti.
Oysa bu not, bir çocuğun kimliğinin kayıtlarda kaybolduğunu, bir ailenin yıllarca gerçeği bilmeden yaşadığını ve bazı insanların iyi niyetle yaptıkları şeylerin başkalarının hayatında ne kadar büyük izler bırakabileceğini gösteriyordu.
Kerem, dosyayı kapattı.
Telefonu çaldı.
Arayan Murat'tı.
“Abi?”
Kerem'in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
“Dinliyorum.”
“Eve geldim. Babam da burada.”
Kerem bir süre sustu.
“İyi.”
Murat, “Seni bekliyoruz,” dedi.
Kerem gözlerini kapattı.
“Geliyorum.”
Telefon kapandı.
Kerem, odanın ışığını söndürdü.
Kapıdan çıkmadan önce masadaki fotoğrafa son kez baktı.
Altı kişi.
Bir tarih.
Bir kurum.
Ve yıllarca saklanan bir gerçek.
Fotoğrafın arkasındaki son cümle, artık onun için başka bir anlam taşıyordu:
**“Altı kişi, altı kayıt. Bir kişi eksik.”**
Eksik olan kişi bulunmuştu.
Ama yıllar boyunca eksik kalan şey, yalnızca bir insanın adı değildi.
Bir ailenin gerçeği, bir çocuğun kimliği ve insanların birbirine duyduğu güven de o dosyaların arasında kaybolmuştu.
Kerem kapıyı kapattı.
Bu kez, eve yalnız dönmeyecekti.
**SON**
Bölüm etkileşimi
