3. Bölüm: Arınma ve Yeni Bir Başlangıç

Dünya, alevlerin ve devasa yarıkların arasında son nefesini vermek üzereydi. Su Leydisi, sevdiği adamın dehşet dolu gözlerine ve şehrin üzerinden yükselen siyah dumanlara baktı. Ateş Lordu, elindeki alev topuyla zaferinden emin bir şekilde ona yukardan bakıyordu. Ama Su Leydisi artık korkmuyordu; aksine, içindeki şefkat yerini sarsılmaz bir kararlılığa bırakmıştı.
"Yeter artık Ateş!" diye bağırdı Su Leydisi. Sesi, yanan şehrin gürültüsünü bıçak gibi kesti. "Bu senin krallığın değil, senin oyuncağın hiç değil!"
Ateş Lordu alayla güldü, tam bir alev sütunu daha savuracakken Su Leydisi öne atıldı. Avuçlarından çıkan buz gibi, saf ve kadim su kütlesini doğrudan Ateş Lordu’nun göğsüne vurdu. Su, ateşle buluştuğu an devasa bir buhar bulutu tüm meydanı kapladı. Ateş Lordu’nun üzerindeki o korkunç alevlerin büyük bir kısmı cızırdayarak söndü; heybeti sarsılmış, gücü kırılmıştı.
"Sen... Bana el kaldırmaya nasıl cüret edersin!" diye tısladı Ateş Lordu, canı yanmış bir hayvan gibi gerileyerek. Ama Su’yun gücü karşısında artık bu dünyada barınamayacağını anlamıştı.
Su Leydisi ona bakmadan elini gökyüzüne kaldırdı. Gözleri masmavi bir ışıkla parlıyordu. "Bu dünya bu yıkımı hak etmedi. Şimdi herkes her şeyi unutacak. Acı da, yıkım da, biz de sadece bir rüya olarak kalacağız," diye fısıldadı. Devasa bir ışık dalgası tüm yeryüzüne yayıldı. "Unutulma Büyüsü" şehri sararken zaman sanki geriye aktı; yangınlar söndü, yarıklar kapandı ve gökyüzü eski huzurlu maviliğine kavuştu.
Ateş Lordu, gücünü kaybettiği için hiddetle kükreyerek kendi karanlık boyutuna, Gökyüzü Kulesi’ne geri çekilmek zorunda kaldı. Toprak ve Hava da dengenin yeniden kurulduğunu anlayarak sessizce kendi dünyalarına döndüler. Artık yeryüzünde sadece bir "insan" kalmıştı: Su.
Dakikalar sonra, az önce yıkımın yaşandığı o meydanda, güneş huzurla parlıyordu. Su, üzerindeki gösterişli kıyafetlerin yerini alan sade bir elbiseyle, az önce hayatını kurtardığı adamın karşısında duruyordu. Adam şaşkınca etrafına baktı; sanki çok kötü bir rüyadan yeni uyanmış gibiydi ama ne gördüğünü hatırlamıyordu. Sadece karşısındaki bu kadının gözlerinde, ruhunu ısıtan bir tanıdıklık vardı.
Adam hafifçe gülümsedi. "Merhaba," dedi, sesi o kadar içten ve sıcaktı ki. "Sizi daha önce bir yerde görmüş müydüm? Sanki... sanki hep buradaymışsınız gibi."
Su Leydisi, kalbindeki tüm o asırlık yükün boşaldığını hissetti. "Belki de," dedi gülümseyerek. "Belki de sadece yeni tanışıyoruzdur."
Yıllar hızla akıp geçti. Su, artık bir kulede hapis olan bir leydi değil, sevdiği adamın dizinin dibinde huzur bulan bir kadındı. Zamanla küçük bir evleri, bahçelerinde koşturan ve neşe saçan çocukları oldu. Akşamları çocuklarına "Eskiden dünyayı koruyan elementlerin masalını" anlatırken, eşiyle el ele verip batan güneşi izliyorlardı. Su, ölümsüzlüğü ve tahtını feda etmişti ama karşılığında hayal bile edemeyeceği kadar gerçek bir mutluluğa, bir aileye sahip olmuştu.
Düzen yeniden kurulmuş, elementler kendi dünyalarına çekilmişti; ama sevginin gücü, yeryüzündeki en büyük element olarak kalmaya devam edecekti.