BÖLÜM XXIV

Habercinin Ziyareti

Kapı kapandı.

Odanın içinde yalnızca çıtırdayan şöminenin sesi kaldı.

Lyra yatağın kenarına oturdu.

Kaburgalarındaki acı hâlâ nefes almasını zorlaştırıyordu.

Ama onu asıl yoran...

Yaraları değildi.

Sorulardı.

"Hesaplanmadın..."

"Tanrılar senden korkuyor..."

"Planlarında olmaman gereken birisin..."

Bu sözler zihninde durmadan dönüp duruyordu.

"Ben kimim..."

diye fısıldadı kendi kendine.

"Neden hiçbiriniz açık konuşmuyorsunuz?"

Ayağa kalktı.

Küçük odanın içinde yavaş adımlarla dolaşmaya başladı.

Pencereden dışarı baktı.

Sis, dağları yutmuştu.

Nöbet ateşleri uzakta küçük yıldızlar gibi yanıyordu.

Her şey sakindi.

Fakat Lyra'nın içi...

Bir savaş alanıydı.

Birden...

Odanın içindeki bütün mumlar aynı anda söndü.

Şöminenin alevi mora döndü.

Hava ağırlaştı.

Sanki odanın içine görünmez bir el uzanmıştı.

Lyra baltasına uzandı.

"Kim var orada?"

Cevap gelmedi.

Duvarların üzerine siyah gölgeler yayıldı.

Gölgeler birleşti.

İnsan biçimini aldı.

Ne tam insandı...

Ne de canavar.

Yüzü sürekli değişiyor, gözlerinin yerinde altın renkli iki ışık parlıyordu.

Lyra onu tanıdı.

Ormanda gördüğü varlık...

Tanrıların habercisi.

Haberci, odanın ortasında sessizce durdu.

Başını hafifçe eğdi.

"Lyra."

"Bu kez seni öldürmeye gelmedim."

Lyra baltasını indirmedi.

"O zaman neden geldin?"

Habercinin dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Sana bir mesaj getirdim."

"Tanrılar adına."

Lyra'nın bakışları sertleşti.

"Dinlemiyorum."

"Dinleyeceksin."

Habercinin sesi bir anda bütün odayı doldurdu.

Sanki aynı anda altı farklı kişi konuşuyordu.

"Konsey..."

"...bugünkü performansını izledi."

Lyra hiçbir şey söylemedi.

"Felaket Sınıfı bir yaratığın karşısında..."

"...kaçmadın."

"...teslim olmadın."

"...ölmeyi reddettin."

Haberci birkaç adım yaklaştı.

Sonra alaycı bir tebessümle konuştu.

"Bu yüzden..."

"...seni tebrik ediyorlar."

Lyra'nın kaşları çatıldı.

"Tebrik mi?"

"Benimle alay mı ediyorsun?"

Haberci başını hafifçe yana eğdi.

"Elbette."

"Bir av..."

"...kaçmaya devam ettiği sürece av heyecanlıdır."

"Seni hemen öldürmek..."

"...fazlasıyla kolay olurdu."

"Tanrılar kolay zaferlerden hoşlanmaz."

Lyra'nın yumruğu sıkıldı.

"Demek benim acı çekmem sizi eğlendiriyor."

Habercinin gözlerindeki altın ışık parladı.

"Eğlence değil."

"Merak."

"Ne kadar dayanabileceğini görmek istiyorlar."

"Önce bedenin kırılacak."

"Sonra inancın."

"Sonra umutların."

"Ve en sonunda..."

"...sen."

Lyra ağır ağır baltasını kaldırdı.

Yaraları yeniden sızlıyordu.

Ama sesi hiç titremedi.

"Git ve onlara şunu söyle."

"Ben onların oyuncağı değilim."

"Bir gün..."

"...beni izlemek zorunda kalan onlar olacak."

Haberci birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra ilk kez yüzündeki alaycı ifade kayboldu.

Sanki Lyra'nın sözleri hoşuna gitmişti.

Arkasını dönerken yalnızca tek cümle söyledi.

"İşte..."

"...Atheron'un görmek istediği cevap buydu."

Gölgeler dağıldı.

Mumlar yeniden yandı.

Şöminenin alevi eski rengine döndü.

Haberci gitmişti.

Fakat odanın içinde hâlâ onun son sözleri yankılanıyordu.

Lyra pencereye doğru yürüdü.

Gökyüzüne baktı.

Bulutların ardında birilerinin kendisini izlediğini hissediyordu.

Ve ilk kez...

Bakışlarını kaçırmadı.