Bölümler 41Şu an: XXVIII — Düşman Kampında
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime · Okuduğun bölüm
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVIII
Düşman Kampında
Meşalenin kızıl ışığı tabyanın içini aydınlatınca en kötü korkularımın gerçek olduğunu gördüm. Korsanlar evi ve erzakı ele geçirmişti: konyak fıçısı yerindeydi, domuz eti ve ekmek de eskisi gibi duruyordu. Ama dehşetimi on katına çıkaran şey, ortada tek bir tutsağın bile olmamasıydı. Hepsinin öldüğünü düşünebildim yalnızca; onlarla birlikte ölmek için orada bulunmadığıma yüreğim yandı.
Korsanların hepsi altı kişiydi; geriye sağ tek bir adam bile kalmamıştı. Beşi ayaktaydı. Sarhoşluğun ilk uykusundan birden uyandırıldıkları için yüzleri kızarmış, şişmişti. Altıncısı ancak dirseğine dayanarak doğrulabilmişti. Yüzü ölüm gibi solgundu; başının etrafındaki kanlı sargı, kısa süre önce yaralandığını ve daha da kısa süre önce pansuman edildiğini gösteriyordu. Büyük saldırıda vurulup ormana doğru kaçan adamı hatırladım; bunun o olduğundan şüphe etmedim.
Papağan tüylerini düzelterek Uzun John’un omzuna tünemişti. Bana kalırsa Silver alıştığımdan daha solgun ve daha sert görünüyordu. Görevini yerine getirirken giydiği ince kumaşlı takımı hâlâ üzerindeydi ama takım fena hâlde yıpranmış, çamura bulanmış ve ormanın dikenli çalılarıyla yırtılmıştı.
“Vay vay,” dedi, “işte Jim Hawkins! Direklerim devrilsin! Buyurup geldin demek, ha? Eh, bunu dostça bir ziyaret sayıyorum.”
Ardından konyak fıçısının üzerine oturup piposunu doldurmaya başladı.
“Şu yanan odunu uzatır mısın, Dick?” dedi. Piposunu iyice yakınca, “Yeter, delikanlı,” diye ekledi. “Ateş parçasını odun yığınının içine koy. Siz beyler de şöyle bir kendinize gelin! Bay Hawkins için ayağa kalkmanız gerekmiyor; sizi bağışlayacağını bilirsiniz. Peki Jim,” diye pipoyu tüttürmeyi kesip devam etti, “buraya kadar gelmişsin; zavallı yaşlı John için hoş bir sürpriz oldu. Seni ilk gördüğümde akıllı olduğunu anlamıştım, ama bu yaptığın aklımı büsbütün başımdan aldı.”
Tahmin edileceği gibi, bütün bunlara cevap vermedim. Beni sırtım duvara gelecek şekilde oturtmuşlardı. Silver’ın yüzüne bakarak orada dikildim; umarım dışarıdan yeterince cesur görünüyordum, ama içim kapkara bir umutsuzluk içindeydi.
Silver büyük bir soğukkanlılıkla piposundan bir iki nefes çekti, sonra yeniden konuşmaya başladı.
“Bak Jim, buraya kadar geldiğine göre sana aklımdakileri söyleyeceğim,” dedi. “Seni hep sevdim; çünkü yürekli bir delikanlısın, hem de benim genç ve yakışıklı olduğum zamanki hâlime benziyorsun. Hep bize katılmanı, payını almanı ve centilmence ölmeyi istedim; şimdi de katılmak zorundasın, koçum. Kaptan Smollett iyi denizcidir, her gün bunu kabul ederim; ama disiplin konusunda katıdır. ‘Görev görevdir,’ der; haklı da. Sen kaptandan uzak dur. Doktor bile sana iyice karşı çıktı—sana ‘nankör serseri’ dedi. Kısacası, kendi tayfana geri dönemezsin; seni aralarına almazlar. Tek başına üçüncü bir gemi tayfası kurmayacaksan—ki bu da yalnızlık olur—Kaptan Silver’a katılacaksın.”
Buraya kadar her şey yolundaydı. Demek ki arkadaşlarım hâlâ yaşıyordu. Silver’ın, kamaradakilerin firarım yüzünden bana öfkelendiğine ilişkin sözlerine kısmen inansam da duyduklarım beni üzmekten çok rahatlattı.
“Elimizde olman konusunda bir şey demiyorum,” diye sürdürdü Silver, “ama işte buradasın, bunu aklından çıkarma. Ben tartışmadan yanayım; tehditten hiçbir hayır geldiğini görmedim. Bu hizmet hoşuna giderse katılırsın; gitmezse, Jim, hayır deme özgürlüğün var—özgürsün, buyur arkadaşım; bir denizcinin bundan daha adil ne söyleyebileceğini söyle, direklerim devrilsin!”
“Öyleyse cevap vermem mi gerekiyor?” diye sordum; sesim titriyordu. Bu alaycı konuşmalar boyunca üzerimde ölüm tehdidinin dolaştığını hissediyordum; yanaklarım yandı, göğsümde yüreğim acıyla çarptı.
“Delikanlı,” dedi Silver, “kimse seni zorlamıyor. Bir düşün taşın. Hiçbirimiz seni aceleye getirmeyiz, kardeşim; seninle vakit geçirmek pek hoş, görüyorsun.”
“Peki,” dedim, biraz cesaretlenerek, “seçim yapmam gerekiyorsa neyin ne olduğunu, burada neden bulunduğunuzu ve arkadaşlarımın nerede olduğunu bilmeye hakkım var.”
Korsanlardan biri kalın bir homurtuyla, “Neyin ne olduğunu mu?” diye tekrarladı. “Bunu bilen varsa ne talihli adamdır!”
“Seninle konuşulana kadar ambar kapaklarını kapalı tutarsın herhâlde, dostum,” diye sertçe çıkıştı Silver. Sonra ilk nazik tonuna dönerek bana cevap verdi: “Dün sabah, Bay Hawkins,” dedi, “akşam vardiyasında Doktor Livesey ateşkes bayrağıyla çıkageldi. ‘Kaptan Silver, oyuna getirildiniz. Gemi gitmiş,’ dedi. Eh, belki bir kadeh içip üstüne şarkı söylemiştik. Hayır, öyle değildi demeyeceğim. Her neyse, hiçbirimiz dışarı bakmamıştık. Baktık ve gök gürlesin ki eski gemi yok olmuştu! Bir sürü aptalın bundan daha şüpheli göründüğünü hiç görmedim; gördüğüm en şüpheli hâlimizdi, buna emin ol. ‘Peki,’ dedi doktor, ‘pazarlık edelim.’ Pazarlık ettik, o da ben de; işte buradayız: erzaklar, konyak, tabya, kesme zahmetine katlandığın odunlar ve bir bakıma civadradan omurgaya kadar bütün o lanet olası tekne. Onlara gelince, çekip gittiler; nereye gittiklerini bilmiyorum.”
Piposundan bir kez daha sessizce nefes çekti.
“Bir de aklına anlaşmaya senin de dâhil olduğunu getirme diye,” diye devam etti, “söylenen son sözleri aktarayım: ‘Kaç kişisiniz,’ dedim, ‘gidecek?’ ‘Dört,’ dedi; ‘dört kişi, birimiz de yaralı. Şu oğlana gelince, nerede olduğunu bilmiyorum, başına dert olsun,’ dedi, ‘pek de umurumda değil. Artık bıktık ondan.’ Söylediği sözler bunlardı.”
“Hepsi bu mu?” diye sordum.
“İşiteceğin kadarı bu, evlat,” diye karşılık verdi Silver.
“Şimdi seçmem mi gerekiyor?”
“Şimdi seçmen gerekiyor, bundan emin ol,” dedi Silver.
“Peki,” dedim, “neyle karşılaşacağımı anlayamayacak kadar aptal değilim. En kötüsü başıma gelse de pek umurumda değil. Seninle karşılaştığımdan beri çok kişinin öldüğünü gördüm. Ama sana söylemem gereken birkaç şey var,” dedim; artık iyice heyecanlanmıştım. “Birincisi şu: İşleriniz berbat durumda—gemi gitti, hazine gitti, adamlar gitti; bütün düzeniniz çöktü. Bunun kimin yüzünden olduğunu merak ediyorsanız, ben yaptım! Karayı gördüğümüz gece elma fıçısının içindeydim; seni, John, seni Dick Johnson ve şimdi denizin dibinde olan Hands’i dinledim. Daha bir saat geçmeden söylediklerinizin her kelimesini anlattım. Uskunaya gelince, halatını kesen bendim; gemideki adamları öldüren bendim; onu bir daha hiçbirinizin göremeyeceği yere götüren de bendim. Bu işte gülen taraf benim; en başından beri üstünlük bendeydi. Sizden bir sinekten korktuğum kadar korkmuyorum. İsterseniz beni öldürün, isterseniz bağışlayın. Ama söyleyeceğim bir şey var, o kadar: Beni bağışlarsanız geçmiş geçmişte kalır; korsanlıktan yargılandığınızda da elimden geldiğince hepinizi kurtarırım. Seçim sizin. Birini daha öldürüp hiçbir kazanç elde etmeyin ya da beni bağışlayıp sizi darağacından kurtaracak bir tanığı yanınızda tutun.”
Sustum; çünkü, inanın, nefes nefese kalmıştım. Şaşırtıcı biçimde, içlerinden hiçbiri kımıldamadı; hepsi koyun sürüsü gibi bana bakakaldı. Onlar hâlâ bakarken yeniden söze girdim: “Şimdi, Bay Silver,” dedim, “buradakilerin en iyisinin siz olduğunuzu düşünüyorum. İşler kötüye giderse, doktorun bunu nasıl karşıladığımı bilmesini sağlamanızı rica ederim.”
“Aklımda tutarım,” dedi Silver. Öyle tuhaf bir tonla konuşmuştu ki, isteğime mi gülüyordu, yoksa cesaretimden mi etkilenmişti, bir türlü anlayamadım.
Bristol rıhtımlarındaki Uzun John’un meyhanesinde gördüğüm maun yüzlü yaşlı denizci, “Ben de bir şey ekleyeceğim,” diye bağırdı. Adı Morgan’dı. “Kara Köpek’i tanıyan oydu.”
“Evet, bir de şunu dinleyin,” diye ekledi aşçıbaşı. “Buna da bir şey ekleyeceğim, gök gürlesin! Billy Bones’tan haritayı çalan da bu oğlandı. Baştan sona hepimiz Jim Hawkins yüzünden yandık!”
“Öyleyse alın size!” diye küfretti Morgan.
Yirmi yaşında bir delikanlıymış gibi fırlayıp ayağa kalktı ve bıçağını çekti.
“Dur bakalım!” diye bağırdı Silver. “Sen kimsin, Tom Morgan? Burada kaptanın sen olduğunu mu sanıyordun? Yemin ederim, haddini bildireceğim! Bana karşı gelirsen, otuz yıldır nice yiğidin gittiği yere gidersin: kimi direğin ucuna, kerestelerim çatlasın, kimi denize; hepsi de balıklara yem olur. Tom Morgan, gözlerimin içine bakıp sonra da iyi gün gören çıkmadı, buna emin ol.”
Morgan duraksadı ama ötekilerden boğuk bir uğultu yükseldi.
“Tom haklı,” dedi biri.
Bir başkası, “Birinden yeterince eziyet gördüm,” diye ekledi. “Sana da eziyet ettirecek değilim, John Silver; asılsam daha iyi.”
“Beyler, içinizden benimle hesaplaşmak isteyen var mı?” diye kükredi Silver; fıçının üstündeki yerinden öne doğru iyice eğilmişti, sağ elindeki piposu hâlâ kor gibi yanıyordu. “Ne derdiniz varsa adını koyun; dilsiz değilsiniz sanırım. İsteyen buyursun. Bunca yıl yaşadım da ömrümün son demlerinde rom fıçısından çıkmış bir velet karşıma mı dikilecek? Nasıl yapılacağını bilirsiniz; kendi sözünüze göre hepiniz talih beylerisiniz. Eh, ben hazırım. Cesareti olan pala alsın; şu pipo boşalmadan iç organlarının rengini, koltuk değneği dâhil, görürüm.”
0267m
Hiç kimse kımıldamadı; hiç kimse cevap vermedi.
“Demek sizin mayanız bu,” dedi, piposunu ağzına götürerek. “Her hâlükârda, bakılacak pek de hoş bir topluluk değilsiniz. Kavga edecek hâliniz yok. Belki Kral George’un İngilizcesini anlarsınız. Burada seçimle kaptan oldum. Çünkü deniz boyu farkla en iyi adam benim. Talih beylerine yakışır biçimde dövüşmeyecekseniz, o zaman, gök gürlesin, itaat edeceksiniz; bundan emin olun! Şu oğlanı seviyorum; şimdiye kadar bundan iyisini görmedim. Bu kulübedeki siz sıçanların ikisinden de daha erkek o. Ve diyeceğim şu: Ona elini uzatanı bir göreyim—işte dediğim bu, aklınızda olsun.”
Bundan sonra uzun bir sessizlik oldu. Duvara dimdik yaslanmıştım; yüreğim hâlâ balyoz gibi çarpıyordu ama artık içimde ince bir umut ışığı yanıyordu. Silver kollarını kavuşturup duvara yaslandı; piposu ağzının kenarındaydı, kilisedeymiş gibi sakindi. Yine de gözü gizlice etrafta dolaşıyor, asi tayfasını göz ucuyla kolluyordu. Onlar da yavaş yavaş tabyanın öbür ucunda bir araya geldiler; fısıltılarının ince uğultusu kulağımda dere sesi gibi durmadan akıyordu. İçlerinden biri ötekilerden sonra başını kaldırıyor, meşalenin kızıl ışığı bir anlığına gergin yüzlerine düşüyordu; ama gözlerini bana değil, Silver’a çeviriyorlardı.
“Söyleyecek çok şeyiniz var gibi,” dedi Silver, tükürüğünü havaya savurarak. “Ya sesinizi yükseltip duyurun ya da susun.”
“Affınızı dilerim efendim,” diye karşılık verdi adamlardan biri. “Bazı kuralları pek rahat çiğniyorsunuz; belki geri kalanına da göz kulak olursunuz. Bu tayfa hoşnutsuz; bu tayfa marlinspike’la sindirilmeyi kabul etmiyor. Diğer tayfalar gibi bunun da hakları var, bunu söylemeye dilim varır. Kendi kurallarınıza göre birlikte konuşabiliriz, diye anlıyorum. Şu anda kaptan olduğunuzu kabul ederek affınızı dilerim efendim; ama hakkımı kullanıp bir konsey için dışarı çıkıyorum.”
Bu adam, uzun boylu, kötü yüzlü, sarı gözlü, otuz beş yaşlarında biriydi. Gösterişli bir denizci selamı verip ağır ağır kapıya yürüdü ve kulübeden çıktı. Ötekiler de birer birer onu izledi; her biri yanından geçerken selam verip bir özür iliştirdi. Biri, “Kurallara uygun,” dedi. Morgan da, “Ön güverte konseyi,” diye ekledi. Böylece her biri bir söz söyleyerek dışarı çıktı; Silver’la ben meşaleyle baş başa kaldık.
Aşçıbaşı piposunu hemen ağzından çıkardı.
“Şimdi iyi dinle, Jim Hawkins,” dedi, ancak duyulabilecek kadar hafif, kararlı bir fısıltıyla. “Ölümün kıyısındasın; daha da kötüsü, işkence görmek üzeresin. Beni başlarından atacaklar. Ama şunu bil: İyi günde kötü günde yanında olacağım. Başta niyetim bu değildi; hayır, sen konuşana kadar değildi. Bu kadar parayı kaybedip üstüne bir de asılmaya razı olacak kadar umutsuzdum. Ama doğru çocuk olduğunu anladım. Kendi kendime, ‘John, Hawkins’in yanında dur; Hawkins de senin yanında durur,’ dedim. Sen onun son kozu, o da senin, yaşayanların üzerine yemin ederim ki, John! Sırt sırta vereceğiz, diyorum. Sen tanığını kurtar, o da boynunu kurtarsın!”
Yavaş yavaş anlamaya başladım.
“Her şeyin bittiğini mi söylüyorsun?” diye sordum.
“Evet, yemin ederim ki öyle!” diye cevap verdi. “Gemi gitti, boynum gitti; durum bu. Koya bakıp da uskunayı göremediğimde, Jim Hawkins, dayanıklıyımdır ama çöktüm. Şu tayfa ve konseyleri var ya, inan bana, tam birer aptal ve korkak. Elimden gelirse seni onlardan kurtaracağım. Ama dinle, Jim; al gülüm ver gülüm, Uzun John’u sallandırılmaktan kurtaracaksın.”
Şaşkına dönmüştüm. Bunu istemesi o kadar umutsuzca görünüyordu ki; o, bunca zamandır elebaşılık etmiş yaşlı korsan, bunu bana soruyordu.
“Elimden geleni yaparım,” dedim.
“Anlaştık!” diye bağırdı Uzun John. “Cesurca konuşuyorsun; yemin ederim, hâlâ bir şansım var!”
Odunların arasına dayalı meşaleye topallayarak gitti ve piposunu yeniden yaktı.
“Beni iyi dinle, Jim,” dedi geri dönerken. “Aklım başımdadır. Artık beyden yanayım. O gemiyi güvenli bir yere götürdüğünü biliyorum. Nasıl yaptın bilmiyorum ama güvende olduğundan eminim. Hands’le O’Brien’ın yumuşadığını sanıyorum. İkisine de zaten pek güvenmezdim. Şimdi beni dinle. Soru sormayacağım, başkalarının sormasına da izin vermeyeceğim. İşin bittiğini ne zaman anlayacağımı bilirim; sadık bir delikanlıyı da tanırım. Ah, sen gençsin; ikimiz birlikte ne çok iyi iş başarabilirdik!”
Fıçıdan teneke bir maşrapaya biraz konyak doldurdu.
“Bir yudum alır mısın, tayfa arkadaşım?” diye sordu. Reddettiğimde, “Peki, ben bir kadeh içeyim, Jim,” dedi. “Kendime sağlam bir içki çekmeliyim; başımız dertte. Dert demişken, doktor haritayı bana neden verdi, Jim?”
Yüzümde öyle içten bir şaşkınlık belirmişti ki daha fazla soru sormanın gereksiz olduğunu anladı.
“Eh, verdi işte,” dedi. “Bunda şüphe yok, başka bir anlam olmalı—kesinlikle bir şey var, Jim; iyi ya da kötü.”
Sonra konyaktan bir yudum daha aldı ve en kötüsünü bekleyen biri gibi iri, sarı saçlı başını salladı.
0271m
Bölüm etkileşimi
