Bölümler 41Şu an: XXVII
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVII
“Sekizlikler”
Gemi yana yattığı için direkler suyun üzerine doğru uzanıyordu; direk başı çarmıhındaki tünek yerimden körfezin yüzeyinden başka altımda bir şey yoktu. O kadar yukarı çıkamamış olan Hands, bu yüzden gemiye daha yakındı ve benimle küpeşte arasına düştü. Köpükler ve kan içinde bir kez su yüzüne çıktı, sonra bir daha çıkmamak üzere battı. Su durulunca geminin yan gölgesinde, temiz ve parlak kumların üzerinde büzülmüş hâlde yattığını görebiliyordum. Bir iki balık bedeninin yanından hızla geçti. Bazen suyun titreyişiyle biraz kımıldıyor, sanki doğrulmaya çalışıyormuş gibi görünüyordu. Ama vurulup boğulmuştu; artık ölüydü ve tam da beni öldürmeyi tasarladığı yerde balıklara yem olmuştu.
Bundan emin olur olmaz midem bulanmaya, başım dönmeye ve korkuya kapılmaya başladım. Sıcak kan sırtımdan göğsüme akıyordu. Omzumu direğe çivileyen hançer kızgın demir gibi yanıyordu; yine de beni asıl perişan eden bu gerçek acılar değildi. Bana öyle geliyordu ki bunlara sesimi çıkarmadan dayanabilirdim. Aklımı dehşete düşüren, direk başı çarmıhından o durgun yeşil suya, dümencinin cesedinin yanına düşme düşüncesiydi.
Tırnaklarım sızlayana dek iki elimle tutundum; tehlikeyi görmemek ister gibi gözlerimi kapattım. Zamanla aklım başıma geldi, nabzım yeniden olağan ritmine indi ve kendime yeniden hâkim oldum.
İlk aklıma gelen hançeri çekip çıkarmak oldu; ama ya çok sıkı saplanmıştı ya da cesaretim yetmedi, derken şiddetli bir ürpertiyle vazgeçtim. Gariptir ki, işimi gören de tam o ürperti oldu. Aslında bıçağın beni neredeyse tümüyle ıskaladığı ortaya çıktı; derimin küçücük bir parçasından tutunmuştu ve ürperti o parçayı kopardı. Kan elbette daha hızlı akmaya başladı, ama artık özgürdüm; direğe yalnızca ceketimle gömleğim takılı kalmıştı.
Birden silkelenip o giysileri yırttım, sonra sancak çarmıhlarından güverteye indim. Sarsılmış hâlimle, Israel’in az önce düştüğü iskele çarmıhlarına bir daha dünyada çıkmazdım.
Aşağı indim ve yaram için elimden geleni yaptım. Epey acıyordu, hâlâ da bolca kanıyordu; ama ne derindi ne de tehlikeliydi. Kolumu kullanırken de beni pek rahatsız etmiyordu. Sonra çevreme bakındım. Gemi artık bir bakıma benim olduğuna göre, son yolcusundan, ölü O’Brien’dan kurtulmayı düşünmeye başladım.
Söylediğim gibi, küpeşteye çarpıp orada kalmıştı. Yaşam boyutlarında, korkunç ve biçimsiz bir kuklaya benziyordu; ama yaşamın rengiyle güzelliğinden ne kadar uzaktı! O hâliyle ona istediğimi kolayca yapabilirdim. Korkunç maceralar alışkanlığı, ölülerden duyduğum korkuyu neredeyse tümüyle silip süpürmüştü. Onu bir kepek çuvalıymış gibi belinden kavradım ve tek bir kuvvetli silkmede denize yuvarladım. Gürültülü bir şapırtıyla suya düştü; kırmızı beresi çıkıp suyun üstünde kaldı. Sıçrayan sular durulur durulmaz onu Israel’le yan yana yatarken gördüm; ikisi de suyun titreşimiyle hafifçe sallanıyordu. O’Brien daha genç bir adamdı ama tepesi epey açılmıştı. Kel başı, onu öldüren adamın dizlerinin üzerinde duruyordu; çevik balıklar ikisinin üzerinde bir o yana bir bu yana dolaşıyordu.
Artık gemide yalnızdım; gelgit daha yeni dönmüştü. Güneş batmaya birkaç derece kala, batı kıyısındaki çamların gölgesi demirleme yerine kadar uzanıp güverteye desenler düşürmeye başlamıştı. Akşam esintisi çıkmıştı. Doğudaki çift tepeli tepe rüzgârı büyük ölçüde kesiyordu ama halatlar hafifçe mırıldanmaya, boş yelkenler bir o yana bir bu yana tıkırdamaya başlamıştı.
Gemi için bir tehlike belirdiğini fark ettim. Baş yelkenleri hemen indirip güverteye yığdım, ama ana yelken daha çetin bir işti. Uskuna yana yattığında seren denize doğru savrulmuş, ucu ve yelkenin birkaç ayaklık kısmı suyun altına girmişti. Bunun tehlikeyi daha da artırdığını düşündüm; yine de gerilim öylesine fazlaydı ki müdahale etmeye çekiniyordum. Sonunda bıçağımı alıp mandarları kestim. Üst köşe anında düştü; gevşek bezden kocaman bir torba gibi yelken suyun üzerinde genişçe yayıldı. Ne kadar asılsam da aşağı indirme halatını oynatamadığım için yapabileceğim bu kadardı. Gerisi için Hispaniola da benim gibi şansa güvenmek zorundaydı.
O sırada bütün demirleme yeri gölgeye gömülmüştü. Hatırlıyorum, son ışınlar ormandaki bir açıklıktan süzülüp enkazın çiçekli örtüsünde mücevher gibi parlıyordu. Hava soğumaya başlamıştı; gelgit hızla denize çekiliyor, uskuna giderek daha fazla yan yatıyordu.
Pruvaya koştum ve dışarı baktım. Sığ görünüyordu. Son bir güvence olarak kesilmiş halatı iki elimle tutup kendimi usulca denize bıraktım. Su belime bile zor ulaşıyordu; kum sertti, üzerinde dalga izleri vardı. Büyük bir keyifle kıyıya yürüdüm; Hispaniola’yı yan yatmış, ana yelkeni körfezin yüzeyine genişçe yayılmış hâlde geride bıraktım. Tam o sıralarda güneş bütünüyle battı; alacakaranlıkta savrulan çamların arasından esinti ıslık çaldı.
Sonunda, nihayet denizden çıkmıştım; üstelik elim boş dönmüyordum. Uskuna orada yatıyordu; artık korsanlardan arınmış, bizimkilerin gemiye binip yeniden denize açılmasına hazırdı. Aklımda eve, tabyaya dönüp başarılarımla övünmekten daha çekici bir şey yoktu. Belki izinsiz ayrılışımdan dolayı biraz azar işitebilirdim, ama Hispaniola’yı geri almam buna kesin bir yanıttı. Kaptan Smollett’in bile zamanımı boşa harcamadığımı kabul etmesini umuyordum.
Bunları düşünerek, keyfim yerinde, tabyaya ve arkadaşlarıma doğru yola koyuldum. Kaptan Kidd’in Demirleme Yeri’ne dökülen nehirlerin en doğudakinin, solumda kalan çift tepeli tepeden aktığını hatırladım. Dere küçükken karşıya geçebilmek için yönümü oraya çevirdim. Orman oldukça açıktı; alçak yamaçları izleyerek tepenin köşesini kısa sürede döndüm. Çok geçmeden su yolunu baldırımın ortasına kadar gelen suda geçtim.
Bu yol beni, marun Ben Gunn’la karşılaştığım yere yaklaştırdı; ben de daha dikkatli yürüyüp çevremi gözledim. Alacakaranlık neredeyse bütünüyle çökmüştü. İki tepe arasındaki yarığa çıktığımda gökyüzüne karşı titrek bir parıltı gördüm; anlaşılan adalı adam, harlı bir ateşin önünde akşam yemeğini pişiriyordu. Yine de böylesine dikkatsiz davranmasına içimden şaştım. Ben bu ışığı görebiliyorsam, Silver’ın bataklıkların arasındaki kıyıda kurduğu kamptan da fark edemez miydi?
Gece giderek koyulaştı; varacağım yeri kabaca bulabilmek için bile bütün gücümü harcamam gerekiyordu. Arkamdaki çift tepeyle sağımda Dürbün Tepesi giderek silikleşti; yıldızlar az ve solgundu. Dolaştığım alçak arazide çalılara takılıp duruyor, kum çukurlarına yuvarlanıyordum.
Birden çevrem aydınlandı. Başımı kaldırdım; ay ışığının soluk bir parıltısı Dürbün Tepesi’nin doruğuna düşmüştü. Az sonra ağaçların arkasında, aşağıda genişçe gümüş renkli bir şeyin hareket ettiğini gördüm ve ayın doğduğunu anladım.
Bu ışık yardımıyla yolumun kalanını hızla geçtim. Bazen yürüyüp bazen koşarak sabırsızlıkla tabyaya yaklaştım. Ama önündeki koruluğa girerken öyle düşüncesiz davranmadım; adımlarımı yavaşlatıp biraz temkinli ilerledim. Kendi yoldaşlarımın yanlışlıkla beni vurması, maceralarımın berbat bir sonu olurdu.
Ay gittikçe yükseliyordu; ışığı ormanın daha açık yerlerine yer yer kümeler hâlinde düşmeye başladı. Tam önümde, ağaçların arasında başka renkte bir parıltı belirdi. Kırmızı ve sıcaktı; arada bir kararıyordu, için için yanan bir ateşin korları gibi.
Ne olabileceğini bir türlü çıkaramadım.
Sonunda açıklığın sınırına kadar geldim. Batı ucu çoktan ay ışığına gömülmüştü; geri kalan yerler ve tabyanın kendisi, uzun gümüş renkli ışık çizgileriyle bölünmüş kara bir gölgede kalıyordu. Evin öteki tarafında kocaman bir ateş kor hâline gelmiş, durgun ve kızıl bir ışık yayıyordu; ayın yumuşak solgunluğuyla keskin bir karşıtlık içindeydi. Esintinin sesi dışında kıpırdayan ya da ses çıkaran kimse yoktu.
Yüreğimde büyük bir şaşkınlık, belki biraz da korkuyla durakladım. Büyük ateşler yakmak âdetimiz değildi; kaptanın emirleri gereği yakacak odunu idareli kullanıyorduk. Yokluğumda bir şeylerin ters gittiğinden korkmaya başladım.
Gölgede kalmaya çalışarak doğu ucundan sessizce dolaştım; karanlığın en koyu olduğu elverişli bir yerde çitin üzerinden geçtim.
Daha da emin olmak için ellerimin ve dizlerimin üzerine çöküp ses çıkarmadan evin köşesine doğru süründüm. Yaklaştıkça içim birden hafifledi. Sesin kendisi hoş değildir; başka zamanlarda da bundan sık sık yakınmışımdır. Ama o an arkadaşlarımın uykuda, huzur içinde bir ağızdan horlamasını duymak müzik gibiydi. Gözcünün denizci haykırışı olan o güzel “Her şey yolunda” sözü bile kulağıma hiç bu kadar güven verici gelmemişti.
Bu arada bir şeyden şüphe yoktu: nöbetleri berbat derecede kötü tutuyorlardı. Şimdi onlara sokulan Silver ve adamları olsaydı, kimse gün ağarırken sağ kalmazdı. Kaptan yaralı olunca böyle oluyordu demek, diye düşündüm; onları bu kadar az kişiyle nöbette bırakıp gittiğim için kendime bir kez daha sertçe söylendim.
O sırada kapıya varmış, ayağa kalkmıştım. İçerisi zifiri karanlıktı; gözümle hiçbir şey seçemiyordum. Seslere gelince, düzenli horlama uğultusuna ek olarak ara sıra hafif bir tıkırtı ya da gagalamasına benzeyen, anlam veremediğim bir ses vardı.
Kollarımı öne uzatıp ağır ağır içeri girdim. Kendi yerime yatacak, diye düşündüm sessizce kıkırdayarak; sabah beni görünce yüzlerinin alacağı hâlin tadını çıkaracaktım.
0255m
Ayağım yumuşak bir şeye çarptı; uyuyanlardan birinin bacağıydı. Dönüp inledi, ama uyanmadı.
Derken birden karanlığın içinden tiz bir ses yükseldi:
“Sekizlikler! Sekizlikler! Sekizlikler! Sekizlikler! Sekizlikler!” Durmadan, hiç değişmeden, küçük bir değirmenin tıkırtısı gibi sürüp gidiyordu.
Silver’ın yeşil papağanı, Kaptan Flint! Bir ağaç kabuğunu gagalarken duyduğum oydu; her insandan daha iyi nöbet tutup bu bıktırıcı nakaratıyla gelişimi haber veren de oydu.
Kendime gelmeye vakit kalmadı. Papağanın keskin, tiz sesiyle uyuyanlar uyandı ve ayağa fırladı. Silver’ın sesi kocaman bir küfürün ardından, “Kim var orada?” diye haykırdı.
Koşmak için döndüm, birine şiddetle çarptım, geriye sendeledim ve tam da beni sıkıca kavrayıp tutan ikinci adamın kollarına düştüm.
“Bir meşale getir, Dick,” dedi Silver; böylece yakalanmam kesinleşmişti.
Adamlardan biri ahşap kulübeden çıktı ve az sonra yanar bir odun parçasıyla geri döndü.
0259m
Bölüm etkileşimi
