Bölümler 41Şu an: XXI — Saldırı
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXI
Saldırı
Silver gözden kaybolur kaybolmaz, onu dikkatle izlemekte olan kaptan evin içine döndü. Gray dışında hiçbirimizin görev yerinde olmadığını gördü. Onu ilk kez öfkeli görüyorduk.
“Yerlerinize!” diye kükredi. Hepimiz yerlerimize sinerek dönünce, “Gray,” dedi, “adını gemi jurnaline yazacağım; bir denizci gibi görevini yaptın. Bay Trelawney, sizden bunu beklemezdim efendim. Doktor, kralın üniformasını giydiğinizi sanıyordum! Fontenoy’da da böyle hizmet ettiyseniz, yerinizde otursaydınız daha iyi olurdu efendim.”
Doktorun nöbetçileri mazgallarına dönmüş, ötekiler yedek tüfekleri doldurmakla uğraşıyordu. Hepimizin yüzü kıpkırmızıydı ve deyim yerindeyse azar işitip kulaklarımızı çekmişlerdi.
Kaptan bir süre sessizce olup biteni izledi. Sonra konuştu.
“Delikanlılar,” dedi, “Silver’a bir yaylım ateşi açtım. Sözlerimi bilerek ateş gibi savurdum; onun dediği gibi, bir saat dolmadan gemiye çıkacaklar. Sayıca bizden üstünler, bunu söylememe gerek yok; ama biz siper altındayız. Az önceye kadar disiplinli bir biçimde savaştığımızı da söyleyebilirdim. İsterseniz onları alt edebileceğimizden hiç kuşkum yok.”
Sonra mevzileri dolaştı ve dediği gibi, her şeyin hazır olduğunu gördü.
Evin doğu ve batıdaki kısa kenarlarında yalnızca ikişer mazgal vardı; verandanın bulunduğu güney tarafında da iki tane, kuzey tarafındaysa beş tane. Yedi kişiye yirmi kadar tüfek düşüyordu. Yakacak odunlar, her duvarın ortasına gelecek biçimde dört yığın halinde dizilmişti; masa gibi kullanabileceğimiz bu yığınların her birinin üzerine biraz cephane ve savunmacıların kolayca alabilmesi için doldurulmuş dörder tüfek koyulmuştu. Ortadaysa palalar sıralanmıştı.
“Ateşi söndürün,” dedi kaptan. “Soğuk geçti; gözümüzün önünde duman olmasın.”
Demir mangal, Bay Trelawney tarafından olduğu gibi dışarı taşındı; közler kumun içinde söndürüldü.
“Hawkins kahvaltısını etmedi. Hawkins, al kendin ye; yerken de mevzine dön,” diye sürdürdü Kaptan Smollett. “Haydi bakalım delikanlı; işin bitmeden yemeğe ihtiyacın olacak. Hunter, herkese birer yudum brendi dağıt.”
Bunlar olup biterken kaptan, savunma planını zihninde tamamladı.
“Doktor, kapıyı siz tutacaksınız,” diye devam etti. “Dikkatli olun, kendinizi göstermeyin; içeride kalıp verandadan ateş edin. Hunter, sen doğu tarafını tut. Joyce, batı tarafında ol kardeşim. Bay Trelawney, en iyi nişancımız sizsiniz; Gray’le birlikte beş mazgalın bulunduğu şu uzun kuzey duvarını tutacaksınız. Tehlike orada. Oraya kadar sokulup kendi mazgallarımızdan içeri ateş edebilirlerse işimiz kötü demektir. Hawkins, ne sen ne de ben pek iyi nişancı sayılırız; biz doldurmaya ve yardım etmeye hazır bekleyelim.”
Kaptanın dediği gibi soğuk geçmişti. Güneş ağaç kuşağımızın üstüne çıkar çıkmaz bütün gücüyle açıklığa vurdu ve buharları bir yudumda içine çekti. Az sonra kum kavruluyor, tabyanın kütüklerinden reçine sızıyordu. Ceketlerle paltolar çıkarıldı, gömleklerin yakaları açılıp kolları omuzlara kadar sıvandı; her birimiz mevzimizde, sıcaktan ve kaygıdan yanıp tutuşarak bekliyorduk.
Bir saat geçti.
“Kahretsin onları!” dedi kaptan. “Durgunlukta beklemek kadar sıkıcı. Gray, rüzgâr çıksın diye ıslık çal.”
Tam o sırada saldırının ilk haberi geldi.
“İzninizle efendim,” dedi Joyce, “birini görürsem ateş edeyim mi?”
“Söylemiştim!” diye bağırdı kaptan.
“Teşekkür ederim efendim,” diye karşılık verdi Joyce, aynı sakin nezaketle.
Bir süre başka bir şey olmadı ama bu söz hepimizi alarma geçirmişti; kulaklarımızı ve gözlerimizi dört açmıştık. Tüfekçiler silahlarını ellerinde hazır tutuyor, kaptan tabyanın ortasında, dudaklarını sıkmış ve kaşlarını çatmış halde duruyordu.
Birkaç saniye böyle geçti. Derken Joyce tüfeğini birden kaldırıp ateş etti. Silahın sesi daha yankısını yitirmeden dışarıdan da karşılık geldi; çevremizin her yanından, birbiri ardına, dağınık bir yaylım ateşi yükseldi. Kazların peş peşe ötüşü gibi sesler birbirini izledi. Birkaç kurşun kütük eve isabet etti ama hiçbiri içeri girmedi. Duman dağılıp kaybolunca tabya ve çevresindeki orman, az önceki kadar sessiz ve boş görünüyordu. Tek bir dal kıpırdamıyor, düşmanlarımızın varlığını bir tüfek namlusunun parıltısı bile ele vermiyordu.
“Adamı vurdun mu?” diye sordu kaptan.
“Hayır efendim,” diye yanıtladı Joyce. “Sanmıyorum efendim.”
“Doğruyu söylemek her zaman en iyisi,” diye mırıldandı Kaptan Smollett. “Tüfeğini doldur Hawkins. Doktor, sizin tarafta kaç kişi vardı dersiniz?”
“Kesin olarak biliyorum,” dedi Doktor Livesey. “Bu taraftan üç el ateş edildi. Üç parıltı gördüm; ikisi birbirine yakındı, biri daha batıdaydı.”
“Üç!” diye tekrarladı kaptan. “Sizin tarafta kaç kişi vardı, Bay Trelawney?”
Ama bu soruyu yanıtlamak o kadar kolay değildi. Kuzeyden çok sayıda ateş edilmişti; beyin hesabına göre yedi, Gray’e göre sekiz ya da dokuz kişi vardı. Doğudan ve batıdan ise yalnızca birer el ateş edilmişti. Demek ki asıl saldırı kuzeyden gelecekti; öteki üç yönde düşman yalnızca bir çatışma görüntüsü verip bizi rahatsız edecekti. Yine de Kaptan Smollett düzeninde bir değişiklik yapmadı. İsyancılar tabyayı aşmayı başarırsa, diye düşünüyordu, korumasız bir mazgalı ele geçirip bizi kendi kalemizde fare gibi vurabilirlerdi.
Düşünmek için pek vaktimiz de kalmamıştı. Birden yüksek bir haykırışla kuzeydeki ormandan küçük bir korsan grubu fırlayıp doğruca tabyaya koştu. Aynı anda ormandan yeniden ateş açıldı; bir tüfek kurşunu kapı aralığından vızıldayarak geçti ve doktorun tüfeğini parçaladı.
Saldırgan korsanlar maymunlar gibi çitin üzerinden akın etti. Beyle Gray bir kez daha, sonra bir kez daha ateş etti; üç adam yere düştü. Biri içeriye, yüzüstü; ikisi dışarıya, geriye doğru yığıldı. Fakat bunlardan biri yaralanmaktan çok korkmuş olmalıydı; bir anda ayağa kalkıp göz açıp kapayıncaya kadar ağaçların arasında kayboldu.
0201m
İkisi yere serilmiş, biri kaçmış, dördü savunmamızın içine girmişti. Ormanın korumasındaki yedi sekiz adam ise her biri birkaç tüfek taşır halde kütük eve yoğun ama etkisiz bir ateş açmayı sürdürüyordu.
Tabyayı aşan dört kişi önlerine bakmadan doğruca binaya koştu; koşarken bağırıyor, ağaçların arasındaki adamlar da onları yüreklendirmek için karşılık veriyordu. Birkaç el ateş edildi ama nişancılar öyle acele ediyordu ki görünüşe göre tek kurşun bile hedefini bulmadı. Bir anda dört korsan tepeye tırmanıp üzerimize çullandı.
Lostromo Job Anderson’ın başı ortadaki mazgalda belirdi.
“Üzerlerine! Herkes üzerlerine!” diye gök gürültüsü gibi bir sesle kükredi.
Aynı anda başka bir korsan Hunter’ın tüfeğini namlusundan kavrayıp elinden çekti, mazgalın dışına kaptı ve tek bir sersemletici darbeyle zavallı adamı yere serip bayılttı. Bu sırada üçüncü bir korsan, evin çevresini yara almadan dolaşıp birden kapıda belirdi ve palasıyla doktorun üzerine saldırdı.
Durumumuz baştan aşağı değişmişti. Bir an önce siperden, açıkta kalmış düşmana ateş ediyorduk; şimdi açıkta kalan bizdik ve karşılık verecek durumda değildik.
Kütük ev dumanla dolmuştu; görece güvende olmamızı buna borçluyduk. Çığlıklar ve kargaşa, tabanca atışlarının parıltısı ve patlamaları, bir de yüksek bir inilti kulağımda çınlıyordu.
“Dışarı, delikanlılar, dışarı çıkıp açıkta dövüşün! Palalar!” diye bağırdı kaptan.
Yığından bir pala kaptım; aynı anda başka biri de bir tane alınca elimi sıyırdı ve eklemlerimin üzerine bir kesik attı. Neredeyse hiç hissetmedim. Kapıdan çıkıp güneşin aydınlattığı açıklığa fırladım. Arkamdan birinin geldiğini biliyordum ama kim olduğunu görmedim. Tam önümde doktor, saldırganını yokuş aşağı kovalıyordu. Gözüm ona iliştiğinde doktor adamın savunmasını kırdı; yüzüne indirdiği koca bir kılıç darbesiyle onu sırtüstü yere serdi.
“Evin çevresinden dolaşın delikanlılar! Evin çevresinden!” diye bağırdı kaptan. Kargaşanın ortasında bile sesinin değiştiğini fark ettim.
Düşünmeden emre uydum, doğuya döndüm ve palamı kaldırıp evin köşesinden koştum. Bir sonraki an Anderson’la yüz yüzeydim. Gürleyerek bağırdı; pala başının üzerinde kalktı, güneşte parladı. Korkmaya vakit bulamadım. Darbe hâlâ inecekmiş gibi havada asılıyken bir anda yana sıçradım; yumuşak kumda ayağım kayınca yokuş aşağı yuvarlandım.
Kapıdan ilk çıktığımda öteki isyancılar bizi bitirmek için çitin üzerinden tırmanmaya başlamışlardı. Kırmızı bir gece takkesi takmış, palasını dişlerinin arasına almış bir adam tepeye kadar çıkmış, bacağını öte yana atmıştı bile. Aradan öyle kısa bir süre geçmişti ki ayağa kalktığımda her şey aynı durumdaydı: kırmızı takkeli adam hâlâ yarı yolda, bir başkası da tabyanın tepesinde başını yeni göstermişti. Buna rağmen, göz açıp kapayıncaya kadar çatışma sona ermiş ve zafer bizim olmuştu.
Arkamdan gelen Gray, iri lostromo son darbesinden doğrulmaya fırsat bulamadan onu yere sermişti. Bir başkası eve ateş etmek üzereyken mazgalda vurulmuş, şimdi elinde hâlâ dumanı tüten tabancayla acı içinde yatıyordu. Üçüncüsünün işini, gördüğüm gibi, doktor tek darbede bitirmişti. Çiti aşan dört kişiden yalnızca biri ortada yoktu; palasını çatışma alanında bırakmış olan bu adam ölüm korkusuyla yeniden dışarı tırmanıyordu.
“Evden ateş edin!” diye bağırdı doktor. “Siz de delikanlılar, siperin arkasına dönün.”
Ama sözünü dinleyen olmadı; kimse ateş etmedi ve son saldırgan da kaçıp ötekilerle birlikte ormana karıştı. Üç saniye içinde saldıranlardan geriye, tabyanın içinde dördü, dışında biri olmak üzere yere serilmiş beş kişi kaldı.
Doktor, Gray ve ben siper almak için olanca hızımızla koştuk. Sağ kalanlar tüfeklerini bıraktıkları yere dönmek üzereydi; her an ateş yeniden başlayabilirdi.
Bu sırada evdeki duman biraz dağılmıştı; zaferin bize neye mal olduğunu bir bakışta gördük. Hunter mazgalının yanında sersemlemiş yatıyordu. Joyce kendi mazgalının yanında başından vurulmuştu; bir daha hiç kıpırdamayacaktı. Ortadaysa bey, ikisi de bir o kadar solgun halde olan kaptana destek oluyordu.
“Kaptan yaralı,” dedi Bay Trelawney.
“Kaçtılar mı?” diye sordu Bay Smollett.
“Kaçabilenlerin hepsi, bundan emin olabilirsiniz,” diye karşılık verdi doktor. “Ama içlerinden beşi bir daha kaçamayacak.”
“Beş!” diye bağırdı kaptan. “İşte bu daha iyi. Beşe karşı üç kalınca sayımız dörde dokuz oluyor. Başlangıçtakinden daha iyi bir oran. O zaman yediye karşı on dokuzduk, ya da öyle sanıyorduk; bu da dayanması zor bir durumdu.” *
*İsyancıların sayısı kısa süre sonra sekize düştü; çünkü Bay Trelawney’nin uskunada vurduğu adam aynı akşam yarasından öldü. Ancak sadık tayfa bunu elbette sonradan öğrendi.
0207m
Bölüm etkileşimi
