Bölümler 41Şu an: XII — Savaş Meclisi
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII
Savaş Meclisi
Güvertede ayak sesleri bir anda çoğaldı. İnsanların kamaradan ve baş kasaradan telaşla çıktığını duydum. Fıçımın dışından geçer geçmez yelkenin arkasına daldım, kıç tarafa doğru iki kez yön değiştirdim ve rüzgâr üstü baş omuzluğuna koşan Hunter ile Doktor Livesey’ye katılmaya tam zamanında yetişerek açık güverteye çıktım.
Orada herkes çoktan toplanmıştı. Ayın doğuşuyla birlikte bir sis şeridi de dağılmıştı. Güneybatımızda, aralarında yaklaşık iki mil bulunan iki alçak tepe gördük; bunlardan birinin arkasında yükselen üçüncü ve daha yüksek tepenin doruğuysa hâlâ sisin içindeydi. Üçü de sivri, koni biçimindeydi.
Bunları neredeyse rüyadaymış gibi gördüm; çünkü birkaç dakika önceki korkunç dehşetimi henüz üzerimden atamamıştım. Derken Kaptan Smollett’in emirler verdiğini duydum. Hispaniola rüzgâra iki kerte daha yaklaştırılmış, adanın doğusunu ancak sıyıracak bir rotayla ilerliyordu.
“Şimdi, tayfalar,” dedi kaptan, bütün yelkenler iyice açılıp gerildikten sonra, “önümüzdeki şu kara parçasını daha önce gören var mı?”
“Ben gördüm efendim,” dedi Silver. “Aşçısı olduğum bir ticaret gemisiyle orada su almıştım.”
“Demirleme yeri güneyde, bir adacığın arkasında sanırım?” diye sordu kaptan.
“Evet efendim; oraya İskelet Adası derler. Eskiden korsanların uğrak yeriydi. Gemideki adamlarımızdan biri, onların oraya verdiği adların hepsini bilirdi. Kuzeydeki tepeye Ön Direk Tepesi derler; güney yönünde sıralanan üç tepe de baş, ana ve mizan tepeleridir efendim. Ama ana tepe, şu bulutlu olan en büyüğü, genellikle Dürbün Tabelası diye anılır. Demirledikleri sırada gözcülük ettikleri bir yer varmış; gemilerini orada temizlerlermiş, bağışlayın efendim.”
“Yanımda bir harita var,” dedi Kaptan Smollett. “Burası o yer mi, bir bak.”
Long John haritayı alırken gözleri parlıyordu; ama kâğıdın yeni görünüşünden hayal kırıklığına uğrayacağını anladım. Bu, Billy Bones’un sandığında bulduğumuz harita değil, adlar, yükseklikler ve derinlik ölçümleri dâhil her şeyiyle eksiksiz bir kopyasıydı; yalnızca kırmızı çarpılar ve el yazısıyla düşülmüş notlar yoktu. Silver ne kadar öfkelenmiş olsa da bunu belli etmemeyi başardı.
“Evet efendim,” dedi, “burası, kesinlikle burası; hem de pek güzel çizilmiş. Acaba kim yaptı, merak ettim. Korsanlar bunu çizecek kadar bilgili değildi herhâlde. Evet, işte burada: ‘Kaptan Kidd’in Demirleme Yeri.’ Gemi arkadaşımın buraya dediği ad da buydu. Güney boyunca güçlü bir akıntı var; sonra batı kıyısından kuzeye doğru ilerliyor. Rüzgârı alıp adanın rüzgâr üstünde kalmakla iyi etmişsiniz efendim,” dedi. “Tabii içeri girip gemiyi karaya yatırmak niyetindeyseniz; bu sularda bundan daha iyi bir yer yok.”
“Teşekkür ederim,” dedi Kaptan Smollett. “Birazdan senden bize yardım etmeni isteyeceğim. Gidebilirsin.”
John’un ada hakkındaki bilgisini bu kadar soğukkanlılıkla açıklamasına şaşırmıştım. Bana doğru yaklaştığını görünce de itiraf edeyim, yarı yarıya korktum. Elma fıçısının içinden mecliste konuştuklarını duyduğumu elbette bilmiyordu; ama gaddarlığı, ikiyüzlülüğü ve gücü öyle korkunç gelmişti ki koluma elini koyduğunda ürpermemi güçlükle gizledim.
“Ah,” dedi, “burası güzel bir yer, bu ada. Karaya çıkıp dolaşmak için delikanlıya göre güzel bir yer. Yıkanırsın, ağaçlara tırmanırsın, keçi avlarsın; o tepelerde keçi gibi dolanırsın. Beni bile gençleştiriyor. Tahta bacağımı unutacaktım neredeyse. Genç olmanın, on parmağının bulunmasının keyfi başka; buna güvenebilirsin. Biraz keşfe çıkmak istersen yaşlı John’a söyle, yanına atıştırmalık bir şeyler hazırlar.”
Omzuma dostça bir şaplak indirip öne doğru topalladı ve aşağı indi.
Kaptan Smollett, Squire ve Doktor Livesey kıç güvertede konuşuyorlardı. Hikâyemi anlatmaya can atıyordum ama açıkça sözlerini kesmeye cesaret edemedim. Makul bir bahane bulmaya çalışırken Doktor Livesey beni yanına çağırdı. Piposunu aşağıda unutmuştu; tütünün kölesi olduğundan onu getirmemi istemişti. Ama yanına gelip başkalarının duyamayacağı kadar yaklaşır yaklaşmaz hemen söze girdim: “Doktor, beni dinleyin. Kaptanla Squire’ı kamaraya indirin, sonra da bir bahaneyle beni çağırın. Korkunç haberlerim var.”
Doktorun yüzü bir an değişti, ama hemen ardından kendini toparladı.
“Teşekkürler Jim,” dedi yüksek sesle, sanki ona bir soru sormuşum gibi. “Bilmek istediğim buydu.”
Sonra topuğunun üzerinde dönüp öteki ikisinin yanına gitti. Bir süre konuştular. Hiçbiri irkilmedi, sesini yükseltmedi, hatta ıslık bile çalmadı; yine de Doktor Livesey’nin isteğimi ilettiği apaçıktı. Ardından kaptanın Job Anderson’a emir verdiğini ve güvertede toplanma işaretinin çalındığını duydum.
“Delikanlılar,” dedi Kaptan Smollett, “size birkaç sözüm var. Gördüğümüz bu kara, yelken açtığımız yerdir. Hepimizin bildiği gibi cömert bir beyefendi olan Bay Trelawney az önce benden birkaç söz istedi. Ben de gemideki herkesin, güvertede ve direklerde, görevini layıkıyla yaptığını; bundan daha iyisini görmeyi hiç beklemediğimi söyleyebildim. Bunun üzerine o, ben ve doktor, aşağı kamaraya inip sizin sağlığınıza ve şansınıza içeceğiz. Size de bizim sağlığımıza ve şansımıza içmeniz için grog dağıtılacak. Ben bunun çok ince bir davranış olduğunu düşünüyorum. Siz de benim gibi düşünüyorsanız, bunu yapan beyefendi için güzel bir denizci haykırışı yapın.”
Elbette hep birlikte haykırdılar; ama öyle gür ve içten bir sesle haykırdılar ki aynı adamların kanımızı dökmeyi planladıklarına inanmakta güçlük çektiğimi itiraf etmeliyim.
“İlk haykırış dinince Long John bağırdı: “Kaptan Smollett için bir haykırış daha!”
0125m
Bunu da candan yaptılar.
Ardından üç beyefendi aşağı indi. Çok geçmeden Jim Hawkins’in kamarada istendiği haberi öne gönderildi.
Üçünü de masanın çevresinde otururken buldum. Önlerinde bir şişe İspanyol şarabı ve biraz kuru üzüm vardı; doktor piposunu tüttürüyordu, peruğu da kucağındaydı. Bunun heyecanlandığının işareti olduğunu biliyordum. Sıcacık bir gece olduğundan kıç penceresi açıktı; arkada ay ışığının geminin dümen suyunda parladığını görebiliyordunuz.
“Hawkins,” dedi Squire, “söyleyecek bir şeyin var. Anlat.”
İstendiği gibi yaptım ve olabildiğince kısa anlatarak Silver’ın konuşmasının bütün ayrıntılarını aktardım. Ben bitirene kadar kimse sözümü kesmedi; üçünden hiçbiri kımıldamadı bile. Baştan sona gözlerini yüzümden ayırmadılar.
“Jim,” dedi Doktor Livesey, “otur.”
Beni yanlarına, masaya oturttular; bir kadeh şarap koyup ellerime kuru üzüm doldurdular. Üçü de sırayla, her biri bir selam vererek, şansım ve cesaretim için sağlığıma ve bana sunacakları hizmete içti.
“Kaptan,” dedi Squire, “siz haklıydınız, ben yanılmışım. Kendimi bir eşek yerine koyuyorum; emirlerinizi bekliyorum.”
“Siz benden daha eşek değilsiniz efendim,” diye karşılık verdi kaptan. “İsyan etmeye niyetli bir tayfanın önceden işaret vermediğini hiç duymadım; gözünü açıp tehlikeyi gören ve ona göre önlem alan herkes bunu fark edebilir. Ama bu tayfa,” diye ekledi, “beni şaşırtıyor.”
“Kaptan,” dedi doktor, “izninizle, bu Silver’ın işi. Çok dikkate değer bir adam.”
“Bir seren direğinde asılı dururken de pek dikkate değer görünürdü efendim,” diye karşılık verdi kaptan. “Ama bu laf kalabalığı bir işe yaramaz. Aklımda üç dört madde var; Bay Trelawney’nin izniyle sıralayayım.”
“Kaptan sizsiniz efendim; söz söylemek sizin hakkınız,” dedi Bay Trelawney, ağırbaşlı bir tavırla.
“Birinci madde,” diye başladı Bay Smollett. “Yolumuza devam etmeliyiz, çünkü geri dönemeyiz. Rotayı değiştirme emri verirsem hemen ayaklanırlar. İkinci madde, önümüzde zaman var; en azından hazine bulunana kadar. Üçüncü madde, sadık adamlarımız var. Efendim, er ya da geç çatışma çıkacak. Benim önerim, deyim yerindeyse, fırsatı önceden yakalamak ve onların hiç beklemediği güzel bir günde kavgayı başlatmak. Bay Trelawney, kendi evinizden gelen hizmetkârlarınıza güvenebiliriz, değil mi?”
“Kendime güvendiğim kadar,” dedi Squire.
“Üç,” diye saydı kaptan. “Buradaki Hawkins’i de katarsak biz yedi kişiyiz. Peki, dürüst tayfalardan kimler var?”
“Büyük olasılıkla Trelawney’nin kendi adamları,” dedi doktor. “Silver’la karşılaşmadan önce kendisine bulduğu adamlar.”
“Hayır,” diye karşılık verdi Squire. “Hands benim adamlarımdan biriydi.”
“Hands’a güvenebileceğimi sanmıştım,” diye ekledi kaptan.
“Bir de hepsinin İngiliz olduğuna bakın!” diye çıkıştı Squire. “Efendim, içimden gemiyi havaya uçurmak geliyor.”
“Pekâlâ beyler,” dedi kaptan, “söyleyebileceğim pek bir şey yok. İzninizle bekleyip gözcülüğü sıkı tutalım. Bunun insanı yıprattığını biliyorum. Çatışmaya girmek daha keyifli olurdu. Ama adamlarımızı tanıyana kadar elimizden bir şey gelmez. Bekleyelim, rüzgâr için ıslık çalalım; benim görüşüm bu.”
“Buradaki Jim,” dedi doktor, “hepimizden çok yardım edebilir. Adamlar onun yanında rahat davranıyor; Jim de dikkatli bir delikanlı.”
“Hawkins, sana olağanüstü güveniyorum,” diye ekledi Squire.
Bu sözler beni iyice umutsuzluğa düşürmeye başladı; kendimi bütünüyle çaresiz hissediyordum. Yine de tuhaf bir olaylar zinciri sonucunda güvenliğimiz gerçekten benim sayemde sağlanacaktı. O sırada ne kadar konuşsak da, güvenebileceğimizi bildiğimiz yirmi altı kişiden yalnızca yedisi vardı. Bu yediden biri çocuktu; yani bizim taraftaki yetişkin erkeklerin sayısı altı, onlarınkiyse on dokuzdu.
0131m
Bölüm etkileşimi
