Define Adası kitap kapağı

13. bölüm / 41

X — Deniz Yolculuğu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: X — Deniz Yolculuğu
  1. 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
  2. 2 Defıne Adası116 kelime
  3. 3 I1.387 kelime
  4. 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
  5. 5 III — Kara Leke1.459 kelime
  6. 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
  7. 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
  8. 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
  9. 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
  10. 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
  11. 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
  12. 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
  13. 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime · Okuduğun bölüm
  14. 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
  15. 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
  16. 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
  17. 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
  18. 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
  19. 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
  20. 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
  21. 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
  22. 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
  23. 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
  24. 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
  25. 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
  26. 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
  27. 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
  28. 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
  29. 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
  30. 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
  31. 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
  32. 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
  33. 33 XXVII1.364 kelime
  34. 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
  35. 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
  36. 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
  37. 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
  38. 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
  39. 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
  40. 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
  41. 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime

X

Deniz Yolculuğu
O gece her şeyi yerli yerine koymak için büyük bir telaş içindeydik. Squire’ın dostlarından Bay Blandly ve benzerleri, ona iyi yolculuklar ve sağ salim dönüş dilemek için kayıklarla gemiye geliyorlardı. Amiral Benbow’da hiçbir gece bu kadar işim olmamıştı; şafaktan biraz önce lostromonun düdüğü çalıp tayfa ırgat kollarına geçince yorgunluktan bitmiştim. İki kat daha yorgun olsam bile güverteden ayrılmazdım; her şey benim için öylesine yeni ve ilginçti ki: kısa komutlar, düdüğün tiz sesi, gemi fenerlerinin solgun ışığında yerlerine koşuşturan adamlar.

“Barbecue, hadi bir türkü patlat!” diye seslendi biri.

“Eskisini söyle!” diye bağırdı bir başkası.

“Başüstüne tayfalar,” dedi, koltuk değneği kolunun altında duran Uzun John; hemen çok iyi bildiğim ezgiyi ve sözleri söylemeye başladı:

“Ölü adamın sandığında on beş kişi—”

Ardından bütün tayfa nakarata katıldı:

“Yo-ho-ho, bir şişe rom!”

Üçüncü “Ho!”da, bütün güçleriyle ırgat kollarını ileri sürdüler.

Bu heyecanlı anda bile şarkı beni bir saniyede eski Amiral Benbow’a götürdü; kaptanın sesini nakarata eşlik ederken duyar gibi oldum. Ama çok geçmeden demir vira edilmiş, baş bodoslamada damlalar saçar halde asılı kalmıştı; yelkenler rüzgârla dolmaya, kıyı ve gemiler iki yanda gözden kayıp gitmeye başladı. Bir saat uyumak için uzanmaya fırsat bulamadan Hispaniola Define Adası’na doğru yol alıyordu.

Bu yolculuğu ayrıntılarıyla anlatmayacağım. Genel olarak oldukça başarılı geçti. Gemi iyi çıktı, tayfa işinin ehli denizcilerdi ve kaptan mesleğini çok iyi biliyordu. Ama Define Adası’na ulaşmadan önce, bilinmesi gereken iki üç olay yaşandı.

Önce Bay Arrow’ın, kaptanın korktuğundan da kötü olduğu anlaşıldı. Adamlar üzerinde hiçbir otoritesi yoktu; herkes bildiğini okuyordu. Ama en kötüsü bu değildi; denizde bir iki gün geçirdikten sonra güverteye bulanık gözlerle, kızarmış yanaklarla, peltek dille ve sarhoşluğun başka belirtileriyle çıkmaya başladı. Defalarca rezil halde güverte altına gönderildi. Bazen düşüp kendini kesiyor, bazen gün boyu kamarasının bir köşesindeki küçük ranzasında yatıyordu; bazen de bir iki gün neredeyse ayık kalıp işini idare edecek kadar yapıyordu.

Bu arada içkiyi nereden bulduğunu bir türlü anlayamıyorduk. Geminin sırrı buydu. Ne kadar gözetlesek de meseleyi çözemedik; yüzüne sorduğumuzdaysa sarhoşsa yalnızca gülüyor, ayıksa sudan başka bir şey tattığını ciddi ciddi inkâr ediyordu.

Yalnızca işe yaramaz bir subay ve adamlar üzerinde kötü bir etki yaratmakla kalmıyordu; böyle giderse çok geçmeden kendini öldüreceği de ortadaydı. Bu yüzden, bir gece, deniz kabarmışken ortadan kaybolup bir daha görülmediğinde kimse pek şaşırmadı ya da üzüldü.

“Denize düştü!” dedi kaptan. “Böylece onu zincire vurma zahmetinden kurtulduk, beyler.”

Ama şimdi ikinci kaptansız kalmıştık; elbette adamlardan birinin terfi etmesi gerekiyordu. Gemideki en uygun kişi lostromo Job Anderson’dı; eski unvanını korusa da bir bakıma ikinci kaptan gibi görev yaptı. Bay Trelawney denizcilik yapmıştı; bilgisi çok işe yaradı, çünkü hava sakinken sık sık kendi başına nöbet tutuyordu. Dümenci Israel Hands ise dikkatli, kurnaz, yaşlı ve deneyimli bir denizciydi; zor zamanda hemen her işin altından kalkacağına güvenilebilirdi.

Uzun John Silver’a çok yakındı. Adını anmışken, adamların Barbecue dediği gemi aşçımızdan da söz etmem gerek.

Gemideyken koltuk değneğini boynuna astığı bir kayışla taşıyor, böylece iki elini de olabildiğince serbest bırakıyordu. Koltuk değneğinin ucunu bir bölmeye dayayıp ona yaslanarak, geminin her hareketine uyum sağlarken sanki karada güven içindeymiş gibi yemeğini pişirmesini izlemek görülmeye değerdi. En sert havada güverteden geçişi daha da şaşırtıcıydı. En geniş aralıkları aşmasına yardım etsin diye bir iki halat çekmişti; bunlara Uzun John’un küpeleri derlerdi. Bir yerden ötekine kendini halatlara çekerek ilerler, kimi zaman koltuk değneğini kullanır, kimi zaman da kayışından yanında sürüklerdi; başka bir adamın yürüyeceği kadar hızlıydı. Yine de onunla daha önce denize açılmış adamlardan bazıları, bu hâle düşmüş olmasına acıdıklarını söylüyordu.

“Sıradan biri değil, Barbecue,” dedi dümenci bana. “Gençliğinde iyi bir eğitim almış; canı isterse kitap gibi konuşur. Cesur mu? Uzun John’un yanında aslanın adı bile anılmaz! Dört adamla boğuşup silahsız hâlde kafalarını birbirine tokuşturduğunu gördüm.”

Bütün tayfa ona saygı duyar, hatta sözünü dinlerdi. Herkesle konuşmanın ve her birine özel olarak yardım etmenin bir yolunu bulurdu. Bana karşı hiç usanmaz, hep nazik davranırdı; geminin mutfağına geldiğimde beni görmekten hep memnun olurdu. Geminin mutfağını pırıl pırıl temiz tutardı; parlatılmış tabaklar asılı durur, köşedeki kafeste de papağanı bulunurdu.

“Gel bakalım Hawkins,” derdi. “Gel de John’la laflayalım. Oğlum, senden daha hoş karşılanan kimse yok. Otur da haberleri dinle. İşte Kaptan Flint—ünlü korsan Kaptan Flint’in adını verdim papağanıma—işte Kaptan Flint yolculuğumuzun başarılı geçeceğini söylüyor. Öyle değil mi, Kaptan?”

Papağan da soluk soluğa kalmayışına şaşıracağınız kadar hızlı bir şekilde, “Sekizlikler! Sekizlikler! Sekizlikler!” diye bağırırdı; ta ki John kafesin üzerine mendilini örtünceye kadar.

“Şu kuş,” derdi, “belki iki yüz yaşında, Hawkins; çoğu neredeyse sonsuza dek yaşar. Ondan daha çok kötülük görmüş biri varsa o da şeytanın ta kendisidir. Büyük korsan Kaptan England’la denize açıldı. Madagaskar’da, Malabar’da, Surinam’da, Providence’ta, Portobello’da bulundu. Batık hazine gemilerinin yağmalanışını gördü. ‘Sekizlikler’ demeyi de orada öğrendi; şaşılacak şey değil, Hawkins, tam üç yüz elli bin tane vardı! Goa açıklarında Hindistan Genel Valisi’nin gemisine çıkarlarken de oradaydı. Ona baksan kundak bebek sanırsın. Ama barut kokusu aldın, değil mi Kaptan?”

“Tramolaya hazır olun!” diye çığlık attı papağan.

“Ah, ne güzel bir tekneydi,” dedi aşçı; cebinden çıkardığı şekeri ona verdi. Kuş parmaklıklara gagasıyla vurup durmadan küfürler savurdu; insanın inanacağı yoktu. “İşte,” diye ekledi John, “ziftle uğraşan üstüne bulaştırmadan edemez, delikanlı. Şu zavallı masum yaşlı kuşum alev alev küfrediyor, ama hiçbir şeyden haberi yok, emin ol. Lafın gelişi, papazın karşısında da aynısını söylerdi.” John, beni dünyanın en iyi insanı olduğuna inandıran o ciddi tavrıyla perçemine dokundu.

Bu sırada Squire Trelawney ile Kaptan Smollett hâlâ birbirlerine mesafeli davranıyordu. Squire bu konuda düşüncesini açıkça ortaya koyuyor, kaptanı küçümsüyordu. Kaptan ise kendisine bir şey sorulmadıkça konuşmuyor; konuştuğunda da kısa, keskin ve kuru cevaplar veriyor, tek kelimeyi boşa harcamıyordu. Köşeye sıkışınca tayfa konusunda yanılmış gibi göründüğünü kabul etti; adamlardan bazıları istediği kadar çevikti, hepsi de oldukça iyi davranmıştı. Gemiye gelince, ona resmen gönlünü kaptırmıştı. “Rüzgâra, insanın kendi karısından beklemeye hakkı olandan bir kerte daha yakın seyrediyor, efendim. Ama,” diye eklerdi, “tek söylediğim şu: Henüz eve dönmedik ve bu sefer hoşuma gitmiyor.”

Squire bunu duyunca başını havaya kaldırıp yüzünü öte yana çevirir, güvertede bir aşağı bir yukarı yürürdü.

“O adama biraz daha katlanırsam,” derdi, “patlayacağım.”

Hispaniola’nın niteliklerini kanıtlayan sert havalara yakalandık. Gemideki herkes memnun görünüyordu; aksi olsaydı, memnun etmesi güç insanlar olmaları gerekirdi. Nuh denize açıldığından beri hiçbir gemi tayfasının bu kadar el üstünde tutulduğunu sanmıyorum. En küçük bahane çift tayın içki verdiriyordu; mesela squire herhangi bir tayfanın doğum günü olduğunu duyarsa, alışılmadık günlerde bile tatlı çörek çıkarılırdı. Ayrıca orta güvertede herkesin canı istediğinde alabilmesi için ağzı açılmış bir fıçı elma dururdu.

“Şimdiye kadar bundan hayır geldiğini görmedim,” dedi kaptan Doktor Livesey’ye. “Ön güvertedeki tayfayı şımartırsanız şeytana dönüştürürsünüz. Benim inancım bu.”

Ama elma fıçısının hayrı dokundu, birazdan anlatacağım. O olmasaydı bizi uyaran bir notumuz olmayacak, belki de hepimiz ihanete kurban gidecektik.

İş şöyle gelişti.

Aradığımız adanın rüzgârına ulaşmak için alizelere çıkmıştık—daha açık konuşmama izin yok—ve şimdi gece gündüz gözcü tutarak adaya doğru ilerliyorduk. En geniş hesapla açık deniz yolculuğumuzun son günüydü; o gece bir vakit ya da en geç ertesi gün öğle olmadan Define Adası’nı görecektik. Güney-güneybatıya gidiyor, sancaktan düzenli bir rüzgâr alıyor, sakin bir denizde seyrediyorduk. Hispaniola düzenli biçimde yalpalıyor, ara sıra baş bodoslamasını bir yudum serpintiyle ıslatıyordu. Hem alçakta hem yukarıda her şey yolundaydı; maceramızın ilk kısmının sonuna bu kadar yaklaşmışken herkesin keyfi yerindeydi.

Gün batımından hemen sonra, işlerim bitip kamarama giderken canım elma istedi. Güverteye koştum. Gözcülerin hepsi önde, adayı kolluyordu. Dümendeki adam yelkenin rüzgâr alan kenarını izleyip usulca kendi kendine ıslık çalıyordu. Geminin başına ve yanlarına vuran denizin hışırtısından başka ses yoktu.

0111m

Elma fıçısına bütün gövdemle girdim; neredeyse hiç elma kalmadığını gördüm. Karanlıkta oturmuş, suların sesini ve geminin sallantısını dinlerken ya uyuyakaldım ya da tam uykuya dalmak üzereydim ki iri bir adam yanıma gürültüyle oturdu. Omuzlarını fıçıya dayayınca fıçı sallandı. Tam ayağa fırlayacaktım ki adam konuşmaya başladı. Silver’ın sesiydi. Daha bir düzine kelime etmemişti ki, dünyadaki her şey karşılığında bile kendimi göstermeyeceğimi anladım. Orada titreyerek, korku ve merak içinde dinledim; çünkü bu birkaç sözden, gemideki bütün dürüst adamların hayatının yalnızca bana bağlı olduğunu anlamıştım.

0114m

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…