Bölümler 41Şu an: XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime · Okuduğun bölüm
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXV
Korsan Bayrağını İndiriyorum
Baş serenin üzerine zar zor tutunmuşken uçan flok bir tüfek sesi gibi patlayarak öteki kontrada doldu. Bu ters rüzgâr gemiyi omurgasına kadar titretti; ama hemen ardından diğer yelkenler hâlâ rüzgârı tutarken flok yeniden geri savruldu ve boşta kaldı.
Bu hareket beni neredeyse denize fırlatıyordu. Vakit kaybetmeden baş seren boyunca gerisin geri süründüm ve başım önde güverteye yuvarlandım.
Baş kasaranın rüzgâr altı tarafındaydım. Hâlâ rüzgârla dolu olan ana yelken, kıç güvertenin bir bölümünü benden gizliyordu. Ortalıkta kimse görünmüyordu. İsyandan beri silinmemiş güverte tahtalarında birçok ayağın izi vardı; boynu kırılmış boş bir şişe, canlıymış gibi savlonun içinde oraya buraya yuvarlanıyordu.
Hispaniola birden rüzgârın tam gözüne döndü. Arkamdaki floklar gürültüyle çatırdadı, dümen sertçe bir yana kırıldı; bütün gemi mide bulandırıcı biçimde sarsılıp yalpaladı. Aynı anda ana seren içeri doğru savruldu; iskota makara takımlarının içinde inleyerek gerildi ve kıç güvertenin rüzgâr altı tarafını önüme serdi.
Nöbet tutan iki adam da oradaydı: Kırmızı bereli sırtüstü yatıyordu; bir çubuk gibi dimdikti, kolları çarmıha gerilmişçesine iki yana uzanmış, açık dudaklarının arasından dişleri görünüyordu. Israel Hands, çenesini göğsüne düşürmüş, ellerini güvertede açık bırakmış hâlde borda kaplamasına yaslanmıştı. Bronzlaşmış teninin altında yüzü donuk bir mum gibi beyazdı.
Gemi bir süre azgın bir at gibi sıçrayıp yana kaydı. Yelkenler bir o kontrada bir bu kontrada doluyor, seren direği üzerindeki yükten inleyene kadar ana seren bir o yana bir bu yana sallanıyordu. Ara sıra bordayı aşıp hafif su serpintileri geliyor, geminin başı kabaran dalgalara sertçe çarpıyordu. Denizin dibine gitmiş, ev yapımı, yamuk kayığıma kıyasla bu büyük armalı gemi dalgalarla çok daha sert boğuşuyordu.
Uskunanın her sıçrayışında Kırmızı bereli oraya buraya kayıyordu. Ama insanın kanını donduran şey, bu sarsıntılara rağmen ne duruşunun ne de dişlerini gösteren donuk sırıtışının değişmesiydi. Her sıçrayışta Hands de içine biraz daha çöküp güverteye yerleşiyor, ayakları gittikçe daha uzağa kayıyor, bedeni kıça doğru yatıyordu. Yüzü yavaş yavaş gözden kayboldu; sonunda kulağını ve favorilerinden birinin yıpranmış kıvrımını görebiliyordum.
İkisinin çevresindeki güverte tahtalarına sıçramış koyu kanı da fark ettim ve sarhoş öfkeleri içinde birbirlerini öldürdüklerinden emin olmaya başladım.
Böylece bakıp şaşkınlıkla düşünürken, geminin durgun olduğu bir anda Israel Hands kısmen döndü ve alçak bir iniltiyle kıvranarak onu ilk gördüğüm hâline geri geldi. Acıyı ve ölümcül güçsüzlüğü anlatan iniltiyle çenesinin aşağı sarkışı yüreğime dokundu. Ama elma fıçısının yanındayken kulak misafiri olduğum konuşmayı hatırlayınca ona duyduğum bütün acıma kayboldu.
Ana direğe ulaşana kadar kıça doğru yürüdüm.
“Gemiye buyurun, Bay Hands,” dedim alayla.
Gözlerini ağır ağır çevirdi ama şaşkınlığını belli edemeyecek kadar bitkin düşmüştü. Yapabildiği tek şey bir kelime söylemekti: “Konyak.”
Vakit kaybetmemem gerektiğini düşündüm. Seren güvertede yeniden yalpalarken altından sıyrılıp kıça doğru ilerledim ve merdivenlerden kamaraya indim.
Gözünüzde canlandırmanız zor, tam bir kargaşa manzarasıydı. Haritayı ararken kilitli bütün bölmeler kırılıp açılmıştı. Bataklıkta kamp kurdukları yerin çevresinde çamura bulandıktan sonra içmek ya da konuşmak için oturmuş haydutların bıraktığı çamur, döşemeyi kaplıyordu. Bütün bölmeler berrak beyaza boyanmış, çevreleri altın yaldızla süslenmişti; üzerlerinde kirli el izlerinden oluşan bir desen vardı. Geminin yalpalamasıyla köşelerdeki onlarca boş şişe birbirine çarpıp şıngırdıyordu. Doktorun tıp kitaplarından biri masada açık duruyordu; sanırım pipolarına ışık yapmak için sayfalarının yarısını koparmışlardı. Bunca kargaşanın ortasında lamba hâlâ dumanlı bir ışık yayıyor, bu ışık aşıboyası gibi bulanık ve kahverengi görünüyordu.
Kilerdeki bütün fıçılar gitmişti; şişelerin şaşırtıcı derecede çoğu içilip atılmıştı. İsyan başladığından beri içlerinden tek birinin bile ayık kaldığına kuşku yoktu.
Etrafa bakınırken Hands için içinde biraz konyak kalmış bir şişe buldum. Kendim için de biraz peksimet, turşu meyveler, kocaman bir salkım kuru üzüm ve bir parça peynir çıkardım. Bunlarla güverteye geldim; kendi azığımı dümen başının arkasına, dümencinin erişemeyeceği bir yere koydum. Baş tarafa gidip su fıçısından kana kana içtim; ancak ondan sonra Hands’e konyak verdim.
Şişeyi ağzından çekmeden önce bir gill kadar içmiş olmalıydı.
“Heh,” dedi. “Yemin ederim, buna ihtiyacım vardı!”
Ben kendi köşeme oturmuş, yemeğime başlamıştım bile.
“Çok mu yaralısın?” diye sordum.
Homurdandı; daha doğrusu havladı diyebilirim.
“Doktor gemide olsaydı birkaç güne toparlardım,” dedi. “Ama hiç şansım yok, görüyorsun ya; derdim bu. Şu serseri de iyice ölmüş,” diye ekledi, kırmızı bereli adamı göstererek. “Zaten denizci falan değildi. Sen nereden çıktın?”
“Şey,” dedim, “bu gemiye el koymaya geldim, Bay Hands. Yeni bir emir verene kadar beni kaptanınız saymanızı rica ederim.”
Suratı asık bir hâlde bana baktı ama bir şey söylemedi. Yanaklarına biraz renk gelmişti; yine de çok hasta görünüyordu. Gemi çalkalandıkça kayıp duruyor ve güverteye çöküyordu.
“Bu arada,” diye devam ettim, “bu bayrakları kabul edemem, Bay Hands. İzninizle indireceğim. Bunlardansa hiç bayrak olmaması daha iyi.”
0237m
Bir kez daha serenden kaçarak sancak halatlarına koştum, lanet olası kara bayrağı indirip denize attım.
“Tanrı Kral’ı korusun!” diye bağırdım, şapkamı sallayarak. “Kaptan Silver’ın devri de böylece sona erdi!”
Çenesi hâlâ göğsünde, beni dikkatle ve kurnazca izliyordu.
“Sanırım,” dedi sonunda, “sanırım şimdi karaya çıkmak isteyeceksin, Kaptan Hawkins. Bir konuşsak iyi olur.”
“Olur tabii,” dedim. “Memnuniyetle, Bay Hands. Anlat bakalım.” Sonra iştahla yemeğime geri döndüm.
“Şu adam,” diye başladı, cesede güçsüzce başını sallayarak. “Adı O’Brien’dı; bildiğin İrlandalıydı. Bu adamla ben yelkenleri açıp onu geri götürmeye niyetlendik. Eh, artık öldü; sintine suyu kadar ölü. Bu gemiyi kim yürütecek, göremiyorum. Sana bir yol göstermesem, gördüğüm kadarıyla o kişi sen değilsin. Şimdi bak, bana yiyecek içecek verir, yarama saracak eski bir atkı ya da mendil bulursan, sana onu nasıl yürüteceğini anlatırım. Böylece hesabı kapatmış oluruz, sanırım.”
“Şunu söyleyeyim,” dedim. “Kaptan Kidd’in Demirleme Yeri’ne dönmeyeceğim. Kuzey Koyu’na girip gemiyi sessizce orada karaya oturtacağım.”
“Elbette, öyle yapacaktın,” diye bağırdı. “Ben de o kadar beceriksiz değilim. Görebiliyorum, değil mi? Şansımı denedim, denedim ama kaybettim; rüzgârı arkamıza alan sensin. Kuzey Koyu mu? Başka seçeneğim mi var sanki! Yemin ederim, onu İnfaz İskelesi’ne kadar yürütmene yardım ederdim. Vallahi ederdim.”
Bana kalırsa, bunda biraz akıl vardı. Hemen anlaştık. Üç dakika içinde Hispaniola, Define Adası kıyısı boyunca rüzgârı arkasına almış, kolayca yol alıyordu. Öğle olmadan kuzey ucunu dönüp gelgit yükselmeden Kuzey Koyu’na kadar inebileceğimizi, gemiyi güvenle karaya oturtup çekilen su karaya çıkmamıza izin verene kadar bekleyebileceğimizi umuyordum.
Dümeni bağladım ve kendi sandığımı almak için kamaraya indim. Annemin yumuşak ipek mendilini çıkardım. Mendille ve benim yardımımla Hands, uyluğundaki derin, kanayan bıçak yarasını sardı. Biraz yemek yiyip birkaç yudum daha konyak içtikten sonra gözle görülür biçimde toparlandı; doğruldu, daha yüksek ve anlaşılır konuşmaya başladı, bambaşka birine dönüştü.
Rüzgâr bize çok iyi yarıyordu. Bir kuş gibi önünde süzülüyor, ada kıyısı gözlerimizin önünden akıp giderken manzara her dakika değişiyordu. Önce yüksek tepeleri geçip bodur çamların seyrekçe serpiştirildiği alçak, kumlu kıyı boyunca hızla ilerledik; az sonra onu da geride bırakıp adanın kuzey ucunu oluşturan kayalık tepenin çevresini döndük.
Yeni kaptanlığım beni çok sevindirmişti; güneşli, aydınlık havadan ve kıyının değişen manzaralarından da hoşnuttum. Artık bol suyum ve yiyeceğim vardı. Firarım yüzünden vicdanım bana çok ağır yük olmuştu; kazandığım büyük zafer bu yükü hafifletmişti. Dümenbaşının güvertede beni alaycı bakışlarla izlemesi ve yüzündeki o tuhaf gülümseme olmasa, sanırım isteyecek başka hiçbir şeyim kalmazdı. Gülümsemesinde acı ve güçsüzlük vardı; bitkin bir ihtiyarın gülümsemesiydi bu. Ama ifadesinde bir parça alay, bir ihanet gölgesi de vardı; işimi kurnazca izliyor, gözünü bir an olsun üzerimden ayırmıyordu.
0241m
Bölüm etkileşimi
