Bölümler 41Şu an: XXIX — Kara Leke Yine
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime · Okuduğun bölüm
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIX
Kara Leke Yine
Korsanların konseyi bir süredir devam ediyordu. İçlerinden biri kulübeye yeniden girdi ve gözümde alaycı bir havası olan aynı selamı yineleyerek meşaleyi bir anlığına istedi. Silver kısaca olur dedi; adam bizi karanlıkta baş başa bırakarak yeniden dışarı çıktı.
“Bir esinti çıkıyor, Jim,” dedi Silver. Bu sırada oldukça dostça ve samimi bir ton takınmıştı.
En yakınımdaki mazgala dönüp dışarı baktım. Büyük ateşin közleri yanıp tükenmiş, öyle sönük ve loş bir hâlde parlamaya başlamıştı ki bu komplocuların neden meşale istediğini anladım. Tabyaya inen yamacın yarısına yakınında bir grup hâlinde toplanmışlardı. Biri ışığı tutuyor, bir başkası ortalarında diz çökmüş duruyordu. Elindeki açık bıçağın ay ışığında ve meşale ışığında farklı renklerde parladığını gördüm. Diğerleri de son adamın yaptıklarını izler gibi biraz eğilmişti. Elinde bıçağın yanı sıra bir kitap olduğunu güçlükle seçebiliyordum. Bu kadar uyumsuz bir şeyin ellerine nasıl geçtiğini düşünürken diz çökmüş adam yeniden ayağa kalktı ve bütün grup birlikte kulübeye doğru yürümeye başladı.
0273m
“Geliyorlar,” dedim ve önceki yerime döndüm; çünkü beni onları gözetlerken bulmalarını onuruma yediremedim.
“Gelsinler bakalım, delikanlı, gelsinler,” dedi Silver neşeyle. “Hâlâ elimde bir koz var.”
Kapı açıldı. Beş adam, hemen içeride birbirine sokulmuş hâlde durup içlerinden birini öne itti. Başka koşullarda, her adımını tereddütle atarak yavaşça ilerleyişini izlemek komik olurdu; sağ elini yumruk yapıp önünde tutuyordu.
“İleri gel, delikanlı,” diye seslendi Silver. “Seni yemem. Ver şunu, beceriksiz. Kuralları bilirim; bir heyete zarar vermem.”
Bu cesaretlendirmeyle korsan daha hızlı ilerledi; elden ele Silver’a bir şey verdikten sonra arkadaşlarının yanına daha da hızlıca geri süzüldü.
Aşçıbaşı kendisine verilene baktı.
“Kara Leke! Tahmin etmiştim,” dedi. “Kâğıdı nereden buldunuz? Hey! Şuna bakın; hiç hayra alamet değil! Bunu İncil’den kesmişsiniz. Hangi aptal İncil’i kesti?”
“İşte!” dedi Morgan. “İşte! Ne demiştim? Bundan hayır gelmez demiştim.”
“Eh, hepiniz kendi kuyunuzu kazdınız,” diye sürdürdü Silver. “Şimdi hepiniz sallandırılacaksınız, sanırım. İncil’i hangi akılsız beceriksiz getirmiş?”
“Dick’ti,” dedi biri.
“Dick mi? O zaman Dick dua etmeye başlasın,” dedi Silver. “Dick kendi talihinden payını aldı; buna emin ol.”
Ama sarı gözlü uzun boylu adam söze girdi.
“Kes sesini, John Silver,” dedi. “Bu tayfa, görevi gereği, tam konseyde sana Kara Leke’yi verdi. Sen de görevin gereği onu ters çevirip ne yazdığına bak. Ondan sonra konuşursun.”
“Sağ ol, George,” diye karşılık verdi aşçıbaşı. “İş konusunda hep çabuksun; kuralları da ezbere biliyorsun, George, bunu görmek hoşuma gitti. Eh, ne yazıyor bakalım? Ha! ‘Görevden alındı’—demek öyle? Pek güzel yazmışsınız doğrusu; yemin ederim matbaa baskısı gibi. El yazısı senin mi, George? Bu tayfada önderliğe doğru epey yükseliyorsun. Kaptan sıradaki sen olacaksın herhâlde. Şu meşaleyi bir daha uzatır mısın? Bu pipo çekmiyor.”
“Hadi ama,” dedi George. “Bu tayfayı artık kandıramazsın. Kendini pek matrak biri sanıyorsun ama işin bitti; şu fıçıdan in de oylamaya yardım et.”
“Kuralları bildiğini söylemiştin sanırım,” diye küçümseyerek karşılık verdi Silver. “Bilmiyorsan bile ben biliyorum; burada bekleyeceğim—hâlâ kaptanınızım, aklınızda olsun—siz şikâyetlerinizi sıralayana ve ben cevap verene kadar. O sırada Kara Leke’niz bir peksimetten bile değersiz. Sonra bakarız.”
“Öyle mi?” diye karşılık verdi George. “Hiç kaygılanma; aramızda her şey açık. Birincisi, bu seferin içine ettin—buna karşı çıkmak yürek ister. İkincisi, düşmanı bu tuzaktan bedavaya çıkardın. Neden çıkmak istediler? Bilmiyorum ama istedikleri apaçık. Üçüncüsü, yürüyüş sırasında onlara saldırmamıza izin vermedin. Seni çözdük, John Silver; sen ganimetin üstüne yatmak istiyorsun, derdin bu. Dördüncüsü de şu oğlan.”
“Hepsi bu mu?” diye sakince sordu Silver.
“Bu bile yeter,” diye karşılık verdi George. “Beceriksizliğin yüzünden hepimiz sallandırılacağız, sonra da güneşte kuruyacağız.”
“Peki, şimdi dinleyin; bu dört maddeyi tek tek cevaplayacağım. Bu seferin içine mi ettim? Hepiniz ne istediğimi biliyorsunuz. İstediğim yapılsaydı, bu gece hepimiz canlı, sağ salim ve erik pudingiyle karnımız tok hâlde Hispaniola gemisinde olurduk; hazine de ambarında dururdu, gök gürlesin! Peki kim karşı çıktı? Kaptanlık hakkım varken elimi kim zorladı? Karaya çıktığımız gün, bu işe başladığımızda bana Kara Leke’yi kim verdi? Güzel bir curcuna, orası kesin; buna katılıyorum. Londra yakınındaki İnfaz İskelesi’nde ipin ucunda dans edilen bir hornpipe’a da çok benziyor. Ama bunu kim yaptı? Anderson, Hands ve sen, George Merry! O işe karışan tayfadan gemide kalan son kişi sensin; hepimizi batıran sen, Davy Jones’un küstahlığıyla karşıma geçip kaptanlığa mı kalkışıyorsun? Bu, şimdiye kadar duyduğum en inanılmaz hikâyeyi bile gölgede bırakır!”
Silver sustu. George’un ve eski yoldaşlarının yüzlerinden, bu sözlerin karşılıksız kalmadığını anlayabiliyordum.
“Birinci maddeye cevabım bu!” diye bağırdı suçlanan adam, alnındaki teri silerek; öyle hararetle konuşmuştu ki kulübe sarsılıyordu. “Yemin ederim, sizinle konuşmaktan bıktım. Ne aklınız var ne de hafızanız; sizi denize salan analarınız nerelerdeymiş, bunu da hayal gücünüze bırakıyorum. Denizci mi? Talih beyi mi? Sanırım sizin işiniz terzilik.”
“Devam et John,” dedi Morgan. “Ötekilere de söyle.”
“Ah, ötekiler!” diye karşılık verdi John. “İyi bir takım, değil mi? Bu seferi berbat ettiğimizi söylüyorsun. Ah! Yemin ederim, ne kadar berbat ettiğimizi anlayabilsen, görürdün! Darağacına o kadar yakınız ki düşünmekten boynum tutuldu. Belki onları zincire vurulmuş, kuşların çevrelerinde uçtuğu hâlde asılı dururken görmüşsündür; denizciler gelgitte yanlarından geçerken onları birbirlerine gösterir. Biri, ‘Kim bu?’ der. Öteki, ‘Şu mu? John Silver işte. Onu iyi tanırdım,’ der. Sen de öteki şamandıraya uzanırken zincirlerin şangırtısını duyarsın. İşte hepimiz, her birimiz tam o durumdayız; sağ olsun o, Hands, Anderson ve sizin gibi öteki mahvolası aptallar. Dördüncü maddeye, şu oğlana gelince, vay gemimi! O bir rehine değil mi? Bir rehineyi harcayacak mıyız? Hayır, biz yapmayız; belki son şansımız odur, şaşırmam. Oğlanı öldürmek mi? Ben yapmam, tayfalar! Üçüncü maddeye gelince? Ah, evet, üçüncü madde hakkında söylenecek çok şey var. Gerçek bir üniversite doktorunun her gün sizi görmesini önemsiz mi sayıyorsunuz? Sen, John, kafan yarılmışken; sen de, George Merry, daha altı saat önce sıtma nöbetiyle tir tir titrerken ve şu ana kadar gözlerin limon kabuğu rengindeyken? Belki de bir geminin geldiğini bilmiyordunuz? Ama geliyor, hem de eli kulağında; o zaman rehinenin elinde olmasına kim sevinecek, görürüz. İkinci maddeye, neden pazarlık yaptığıma gelince… Eh, bunu yapmak için dizlerinin üstünde sürünerek bana geldin; o kadar kederliydin ki dizlerinin üstüne çöktün. Ben olmasam açlıktan da ölürdün ama bu ufak bir ayrıntı! Şuna bakın—işte nedeni bu!”
Sonra yere bir kâğıt attı; hemen tanıdım. Kaptanın sandığının dibindeki muşambanın içinde bulduğum, sarı kâğıda çizilmiş, üzerinde üç kırmızı çarpı bulunan haritaydı. Doktorun onu ona neden verdiğini aklım almıyordu.
Bu bana açıklanamaz görünüyorsa, haritanın ortaya çıkması hayatta kalan isyancılara da inanılmaz gelmişti. Kedilerin fareye atıldığı gibi üzerine atıldılar. Biri ötekinden çekip alarak haritayı elden ele dolaştırdılar; incelerken ettikleri yeminlere, haykırışlara ve çocukça kahkahalara bakılırsa, yalnızca altınların kendisini ellerinde tutmakla kalmıyor, bir de onunla denizde, güvendeymiş gibi seyrediyorlardı.
“Evet,” dedi biri, “bu kesinlikle Flint. J. F. ve altında yirmi işaret; yanına da kazık bağı atmış. Hep böyle yapardı.”
“Pek güzel,” dedi George. “Ama gemimiz yokken bununla nasıl kaçacağız?”
Silver birden ayağa fırladı, bir eliyle duvara dayanarak, “Şimdi seni uyarıyorum George,” diye bağırdı. “Bir laf daha edersen seni aşağı çağırır, seninle dövüşürüm. Nasıl mı? Nereden bileyim? Bana bunu sen söylemeliydin—ve ötekiler de; araya girip uskunamı kaybettirdiniz, canınız cehenneme! Ama sen söyleyemezsin; bir hamam böceği kadar bile aklın yok. Yine de düzgün konuşabilirsin ve konuşacaksın, George Merry, bunu böyle bil.”
“Doğru söze ne denir,” dedi yaşlı Morgan.
“Doğru mu? Bence de,” dedi aşçıbaşı. “Gemiyi siz kaybettiniz; hazineyi ben buldum. Hangimiz daha becerikli? Şimdi de, gök gürlesin, istifa ediyorum! Kaptanınız olarak kimi seçerseniz seçin; benim işim bitti.”
“Silver!” diye bağırdılar. “Barbecue sonsuza dek! Kaptan Barbecue olsun!”
“Demek havanız bu, öyle mi?” diye bağırdı aşçı. “George, sanırım bir tur daha bekleyeceksin dostum; şanslısın ki intikamcı biri değilim. Ama huyum hiç böyle olmadı. Şimdi tayfalar, şu Kara Leke’nin ne anlamı kaldı? Pek işe yaramaz artık, değil mi? Dick talihini tersine çevirdi, İncil’ini de bozdu; hepsi bu.”
“Yine de İncil üzerine yemin etmek için kullanılabilir, değil mi?” diye homurdandı Dick; kendine musallat ettiği lanetten belli ki huzursuz olmuştu.
“Bir parçası kesilmiş İncil mi!” diye alayla karşılık verdi Silver. “Olmaz öyle şey. Artık bir türkü kitabından daha bağlayıcı değil.”
“Öyle mi dersin?” diye sevinçle haykırdı Dick. “Eh, bunun da bir işe yaradığına sevindim.”
“Al Jim, sana ilginç bir şey,” dedi Silver ve kâğıdı bana attı.
Yaklaşık bir taç altın büyüklüğündeydi. Son yaprak olduğu için bir yüzü boştu; öteki yüzünde Vahiy kitabından bir iki dize vardı. Aralarında şu sözler dikkatimi çekip zihnime kazındı: “Dışarıda köpekler ve katiller var.” Basılı yüzü odun külüyle karartılmıştı; kül şimdiden dökülmeye, parmaklarımı kirletmeye başlamıştı. Boş yüze de aynı maddeyle tek bir sözcük yazılmıştı: “Azledildi.” Bu ilginç şeyi şu anda da yanımda tutuyorum ama artık üzerinde, bir insanın tırnağıyla atabileceği tek bir çizikten başka yazı izi kalmadı.
Gecenin işi böylece sona erdi. Kısa süre sonra hep birlikte birer içki içip uyumak için uzandık. Silver’ın intikamının görünen kısmı, George Merry’yi nöbetçi dikmek ve sadakatsizlik ederse ölümle tehdit etmek oldu.
Gözümü kapatmam uzun zaman aldı. O öğleden sonra öldürdüğüm adamı, kendi son derece tehlikeli durumumu ve hepsinden önemlisi Silver’ın giriştiği şaşırtıcı oyunu düşünmek için yeterince nedenim vardı: bir eliyle isyancıları bir arada tutarken öbür eliyle, mümkün olsun olmasın, barışıp zavallı canını kurtarmanın her yoluna sarılıyordu. Kendisi huzur içinde uyuyor, yüksek sesle horluyordu; yine de ne kadar kötü biri olursa olsun, çevresini saran karanlık tehlikeleri ve onu bekleyen utanç verici darağacını düşününce ona acıyordum.
0280m
Bölüm etkileşimi
