Bölümler 41Şu an: VII — Bristol’a Gidişim
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII
Bristol’a Gidişim
Denize açılmaya hazır olmamız, toprak beyin sandığından uzun sürdü; ilk planlarımızın hiçbiri, hatta Doktor Livesey’nin beni yanında tutma planı bile, düşündüğümüz gibi gerçekleşmedi. Doktor, muayenehanesini devralacak bir hekim bulmak için Londra’ya gitmek zorunda kaldı; toprak bey Bristol’da harıl harıl çalışıyordu; ben de ihtiyar av bekçisi Tom Redruth’un gözetiminde malikânede yaşamayı sürdürdüm. Neredeyse mahkûmdum ama deniz düşleriyle, yabancı adalara ve maceralara dair en büyüleyici beklentilerle doluydum. Hizmetçibaşı kadının odasındaki ateşin yanında oturup haritayı saatlerce inceliyor, bütün ayrıntılarını ezbere hatırlıyordum. Hayalimde adaya her yönden yaklaşıyor, yüzeyindeki her karış toprağı keşfediyordum. Dürbün Tabelası dedikleri o yüksek tepeye binlerce kez tırmanıyor, zirvesinden harikulade ve durmadan değişen manzaralar seyrediyordum. Bazen ada vahşilerle doluyor, onlarla savaşıyorduk; bazen tehlikeli hayvanlar bizi avlıyordu. Ama hayallerimin hiçbirinde, başımızdan gerçekten geçenler kadar tuhaf ve acıklı bir şey olmuyordu.
Haftalar böyle geçti. Derken güzel bir gün, Doktor Livesey’ye hitaben yazılmış, üstüne de “Kendisi yoksa Tom Redruth ya da genç Hawkins açsın,” diye eklenmiş bir mektup geldi. Bu emre uyup şu önemli haberi bulduk—daha doğrusu ben buldum, çünkü av bekçisi basılı yazı dışında pek bir şey okuyamazdı:
Old Anchor Hanı, Bristol, 1 Mart 17—.
Sevgili Livesey—Malikânede mi, yoksa hâlâ Londra’da mı olduğunu bilmediğim için bu mektubu iki yere de gönderiyorum.
Gemi satın alındı ve donatıldı. Demirde, denize açılmaya hazır bekliyor. Bundan daha güzel bir uskuna hayal edemezdin—bir çocuk bile kullanabilir—iki yüz tonluk; adı Hispaniola.
Eski dostum Blandly sayesinde aldım; başından sonuna kadar olağanüstü bir adam olduğunu kanıtladı. Bu mükemmel adam benim için kelimenin tam anlamıyla canını dişine taktı; Bristol’da, gideceğimiz limanın—yani hazine peşinde olduğumuzun—kokusu alınır alınmaz herkesin de aynı şeyi yaptığını söyleyebilirim.
“Redruth,” dedim mektubu keserek, “Doktor Livesey bundan hoşlanmayacak. Demek toprak bey sonunda konuşmuş.”
“Ee, kimin hakkı daha çok?” diye homurdandı av bekçisi. “Toprak bey Doktor Livesey adına konuşamayacaksa, doğrusu tuhaf olur.”
Bunun üzerine yorum yapma çabamdan vazgeçip okumaya devam ettim:
Hispaniola’yı Blandly’nin kendisi buldu ve olağanüstü becerisi sayesinde onu yok pahasına aldı. Bristol’da Blandly’ye karşı akıl almaz önyargılar besleyen bir kesim var. Bu dürüst adamın para için her şeyi yapacağını, Hispaniola’nın aslında ona ait olduğunu ve bana gülünç derecede yüksek bir fiyata sattığını söyleyecek kadar ileri gidiyorlar—apaçık iftiralar! Yine de geminin üstün niteliklerini inkâr etmeye kimsenin cesareti yok.
Buraya kadar hiçbir aksilik çıkmadı. İşçiler, yani arma donatanlar ve benzerleri, doğrusu sinir bozacak kadar yavaştı; ama zamanla o da halloldu. Başımı ağrıtan tayfaydı.
Yerlilere, korsanlara ya da o iğrenç Fransızlara karşı yirmi kadar adam istiyordum; ama yarım düzine adam bulmak için bile cehennem azabı çektim. Ta ki inanılmaz bir talih eseri tam aradığım adam karşıma çıkana dek.
Rıhtımda duruyordum; sırf tesadüfen onunla sohbete koyuldum. Yaşlı bir denizci olduğunu, bir meyhane işlettiğini, Bristol’daki bütün denizcileri tanıdığını, karada sağlığını kaybettiğini ve yeniden denize açılmak için aşçı olarak iyi bir iş aradığını öğrendim. O sabah tuz kokusu almak için oraya kadar topallayarak geldiğini söyledi.
Çok duygulandım—sen de duygulanırdın—ve sırf acıdığım için onu hemen gemi aşçısı olarak işe aldım. Adı Uzun John Silver; bir bacağını kaybetmiş. Ama bunu bir kusur değil, meziyet saydım; çünkü ölümsüz Hawke’ın emrinde ülkesi için savaşırken kaybetmişti. Emekli maaşı yok, Livesey. Yaşadığımız şu rezil çağı düşün!
Doğrusu efendim, yalnızca bir aşçı bulduğumu sanıyordum, meğer tayfanın tamamını bulmuşum. Silver’la birkaç gün içinde akla gelebilecek en çetin yaşlı denizcilerden bir topluluk kurduk. Görünüşleri pek hoş değildi ama yüzlerinden yılmaz bir ruha sahip oldukları anlaşılıyordu. Bir fırkateynle başa çıkabileceğimizi iddia ediyorum.
Uzun John, daha önce işe aldığım altı ya da yedi adamdan ikisini bile gönderdi. Bir anda, önemli bir macerada korkmamız gereken türden karacı acemi tayfalar olduklarını gösterdi.
Sağlığım da keyfim de harika; öküz gibi yiyor, kütük gibi uyuyorum. Yine de eski deniz kurtlarımın ırgatın çevresinde patırtıyla dolaştığını duyana kadar bir an bile rahat edemeyeceğim. Denize, bre! Hazine de umurumda değil! Başımı döndüren, denizin şanı. Öyleyse Livesey, hemen yola çık; bana değer veriyorsan bir saat bile kaybetme.
Genç Hawkins’i yanına muhafız olarak Redruth’u alıp hemen annesini görmeye gönder; sonra ikisi de tam sürat Bristol’a gelsin.
John Trelawney
Not.—Bu arada, ağustos sonuna kadar dönmezsek peşimizden bir gemi gönderecek olan Blandly’nin, yelkencibaşı olarak harika bir adam bulduğunu söylemeyi unuttum. Sert mizaçlı, bundan üzüntü duyuyorum; ama onun dışında bulunmaz bir adam. Uzun John Silver da ikinci kaptan olarak son derece yetkin birini buldu; adı Arrow. Bir de borusunu öttüren bir lostromom var, Livesey; yani güzel Hispaniola’da her şey bir savaş gemisi düzeninde yürüyecek.
Silver’ın varlıklı biri olduğunu söylemeyi unuttum; kendi bildiğim kadarıyla bankada hesabı var ve hiçbir zaman hesabını aşmamış. Meyhaneyi karısına bırakıyor; karısı da renkli bir kadın olduğuna göre, seninle benim gibi iki yaşlı bekâr, onu yeniden aylak dolaşmaya gönderen şeyin sağlık kadar karısı da olduğunu tahmin edebilir.
J. T.
Ek not.—Hawkins annesinin yanında bir gece kalabilir.
J. T.
Bu mektubun beni ne büyük bir heyecana sürüklediğini düşünebilirsin. Sevinçten kendimi kaybetmek üzereydim; bir adamı hor gördüysem, o da homurdanıp yakınmaktan başka bir şey yapmayan ihtiyar Tom Redruth’tu. Av bekçilerinden herhangi biri onun yerinde olmayı seve seve kabul ederdi; ama toprak beyin isteği böyle değildi ve onların arasında toprak beyin isteği kanun gibiydi. İhtiyar Redruth dışında kimse homurdanmaya bile cesaret edemezdi.
Ertesi sabah Redruth’la yola koyulup yürüyerek Amiral Benbow’a gittik. Annemi sağlıklı ve keyifli buldum. Uzun zamandır başımıza dert olan kaptan, kötülük yapanların artık rahatsızlık vermediği yere gitmişti. Toprak bey her şeyi onartmış, ortak kullanım odalarıyla hanın tabelasını yeniden boyatmış, birkaç eşya da ekletmişti. En başta, annem için bara güzel bir koltuk koydurmuştu. Ben yokken annemin yardımsız kalmaması için yanına çırak olarak bir oğlan da bulmuştu.
Oğlanı görünce durumumun ne olduğunu ilk kez anladım. O ana kadar önümdeki maceraları düşünmüş, geride bırakacağım evi hiç aklıma getirmemiştim. Şimdi, annemin yanında benim yerime kalacak bu beceriksiz yabancıyı görünce ilk kez gözyaşlarına boğuldum. Korkarım oğlana hayatı zehir ettim; işe yeni başladığı için onu düzeltmek ve azarlamak için yüzlerce fırsat buldum, ben de bunları kullanmakta hiç gecikmedim.
0087m
Gece geçti. Ertesi gün, akşam yemeğinden sonra Redruth’la yeniden yola koyulduk. Anneme, doğduğumdan beri yaşadığım koya ve sevgili eski Amiral Benbow’a veda ettim—yeniden boyandıktan sonra eskisi kadar sevgili değildi. Son düşündüğüm şeylerden biri, sivri şapkası, kılıç yaralı yanağı ve eski pirinç dürbünüyle sahilde sık sık yürüyen kaptandı. Bir sonraki an köşeyi dönmüştük ve evim gözden kaybolmuştu.
Posta arabası alacakaranlıkta, fundalıktaki Royal George’da bizi aldı. Redruth’la iri yarı yaşlı bir beyefendinin arasına sıkışmıştım. Arabanın hızıyla soğuk gece havasına rağmen, daha en başından epeyce uyuklamış olmalıyım; sonra da tepelerden inip vadilerden çıkarak durak durak, kütük gibi uyudum. Sonunda kaburgama bir dirsek yiyip uyandığımda, şehrin bir sokağındaki büyük bir binanın önünde durmuş olduğumuzu ve günün çoktan ağardığını gördüm.
“Neredeyiz?” diye sordum.
“Bristol,” dedi Tom. “İn aşağı.”
Bay Trelawney, uskunadaki işleri denetlemek için rıhtımların epey aşağısındaki bir handa kalıyordu. Oraya yürümemiz gerekiyordu; yolun rıhtımlar boyunca, her boyda, her donanımda ve her milletten gemilerin arasından geçmesi beni çok sevindirdi. Birinde denizciler çalışırken şarkı söylüyor, bir başkasında adamlar başımın çok üstünde, örümcek ağından kalın görünmeyen iplere tutunmuş serenlerin üzerinde çalışıyordu. Bütün ömrümü kıyıda geçirmiş olmama rağmen, o zamana kadar denize hiç yaklaşmamış gibiydim. Katranla tuz kokusu benim için yeniydi. Okyanusları aşmış harikulade gemi figürlerini gördüm. Ayrıca kulaklarında halka küpeler, kıvrım kıvrım bıyıklar, katranlı saç örgüleri ve gösterişli, hantal denizci yürüyüşleriyle birçok yaşlı denizciye rastladım; o kadar sevinmiştim ki, bu kadar kral ya da başpiskopos görsem yine bu denli sevinmezdim.
Üstelik ben de denize açılacaktım; bir uskunayla, borusunu öttüren bir lostromo ve saçları örgülü, şarkı söyleyen denizcilerle denize açılacak, bilinmeyen bir adaya doğru yola çıkıp gömülü hazineyi arayacaktım!
Bu tatlı düşlere dalmışken birden büyük bir hanın önüne geldik; deniz subayı gibi giyinmiş, kalın mavi kumaştan elbiseler içindeki Squire Trelawney kapıdan çıkıyordu. Yüzünde bir gülümseme, yürüyüşünde de tam bir denizci taklidi vardı.
“İşte geldiniz,” diye bağırdı. “Doktor da dün gece Londra’dan geldi. Harika! Geminin tayfası tamam!”
“Ah efendim,” diye bağırdım, “ne zaman yola çıkıyoruz?”
“Yola mı?” dedi. “Yarın yola çıkıyoruz!”
0090m
Bölüm etkileşimi
